1 Johannes 4:19


Wij houden van God omdat Hij eerst van óns hield.
1 JOHANNES 4:19

We zijn…



We zijn slechter dan we ooit zullen beseffen en tegelijk meer geliefd dan we ooit zullen peilen.
Tim keller.

Toekomst in Eeuwigheid


Deze kan ik niet zonder dat de tranen over mijn wangen biggelen zingen..  elke keer slik ik vele tranen weg van ontroering.. en tegelijk zing ik dwsrs door mijn tranen heen uit volle borst de refreinen mee!

Elke keer raakt het mij weer tot diep in mijn hart ❤ waarom dit lied mij elke keer weer ontroerd kan ik nog niet echt onder woorden brengen..

U geeft een Toekomst vol van hoop
Dat heeft U ons beloofd
Niemand anders dan U alleen
Leidt ons door dit leven heen!

U geeft een Toekomst vol van hoop
Dat heeft U ons beloofd
Niemand anders U alleen
Leidt ons door dit leven heen!

Steeds moet ik bij dit lied denken aan onze trouwtekst… Nog steeds geeft Hij een toekomst vol van hoop.. is het niet samen hier op aarde.. dan in de Eeuwigheid waar onze Toekomst ligt!

Maar dan troost mij de gedachte dat wij elkaar weer zullen ontmoeten.. in een andere situatie.. een Volmaakte Situatie!
Hoe is voor mij een groot vraagteken..  maar dat het gebeurt staat voor mij vast!
Dan kan ik door mijn tranen heen blijven  zingen.. 

U geeft een toekomst vol van hoop!

Want Ik weet, welke gedachten Ik over u koester, luidt het woord des Heren , gedachten van vrede en niet van onheil, om u een hoopvolle toekomst te geven. Dan zult gij Mij aanroepen en heengaan en tot Mij bidden, en Ik zal naar u horen; dan zult gij Mij zoeken en vinden, wanneer gij naar Mij vraagt met uw ganse hart. Dan zal Ik Mij door u laten vinden, luidt het woord des Heren , en in uw lot een keer brengen;
Jeremia 29:11‭-‬14b NBG51

Toekomst vol van Hoop!

EEN TOEKOMST VOL VAN HOOP

In de nacht van strijd en zorgen 

kijken wij naar U omhoog,

biddend om een nieuwe morgen, 

om een toekomst vol van hoop. 

Ook al zijn er duizend vragen,    

al begrijpen wij U niet,             

U blijft ons met liefde dragen, 

U die alles overziet.   

U geeft een toekomst vol van hoop; 

dat heeft U aan ons beloofd.                       

Niemand anders, U alleen, 

leidt ons door dit leven heen. 

U heeft ons geluk voor ogen. 

Jezus heeft het ons gebracht. 

Mens, als wij, voor ons gebroken

in de allerzwartste nacht.                  

U bent God, de Allerhoogste,

God van onbegrensde macht.

Wij geloven en wij hopen

op het einde van de nacht.

Mantelzorgen in Coronatijd!


Vandaag is het de dag van de mantelzorger

Als niemand het meer begrijpt
Hou ik vol
Blijf bij je
Van je houden
Voor je danken
Je omarmen

Als niemand het meer begrijpt
Blijf ik liefde gieten
Hele emmers vol
Tranen als je weg bent
Koesteren als de zon

Als niemand het meer begrijpt
Dank ik God voor jou
Nooit de vraag hoe lang nog
Maar dankend voor wat komt

Als niemand het meer begrijpt
Is er Iemand die me ziet
Die me draagt en vult met kracht
Het is Zijn zegen
Zijn licht
Zijn vreugde
Zijn liefde
Zijn armen
Zijn zijn
Die ons samenbracht

Als niemand het meer begrijpt
Raken mijn knieën de grond
Handen omhoog
Een loflied verlaat mijn mond

Gedragen vrede

Gedicht Trudy Steegman

Bovenstaand gedicht is mijn verlangen om te blijven volhouden.. maar in werkelijkheid is mijn ervaring dat het vaak een enorme worsteling is… moeite… zwaar… oneerlijk.. machteloosheid.. boosheid en Liefde liggen zo dicht naast elkaar..

Wat heb je het nodig om af en toe op te laden.. buiten de deur, bij God en bij mensen.. maar ook die knuffel… bemoedigende woorden.. ventileren.. wat is het nodig!

24/7 mantelzorgen is onmogelijk… toch doen we het.. want ook al ben je even uit de situatie.. loslaten kun je niet.. in je hoofd zorg je door..

Juist daarom hebben we elkaar nodig om vol te houden..  en dan ben ik blij en dankbaar dat ik kan en mag werken… dat ik af en toe even uit de situatie kan stappen..

Is het daardoor makkelijker?? Nee… het is hard werken… en er komt ook veel bij kijken.. 

Is het nodig?? Ja.. het is nodig om in Liefde te blijven zorgen!

Dit alles kan en mag ik doen vanuit Zijn kracht.. want echt dit kan ik niet uit mijzelf..

Tegelijk denk ik ook aan mijn vele vele lotgenoten… die niet de mogelijkheid hebben om af en toe even uit de situatie te stappen.. die 24/7 “moeten” zorgen..

En dan in deze coronatijd… een dubbele belasting.. ik hoorde net op de radio dat de meeste mantelzorgers tegen een burn-out aan zitten.. en ik geloof dat het waar is.. als ik bij mij zelf te rade ga moet ik ook erg oppassen..  Er wordt veel van ons gevraagd in deze tijd… niet alleen fysiek maar ook mentaal.. emotioneel worden we zwaar belast door de social distance!

Wij kunnen niet zeggen.. nu even niet schat.. wij kunnen ons niet omdraaien de deur achter ons dicht trekken en zeggen.. tot morgen dan ben ik weer… nee.. het is daadwerkelijk 24/7…

Door deze coronatijd sta je er nu eenmaal vaker alleen voor.. omdat er minder thuiszorg is, omdat je minder vaak bij elkaar mag en kan komen..  omdat je niet die arm om je schouder kunt krijgen..

Hoe houden wij dan vol??

Hulp blijven vragen..  wij.. mantelzorgers.. moeten de moed bij elkaar rapen om toch hulp te blijven vragen.. het is kwestie van lange adem..  maar ooo wat is en blijft dat moelijk.. toch wil ik op je hart drukken.. Blijf het doen!!

Maar blijf ook praten.. ventileren over wat je meemaakt… is zo belangrijk.. zoek een maatje, vriend(in)..  waarmee je kan sparren.. delen.. want dat lucht op.. Al is het voor even.. vaak kun je dan weer even verder..

En aan de mensen die om ons heen staan willen wij ook wat vragen.. blijf omzien naar de ander.. bied je hulp aan.. concreet.. zeg niet “als je hulp nodig hebt dan hoor ik het wel he?” Want echt.. dan hoor je niks…

Laat het niet afhangen van de mantelzorger want dan komt het niet..  het is niet dat we niet willen..  maar door de druk.. drukte.. veel aan je hoofd hebben.. kom je niet toe aan hulp vragen.. dan doe je het zelf al weer..

Mantelzorgers kunnen dit nu eenmaal erg slecht.. zeg dus bv: “Ik heb morgen vrij kan ik morgen wat voor je betekenen?” Boodschappen doen? Eten koken.. enz enz..

En toch is mantelzorgen ook ontzettend dankbaar en mooi werk..

Tussen het zorgen door zijn er zeker ook lichtpuntjes!

Probeer ook de leuke dingen te blijven doen!

Samen en alleen!!

Heel veel Zegen.. kracht.. wijsheid… troost en Zijn nabijheid toegewenst..

Onderstaand nummer wil ik je als Blessing meegeven!

Be Blessed!

ZEGEN

Psalm 31:4 BB


U zal mij leiden omdat U bent wie U bent.
PSALMEN 31:4 BB

Stickeroplosser


Onderstaand verhaal is een verhaal van Max Lucado.

Ik vond het op de christelijke verhalen site op internet.

Het raakte mij opnieuw, ja opnieuw… na dat ik in 2010 ging scheiden ben ik bij een christelijke therapeut/coach gekomen en zij las op een gegeven moment dit verhaal voor..

STIP OF STER

Er waren eens kleine, houten mensjes. Elk houten mensje was gesneden door de houtsnijder Eli. Vanuit zijn werkplaats op de heuvel kon je hun hele dorp overzien.

Elk mensje was anders. Sommigen hadden grote neuzen, andere grote ogen. Sommigen waren lang en anderen juist weer korter. Sommigen van hen droegen hoeden, sommigen jassen. Maar ze waren allemaal gemaakt door dezelfde houtsnijder en ze woonden allemaal in hetzelfde dorp.

En elke dag, de hele dag door deden ze hetzelfde: ze gaven elkaar stickers. Op de straten en de pleinen…..overal kon je zien dat ze sterren en stippen op elkaar aan het plakken waren.

De mooie, kleine, houten mensjes, die met mooie gladde verf, kregen altijd sterren. Maar als het hout ruw was, of de verf afgebladderd, dan kregen ze stippen.

De talentvolle kleine, houten mensjes kregen ook sterren. Sommigen konden grote stokken heel ver boven hun hoofd tillen of over grote blokken springen. Anderen kenden moeilijke woorden of konden heel mooi zingen. Die kregen allemaal sterren.

Maar anderen, die niet zoveel konden kregen stippen.

Punchinello was een van de anderen. Hij probeerde net zo hoog te springen als anderen, maar hij viel altijd. Wanneer hij wilde uitleggen waarom hij gevallen was, dan zei hij iets geks, want hij was ook niet zo welbespraakt, dus gaven ze hem nog meer stippen.

Na een poosje had hij zoveel stippen dat hij niet meer naar buiten durfde. Hij was bang om iets doms te doen, zoals zijn hoed vergeten, of in een waterplas trappen. En dan zouden ze hem nog meer stippen geven. Op het laatst had hij zoveel stippen dat men hem er soms, zelfs zonder reden nog een bij op plakten.

“Hij verdient heel veel stippen.” De kleine houten mensjes waren het allemaal met elkaar eens. “Ja, veel stippen, want hij is geen goed klein, houten mensje.”

Na een poosje begon Punchinello het zelf te geloven. “Ik ben geen goed klein, houten mensje”, zei hij. Op sporadische keren dat hij toch naar buiten ging, hing hij wat rond bij andere kleine, houten mensjes die ook veel stippen hadden. Hij voelde zich bij hun beter op zijn gemak.

Op een dag ontmoette hij een klein, houten mensje zoals hij die nog nooit had gezien. Ze had geen stippen, maar ook geen sterren. Ze was gewoon een klein, houten mensje. Haar naam was Julia. En het was niet zo dat ze haar geen stickers probeerden te geven…..maar ze wilden gewoon niet blijven plakken. Sommigen bewonderden Julia omdat ze geen stippen had en wilden haar juist daarom een ster geven. Maar die viel er gewoon weer af. Sommigen keken op haar neer omdat ze geen sterren had, dus wilden ze haar een stip geven. Maar ook die bleven niet zitten.

“Zo zou ik willen zijn!”, dacht Punchinello. “Ik wil geen stickers meer.” Dus vroeg hij het stickerloze kleine, houten mensje hoe ze dat toch deed.

“Dat is makkelijk”, antwoordde ze. “Ik ga elke dag naar Eli.”

“Eli?”

“Ja, Eli, de houtsnijder. Ik zit vaak samen met hem in zijn werkplaats.

“Waarom?”

“Waarom ga je dat zelf niet uitzoeken? Toe, ga de heuvel op. Hij is er.”

En het kleine, houten mensje zonder stickers draaide zich om en verdween.

“Maar hij wil me vast niet zien!” schreeuwde Punchinello haar na. Maar Julia hoorde niets meer. Dus ging Punchinello weer naar huis. Hij zat voor het raam en keek naar de kleine, houten mensjes die druk bezig waren om stippen en sterren op elkaar te plakken.

“En toch is het niet goed,” murmelde hij in zichzelf. En hij besloot om tóch naar Eli te gaan.

Hij liep het smalle pad op de heuvel op en stapte de grote werkplaats binnen. Zijn houten ogen werden groot toen hij het formaat van alles zag. De kruk was net zo groot als hij. En als hij helemaal op het puntje van zijn tenen ging staan, dan kon hij nog net over de werkbank kijken. Er was een hamer die zo lang was als zijn arm. Punchinello kon zichzelf horen slikken. “Ik blijf hier geen minuut langer.” Hij draaide zich snel om. Klaar om te vluchten.

Toen hoorde hij zijn naam.

“Punchinello?” De stem was diep en krachtig.

Punchinello stopte.

“Punchinello! Wat fijn om je te zien! Kom eens hier en laat me je eens bekijken.”

Punchinello draaide zich langzaam om en keek recht in het bebaarde gezicht van de grote houtsnijder.

“U kent mijn naam?”zei het kleine, houten mensje.

“Natuurlijk. Ik heb je zelf gemaakt.”

Eli bukte zich, tilde hem op en zette hem op de werkbank.

“Mmm…”, zei de maker terwijl hij de grijze stippen inspecteerde. “Het lijkt erop dat ze je wat lelijke merktekens hebben gegeven.”

“Het was niet mijn bedoeling, Eli. Ik heb echt heel erg mijn best gedaan!”

“Och, lieve kind. Je hoeft tegen mij geen verantwoording af te leggen, hoor. Het kan mij niet schelen wat de andere kleine, houten mensjes van je denken.”

“Nee?!”

“Nee, en het zou jou ook niet moeten schelen. Wie zijn dat, die  stippen en sterren  geven? Dat zijn kleine, houten mensjes, net als jij. Wat zij denken doet er niet toe, Punchinello. Het enige wat telt is wat ik vindt. En ik vindt je mooi en speciaal.”

