ER ZIJN!!
De weg naar ‘ware’ vrijheid
In mijn vorige blog (deel 1) vertelde ik dat ik een weekend van Groundwork had gevolgd, waar ik een basistraining deed. Op de website van Groundwork Basictraining is meer informatie te vinden.
Juist aan het begin van deze intense weken stond dit weekend al gepland.
Achteraf zeg ik Gods timing is perfect. Het had niet op een beter moment kunnen komen.
Wat heeft dit weekend mij ongelooflijk veel gebracht.
Een deel van het gebed dat ik bij Total Balance ontving, werd werkelijkheid. Ik mocht opruiming houden, herstel en heling ontvangen en via het pad van vergeving ruimte vinden om verder te gaan — ook in het verhaal dat in Friesland ligt.
Zo bijzonder.
Dag 1
De eerste dag voelde als een geschenk uit de hemel.
We begonnen in de ochtend met theorie over ‘kritische stemmen’ en kregen uitleg over wat we die middag in praktijk zouden brengen.
Dat kwam meteen flink binnen.
Kritische stemmen zijn mij niet vreemd. Pesten in mijn jeugd en twintig jaar psychiatrie hebben sporen nagelaten. Ik heb veel negatieve woorden over me heen gekregen, wat jarenlang heeft bijgedragen aan een diep minderwaardigheidsgevoel — en soms steekt dat nog even de kop op.
Die middag gingen we de sessie in. We moesten een doel voor het weekend formuleren, iets om voor te bidden. Zo gezegd zo gedaan.. tijdens het gebed kwam er een woord in mijn gedachten.
“Er Zijn”
Na het weekend besefte ik dat dit woord het hele weekend zou weerklinken in verschillende vormen en verschillende momenten.
Ook hierin ervoer ik vanaf het begin Gods zorg. Ik hoefde alleen maar te zijn..
We zouden drie rondes lopen.
- Ronde kritische stemmen
- Ronde kritische stemmen met een halverwege stop moment!
- Positieve woorden
Mijn eerste reactie was paniek: hoe zou ik die kritische stemmen ooit aankunnen? Alleen al bij de gedachte brak het angstzweet me uit.
Maar toen greep God in. De coaches kregen op hun hart om mij alleen de derde ronde te laten lopen. Dat ontroerde me diep. Ik liep met een coach, koos ervoor mijn ogen te sluiten en hoorde positieve woorden over mij uitspreken. Het bijzondere was dat ik die ronde in gedachten niet met mijn coach liep, maar met Jezus — mijn steun en toeverlaat — recht op mijn doel af: ‘Er zijn’.
Na afloop vertelde degene die mijn ‘doel’ vertegenwoordigde dat zij zelf ook diep geraakt was en bevrijding had ervaren doordat zij het doel ‘Er Zijn’ mocht zijn. Hoe bijzonder om te zien hoe God Zijn zegeningen uitdeelt.
Moe, maar voldaan, ging ik terug naar mijn chalet.
Dag 2
Vandaag zou ik mijn ‘kleine ik’ ontmoeten.
Opnieuw begonnen we met een theoretisch gedeelte vanuit Gods Woord, gevolgd door de praktijk.
De ontmoeting met mijn kleine ik raakte me diep en ontroerde me enorm.
Ik was vaak hard geworden voor mezelf — een overlevingsstrategie. Ik gaf mezelf vaak overal de schuld van en dacht al snel: het zal wel aan mij liggen.
Had ik maar… had ik maar mijn mond opengetrokken… had ik maar dit of dat…
Die middag zag ik tijdens de sessie hoe streng mijn volwassen ik op mijn kleine ik reageerde.
Dit raakte mij diep..
Ik voelde op dat moment een enorme liefde voor mijn “kleine ik” en besefte dat ik goed voor haar moest en mocht zorgen. Ze had recht op liefde, niet op veroordeling. Wat haar was overkomen, was niet haar schuld. Ze had compassie nodig, en alleen mijn volwassen ik kon haar dat geven.
Dat was een eyeopener.
Tegelijk besefte ik hoe tekort ik daarin was geschoten.