Nu moest Punchinello lachen. “Ik? Speciaal? Waarom? Ik kan niet hard lopen, ik kan niet springen, mijn verf bladdert af. Hoe kunt u mij nou speciaal vinden?”

Eli keek Punchinello aan, terwijl hij zijn handen op de smalle houten schoudertjes legde. “Omdat je van mij bent. Daarom vindt ik jou speciaal.”

Nog nooit had iemand op deze manier naar Punchinello gekeken, laat staan zijn maker. Hij wist niet wat te zeggen.

“Ik heb er elke dag op gehoopt dat je zou komen”, legde Eli uit.

“Ik kwam doordat ik iemand ontmoet had zonder stickers.”

“Dat weet ik. Ze heeft me over jou verteld.”

“Waarom blijven de stickers niet op haar zitten?”

“Omdat zij besloten heeft dat het belangrijker is wat ik vindt, dan wat anderen van haar vinden. De stickers plakken alleen als jij ze dat toestaat.”

“Huh?”

“De stickers plakken alleen maar als jij ze belangrijk genoeg vindt. Hoe meer je op mijn liefde vertrouwt, hoe minder je om de stickers gaat geven.”

“Ik ben bang dat ik het niet helemaal begrijp.”

“Dat zul je wel, maar dat heeft even tijd nodig. Jij hebt heel veel stickers. Vooralsnog wil ik graag dat je elke dag even langskomt zodat ik je er aan kan herinneren hoeveel ik om je geef.”

Eli tilde Punchinello van de werkbank en zetten hem terug op de grond.

“En denk eraan”, zei Eli terwijl Punchinello naar de deur liep, “jij bent speciaal omdat ik je gemaakt heb. En ik maak nooit fouten.”

Punchinello stopte niet, maar hij voelde in zijn hart dat Eli het echt meende.

En een stip viel af…….

Mogen al je stippen afvallen.

Max Lucado

Ik heb zo gehuild want het was een zeer herkenbaar verhaal.. wat heb ik mij vaak gevoeld als Punchinello.. met al mijn stippen en sterren..

En dan ben ik zo enorm dankbaar dat ook ik houten mensjes op mijn pad mocht ontmoeten die mij steeds naar Eli verwezen… en dat ik bij Hem mocht komen.. en Hij mij door de jaren heen heeft behandeld met zijn liefdevolle stickeroplosser!

Nog steeds voel ik af en toe wel waar ze hebben gezeten… sommige plekken voelen nog best beurs aan.. andere plekken kan ik niet meer terugvinden.. en aan de andere kant merk ik steeds meer de wondere werking van Zijn stickeroplosser..

De stickeroplosser die Eli gebruikt is een mix van Geurende Olie en Liefdevolle Woorden!!

Tegelijk gun ik ook jou, als jij misschien kampt met stippen en sterren, dat jij ook de weg naar Eli mag gaan vinden.. en dat hij met zijn Heilzame geurende olie en Liefdevolle Woorden de stickers mag gaan oplossen!

Be blessed!

Liefde… Vertrouwen.. Verbinding..


Echt de moeite waard om onderstaande overdenking van Jan Pool te beluisteren als jij het leven op dit moment net zo verwarrend vindt als ik..

Wat is Waarheid? Jan Pool


Ik ben geraakt en tegelijk ontroerd omdat ik zo bevestigd wordt.. mijn gebed is al maanden.. Heer wat is waarheid!

Deze tijd is zo verwarrend.. je leest en hoort zoveel tegenstrijdige berichten.. maar ook de liefdeloze strijd onderling is ontzettend heftig en neemt zulke extreme vormen aan..

En dan denk ik steeds Here Jezus wat zou U doen?

En dan krijg je via een bemoedigende overdenking het antwoord voorgeschoteld..

Ik heb 2 ontzettend heftige weken achter de rug, waarin ik in een rollercoaster van emoties was beland.. waarin ik naar God toe mijn vertwijfeling heb uitgeroepen..

Er is deze week een einde aangekomen..  maar voor hoelang?

Alleen God weet dat..

Mijn lieve schat had een nieuw NPO onderzoek gehad.. en de uitslag daarvan was niet om naar huis te schrijven..

Cognitief waren er de nodige problemen.. wat vooral vanuit de frontale kwab kwam..  hier komt alles uit wat met planning, structuur, organiseren enz te maken heeft.. ook het geheugen was erg achteruit gegaan.. de psycholoog vertelde dat hij elke dag een marathon aan het lopen was.. doordat mijn man erg intelligent is, wat ook uit de test naar voren kwam, kan hij nog erg goed alle ballen redelijk in de lucht houden.. en merken de meeste mensen niet dat er wat aan de hand is.. hij is de hele dag “onbewust” aan het compenseren en verbloemen..   alleen kost hem dit ontzettend veel energie en past er naast zijn hobby/vrijwilligerswerk ook geen ander leven.. alles gaat naar zijn passie om dit nog zolang mogelijk te kunnen blijven doen!

Mijn petje neem ik echt voor hem af!

Hij was dus best wel achteruit gegaan.. en het heftige van vasculaire problemen is dat hij dit zelf heel af en toe ook bewust meemaakt en ervaart… en dat maakt het op dat moment best wel heftig en emotioneel..

Op een nacht werd hij wakker en ging praten, mijn man is een binnenvetter  dus praat niet zo gauw over wat hij voelt of denkt.. ik ervaar dit dan ook als kostbare momenten..

Hij verteld verdrietig dat hij merkt hoe zijn geheugen hem af en toe in de steek laat en dat het plannen en organiseren steeds lastiger wordt.. het overzicht houden is ook best wel problematischer geworden.. hierdoor wordt het alleen zijn ook lastiger..

En om een stukje veiligheid voor hemzelf te creëren, stelde hij voor om dan maar opgenomen te worden..

Slik.. hoorde ik dat goed? Ik was even stil en moest dit even tot mij door laten dringen..

Ik schrok hier best wel van.. het kwam totaal onverwacht.. natuurlijk houdt je er steeds wel wat rekening mee.. maar als het zich dan aandient is het altijd onverwacht en schrikken en reken je er totaal niet op!

Een week van regelen en uitzoeken brak aan.. verschillende disciplines kwamen langs en hij werd actief op de wachtlijst gezet..

Ik ging AAN.. en mijn lijf ging automatisch in de overlevingsstand..  mijn gevoelens en emoties kon ik redelijk parkeren.. althans voor even.. af en toe schoten mijn emoties van hot naar her.. en belande ik ongewild in een rollercoaster van emoties en verwarring..

Ik wandelde met de hond en had tijdens de wandeling Verbinding met Jezus.. ik vroeg.. is het echt waar.. is hij echt al daar aan toe.. of hoor ik morgen dat was een vergissing..

Mijn man is namelijk ook af en toe een flipperkast wat deze dingen aangaat.. logisch het is ook niet niks wat er allemaal gebeurt in zijn hoofd.. ik geef het je te doen..

Maar elke dag begon hij er weer over en ik kreeg steeds meer het idee dat hij er ook al woonde in zijn hoofd..

Hij vondt het wel ontzettend moeilijk om dit te delen met zijn naaste familie.. hij was bang dat ze hem niet zouden begrijpen.. 

Je gaat zelf toch niet voor opname kiezen?

Toch begreep ik het wel.. daar had hij overzicht.. kleine kamer.. geen verantwoordelijkheden meer.. altijd zorg in nabijheid.. en hij kon hem helemaal storten op zijn passie.. de radio! Zodat hij dat zo lang mogelijk kon blijven doen..

Hij had wel een voorwaarde gegeven aan de opname.. hij moest wel gewoon naar zijn Passie kunnen gaan..

Dus werd er voor een open PG gekozen en de wachtlijst zou worden geactiveerd.. 

De casemanager zou nog gesprek hebben met de opname coördinator om te horen hoe lang de wachtlijst zou zijn en wat praktische dingetjes..

Na een dikke week belde ze mij op..

Corona strooide roet in het eten..  want vanwege de corona kon hij wel opgenomen worden maar niet met de voorwaarde dat hij naar zijn Passie kon blijven gaan.. want dat bracht teveel besmettingsgevaar met zich mee!

Oeps… de opname ging niet door want dit wilde hij niet.. zeer logisch..

Geen Passie Geen Leven!!

Maar nu komt er wel meer op mij af.. ik werk parttime maar wel onregelmatig.. dus als ik avonddienst heb.. of cursus dan moet ik dus nu iemand regelen die bij mijn man thuis kan zijn.

Ik heb al veel mee gemaakt en geleerd dat problemen er zijn om opgelost te worden en mijn vertrouwen in Hem is Groot!

Ook dit komt goed! Hij zorgt dat is mijn houvast.. 

Maar toch… in deze verwarrende tijd zit een onzekere toekomst wat betreft de zorg voor mijn man..

Want wat is waarheid.. hoe lang blijft Covid19 onder ons..

Wat moet ik geloven daarin? Tussen al die tegenstrijdige berichten?

En dan komt de overdenking van Jan Pool zomaar voorbij en krijg ik een antwoord..

Eigenlijk een bevestiging.. want het ontroerde mij.. Jezus raakte mij aan vanavond en zei: Vertrouw op Mij, Ik zorg.. ook in deze verwarrende onzekere coronatijd..

Zo fijn dat Hij geeft wat je op dat moment even nodig hebt!

Bevestiging!!

Nog steeds heb ik die zo nodig..  een overblijfsel van mijn getraumatiseerde leven..

Niet erg.. want ook dat weet God en ook daarin verzorgt Hij mij..

Wat een Genade..

Ondertussen tijdens dat ik de overdenking beluisterde kwam mij een lied in de gedachten.. 

Een heel oud nummer van Esther Tims.. maar zo van toepassing in deze tijd..

Liefde is de sleutel naar het hart!

Liefde is de Sleutel

Liefde, Vertrouwen en Verbinding met Jezus zijn de drie elementen om de strijd in deze verwarrende tijd aan te gaan!

Hij geeft me kracht. Hij helpt me om te leven zoals Hij het wil, omdat Hij dat heeft beloofd.
PSALMEN 23:3

In Hem zijn wij meer dan overwinnaars!

Be blessed!

Psalm 23:3


Hij geeft me kracht. Hij helpt me om te leven zoals Hij het wil, omdat Hij dat heeft beloofd.
PSALMEN 23:3

Zonder Vlinder verder…


Zoals jullie weten hebben wij in 2018 via crowdfunding een brommobiel mogen ontvangen. Zie mijn blog Vrijheid!

Wat genoten we van dit ontzettend prachtige cadeau.. maar wat heeft deze brommobiel ook ons regelmatig hoofdpijn bezorgd.. lees mijn blog Miskoop??? Of…..

Ondanks al deze perikelen die we met Vlinder hebben beleefd bracht Vlinder ons elke keer waar we zijn moesten.

Of naar mijn werk, of naar de kerk, de leuke uitjes, maar ook naar de artsen, ziekenhuizen enz enz..

We zaten droog en warm..

En ja ik spreek in verledentijd… want Vlinder is niet meer..

Afgelopen donderdag heb ik een heftig eenzijdig ongeluk gehad..

Ik kwam uit mijn werk en het regende, Ik had lekker gewerkt en reed weer naar huis.. Groot nieuws radio had ik aan en zong uit volle borst de liedjes mee die uit de boxen klonken.. ineens kwam een van mijn favoriete nummers er voor… Herder van mijn hart van LEV…

Ik reed op een binnendoor weggetje en draaide de bocht in.. ik reed niet hard omdat het regende en deze bocht een rot bocht is.. ik draaide dus de bocht in en opeens ging de Vlinder glijden.. ik had totaal geen controle meer over de Vlinder en zij tolde de grote diepe sloot/greppel in. In een split second tolde ik mee in de Vlinder en belande de Vlinder op haar zij… het voelde of was ik in een enorme kermisattractie beland.. ik keek kalm om mij heen en deed de motor uit want die draaide nog.. om mij heen was het een grote chaos.. ik keek nog een keer en dacht.. ik moet hieruit.. het zweet brak mij uit… het voelde of was ik in een diepe put beland.. ik keek omhoog en zag een hoofd boven mij verschijnen die vroeg of het ging.. ik keek de vriendelijke man in de ogen.. zwaaide en zei met mij is het goed maar ik moet hier uit… ik zag dat ik op de bestuurderskant lag en de bijrijdersdeur open kon.. ik deed hem open en de vriendelijke meneer hield hem open en zo klom ik via de stoelen uit de auto op de kant van de wal.. Daar stonden nog meer mensen en een mevrouw hield mij vast en vroeg of het wel ging… blijkbaar was ik zo wit als een doek.. ze zei u moet gaan zitten want u ziet er niet goed uit.. ik ben in een auto gaan zitten van mensen die waren gestopt.. kreeg een flesje water en ik begon helemaal te trillen en te rillen.. mijn spieren schoten alle kanten op.. de reactie kwam van de shock..

Ondertussen hadden omstanders de politie gebeld, het duurde erg lang totdat de politie er was.. het was koud en zwaar te wachten in de regen… toen de politie er eindelijk was vertelden ze dat ze onderweg de sleepwagen hadden gebeld maar dat die niks konden betekenen omdat ze geen brommobiels, brommers of Scootmobielen meenamen..

Maar ik was verzekerd.. ook voor SOS noodhulp.. dus gebeld met de verzekering.. nee mevr. wij halen geen brommobiels uit de sloot, daar bent u niet voor verzekerd.. pardon.. betaal ik daar elke maand mijn premie voor?

Ik was stom verbaasd.. ondertussen had ik de kinderen gebeld en die kwamen.. en ook de vaste monteur die altijd Vlinder repareert had ik gebeld en hij kwam..

Gelukkig is het hem gelukt met omstanders om de Vlinder uit de greppel te trekken, hij heeft hem meegenomen, maar helaas de Vlinder is het niet meer waard om opgelapt te worden..

Dan wordt de spreekwoordelijke lak duurder dan de brief..

Nu een paar dagen later merk ik dat de schrik mij nog steeds flink in de benen zit… door de heftige gebeurtenis is mijn lichaam compleet van de in de war!

Dit merk ik doordat ik ontzettend moe ben.. erg emotioneel ben… stress hoog zit.. lichamelijke pijn en ongemak ervaar.. dit is een normale reactie van het lichaam op een ongeluk.. alleen reageert mijn lichaam iets heftiger vanwege mijn kwetsbaarheid.

Ik merk een enorme weerslag op mijn zijn..

Elke dag denk ik eraan en beleef ik het weer even opnieuw..

Maar ook moet ik opnieuw perspectief zoeken in een leven zonder Vlinder..

Maar hoe doe je dat..

Mijn hele energie huishouden was afgestemd op het hebben van Vlinder.. afspraken qua tijdsplanning, naar mijn werk, naar afspraken in ziekenhuizen.. boodschappen doen enz..

Ik moet in eens weer organiseren.. hoe komen we naar een afspraak.. hoe kom ik op mijn werk… hoe doe ik boodschappen..

En dan schiet er ineens door je heen dat je bent verwend met een auto.. hoeveel mensen hebben er geen auto… die ook alles met de fiets of ov moeten doen..

Maar tegelijk denk ik dan.. nee does lief.. om het allemaal vol te houden heb ik hem juist zo nodig.. je bent nog steeds herstellende.. je bent nog steeds kwetsbaar.. en je hebt een kwetsbare partner..

Does lieeeefffff…..

De komende dagen nieuwe perspectieven zoeken.. bij mij zelf nagaan wat nog haalbaar is nu ik mijn energie opnieuw moet verdelen..

Tjonge mijn leven staat ineens weer even op de kop..

Toch was Hij erbij in dat heftige moment.. en wil ik graag met jullie delen..

Ik vertelde al dat ik heerlijk aan het zingen was tijdens het rijden.. en dat een van mijn favoriete nummers voorbij kwam.. Herder van mijn hart van LEV… en bij het stukje “Op de hoogste berg of in het diepste dal Mijn Herder is altijd bij mij”.. tolde ik dus in de diepe greppel…

Dit brengt, nu ik de situatie nog eens overdenk, toch wel een glimlach op mijn gezicht, ondanks de heftigheid!

Dit lied komt steeds terug ook na deze heftige gebeurtenis…

Ik zat er gisteren zo doorheen en wist even niet meer hoe verder.. ik was overmand door emoties.. en zei: “Heer ik weet niet hoe het verder moet.. hoe moet ik nu alles organiseren… ik ben zo moe.. wilt U mij helpen.. ik kan het zelf niet”

Op dat zelfde moment komt weer het lied van LEV voorbij Herder van mijn hart.. toen ik het uitriep hoorde ik de volgende woorden uit de radio komen.. Wat zoek of wens ik dan nog meer? In elke nood voorziet Hij, In elke nood voorziet Hij..

Ik hoorde de tekst en er daalde er een soort rust in mijn hart.. oja… zeker… Hij heeft ook dit in Zijn hand..

Hoe hij gaat voorzien.. geen idee.. in wat voor vorm.. geen idee.. waar ik mij aan vasthoudt is dat “Hij voorziet!!”

Ondertussen mag ik weten dat Hij erbij was… is… en zal zijn..
Herder van mijn hart
Mijn goede Herder is de Heer
Ik leef van al zijn goedheid
Wat zoek of wens ik dan nog meer?
In elke nood voorziet Hij
In elke nood voorziet Hij

Waar levend water altijd ruist daar vind ik ware vrijheid
In groene velden rust ik uit en hemels eten sterkt mij

Heer voor eeuwig, Herder van mijn hart
Steeds aanwezig, liefde van mijn ziel
Op de hoogste berg of in het diepste dal
Mijn Herder is altijd bij mij
Mijn Herder is altijd bij mij

Ik dwaalde af en raakte vast
Hij zocht mij op en vond mij
Hij heeft me veilig thuisgebracht
en elke wond verzorgt Hij

Het doodse dal vrees ik niet meer
ook daar bent U, vlak naast mij
U troost en ondersteunt mij, Heer
U geeft me moed en draagt mij

Heer voor eeuwig, Herder van mijn hart
Steeds aanwezig, liefde van mijn ziel
Op de hoogste berg of in het diepste dal
Mijn Herder is altijd bij mij
Mijn Herder is altijd bij mij

Oh, halleluja! Halleluja!
Oh, halleluja! Halleluja!

Heer voor eeuwig, Herder van mijn hart
Steeds aanwezig, liefde van mijn ziel
Op de hoogste berg of in het diepste dal
Mijn Herder is altijd bij mij
Mijn Herder is altijd bij mij

En glijdt mijn laatste dag voorbij
dan zie ik al Uw goedheid
en klinkt mijn lied in eeuwigheid
daar in Uw huis, voor altijd
Dan ben ik thuis, voor altijd

Be blessed!!

Herder van mijn hart


Heer voor eeuwig, Herder van mijn hart. Steeds aanwezig, Liefde van mijn ziel. Op de hoogste berg of in het diepste dal. Mijn Herder is altijd bij mij. Lied LEV.

Wie schudt het potje???


Dit vind ik een mooie… een (na) denkertje!

Als je naar de zuidwestelijke woestijn gaat en 100 rode vuurmieren vangt, evenals 100 grote zwarte mieren en in een potje stopt, in eerste instantie gebeurt er niets. 🤷🏼

Echter, als je met geweld het potje schudt en ze weer op de grond dumpt, vechten de mieren tot ze elkaar uiteindelijk vermoorden. ☠️

Het ding is, de rode mieren denken dat de zwarte mieren de vijand zijn en omgekeerd, terwijl in werkelijkheid de echte vijand de persoon is die het potje schudde.

Dit is precies wat er vandaag in de maatschappij gebeurt.
Liberaal tegen conservatief
Zwart vs wit
Pro masker vs Anti masker
Vax tegen Anti Vaxx
Rijk tegen Arm
Man tegen vrouw
Politie tegen burger
Gezond vs ziek
Jong tegen ouderen
Wetenschap vs Angst

De echte vraag die we
onszelf moeten afvragen is…
wie schudt het potje en waarom? 🤔💭

Gevonden op Facebook… moeite waard om te delen. Met dank aan Thalia voor deze mooie vergelijking

Be Blessed!

Schijnveilig/Verdeeldheid..


Tja…

Ik moet toch even wat kwijt.. Sorry kan het niet laten maar dit moet me van het hart..

Vanmiddag mijn wekelijkse boodschappen gedaan…Pfff.. is echt geen leuke bezigheid meer..

Je staat voor de winkel.. mondkapje verplicht?? Nee… ik zie niks.. Ik loop de winkel in en sta in tweestrijd…wel of niet… hmmmmm… ik kijk eerst maar eens om mij heen maar daar wordt ik ook niet wijzer van..

Mensen die een mondkapje op hebben kijken scheef naar de mensen die zonder lopen en vica versa.. hoezo verdeeldheid creëren?

Ik werd er zo verdrietig van..

Ik dacht na en bleef dicht bij mij zelf en dacht wat zou Jezus doen? Juist… de kwetsbaren beschermen.. maar hoe bescherm ik die?

Ik denk dat een mondkapje niet helpt.. in ieder geval niet hoe de meeste mensen ze gebruiken.. maar psychologisch voor de kwetsbaren denk ik het wel.. je laat in iede geval zien dat je om ze denkt.. en oog hebt voor hun angst…

Dus ik heb netjes mijn mondkapje opgedaan.. wel met een enorm dubbel gevoel.

Want de anderen zonder mondkapje kijken je aan met een meewarig blik.. “ach die is ook al behelst met angst”.. je ziet ze denken..

Aan de andere kant de groep met mondkapje die de groep zonder mondkapje aankijkt met angst in hun ogen.. en misschien wel denken.. “waarom nemen jullie je verantwoording niet.. straks wordt ik ziek van jou”

Nu krijg je namelijk het idee.. dat als je een mondkapje draagt, dat je niet meer zo besmettelijk bent dan zonder.. terwijl dat dit niet waar is.. want denk je nu echt dat mensen met mondkapje hun mondkapje “schoon” is?

De helft stopt het na de boodschappen in zijn jaszak en even later bij de volgende winkel wordt hij weer op gezet..

Schijnveiligheid en verdeeldheid wordt nu gecreëerd…

Ik ben geraakt..

Deze wereld raakt totaal vervreemd van zichzelf en van de ander..

En krijgen we hiermee controle over dit virus? Nee.. en dat zullen we ook nooit krijgen!

Soms moeten we loslaten en de controle overgeven aan Hem.. Dan komt er rust, ruimte en vrijheid terug!

Er is er maar één die de controle heeft over dit virus en ons leven.. en dat is God..

Wat ben ik blij dat ik Hem ken.. hierdoor heeft angst geen vat meer op mij! Wat geeft dat rust!

De Heer is mijn herder…

Be Blessed…

Spreuken 25:11


Wijze woorden, op de juiste manier gezegd, zijn als gouden appels op een zilveren schaal.
SPREUKEN 25:11

Zo deze tekst kwam binnen, was vanavond aan het lezen op de Youversion app in het bijbelboek Esther met bijbehorende overdenking.

Graag zou ik op een goede manier met de hele corona/Covid 19 situatie omgaan..

De tegenstrijdigheden die ik lees en hoor baren mij zorgen.. want wat zie ik een enorme verdeeldheid ontstaan op deze aardbol..

En dan denk ik aan mijn God die juist ons de opdracht geeft om in eensgezindheid te blijven in geloof..

Maar hoe doe je dat dan? Als je zoveel verschillende imputs krijgt/leest..

Ja ook ik deel stukjes op fb.. stukjes die ik lees en mij aanspreken en mij aan het nadenken zetten..

God zegt toch ook onderzoek alles en behoud het goede… maar wat is dan het goede..

Ik worstelde hier best wel mee.. wat is wijsheid hierin…

Totdat ik een aantal keer geconfronteerd werd met het feit dat Facebook censuur toepast.. ik schrok hier best wel van..

Ik kreeg namelijk een paar keer een melding van Facebook dat ze een bericht hadden verwijderd wat in strijd was met de richtlijnen (lees overtuigingen) met de WHO

Hoezo vrijheid van meningsuiting? Leven we werkelijk in een vrij land? Een land waar je eerlijk je vragen mag stellen, mening mag uiten.. onderzoeken wat nu wel juist is?

Over Corona is het nodige al gezegd.. dat ga ik nu niet doen.. is ook niet de bedoeling van deze blog..

Nee.. ik ben niet uit op discussie maar heb mijn vragen… waar ik een antwoord op zoek..

Maar helaas kan ik die niet vinden in deze wereld die tot op het bot verdeeld raakt.. dus waar kun je ze beter stellen dan bij Hem die deze wereld nog steeds in Zijn handen heeft..

Nu las ik dus deze tekst en het trof mij..

Wijze woorden, op de juiste manier gezegd, zijn als gouden appels op een zilveren schaal.

Wat zijn wijze woorden.. dat is voor iedereen verschillend.. tis maar net door welke bril jij de woorden leest die de schrijver zeer waarschijnlijk vanuit zijn eigen (wijsheid) schrijft..

Ik weet wel dat je in de bijbel veel kunt vinden over wijze woorden.. vriendelijke woorden.. positieve woorden.. deze doen meer dan kritische woorden..en dan denk ik aan God die veel beter kan strijden dan ik.. die veel meer wijsheid bezit dan ik..

En dan wordt ik stil en neem ik mijn besluit..

Vanaf nu wil ik alleen maar bemoedigende woorden schrijven.. positieve input geven in deze overheersende coronacrisis..

Kritische noot brengt niks.. alleen maar nog meer verdeeldheid.. soms is het wijs om stil te zijn en God zijn werk maar te laten doen.

Zelfs in onze ijverige strijd in deze Coronacrisis moeten we niet vergeten dat het alleen God is die de kracht heeft om het hart van de ander aan te raken. 

Zoals God de weg baande voor Esther zo zal Hij ook voor een ieder van ons een weg banen.. maar omdat we Uniek gemaakt zijn door deze zelfde God gast Hij ook met een ieder een andere weg..

En elke weg die Hij gaat met jou en met mij is GOED!!

Want God is GOED!!

Ook in deze crisis blijft Hij als een fundament in mijn leven.. als een Rots in deze branding…. nooit zal Hij ons verlaten.. ook niet in deze strijd..

En dan mag ik de wijze woorden in bemoedigende woorden vormgeven..

Bemoedigende woorden voor degene die ze op dat moment nodig heeft.. en dan gaat bovenstaande tekst leven en worden het GOUDEN APPELS op een ZILVEREN SCHAAL!

Be Blessed!

Dan toch……


Dan tóch

Al gebeurt er nog zoveel in de wereld
En al lijkt de lucht soms grijs en grauw…
En al is er geweld om ons heen.. verdriet en pijn
Dan tóch… blijf ik geloven in het Wonder
Dat U o, Grote God… er voor ieder mens wilt zijn!

Al zijn er mensen…. Die soms verlangen naar de dood
En al is er om ons heen, nog zoveel nood..
Al lijkt de toekomst onzeker voor velen..
Dan tóch… blijf ik geloven in het Wonder
Dat U de mens wilt bevrijden…. En helen!

Want U laat Uw grootheid zien, boven alles
En Uw majesteit en trouw dwars… door alles heen!
Uw kracht en Uw macht zullen mensen verbazen
Want Uw licht zal schijnen voor iedereen,
Voor harten die verbitterd zijn…. En alleen!