Op dat moment besloot ik dat ik voortaan goed voor mijn kleine ik zou zorgen: haar omarmen en laten groeien in wat ze nodig heeft.
Ze mag “Er Zijn”
Wat een geschenk om dit te mogen ervaren.
Mijn vrijheid werd steeds zichtbaarder.
Dag 3
Dit was de zwaarste dag van de basistraining, maar achteraf een waardevolle dag vol diepe heling, herstel en ware vrede. Juist op deze dag werd mijn diepste eenzaamheid geraakt én verzacht.
Opnieuw ging een deel van het gebed uit 2023 in vervulling.
Deze dag stond in het teken van vergeving en toekomst, en daarnaast de ruimte die vergeving allereerst in jezelf kan scheppen.
Ik vroeg me af: Heer, zit er nog iets? Is er nog iemand die ik moet vergeven? Ik dacht toch dat ik iedereen al vergeven had.
Na de theorie in de ochtend doorliepen we de 21 stappen van vergeving.
Ik bad en vroeg God om te laten zien of er nog iets verborgen zat.
Het leven in de psychiatrie en de trauma’s die daarbij horen liepen als een rode draad door het hele weekend. Elke dag kwamen er stukken en flashbacks voorbij.
Ook vandaag liet God mij zien waar mijn ‘zijn’, mijn ‘er mogen zijn’ en mijn ‘vrouw-zijn’ waren geraakt.
Au…
Wie mij al langer volgt, weet dat ik ongewild kinderloos ben. Dat is mij niet door de natuur afgenomen, maar door menselijk handelen — buiten mijn wil om.
Vrouwen die ongewild kinderloos zijn, begrijpen wat ik bedoel. Als je als vrouw geen kinderen kunt krijgen, om welke reden dan ook, raakt dat iets diep in je vrouw-zijn.
Ik werd overspoeld door verdriet. Tranen rolden over mijn wangen en ik voelde een intense eenzaamheid, verlatenheid en diep alleen-zijn.
En daar kwam Jezus..
Hij liet mij zien dat ik de daders nog niet had vergeven. Dat kon ik steeds nog niet volledig, omdat het te heftig en te groot was.
Tijdens de 21 stappen vroeg God mij om het gebeurde terug te geven aan de daders en hen verantwoordelijk te laten zijn voor hun daden.
Stap voor stap mocht ik dat doen, en op dat moment lukte het ook — in Zijn kracht.
Doordat ik dat in Zijn kracht deed, kwam er ruimte. Ik kreeg letterlijk weer lucht en voelde letterlijk een zware last van mij afvallen.
Wat een bevrijding..
Tijdens de 2e sessie over de toekomst mochten we een moodbord en een mindmap maken over hoe je de toekomst zag na dit weekend in Gods perspectief..
Ik koos voor een mindmap maar na de 1e sessie was ik leeg.. er kwam niets meer uit.. ik probeerde.. tekende een hart.. krastte hem weer door.. nog een keer.. en nog een keer.. ik dacht dit wordt niks.
Ik kon niet bedenken hoe mijn toekomst de komende vijf jaar eruit zou komen te zien..
Plotseling kwam er een vrouw naast mij zitten. Ze sloeg een arm om mij heen, bemoedigde me en gaf me een gebroken houten hart, in twee delen samengebonden met een touw, samen met een kaart met 2 bijbelteksten.
Zij had na de vergevingssessie naast mij gezeten en even met mij gesproken..
Jesaja 42:6 Ik de Heere heb je geroepen, Ik zal je bij de hand nemen, Ik zal je beschermen!
Psalm 73:23 Ik zal voortdurend bij je zijn, je hebt Mijn rechterhand gegrepen!
Ze zei dat ze mij dit moest geven en legde uit wat het betekende..
Ze vertelde dat dit hart mijn hart verbeeldde: gebroken en getekend door littekens, niet zonder sporen te herstellen, maar wel bijeen gehouden door een touw dat symbool stond voor God, Jezus en de Heilige Geest.
De bijbelteksten kreeg ze ook op haar hart om met mij te delen.
Hij houdt mij vast…
Wat een bemoediging was dit, hiermee kon ik mijn toekomst tegemoet..
Sinds die dag heb ik die diepe eenzaamheid en pijn niet meer op dezelfde manier ervaren.
Daarvóór werd ik er dagelijks op allerlei manieren aan herinnerd, maar vanaf die dag viel die last weg. Echt waar: de zwaarte verdween.
Ik mag er Zijn.. mijn Vrouw Zijn is geheeld en hersteld!
God is Goed
Natuurlijk doet mijn kinderloosheid nog steeds verdriet maar zoals een lieve vriendin verwoordde de angel is er uit!
Wat een diepe vrede ervaar ik sindsdien. Er is veel ruimte gekomen, ook om Friesland opnieuw te omarmen. Ik kreeg er zelfs een nieuwe liefde voor.
Daardoor kan ik Friesland weer omarmen, zonder die intense pijn en diepe eenzaamheid.
Weer een gebedspunt uit 2023 wat in vervulling ging!
Ook in Friesland mag en kan ik “Er Zijn” Ben ik Goed genoeg!
En met die Vrede en Vrijheid verhuis ik met plezier naar Friesland.. Ik zie er echt naar uit.. het voelt zo bizar…
Na deze dagen hing de beslissing over een nieuwe baan nog steeds boven mijn hoofd. Veel mensen zeiden dat ik mijn hart moest volgen.
Maar wat als mijn hart op veel plekken ligt en door veel dingen geraakt wordt? Wat als mijn hart worstelt met hechting, eenzaamheid en twijfel? En wat als mijn denken zich blijft afvragen wat anderen ervan vinden?
Wat als ik struikel? Wat als ik faal? Ben ik dan nog steeds goed genoeg?
Tijdens de Groundwork-dagen had God al gesproken: ook dan mag ik er zijn en ben ik goed genoeg.
Toch wist God ook dat ik nog meer bevestiging nodig had. Kort daarna stond de vrouwendag van Villavie gepland, waar ik met lieve zussen in de Heer naartoe ging.
Het werd een prachtige, opbouwende dag.
De preek ging over Egypte waar ik deze Drieluik blog mee begon… (Deel 1)
Ik vroeg mij af: Heer, moet ik mijn ‘Egypte’ echt achter mij laten? Of was Friesland misschien mijn Egypte?
Ik ervoer duidelijk dat de Heilige Geest mij liet zien dat Twente mijn Egypte was.
Toen ik in 2022 naar Friesland verhuisde, kwam mijn geestelijk leven in een achtbaan terecht. Ik kreeg veel last van flashbacks, terwijl ik dacht dat ik alles al had doorleefd en sterk genoeg was.
De woning was niet de juiste plek; er lagen te veel trauma’s.
Ook mijn baan bleek niet de juiste plek. De vele flashbacks maakten mijn opleiding IG/MZ zwaar, en daarbovenop vond er op mijn werk een grensoverschrijdende gebeurtenis plaats die de emmer deed overlopen. Ik moest terug naar veilige, vertrouwde grond om niet volledig onderuit te gaan.
Dus keerde ik terug naar Twente — mijn Egypte.
Nu vroeg God mij of ik Hem volledig wilde vertrouwen en opnieuw terug wilde gaan — naar de plaats waar Hij een plan voor mij heeft: een hoopvolle toekomst, een plan van vrede en niet van onheil, waarin ik verder mag groeien in Hem en dienstbaar mag zijn in Zijn Koninkrijk.
Durfde ik dat? Volledig op Hem te vertrouwen?
Durfde ik te geloven dat Hij zou zorgen en voorzien, ook zonder dat ik het hele plaatje kon overzien?
Dat vroeg om een stap in geloof.
Het thema ‘Kracht van Vertrouwen’ uit de themadiensten van mijn koor kwam zichtbaar terug in mijn leven.
In dat vertrouwen zei ik ja tegen mijn nieuwe baan bij de Herbergier — zonder zicht op een huis, een plek voor mijn lief of financiële zekerheid. Alleen in geloof en vertrouwen op een grote God.