Daarom is het leven het waard, om te leven met U
En zal Uw Liefde gezien worden… continu!
En ook al lijkt de lucht soms grijs en grauw
Dan tóch… blijf ik geloven in het Wonder
Dat U o, Grote God… van Ieder mens houdt!

Hanny Laurita
http://www.gedichten-hanny-laurita.nl

Dan toch…


Onderstaand gedicht kwam ik op Facebook tegen… en het trof mij.. graag wil ik dit met jullie delen!

Ondanks wat er allemaal om ons heen gebeurt… hoe onzeker alles ook is..

Dan tóch

Al gebeurt er nog zoveel in de wereld
En al lijkt de lucht soms grijs en grauw…
En al is er geweld om ons heen.. verdriet en pijn
Dan tóch… blijf ik geloven in het Wonder
Dat U o, Grote God… er voor ieder mens wilt zijn!
 
Al zijn er mensen…. Die soms verlangen naar de dood
En al is er om ons heen, nog zoveel nood..
Al lijkt de toekomst onzeker voor velen..
Dan tóch… blijf ik geloven in het Wonder
Dat U de mens wilt bevrijden…. En helen!
 
Want U laat Uw grootheid zien, boven alles
En Uw majesteit en trouw dwars… door alles heen!
Uw kracht en Uw macht zullen mensen verbazen
Want Uw licht zal schijnen voor iedereen,
Voor harten die verbitterd zijn…. En alleen!
 
Daarom is het leven het waard, om te leven met U
En zal Uw Liefde gezien worden… continu!
En ook al lijkt de lucht soms grijs en grauw
Dan tóch… blijf ik geloven in het Wonder
Dat U o, Grote God… van Ieder mens houdt!
 
Hanny Laurita
http://www.gedichten-hanny-laurita.nl

Hij is en blijft dezelfde.. voor nu en altijd!

God gaat met een ieder van ons een persoonlijke weg.. en soms betekend het dat wat voor de ene persoon linksom is in een vergelijkbare situatie en voor de ander rechtsom..

Gods wegen blijven ondoorgrondelijk.. wij kunnen met ons menselijke verstand God niet doorgronden.. gelukkig maar..

Maar soms… ooooo wat zou ik soms graag een blik willen werpen in de toekomst.. gewoon om je te kunnen wapenen tegen de tegenslagen.. om uit te zien naar de mooie dingen zodat je ondanks de tegenslagen moed houd om door te gaan, omdat je weet dat er ook nog mooie dingen op je pad komen..

Maar… is het niet zo… dat wij juist, omdat wij niet in de toekomst kunnen kijken volledig op Hem “moeten” vertrouwen.. in de wetenschap dat Hij het beste met ons voor heeft

En als ons leven onzeker wordt.. op de kop staat.. Dan Tóch… kunnen blijven zeggen..

Ik vind het ook wel een uitdaging van het leven, om in afhankelijkheid en volle vertrouwen op Hem, je leven te leven..

Ik kan dat zeggen, omdat in de uitdagingen die ik heb gehad, God mij keer op keer liet zien dat Hij te vertrouwen was en is.. daardoor is mijn vertrouwen in Hem niet meer weg te denken in mijn leven!

Het mooie is dat dit vertrouwen mij juist enorm veel rust geeft in vandaag en morgen..

Ik had deze week mijn sollicitatiegesprek op mijn werk voor helpende. Op dit moment werk ik als helpende in de flexpool, waar ik op gesolliciteerd had was een baan als helpende in het team zelf..

Ik heb gesolliciteerd en ben uitgenodigd.. ik had een gesprek met 2 collega’s wat ik wel grappig vond.. tegelijk maakte mij dat ook wel iets onzeker.. de bal kon natuurlijk 2 kanten oprollen als men je al aardig kent.. dit kan een voordeel zijn of een nadeel.. maar 1 ding stond voor mij vast.. ik had niets te verliezen want een jaarcontract in de flexpool had ik al.

Ondertussen blijf ik nog wel steeds zoekende in wat God wil dat ik ga doen.. past dit in Zijn plan met mij??

Oeff wat slaat de twijfel dan soms toe… je krijgt namelijk niet een briefje uit de hemel waar je plan op staat uit getekend..

Al jaren ben ik aan het rond kijken om een cursus/opleiding in de pastorale hoek iets voor mij is.. hierin ligt een enorm stil en diep verlangen/droom… maar hoe geef je daar handen en voeten aan… en bovenal past dat wel in Gods plan met mij..

Ik wil erg graag iets met mijn ervaringen doen in de hulpverlening/pastoraal gebied en gecombineerd met wat God in mijn leven heeft betekend en nog betekend..

Geloof en psychische gezondheid gaan naar mijn mening hand in hand!

Maar om mij heen zie ik ook dat hulpverleners/ervaringsdeskundigen als paddenstoelen uit de grond rijzen… en niet allemaal even geschikt helaas..

Heb nogal veel ervaring met hoe het NIET moet…. tja ben ik dan wel geschikt.. vind God mij wel geschikt.. past het in Zijn plan..

Allemaal vragen waar ik geen antwoord op krijg..

En toch blijft het verlangen diep in mijn hart zitten.. en weet ik niet goed hoe daar handen en voeten aan te geven..

Totdat ik al een aantal jaar een pastorale cursus voorbij zie komen die mij aanspreekt.. vooral omdat ze ervaringsgericht werken..

Maar er zaten steeds te veel haken en ogen aan om de stap te zetten.. gezondheid.. de thuissituatie.. onzekerheid.. en ook financieel was het steeds niet haalbaar.. van een uitkering een cursus betalen is best wel een flinke hap..

Maar nu ik werk komen er openingen… toch bleef ik twijfelen..

Totdat 2 weken geleden deze cursus weer voorbij kwam en het raakte mij weer opnieuw.. en weer opnieuw klikte ik de link aan… het was net of zei op dat moment iets in mij.. toe maar.. zet die stap maar.. meld je maar aan..

Ik heb alles op een rijtje gezet en mij aangemeld… onzeker.. maar in vertrouwen en gebed “als dit in Uw plan past Heer met mij dan zullen er deuren opengaan.. en als het niet in Uw plan past mogen dan de deuren gesloten blijven”..

Ondertussen kreeg ik een uitnodiging voor mijn sollicitatie gesprek bij mijn werk en ging ik met de zelfde verwachtingen en gebed daar naar toe.. “als dit in Uw plan past Heer met mij dan zullen er deuren opengaan.. en als het niet in Uw plan past mogen dan de deuren gesloten blijven”..

Dezelfde middag kreeg ik uitslag.. ik was het niet geworden.. ze hadden voor iemand anders gekozen..

Brrr… ik moest wel even slikken.. afwijzen is niet helemaal mijn ding om mee om te gaan.. ik blokkeer dan altijd eventjes.. maar ik merkte ook dat ik ook daarin groei want het duurde maar een paar minuten.. daarna herpakte ik mijzelf en zei: “Heer, het is goed” deze deur heeft U dicht gehouden en daar heeft U een bedoeling mee..

Diezelfde middag kreeg ik reactie van uit de aanmeldprocedure van de cursus.. ik was aangenomen en mocht de cursus gaan doen..

Ik kreeg er kippenvel van en ook de spreekwoordelijke brok in mijn keel.. want ik vind het namelijk ook best wel heel erg spannend.. en ook best wel een beetje eng.. pff… alle emoties en gevoelens gierden door mijn lijf..

Het is ook niet niks..

Ik… die altijd zelf hulp kreeg van menig pastoraal hulpverlener en jaren de psychiatrie van binnen en buiten heb bekeken… mag nu zelf op ontdekkingstocht gaan in het pastoraat..

Zo bijzonder… zo wonderlijk..

En dan wordt ik stil.. stil in hoe God zich laat zien.. hoe langzaam Zijn plan met mij zich ontvouwt…

2 weken geleden kreeg ik ook nog een plaatje van een lieve vriendin toegestuurd met de woorden.. “deze moet ik jou sturen zegt de Heer!”

Ik bekeek het plaatje en las het, maar op dat moment dacht ik.. wauw mooie tekst… maar snapte niet goed waarom zij mij deze tekst moest sturen.. ik dacht er over na.. en veel dingen passeerden de revue… maar ik kon niks bedenken..

Ik liet het los en ging verder..

Na de bijzondere gebeurtenissen van afgelopen week moest ik ineens weer denken aan het plaatje wat ik toegestuurd had gekregen.. en hoe wonderlijk mooi valt dit plaatje precies op zijn plek!

Dit is mijn KRACHTKAART!!

Door God zelf gestuurd!!

De duivel zal zeker mij aanvallen op mijn zwakke plek en dat zijn mijn jarenlange nare ervaringen.. maar dan mag ik steeds terug grijpen op wat Hij heeft gedaan voor mij..

In Hem ben ik meer dan overwinnaar..

En dan de bemoeding van de laatste paar regels…

Hij heeft beloofd U stap voor stap te leiden, niet alles in één keer.. maar stap voor stap en… elke stap zal een wonder zijn!

In dat vertrouwen ga ik deze uitdaging aan…

Ik vind het ontzettend spannend.. en het triggert mij enorm.. kan ik dit wel.. mag ik dit doen.. ik.. bestempeld met een enorm belast psychisch verleden.. waar de duivel mij te pas en te onpas mee confronteerd.. maar dan mag ik op Hem zien en in de overwinning gaan staan die Hij voor mij behaald heeft!

Dit plaatje zal ik de komende 2 jaar bij mij dragen.. want ik zal deze proclamatie af en toe hard nodig hebben.. dat weet ik wel zeker..

Maar het is mijn troef mijn KRACHTKAART tegen de duistere kant!!

God weet precies wat je nodig hebt… Hij zet de juiste deuren open en de mensen op je pad… in mijn geval mensen die mij (onbewust) enorm bevestigen en bemoedigen in de keuzes die ik (moet) maken.

Maar zo geeft Hij ook jou wat jij nodig hebt als je Hem daarom bid.. en vertrouwt… Hij zal je nooit teleurstellen!

En dan kan ik met recht zeggen..

Dan tóch…………………………………

Jij ook???

Be Blessed!

U bent Sterker


Geweldig Lied!

Elke keer als ik dit lied hoor krijg ik kippevel… en een brok in mijn keel.. elke keer komt dit lied ontzettend binnen bij mij… en zing ik het luidkeels me vanuit mijn tenen..

Kan niet zo goed de vinger er op leggen waarom..

Ach misschien ook wel..

Wat er ook gebeurt Hij is sterker!

Wat geeft dat een enorme rust.. maar elke keer wel weer een strijd om alles aan Hem over te geven, los te laten en te vertrouwen dat er niets gebeurt wat Hij niet weet!

Hoe moeilijk ook.. Hij zorgt… en dat geeft mij rust..

Natuurlijk ben ik bij tijd en wijle onrustig.. omdat ik niet in de toekomst kan kijken hoe het leven verder gaat..

De onzekerheid omtrent mijn lieve man, de coronasituatie… en dan het missen van de verbinding met de ander..

Juist omdat de verbinding anders wordt in de thuissituatie heb je zo de verbinding met anderen nodig.. en juist door de coronacrisis is dit zo anders geworden.. en als je dan al moeite hebt met hechting dan zijn dit rake klappen..

Gelukkig mag ik dan merken dat God ook daarin voor mij zorgt!

Niet dat ik dan helemaal achterover kan en mag leunen met de gedachte Hij doet het werk wel voor mij.. nee samen met Hem mag ik er door heen gaan.. stappen zetten.. beslisisingen nemen.. keuzes maken.. en dit durf ik omdat ik de zekerheid weet dat Hij voor ons zorgt!

Zou er wat gebeuren dan mag ik er op vertrouwen dat Hij in die situatie ook weer uitkomst zal geven.

En dan geeft dit lied mij elke keer weer een boost om door te gaan.. hoe zwaar en donker de weg soms ook is..

U Bent Sterker!!

Zoals een sprankje licht het duister breekt
U bent sterker
Mijn angst verstilt wanneer uw liefde spreekt
U bent sterker

Licht dat altijd schijnt
Liefde zonder eind

En moet ik door een dal van lijden gaan
U bent sterker
en als ik val en niet meer op kan staan
U bent sterker

Licht dat altijd schijnt
Liefde zonder eind

Refrein
Jezus U bent meer dan genoeg voor mij
Jezus U blijft mijn God in eeuwigheid

En als m’n leven hier ten einde loopt
U bent sterker
Want aan de horizon gloort nieuwe hoop
U bent sterker

Refrein
Jezus, U bent en blijft
Meer dan genoeg voor mij
Jezus, U bent en blijft
Mijn God in eeuwigheid

Refrein
Licht dat altijd schijnt
Liefde zonder eind

© 2017 Reyer van Drongelen, Kees Kraayenoord en Hanne de Vries

Be Blessed!

Belevingsgerichtezorg


Onderstaand stukje las ik op Facebook.. geschreven door Marriët de Landmeter-Moerdijk.. het raakte mij.. belevingsgerichtezorg.. het mooiste om te geven!

Zorg met het hart

ZELFREFLECTIE, BEWUSTWORDING

Beseffen wij (de zorgmedewerkers) nog wel hoe groot de crisis is in het leven van mensen wanneer er een verhuizing noodzakelijk is naar een verpleeghuis?

Beseffen we de impact van het idee opgesloten te worden wanneer een opname nodig is op een “gesloten” afdeling?
Alle veiligheid en vertrouwdheid op te moeten geven? En je “lot in handen te moeten leggen van vreemde “zusters”?

Denken we daar nog wel eens over na wanneer we aan het werk zijn?
Dat we zorgen voor mensen, mensen zoals jij en ik? Met een eigen kijk op het leven, met ieder zijn eigen eigenaardigheden, gewoontes en privé dingen?

Beseffen we wat het zeggen wil om je letterlijk bloot te moeten geven? Iemand anders dan jezelf of een vertrouwd iemand aan je lichaam te laten zitten?
Afhankelijk bent in alles, al je zelfstandigheid en eigen regie op te moeten geven?
Merken we dit nog op, kijken we bij gedrag nog naar de mens áchter het gedrag?
(Zoals ze in België zo mooi zeggen: vergeet Dementie, onthoud de Mens!)

Beseffen we hoe groot ons doen en laten van invloed is, in het leven van de mensen waar we voor MOGEN zorgen?

Ik vergeet het wel eens, dat is eerlijk waar. Maar gelukkig word ik vaak dan door de mensen zelf op mijn plek gezet.
Het ontroert me dan ineens, wanneer er een bewoner vraagt MAG ik naar het toilet? Of MAG ik nog éven blijven liggen? Wie ben ik dan toch om daar een antwoord op te geven? Die vragen horen eigenlijk helemaal niet gesteld te worden!

“Vandaag wil ik echt die nare strakke kousen niet aan, of weer al een schoon hemd aan, moet het nu allemaal weer al in de was?
Wie ben ik dan om te zeggen, ja het is echt beter voor u hoor, voor uw gezondheid en voor de hygiëne….? Nee dat gebakje dat slaan we over vandaag, dan word u te zwaar of dat is niet goed voor uw diabetes. Het staat zo in uw dossier, of we doen dit al jaren zo……Zal ik het even voor u doen? of het wordt allemaal voor u geregeld u hoeft niets meer te doen….

Beseffen we als zorgverleners nog dat het een voorrecht is, een gunst dat we MOGEN zorgen voor….? Dat het een voorrecht is dat een bewoner zorg toestaat, kijken we verder dan de boosheid en het verdriet?

Of zijn we meer bezig met een goed sluitend zorgplan? Zijn de doelen SMART genoeg en kloppen de indicaties nog? Hoe kunnen we bezuinigen, hoe houden we het financieel gezond?

Soms heb ik daar toch zo’n last van, het wordt in de instellingen soms zó moeilijk gemaakt om belevingsgericht te werken. De inspectie die overal bovenop zit en tig aan regels stelt waar men zich aan dient te houden. Een zorgkantoor of indicatiebureau wat in je nek hijgt, een geldkraan die zomaar dichtgedraaid kan worden wanneer bepaalde protocollen niet kloppen. Dit lijstje moet ingevuld zijn, en deze kolom moet kloppen enz.

Tjonge wat kan ik er soms naar verlangen om heel die dossier en zorgplannen “los” te mogen laten. Niets geen doelen halen en tig rapportages schrijven, lijstjes invullen en afvinken. Welnee, iedere bewoner krijgt een (digitaal) dagboek en we schrijven alleen nog maar gelukmomenten op. En de rest van de tijd zijn we bezig met het creëren van gelukmomenten. Niets meer en niets minder!

bewustwording #blijvendromenmag

Mariët de Landmeter-Moerdijk
@mariëtopzorgavontuur

Zo bijzonder.. bewustwording.. Belevingsgerichtezorg..


Wat voel ik soms met “mijn” bewoners mee.. ik weet helaas hoe het voelt.. om opgesloten te zitten, afhankelijk van zorg te zijn..


Ik moest echt wel even de spreekwoordelijke drempel over toen ik voor het eerst de deur achter mij in het slot hoorde vallen.. er gebeurde op dat moment heel veel in mijn koppie.. het verschil was dat ik nu een sleutel/pasje had en gewoon de deur weer open kon doen wanneer ik wilde…

Ik ben mij meer dan bewust dat “mijn” bewoners die keus niet meer hebben..

Mijn heftige rugzak met de nodige trauma’s mag en kan ik gelukkig nu omzetten naar iets positiefs!

Ik Hou Van “Mijn” bewoners ❤

Be Blessed!

Jesaja 60:1-2


Sta op en schitter, je licht is gekomen, over jou schijnt de luister van de HEER. Duisternis bedekt de aarde en donkerte de naties, maar over jou schijnt de HEER, zijn luister is boven jou zichtbaar. Jesaja 60:1-2

1 Korinthiërs 16:13-14



Let goed op jezelf. Sta stevig in het geloof. Wees volwassen en sterk! Doe alles vol liefde voor elkaar. 1 Korinthiërs 16:13-14

Gaaf…


Hoe gaaf is het dat de God die hemel en aarde schiep, jou maakte omdat hij wist dat de wereld jou nodig had!

1 KORINTHIËRS 16:13


Een nieuwe dag, de deur is wijd open om je dromen te verwezenlijken, wandel met vertrouwen en laat het verleden achter je, wees moedig en sterk. 1 korinthiërs 16:13

Spreuken 12:25


Bezorgdheid in iemands hart drukt het terneer, maar een goed woord verblijdt het.
Spreuken 12:25 HSV

Zielsgelukkig…


Wat is er al weer veel gebeurt na 9 mei, de dag dat mijn leven drastisch omgegooid werd..

Ik moet steeds maar denken aan de uitzending van Groot Nieuws Radio met Arie de Rover. Zie mijn blog “Afgodjes”

Eigenlijk is dat het begin geweest van een nieuwe fase.. mijn roep naar God werd beantwoord..

En wat is er na die tijd veel gebeurt, mijn sprong in het diepe heeft ver gaande gevolgen gehad..

Positieve hoor!!!!

Vorig jaar februari ging ik voor het eerst na 30 jaar weer richting UWV.. “Gewoon” om te praten, kijken wat er voor mogelijkheden waren en wat ik überhaupt nog zou willen en kunnen qua werk!

En nu ben ik al weer bijna drie maanden aan het werk…. heb veel gewerkt.. hard gewerkt.. wat was het een intensieve tijd.. maar ook een tijd die ik niet had willen missen… wat heb ik in dit korte tijdsbestek veel geleerd.

Verwonderd over mijzelf..

Na 30 jaar weer aan het werk, alleen voelt het of ben ik al weer jaren aan het werk.. ik ervoer dat ik het zo weer oppakte.. denk dat je het zorgen niet verleerd.. ook merkte ik dat ik nog steeds de fijngevoeligheid bezat die je goed kunt gebruiken… vooral in de zorg met mensen die aan dementie lijden..

Ik ben daar in het diepe gegooid door de corona omstandigheden maar gemerkt dat ik nog kan zwemmen…

Wat geeft dat een boost aan je zelfvertrouwen!

Weet je.. ik was best wel bang dat het voor mij heel erg pittig zou worden… weer terug in het werk.. met name of ik het wel fysiek aan kon maar ook geestelijk.. eerlijk gezegd was ik best wel bang dat mijn hersenen een knauw hadden gekregen van de medicatie… dat ik de gevolgen daarvan wel zou merken.. of dat mijn rug het af zou laten weten vanwege de operaties..

Maar tot mijn verbazing pakte ik snel de zorg weer op en liep ik daar rond of deed ik het al jaren.. ook fysiek had ik nergens geen last van… ja oké ik was na een werk dag moe.. maar gelukkig is dat “heel normaal” hihi

Het grappige was dat mijn collega’s ook dachten dat ik al jaren in het vak zat… ze zagen natuurlijk alleen mijn ogen maar en ja dan moet je iemand op zijn blauwe ogen geloven.. haha.. maar ze kwamen geregeld bij mij omdat ze dachten dat ik verpleegkundige was.. (dit zei wel iets over hoe ik mijn werk deed)

Hihi.. ga ik nou naast mijn schoenen lopen?? Nee hoor.. ik sta gewoon regelmatig verbaasd…

We zijn nu bijna een jaar later.. en ik kan met volle tevredenheid zeggen:

Ik heb een BAAN!

Afgelopen maandag is mijn drie maanden contract omgezet in een jaarcontract van 12 uur.

Soms overvalt mij een gevoel van enorme dankbaarheid.. soms zo heftig dat ik alleen maar kan huilen..

Huilen van dankbaarheid..

Ik merk dat ik nog echt in de wauw.. oe en aahh fase zit.. alles is voor mij nieuw.. de reacties van collega’s.. de ervaringen met bewoners.. de goedheid van God..

Maar ook huilen van intens verdriet… er zit namelijk ook een verdrietige kant aan deze ervaringen.. een kant dat ik besef wat ik al die jaren gemist heb.. in wat voor diepe eenzaamheid en enorme leegte ik heb geleefd… afgesneden van de “normale” wereld.. van familie en vrienden.. lichamelijk en geestelijk..

En ja dat raakt.. dit voel ik soms zo intens en dat kan mij dan bij vlagen ontzettend verdrietig maken.. maar ook ontzettend dankbaar voor het “Leven” wat ik terug heb gekregen.

Vaak ben je snel geneigd om het voor jezelf te bagatelliseren.. om het een soort van luchtig te houden.. maar ik besef steeds meer dat mijn ervaringen er mogen zijn… een soort van acceptatie..

Maar nog meer…

Ik.. met mijn hele hebben en houden mag er steeds meer zijn.. van mijzelf!

En wat geeft dat lucht en ruimte..

Ik merk nu ik steeds meer “LEEF” en ik steeds meer ervaar wat “NORMAAL” is en steeds meer ervaar in wat voor wereld ik terecht ben gekomen.. met zijn mooie en minder mooie kanten dat ik steeds dichter bij mijzelf kan en mag komen.. bij mijn eigen gevoel.. lichamelijk en geestelijk.. en dan voel ik dat mijn lichaam en mijn geest veel te verduren heeft gehad..

Hierdoor merk ik dat ik steeds meer uit de overlevingsstand kom.. omdat ik steeds meer de controle durf los te laten.. over kan geven aan Hem.. ik weet mij gedragen door Hem en dat Hij voor mij/ons zorgt..

Wie had dit ooit gedacht.. heb er hard voor en aan gewerkt samen met Hem die mij nooit loslaat… gewerkt aan mijn geest ziel en lichaam en het resultaat mag er zijn!

Geen rolstoel meer, geen scootmobiel, geen aangepast senioren appartement meer, geen ongezonde voeding meer die mij ziek maakt, geen medicijnen meer, geen Diabetes, SLE of Sjögren meer (zijn in remissie volgens arts)…. maar…. ik heb LEVEN er voor terug gekregen!!

Ik ben blij om te ervaren dat beetje bij beetje mijn trauma’s een plekje hebben gekregen en dat ik ook steeds meer durf te voelen hoe heftig het is geweest voor mijn geest en lichaam.. en dat ik daarin vol Liefde naar mijzelf mag kijken…

Dit is herstel..

En dan mag ik ervaren dat wat ik meegemaakt heb er “gewoon” mag zijn.. dat het mij gemaakt heeft samen met God in wie ik nu ben.. God gebruikt mijn omstandigheden om mij te vormen naar de vrouw die Hij voor ogen heeft..

Ben ik er dan nu… nee.. gelukkig is het hele leven een leerproces en zal ik vast nog wel eens onderuit gaan zoals iedereen…

Maar ik heb geleerd om niet meer op mijn omstandigheden te kijken maar omhoog en naar binnen te kijken.. en wat ontdek je dan mooie en bijzondere dingen..

Ik ben blij met wat ik tot nu toe heb bereikt!

Ik kan met recht zeggen dat ik echt Zielsgelukkig ben!

Soms kan je dat zo voelen tot in je tenen.. Blijf dicht bij jezelf en God.. dichtbij wat jou gelukkig maakt..

Ondanks je omstandigheden en in je omstandigheden!!

Mijn man en ik zingen vaak onderstaand lied.. het is ons lijflied geworden en het trekt ons er doorheen!!

Dus trek je het even niet zing dan met dit nummer mee… want zingen is 2x bidden!!

LEEF MET VOLLE TEUGEN

Op de drempel van het leven
Staar ik naar de horizon
Voel me plompverloren en verlegen
Dat ik sterk ben en gezond
Want jij bent ziek en ik begrijp het niet
Ik zou willen dat je hier blijven kon

Ben niet bang, alleen soms even
Maar dan zing ik mij er dwars doorheen
Voel me broos en moegestreden
Verlangend naar de overkant,
alleen Ik houd me vast aan alles wat zo mooi is
En ik tel ze, de kostbare momenten

Leef met volle teugen
Durf te leven met de dag
Glimlach elke morgen
Er is iets moois dat op je wacht

We hebben het ervaren
Dat het leven niet om ons draait
Dat wij alleen maar kunnen varen
Op de wind die waait waarheen hij waait
En elke dag een nieuwe kans
Om elkaar vast te houden

Leef met volle teugen
Durf te leven met de dag
Glimlach elke morgen
Er is iets moois dat op je wacht

En God, die bijna nooit te vinden is als je Hem moet hebben
Maar die soms toch, juist als er niets meer lijkt te redden
Zichtbaar wordt als hier op aarde tranen vallen van verdriet
Omdat er iets van waarde schuilt in als we hier op aarde
Het niet meer weten, niets anders kunnen
Dan maar bidden in een lied

Leef met volle teugen
Glimlach elke morgen
Nooit gedacht
Dat het zo tot een eind zou komen
Maar ik ga met jou
Dwars door de winter
Naar de lente en naar de zomer
Want jij en ik Wij blijven samen
En blijven zingen
Tot het eind Ik laat jou niet los

Leef met volle teugen
Durf te leven met de dag Glimlach elke morgen
Er is iets moois dat op je wacht
Geniet van je dagen
Verlies je in de tijd
Je wordt steeds gedragen

Tot in alle eeuwigheid
Geniet van je dagen
Verlies je in de tijd
Je wordt steeds gedragen
Tot in alle eeuwigheid
Dwars door de winter
Naar de lente
En naar de zomer

Want jij en ik
Wij blijven samen
Wij blijven zingen
Tot het eind
Want jij bent nooit Alleen Tekst: Elbert Smelt & Kinga Bán
Muziek: Trinity, Jelmer van der Veer & Kinga Bán
Label: Trinity Music

Be Blessed!!