Ik geloof in die grote God en weet uit ervaring dat Hij zegent wanneer ik luister naar Zijn stem.
En inderdaad drie weken nadat ik ja had gezegd tegen die baan, kreeg ik een prachtig appartement aangeboden op een centrale, neutrale plek in Friesland.
Wauw… God is goed!
En toch blijf ik mens, want ook bij deze woning sloeg de twijfel weer toe. Ik deel dat omdat het leven nu eenmaal bestaat uit ups en downs, twijfel en vertrouwen tegelijk.
Het mag en kan allemaal naast elkaar bestaan…
Thats life!
Ik reageerde op het appartement en zag dat ik eerste stond. Oeff… Dat kwam ineens heel dichtbij: dan zou de woning echt van mij kunnen worden.
Dat vond ik (te) spannend. Ik trok mijn reactie weer in. Een uur later keek ik opnieuw en dacht: als ik nu reageer en tweede sta, voelt dat veiliger.
Ik sprak mezelf moed in en reageerde opnieuw.
Toch bleek ik na sluiting van de inschrijving weer eerste te staan. Vijf minuten later kreeg ik de mail dat de woning mij was aangeboden.
Toen werd het echt. Ik moest aangeven of ik verder wilde gaan en daarna een afspraak maken met de huidige bewoner om te komen kijken.
Opnieuw kwamen de vragen en de twijfel: Wil ik daar wel wonen? Is dit het huis wat U mij wilt geven?
Ik zocht bevestiging dat dit werkelijk het huis was dat God voor mij bedoelde.
Ik bad: Heer, als dit appartement van U is, wilt U het dan zo bevestigen dat ik er niets aan hoef te doen — dat ik er zó in kan?
Ik maakte een afspraak en ging kijken. Zodra ik binnenstapte, voelde het als thuiskomen. Ik bekeek alles en sprak met de huidige bewoner.
En inderdaad: ik kon er zo in.
Echt waar!!
Ik hoefde er letterlijk niets aan te doen; het appartement was recent opgeknapt en vernieuwd.
Ik kon alleen nog maar volmondig ‘ja’ zeggen.
God is goed. En ik… ik hoef er alleen maar te zijn.
Steeds wanneer er onrust, ongemak of vragen opkomen, word ik bepaald bij diezelfde boodschap: geef het over, jij hoeft er alleen maar te zijn.
Ik doe mijn best en God doet de rest.
Zo eenvoudig — en tegelijk zo moeilijk.
Want het vraagt om volledige overgave: controle loslaten en afhankelijk van Hem leven, juist wanneer alles onzeker is.
Ik heb afscheid genomen van collega’s en bewoners op mijn oude werkplek. Ik zal hen missen. Het was een bijzondere plek om te werken en ik ben dankbaar voor wat zij mij hebben gegeven en voor hun vertrouwen in mij.
Ondertussen ben ik begonnen bij de Herbergier. Ik vind daar inmiddels mijn weg en de eerste diensten waren prettig en goed. Ik zie er naar uit wat God nog meer in petto heeft met mij.. met ons…
Zoooo bijzonder..
Eind juni mag ik Twente (mijn Egypte) verlaten en mijn nieuwe toekomst in Ware Vrijheid in Friesland omarmen..
En nog steeds zullen er stormen en ruwe tijden komen.. maar daarin is Hij.. Want… ik hoef er alleen maar te Zijn en dicht bij Hem te blijven.. dan doet Hij de rest..
Echt… God is goed!
Wat wens ik jouw ook deze God toe.. dat jij deze God mag vinden en ook Hem mag gaan Vertrouwen..
Want Hij blijft dezelfde.. die Hij voor mij is, is Hij ook voor jou.. Hij heeft geen lieverdjes.. Hij houdt van iedereen evenveel.. en gaat met jou ook een Unieke weg.. en weg die bij jouw past!
God geeft namelijk maatwerk!
Nieuwsgierig hoe het nu verder gaat met mijn lief… want ook hierin was en is het nodige aan de hand en laat God zich zien en heeft Hij de leiding..
Lees deel 3 van deze Drieluik!
Love Heals All Things 