Jezus.. Hij blijft…


In mijn werk ervaar ik wat Jezus kennen betekend..

Mijn bewoners glijden langzaam terug naar het “kindzijn”… hoe belangrijk is het dan dat je vanaf je kindertijd opgevoed bent met Jezus..

Als je echt alles kwijtraakt in je hoofd.. letterlijk en figuurlijk.. namen, plaatsen, waar jij je überhaupt bevindt.. noem maar op.. als je geest je zo in de steek laat..

Wat blijft er dan over??

Ik ervaar dat bewoners die met het geloof zijn opgegroeid alles vergeten… maar dat het geloof blijft..

Jezus…. Hij blijft!!

Jezus zit diep in je hart geankerd.. begin maar met zingen, bidden of bijbel lezen… en gelijk doen ze mee.. herkennen de versjes, de gebeden of de Bijbelteksten.. tot het einde toe blijft dit bestaan!

Wat ben je dan gezegend!

Hoe onrustig of angstig ze ook zijn.. begin maar met zingen, bidden of lezen en de rust en vrede daalt vaak neer!!

Hier mee wil ik zeggen.. deze aftakeling kan ons allemaal overkomen…. rijk… arm.. gezond.. ziek.. jong.. oud…

Wat is het dan ontzettend belangrijk om zo vroeg mogelijk je kinderen over Jezus te vertellen.. en voor ze te bidden…. zodat het in hun hart wordt verankerd!

Welke weg je ook mag gaan… Jezus zit verankerd.. en Hij blijft…

“Leer een kind van jongs af aan de juiste weg,
en het zal er niet van afwijken wanneer het oud geworden is”

In Prediker 22:6 staat: “Leer een kind van jongs af aan de juiste weg,
en het zal er niet van afwijken wanneer het oud geworden is”

Wat gaat deze tekst dan nu leven…

Ben blij en dankbaar dat mijn ouders mij van jongs af aan hebben verteld wie Jezus is!

JESUS SWEETEST NAME I KNOW!!

Wees bemoedigd en Gezegend!

Be Blessed!

GOD


God doesn’t give us what we can handle, God helps us handle what we are given.
Quote

Helpende handen..


Na mijn blog over “afgodjes” kwam ik in een soort rust.. ik vond het opeens ook minder erg om thuis te zijn.. ook had ik dagelijks weer het gevoel dat ik weer ontmoetingen had met God.. dit deed mij zo goed..

Zo ging mijn week verder, ik deed mijn ding en vulde mij elke dag met de dingen die belangrijk zijn voor mij, met Gods Liefde, en strekte mij elke dag uit naar Zijn Geest, dat de Heilige Geest mijn leven maar invulling wilde geven.. ik wilde in afhankelijk leven van deze God omdat ik weet dat Hij weet wat goed voor mij is..

Ongeveer anderhalve week later ging ineens de telefoon, ik had mij aan het begin van dit C-virus opgegeven voor Helpende Handen, dit is voor zorgverleners die de handen uit de mouwen willen steken als de nood aan de man is, de mevrouw aan de telefoon vroeg of ik nog beschikbaar was en eventueel wilde helpen.. ze hadden mensen nodig..

Ik schrok.. ik dacht dit kan niet… mijn hart sloeg over.. en wilde eigenlijk gelijk al zeggen.. “natuurlijk”… maar ik heb ook al veel geleerd ondertussen dat ik niet gelijk over al ja op moet zeggen.. want dat hoeft niet.. ik mag gerust nadenken en later beslissen of dit iets voor mij is en bovenal of dit in Gods plan paste.. ik hield mij stil en was benieuwd wat ze nog meer te vertellen had..

Ze vertelde dat het wel ging om helpen binnen een verpleeghuis waar het C-virus was uitgebroken, er was veel vast personeel ziek geworden en nu zaten ze om zorgverleners verlegen..

Pfff.. helpen wilde ik heel erg graag… maar helpen waar corona was uitgebroken.. dat was andere koek.. ik viel even stil en heel veel gedachten schoten door mij heen… moest ik hier wel ja op zeggen.. kon ik hier wel ja op zeggen.. is dit verantwoord?? kan ik het überhaupt wel??

Heer is dit echt wat U van mij vraagt? wilt U dat ik dit ga doen?

Wilt U dat ik deze sprong in het diepe ga maken??

Ik zei dat ik even tijd wilde hebben om hier over na te denken, ik vertelde ondertussen wie ik was en dat ik ook mantelzorger ben en daarom even tijd nodig heb voor mij zelf om te beslissen of ik dit wel wilde doen..

Hihi.. ik schrok van mijzelf.. zei ik dit?? wat een wijsheid en besefte mij dat het leven mij al veel geleerd had..

Ze vond het erg logisch dat ik hier even over na wilde denken, ze wilde het wel graag die zelfde dag weten dus sprak ik af dat ik haar s’middags terug zou bellen..

Ik legde de telefoon aan de kant en ging in gesprek met God..

Moet ik dit echt doen.. is dit wat U van mij vraagt?? Past dit in Uw plan met mij?

Mijn hart zei gelijk DOEN.. maar mijn gevoel ging een heel andere kant op..

Heer ik durf dit niet.. dit kan ik toch niet doen.. is dit wel verantwoord? Ik… mantelzorger… zelf nog herstellende.. pff.. moest echt wel even slikken en mijn hart sloeg over.. en dan “wat zullen de mensen wel niet zeggen”.. onverantwoord…”

Maar ik denk dat ik iemand ben van de uitersten en dat ik dan eigenlijk op mijn best functioneer.. waarom weet ik niet..

Ik dacht na hoe ik er achter kon komen wat God hierin van mij vroeg.. en ineens kreeg ik de gedachte.. overleg met je vriendin… hoor wat zei zegt.. zij kent je situatie en redeneert vaak nuchter en objectief.. dus ik belde haar en zij nam direct de telefoon op.. ik vertelde haar dat ik was gebeld door helpende handen en dat ik ontzettend was geschrokken en niet goed wist wat ik nu moest doen.. we liepen samen de punten na.. de voor en tegens.. en we kwamen tot de conclusie dat je in de supermarkt meer kans op besmetting hebt dan beschermd werken in besmet gebied.. en het was voor mij wel een enorme kans om er achter te komen of dit is wat ik graag weer wil gaan doen.. en of ik lichamelijk dit werk weer aan zou kunnen..

Werken in de fysieke zorg..

Na het gesprek ging ik terug naar God en legde mijn voor en tegens op een rij.. maar ik was toch nog niet helemaal gerust.. ik heb meer bevestiging nodig Heer…

Toen zei iets in mij.. bel je re-integratiecoach.. zei is een integere vrouw, zij kent jouw situatie en weet ook hoe je in elkaar zit.. en ik zei tegen mijzelf.. als zij ook enthousiast reageert en de voors en tegen met mij naloopt en de voors de overhand hebben dan is het oké.. dan wilt U dat ik het ga doen.. maar als zij twijfelt en het mij afraadt dan doe ik het niet.. dan is het echt onverantwoord..

Zo gezegd.. Zo gedaan..

Ik belde haar op en wonderwel nam ze gelijk de telefoon op.. ik vertelde haar wat er was gebeurt en ze zei direct.. wat bijzonder.. maar wat wil je zelf.. een wat zegt je gevoel.. ik deelde met haar de voors en tegens.. en we kwamen tot de zelfde conclusie die ook al uit het gesprek met mijn vriendin naar voren kwam..

Dit was voor mij de tweede bevestiging en genoeg om een weloverwogen keuze te maken..

Voldoende om Ja te zeggen..

En ook al zou ik ziek worden.. dan heb ik in ieder geval gedaan wat ik het liefste doe…

Hij gaat met mij mee, en in die afhankelijkheid doe ik het ook.. ik kan dit absoluut niet in eigen kracht.. daar was ik mij heel erg van bewust..

Dus ik ging het doen..

Je wilt niet weten hoe spannend ik dit telefoontje vond..

Nog steeds twijfelde wel mijn gevoel.. ben ik niet onverantwoord bezig. maar merkte dat dit gevoel ook gebaseerd was op.. “wat zullen de mensen wel niet zeggen”… en ik Pleaser van anderen vond dit toch wel het moeilijkst.. maar wilde dit keer dicht bij mijzelf blijven en bij wat God van mij vroeg..

Ik bad God om rust als het in Zijn plan paste… en paste het niet in Zijn plan dat hij mij dan wilde overspoelen met angst.. en ongerustheid…

Ik wachtte nog een uurtje met bellen en voelde mij kalm worden.. en kreeg een bepaalde rust.. ook een gevoel van uitdaging overviel mij.. ik mocht weer wat betekenen.. ik kon eindelijk mijn handen weer uit de mouwen steken..

Ik belde haar op en zei dat ik het ging doen.. we namen alles door.. ik kreeg een contract van drie maanden en 3 uur en de meer uren kon ik gewoon schrijven.. en ging als helpende aan de slag.. waar ik ook de diploma’s voor heb..

Ik legde de telefoon neer en een gezonde spanning overmeesterde mij.. wat was ik blij dat ze had gebeld.. maar tegelijk ook spannend.. wat zou ik aantreffen.. hoe ging het allemaal in zijn werk..

Ik zou die week erop beginnen.. maar een uurtje later belde ze op en vroeg mij of ik de volgende dag al wilde beginnen.. de nood was erg hoog..

De volgende dag ging ik in mijn brommobiel op weg naar het verpleeghuis.. spannend was dat ritje.. maar ik ging er biddend heen.. ik zegende in de auto het verpleeghuis, de bewoners en al het personeel.. en vroeg Hem of hij er wilde zijn en ons wijsheid wilde geven..

Ik kwam daar en kreeg instructies over de beschermende hulpmiddelen.. helemaal ingepakt moest ik aan het werk..

Wat was de eerste dag pittig… en erg warm in de beschermkleren.. bijna al het vast personeel is besmet met het virus.. en van alle bewoners waren er nog maar een handjevol gezond.. we moesten er dus tegenaan met hoofdzakelijk invallers.. dit is lastig want tijd om in te werken was er niet.. het is pionieren en improviseren..

Het verdrietige is dat de bewoners ons niet kennen en wij voor hun staan in gekke pakken.. met spatscherm, mondkapjes.. schorten en handschoenen aan.. kan mij voorstellen dat dit voor hun verschrikkelijk eng over komt..

Het is een verpleeghuis waar mensen wonen met vergevorderde dementie.. deze bewoners begrijpen vaak niet wat er gebeurt en merken jou onrust en hectiek des te meer.. het zijn mensen die nog leven op gevoel.. en juist dat valt weg.. ze zien alleen je ogen.. deze mensen leven op jou uitdrukkingen in het gezicht.. daaraan kunnen zij vaak lezen hoe je iets bedoelt en nu zien ze alleen je ogen..

De kunst aan ons is om onze ogen te laten lachen terwijl ons hart wordt geraakt door al dit verdriet.. dat kan ik omdat ik Liefde voel..

Zijn Liefde voor deze bewoners..

Maar tegelijk voel je ook verdriet en delen we de zorgen die we hebben.. overleven ze dit.. hoe ziek worden ze.. wat zijn de gevolgen..

In de week voordat ik daar kwam werken waren er al een paar bewoners overleden.. de gevolgen werden steeds zichtbaarder.. terwijl dat het C-virus er nog maar een week aanwezig was.. zien we dat dit C-virus razendsnel om zich heen grijpt als het eenmaal is uitgebroken..

Ook raakt het verdriet van de familie je.. de familie die niet bij hun geliefden kunnen zijn die ziek zijn.. pas als er geen kans meer is op herstel en het stervensproces in gang is gezet.. dan mag de familie er bij.. en dan staat de familie soms voor onmenselijke keuzes…

Ga ik wel of ga ik niet…

Als de familie ook kwetsbaar is.. of ziek zijn… dan moeten ze hun geliefde soms zonder hun nabijheid laten gaan.. wat een diep intens verdriet geeft..

En als zorgverlener sta je machteloos.. wat wil je soms andere keuzes maken dan wat de regels voorschrijven.. dit breekt je hart..

Wat leven we toch in een rare tijd…

En toch doe ik het werk met een blij hart en ben ik dankbaar dat ik het kan en mag doen.. dat ik hier van betekenis kan zijn.. ik probeer ondanks de heftigheid nog iets van plezier bij de bewoners te brengen.. af en toe een grapje en proberen het “normale” ritme van de dag zo goed mogelijk door te laten gaan.. en dat is hard werken..

Elke dag ga ik met biddend hart er naar toe.. in deze tijd raak ik zo doordrongen van het feit dat ik het alleen niet kan.. ik heb God zo nodig.. altijd natuurlijk.. maar juist in deze tijd ben ik er nog meer bewust van.. ik kan dit absoluut niet alleen..

Na 30 jaar op deze manier terug in de zorg.. had ik van te voren niet kunnen bedenken.. maar waarom God mij juist nu in deze tijd hier heeft neergezet… daar wordt ik mij elke dag meer bewust van..

Een voorbeeldje..

Tijdens mijn werk mag ik een verlengstuk zijn van Hem.. er lag een bewoner op sterven… (dit brengt bij mij altijd een vreemd soort spanning… vind het altijd een heftig iets en echt het went nooit..) ik verleende samen met een ander zorgverlener zorg aan deze bewoner.. de andere zorgverlener moest even weg om spulletjes op te halen en ik was alleen met de bewoner.. ik merkte dat deze bewoner erg onrustig was en ik zag angst in de ogen bij deze bewoner.. ineens kreeg ik op mijn hart om voor deze bewoner te gaan bidden.. en zacht bad ik voor deze bewoner.. dat God er wilde komen met Zijn rust en dat Hij zijn beschermende handen om deze bewoner wilde leggen.. ik sprak zacht tegen deze bewoner en vertelde dat God er bij is, dat het goed was en dat Hij draagt… ik wist niet of deze bewoner het nog mee kreeg… maar dit weerhield mij niet om te bidden… ondertussen kwam de andere zorgverlener terug.. en ook de dienst doende verpleegkundige kwam binnen.. en opeens merkten we op dat deze bewoner erg rustig was geworden en dat deze bewoner er vredig bij lag…. op dat moment drong het nog niet echt tot mij door, je hoofd is bezig met zorgen.. maar na dat we klaar waren en naar beneden liepen schoot het door mij heen..

God U was daar… wat ben ik blij en dankbaar dat U dit op mijn hart heeft gelegd.. dat ik voor deze bewoner mocht en kon bidden..

Deze momenten maken mijn werk dierbaar.. en ervaar ik Zijn nabijheid en Zijn kracht in mijn zwakheid..

Dit maakt dat ik door kan gaan.. ondanks dat het fysiek enorm zwaar is en mentaal ook..

Ik ben blij en dankbaar dat ik het kan..

Tot nu toe ben ik en mijn partner nog steeds gezond en kan ik het allemaal bolwerken en loopt thuis alles in hetzelfde ritme door..

Ik bid en hoop dat dit zo mag blijven.. ik heb ondanks dit heftige gebeuren veel plezier weer in het zorgen van deze groep ouderen.. zij hebben een speciaal plekje in mijn hart.. daar ben ik in deze heftige week wel achtergekomen..

Hoe dit in mijn verdere leven vorm gaat krijgen is voor mij nog een open boek.. maar God is de auteur en regisseur van mijn levensverhaal.. dus ben erg benieuwd..

Wordt vervolgd…

Genesis 2:18



“Eenzaamheid is het eerste waarvan God zei dat het niet goed was!
Genesis 2:18

BEVRIJDINGSDAG 2020


Niet wegkijken
Niet goedpraten
Niet uitwissen
Niet apart zetten
Niet normaal maken
Wat niet normaal is

De tekst van de Koning

Identiteitskaart


Ik ben niet wat ik doe
Ik ben niet wat ik heb
Ik ben niet wat mensen over mij zeggen
IK BEN GODS GELIEFDE KIND!
Dat is wie ik ben
Niemand kan dat van mij afpakken
Ik hoef mij geen zorgen te maken
Ik hoef mij niet te haasten
Ik kan Jezus vertrouwen
en Zijn Liefde met de wereld delen!

“Afgodjes”


Beste lezers van mijn blogs..

Vinden jullie het bij tijd en wijle ook zo zwaar om je leven te leiden in deze coronacrisis? Nee??

Nou ik wel..

Ik voel mij af en toe zo leeg.. en dan ga je opzoek naar iets wat die leegte kan vullen..

Vind het ook lastig om daarin God te vinden.. zoeken gaat wel.. ik pak mijn bijbel, mijn leesplannen, mijn zingen.. maar toch.. God vinden daarin is wel en ander ding.. en soms.. ja dan is het gewoon stil..

Maar hoe erg is stil??

Van nature ben ik een spring in ’t veld.. een doener.. en geen stilzitter.. wat er nu ook gebeurt druist helemaal tegen mijn karakter in..

Maar we worden nu gewoon stil gezet.. in de rust gebracht.. tijd om over dingen na te denken…

Ik luister bijna elke naar Groot Nieuws Radio, en dan naar Blessings, By Jorieke of Brandstof.. stuk voor stuk bemoedigende programma’s, maar ook programma’s die je prikkelen.. of je aan het denken zetten..

Zo ook vorige week dinsdag 28 April By Jorieke met Arie de Rover...

Zo wie zo vind ik het altijd fijn om naar Arie de Rover te luisteren.. Hij brengt je altijd weer terug bij waar het echt om draait in dit leven.. Het vaderhart van God.. niks meer en niks minder.. en dit in alle rust.. zijn manier van vertellen en spreken brengt je al in een soort rust modus… maar dan kan je hart en hoofd nog wel enorm onrustig zijn.. en heeft het even tijd nodig om tot rust te komen.

De eerste vraag die werd gesteld was: “wat ben je kwijtgeraakt door het Coronavirus wat doet dat met je”

Zo die was gelijk raak…

Ik liet de vraag in mij omgaan… bij Groot nieuws radio kun je reageren op het programma en ook op deze vraag mocht je reageren..

Ik kreeg heel erg op mijn hart om te reageren.. ik doe dit nooit want vind het toch wel een beetje eng.. stel dat je bericht voorgelezen wordt..

Iets met kwetsbaar??

Maar goed ik kreeg het duidelijk op mijn hart, en heb dus gemaild wat ik door de corona ben kwijtgeraakt en wat dit met mij doet…

En het doet veel met mij heb ik gemerkt.. al mijn vrijwilligerswerk is gestopt.. en je valt dus in spreekwoordelijke gat.. en ja hoe vul je die dan weer op.. ook haalde ik juist mijn energie daar vandaan.. na 30 jaar was ik eindelijk weer in de gelegenheid om buiten de deur te werken en was ik druk op zoek naar een nieuwe richting in mijn leven en wat God van mij vraagt daarin..

En dan kom je thuis te zitten.. met niks.. met alleen je zelf en de zorg voor je man..

In een keer werd mijn zoektocht naar wie ik ben en wat ik graag wil abrupt afgebroken.. ik werd “opnieuw” stil gezet.. althans zo voelt het voor mij.. af en toe krijg ik flinke dreunen op mijn blauwe plekken..

Er kwam een enorm leeg gevoel over mij heen.. en hoe vul ik die leegte.. hoe kom ik in rust??

Je doet je ding en sommige dagen heb je er meer last van dan andere dagen.. zo is het leven.. zoals iedereen het ervaart… zo gaat het bij mij ook.. en niet anders..

Maar die leegte knaagt wel… ik ben een doener zoals ik al schreef en ik wordt niet gelukkig van stil zitten en ik denk ook niet dat God dat van mij vraagt.. Hij weet dat ik daar niet gelukkig van wordt.. en Hij heeft mij gemaakt..

Nadat ik gemaild had luisterde ik verder naar de uitzending… Arie sprak verhelderend over onze “Afgodjes”

Ik vroeg mijzelf af: “hoe zit het met mijn afgodjes?”

Alles passeerde de revue… vrijwilligerswerk, de kerk, mijn geloof, mijn mantelzorgtaken..

Met welke drive doe ik wat ik doe? Waarom doe ik wat ik doe?

Eerlijk?? Ik keek er naar en dacht.. tja mijn vrijwilligerswerk is weggevallen en ik val in een diep gat.. was het dan toch mijn “afgodje” geworden? Mijn steunpilaar.. mijn houvast.. kon ik niet meer zonder??

Voelde ik mij alleen maar “gezien” als ik mijn werk had??

Tja… mijn vrijwilligers werk was wel een beetje mijn “afgodje” geworden..

Is dat erg?

Nee in zekere zin niet natuurlijk.. het geeft voldoening.. het geeft nieuwe energie.. afleiding..

Maar kan ik er zonder als het wegvalt..

Waar ben ik als ik geen werk meer heb.. waar is mijn identiteit op gevestigd?? voel ik mij alleen maar van betekenis als ik werk heb??

Als alles wegvalt is mijn identiteit dan zo verstevigt in Hem dat Hij voldoende is in mijn leven??

Voel ik mij net zoveel van betekenis als ik alleen God nog zou hebben??

Arie zei.. “Wij gaan direct ons afgodje reanimeren als hij wegvalt.. logisch zit in onze natuur.. maar kunnen we het ook op dat moment loslaten en overgeven aan Hem.. in afwachting en vertrouwen dat Hij alles in Zijn hand heeft.. en dat ik niet afhankelijk ben van mijn werk.. maar alleen afhankelijk ben van Hem..

Jou hele hebben en houden overgeven aan Hem..

Dit vond ik erg moeilijk want ik stond eigenlijk mijn “afgodje” direct te reanimeren en oplossingen te zoeken om mijn leegte te vullen… in plaats van het van Hem te verwachten.. hierin zocht ik God wel maar ik kon Hem nog niet vinden..

Die ochtend werd ik mij heel erg bewust dat ik de Heilige Geest hierin zo nodig had.. dat Hij alleen mijn leegte kon opvullen..

Jou leegte laten vullen door Hem.. en dan gewoon maar berusten in wat het op dit moment is.. gewoon genieten van de tijd die je gegeven is om nieuwe dingen te ontdekken??

En oké.. als het even duurt voordat Hij vult.. neem dan die tijd.. en wees niet zo ongeduldig..

Haha dat is nou net niet een van mijn sterkste kanten.. “Geduld”

Natuurlijk mis ik mijn werk.. mis ik de connectie met de mensen en met de collega’s, en dat is goed.. anders moet je je afvragen of je op de goede plek zit..

Aan het einde van de uitzending werden de mails en WhatsApps voorgelezen… ik schrok toen ik ineens mijn reactie voorbij hoorde komen.. dit had ik eerlijk gezegd niet verwacht.. maar achteraf gezien moest het zo zijn..

Het antwoord van Arie was een antwoord van God… het was erg bemoedigend en het mooiste wat ik kon ontvangen.. ik weet dat het God was die mij een antwoord gaf op mijn worstelen…

Hij zei dat het logisch was dat ik in een enorm gat was gevallen.. en voor Arie ook herkenbaar.. na 30 jaar weer je leven oppakken en opnieuw wordt je stil gezet..

God antwoordde: “voel het maar… en oordeel er niet over.. trap jezelf niet de grond in.. wordt er niet boos van.. voel maar wat het met je doet.. en ga met dat gevoel naar God.. en zeg tegen Hem wat je voelt en dat je zo graag vrijer zou willen zijn.. en wilt U er voor in de plaats komen.. en als straks de crisis voorbij is ga je het zelfde misschien weer doen maar met een iets andere identiteit…

Ik was er stil van.. zo mooi.. en tegelijk kwam het zo binnen.. ik werd enorm geraakt.. en begon te huilen.. want wat heb ik daar een handje van… (mijzelf veroordelen.. boos worden op mijzelf.. gelijk mijzelf de grond in trappen.. toe doe even normaal.. niet zo aanstellen… even geduld en je mag weer…) ik vloog direct mijn gevoel voorbij.. ik heb dat ook nooit geleerd om bij mijn gevoel te blijven staan.. ik mocht en kon nooit voelen anders had ik niet overleefd wat ik meegemaakt heb.. ik moest mijn gevoel altijd uitschakelen.. dus ja wat doe ik als het moeilijk wordt?? Mijn gevoel uitschakelen.. en in de overlevingsstand!

En wat zegt God nu tegen mij.. VOEL HET MAAR!!!

Weet Hij dan niet hoe moeilijk en eng ik dat vind.. VOELEN??

En toch.. op dat moment kon ik bij mijn gevoel komen en echt voelen wat dit met mij deed.. op dat moment had ik zo’n intiem moment met mijn Heer.. en mocht ik in Zijn aanwezigheid voelen wat het met mij deed… zo wonderlijk… en zo goed.. het was helemaal niet eng… omdat ik het in Zijn veiligheid mocht doen.. Hij sloeg letterlijk Zijn armen om mij heen en ik waande mij bij Hem op schoot.. ik mocht er gewoon zijn met al mijn gevoelens.. zonder veroordeling..

Op dat moment kwam er een enorme rust over mij heen.. een heerlijke innerlijke rust.. Op dat moment kwam Hij er voor in de plaats..

Heerlijk!!

De dagen erna werden gevuld met blijdschap en rust.. elke dag mag ik beginnen met Hem.. en elke dag krijg ik nieuwe energie.. ik doe mijn dingen met een andere intentie en vanuit een bepaalde rust..

God is zo goed, Hij weet wat ik nodig heb en voorziet.. en ik zie uit naar de dag dat alles weer “normaal” wordt en ik gewoon weer naar mijn werk kan.. mijn mensen weer ontmoeten kan.. en niet alleen mijn werk, maar ook weer naar mijn vrienden, familie, de kerk, naar koor enz enz…

Tot die tijd mag ik rusten bij Hem.. in afwachting…

Hij is erbij..

Ik mag nu opladen zodat als alles weer open gaat ik de Balance heb dat ik er niet meer afhankelijk van ben! Dat dit werk niet mijn identiteit is.. dat ik het niet doe om eindelijk weer van betekenis te zijn maar dat als ik het werk niet zou hebben ik nog steeds van betekenis ben, gewoon om de simpele reden dat ik ben wie ik ben..

Een geliefd kind van de Vader!

Niet in wat ik doe ligt mijn identiteit maar in wie ik ben!

In Hem!

Deze hele coronacrisis brengt mij veel.. moeilijkheden maar ook inzichten…

Soms is het nodig om er af en toe weer bij bepaald te worden, even wakker geschud te worden..

Wie ben ik!

Wat ben jij kwijtgeraakt door de coronacrisis?? en wat doet dit met je??

Ik hoop dat je in de verliezen een ontmoeting mag hebben met Hem.. weet dat wat er ook gebeurt jij ook een Geliefd kind van de Vader bent en blijft!

Je bent het waard!!

Be Blessed!

Spreuken 16:3


Wentel uw werken op de HEERE, en uw plannen zullen bevestigd worden.
Spreuken 16:3 HSV

PSALM 73:23


Want ik mag altijd dicht bij U zijn.
U houdt mijn hand vast.
Psalm 73:23

Wanneer…


Wanneer het verleden je heeft getekend
Laat het heden je dan kleuren
Quote

Mantelzorg in Coronatijd 2


Ik ben blij en dankbaar!

Nadat ik getest ben ging ik weer naar huis, de spanning viel iets van mij af maar nu was het spannend wat er uit zou komen..

Als de uitslag positief was dan hing er heel veel aan vast.. hoe moest de zorg voor mijn man dan geregeld worden.. konden we het thuis redden? want hoe zou de ziekte verlopen? Bleef het bij milde klachten..

Heer U bent er bij.. ik hoop het zo…

Helaas bleef ik nog steeds benauwd bij inspanning, gelukkig draaide ik een goed nacht en de volgende ochtend bleef het nog steeds bij dezelfde klachten..

Gelukkig verergerde het niet.. dit vond ik al positief!

De maandag kreeg ik de uitslag..

Negatief!

Een gevoel van dankbaarheid ging door mij heen.. er viel een enorm grote last van mij af en ik slaakt een zucht van grote opluchting..

Dank U Heer!

Hihi ik was bijna geneigd om de vlag uit te hangen.. 🤭

Weet je.. verdacht van corona is gewoon verschrikkelijk.. dat doet mentaal zoveel met je!

Nu kon de rust in huis weerkeren, de thuiszorg kon gewoon weer komen voor mijn echtgenoot.. en het belangrijkste… mijn echtgenoot kon gewoon weer naar de studio.. zijn dagbesteding..

Weer structuur en houvast!

Door de uitslag werd ons wereldje weer wat groter.. natuurlijk blijf je kwetsbaar en val je nog steeds in het risico gebied.. maar gewoon het gevoel dat je niet besmettelijk bent..

Ik besef mij ten zeerste dat de uitslag ook positief had kunnen zijn.. Corona is gewoon een vreselijk virus… en denk aan de mensen die wel een uitslag krijgen dat ze corona hebben, en als je de heftige variant treft dan staat je leven op de kop.. lichamelijk en geestelijk voer je een ongekende strijd..

Ik leef met de mensen mee die geraakt zijn op wat voor manier dan ook door Corona, lichamelijk, geestelijk, financieel, sociaal.. en ook de mensen die dierbaren hebben verloren aan dit vreselijk virus..

Nu dus opknappen.. want met dat deze goede uitslag was ik er nog niet..

Tja wat was heb ik dan onder de leden??

Voor dat ik dat ga vertellen wil ik graag eerst nog iets anders met jullie delen.. ik twijfel wel of ik het wel moet delen..

Maar die twijfel komt uit mijn trauma en onzekerheid met mensen en artsen.. ik ben bang ben dat ik weer als hypochonder of iets dergelijks wordt neergezet.. maar het blijft maar door mijn hoofd malen waardoor ik toch besluit om het met jullie te delen.. in de wetenschap dat het twee kanten op kan vallen.. waarbij ik hoop dat het de goede kant op gaat vallen..

Al maanden gaan mijn gedachten terug naar eind januari.. het laat mij niet los.. de trouwdag van mijn lieve ouders..

Wij waren onderweg naar Friesland omdat mijn ouders 50 jaar getrouwd waren die dag.. het was een verrassingsbezoek.. dus gingen we met de trein.. in die tijd kwam net het coronavirus in opspraak.. Wuhan ging bijna op slot en hier in Nederland was het nog niet.. tenminste dat werd toen gezegd.. (nu gaan er al andere zienswijze rond vanuit de onderzoeken die er zijn geweest) toen wij in de trein zaten stapten er op een gegeven moment drie chinezen personen in de trein.. alle drie met mondkapjes op.. dit is voor chinezen niet vreemd maar wat mij opviel was dat een van die drie enorm aan het hoesten was.. gezien de toestand in de wereld dacht ik bij mij zelf.. als zij bij ons in de coupe gaan plaats nemen dan vertrekken wij naar een andere coupe.. niet om hun.. maar voor ons eigen kwetsbare gezondheid.

Maar ze liepen verder en namen plaats in een ander coupe..

Ik dacht het zal toch niet..

We reisden verder en ik liet het los.. we hebben een gezellig dag gehad en avonds gingen we weer naar huis.. zonder gekke dingen zijn we veilig thuis gekomen..

Het bleef wel in mijn achterhoofd hangen maar verdrong het direct.. ik dacht hier ga ik niks mee doen.. ik ga dit niet aankaarten.. ik ben altijd de sjaak… ik zal niet de eerst zijn.. niet ik..

Sommige mensen/artsen hebben namelijk al een vooroordeel over mij en denken dat ik hypochonder ben.. dus nee… het zal niet vanuit mij komen..

Niet ik.. niet uit mijn mond!!

Maar.. na anderhalve week werd ik flink ziek.. hoge koorts en belandde ik op bed.. dit duurde en paar dagen.. ook was ik enorm verkouden.. gelukkig had mijn man nergens last van.. totdat.. ik knapte net een dag op en toen werd mijn man ziek.. hoge koorts.. en die werd zo ziek dat ik mij toch wel zorgen begon te maken.. boven de 41 graden koorts en op een gegeven moment heb ik toch de dokterswacht gebeld.. het was in het weekend dat het enorm stormde en niemand de weg op mocht.. de de arts belde terug en zei.. ik kom niet dat is onverantwoord.. maar uit uw verhaal maak ik op dat uw man longontsteking heeft.. ik schrijf een antibiotica voor en hopelijk gaat het zijn werk doen.. angstvallig hield ik mijn mond over onze ervaring in de trein.. ik durfde het niet te zeggen met het idee in mijn achterhoofd dat ze mij toch niet zouden geloven.. ik ben toch hypochonder??

Een paar uur later arriveerde de taxi met de antibiotica en na een paar heftige dagen knapte mijn man op..

Tja.. dan rijst natuurlijk nu de vraag… hebben we toen al corona gehad?? Wie zal het zeggen??

We zijn toen niet getest en nu ben ik getest en heb ik het niet.. (gelukkig) maar deze test zegt niet of ik het destijds heb gehad..

Ik heb toen niks daarover verteld omdat ik het gewoon niet durfde… ik heb de nodige trauma’s opgelopen in de ziekenhuizen en met artsen waardoor ik terughoudend ben geworden maar ook erg onzeker in wat ik wel en niet vertel.. dit zijn helaas de sporen…

Het gekke is dat mijn gedachten er steeds naar terug gaan.. nu nog meer doordat er vanuit de overheid ook steeds meer geluiden komen dat zeer waarschijnlijk het virus al veel eerder in Nederland was dan toen de eerste corona patiënt bekend werd..

Lees hier het artikel: https://www.ad.nl/binnenland/het-coronavirus-was-al-veel-langer-in-nederland~af840f5b/?referrer=https://www.google.com/

Tja wat heb ik dan nu onder de leden gehad?

  • Zouden we het C virus al hebben gehad waarom ben ik dan weer ziek geworden?

Het RIVM zegt dat het niet zeker is dat je immuun bent als je het gehad hebt.. maar dan hebben we al wel antistoffen opgebouwd waardoor we het een stuk milder hebben gehad en mijn man ook niet ziek is geworden.. die kreeg namelijk alleen maar lichte koorts klachten..

  • zou ik een opvlamming van mijn SLE hebben dan zou mijn man geen koorts hebben gekregen.. want SLE is niet besmettelijk.. een virus wel..

Tja zeg het maar…

We zullen het waarschijnlijk nooit weten…

Is dat erg???

Nee ik vind het prima.. Ik neem het leven zoals het elke dag op mijn pad komt.. met zijn ups en downs..

Om het een en ander uit te sluiten heb ik in overleg met mijn reumatoloog nog wel bloed geprikt…

Na de “goede” uitslag ben ik nog twee dagen erg benauwd geweest bij inspanning en daarna knapte ik op.. de hele week was ik nog wel ontzettend moe.. alles was gauw te veel..

Maar langzaam stapje voor stapje klom ik weer omhoog uit dit dal..

Ik ben nu bijna twee weken verder en merk dat ik steeds verder opknap en mijn energie level al weer aardig op peil is..

Ben fit genoeg om weer heerlijk actief te zijn, ik wandel veel.. alleen of samen met een vriendin… heerlijk in de natuur en waar ik mijzelf heerlijk kan opladen..

Ik weet dat er ontzettend veel mensen voor ons gebeden hebben en wil iedereen bedanken daarvoor…

God Zorgt!

Aardbeien toetje!


Vandaag heerlijke Aardbeien toetjes gemaakt!

Makkelijk en snel klaar..

Wat heb je nodig:

  • Cupcakeblik
  • Oven
  • Beslagkom
  • Steelpannetje
  • Mixer
  • 200 gr amandelmeel
  • 50 gr havermoutmeel
  • 50 gr kokosrasp
  • 70 gr kokosolie
  • 40 gr noten
  • 40 gr honing

Voor de topping

  • Blikje kokosmelk uit de koelkast
  • Aardbeien naar eigen inzicht
  • Scheutje honing
  • Klein beetje kokosrasp

Vet de cupcakeblik in met beetje kokosolie. Zet de oven aan op 175° Smelt de kokosolie in een steelpannetje en die daar de honing bij. Meng de amandelmeel, havermoutmeel en de noten door elkaar in beslagkom. Als de kokosolie met de honing is gesmolten meng je dit door het meel met de noten. Het wordt nu een stevige massa. Verdeel dit in het cupcakeblik en druk het stevig aan, iets omhoog bij de randjes zodat je een kuipje model krijgt. Schuif het voor 15 minuten in de oven. Haal het uit de oven en laat het helemaal goed afkoelen voor je de bakjes eruit haalt, anders breken ze.

Nu maak je de topping

Doe de (stevige) kokosmelk in een kom en doe daar de aardbeien en de honing bij. Mix dit met een mixer tot een glad mengsel. Schep dit in de afgekoelde bakjes en druk er bovenop een aardbei en schep er den beetje kokosrasp overheen

Eet Smakelijk!

Meesterwerken uit Gebrokenheid!


Prachtig nummer gezongen door Kirsten Alting-Winkelman… enorme bewondering voor deze moedige bijzondere vrouw!
Zij deelt onderstaand schrijven en zingt het nummer!
Voor velen een herkenbare tekst.. denk dat we allemaal wel een stuk(je) gebrokenheid kennen!
Hou vol… in deze crisis is Hij dichtbij!!

Ik had het echt op mijn hart om dit lied voor jullie te zingen en delen juist nu de wereld een wereld wat beheerst wordt door corona, chaos, gebrokenheid, angst en pijn.
We hebben er allemaal mee te maken. Hoe ik ermee te maken heb is dat ik opgenomen ben in een verpleeghuis, bedgebonden ben en mijn man en kinderen al weken niet gezien heb. Jij hebt vast op hele andere manieren ermee te maken. Misschien lijkt alles hopeloos en gebroken.
Maar ik hoop dat dit lied je hoop en kracht mag geven. Want God maakt juist Zijn meesterwerken uit gebrokenheid.
Geschreven door Dixie Phillips,Kenne Walker en Natalie Cromwell. Als je dit deelt wordt de tekst niet meegedeelt dus mijn verzoek om mijn tekst te kopieren en erbij te plakken

Lyrics

When your life falls apart
Left with an injured heart
Bring your hurts to the Master
He comes to where you are
Redeems and heals your scars
Brings beauty from disaster

‘Cause every masterpiece made by Jesus
Begins with broken pieces
He takes the shattered clay
And mingles truth with grace
Day by day, time after time
His work of art is redesigned
Every masterpiece begins with broken pieces

No one could understand
Why nails pierced His feet and hands
And He hung on Calvary
His wounded body bled
Painted His cross red
This was His finest artistry

Cause every masterpiece made by Jesus
Begins with broken pieces
He takes the shattered clay
And mingles truth with grace
Day by day, time after time
His work of art is redesigned
Every masterpiece begins with broken pieces

Mercy shapes you into what you were always meant to be
A vessel of His love and glory

Cause every masterpiece made by Jesus
Begins with broken pieces
He takes the shattered clay
And mingles truth with grace
Day by day, time after time
His work of art is redesigned
Every masterpiece begins with broken pieces

Be Blessed!

Johannes 14:27


Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet.
Johannes 14:27

Mantelzorg in Coronatijd 1


In mijn vorige blog “Houd vol… ik ben met je” schreef ik al wat deze periode met ons kan doen… de angsten die we kunnen voelen en de worstelingen die er zijn en kunnen komen..

Toen ik die blog schreef was het nog niet heel erg dichtbij gekomen en had gehoopt en gebeden dat het onze deur voorbij mocht gaan..

En dan komt het ineens heel dichtbij…

Niet dat het bij ons al definitief is vastgesteld maar dat je verdacht bent..

En wat komt er dan een narigheid over je heen.. je beland in een ontzettend spannende tijd.. een tijd die je niet mee wilt maken maar waarin je geen keus hebt dan er dwars door heen te gaan!

Op goede vrijdag begonnen de klachten bij mij, verkouden en ontzettende hoofdpijn.. ach ik dacht gaat wel weer over.. maar het werd steeds erger.. er kwam keelpijn bij en de hoofdpijn werd steeds erger tot misselijk aan toe..

Ik twijfelde… moet ik contact op nemen met de huisarts.. of gaat het vanzelf voorbij.. na wikken en wegen toch maar contact op genomen.. omdat mijn echtgenoot ook in de risicogroep valt wilde ik geen risico nemen..

Aan de andere kant ben je terug houdend omdat het nogal een eng idee is en je niet weet wat je verwachten kunt.. ik belde en werd verwacht op de coronapoli in onze woonplaats.. als ik kwam kon ik in wachtkamer 7 plaatsnemen en een mondkapje opdoen wat klaar ligt…

Daar ging ik…

Kriebels en spanning van heb ik jou daar.. niet zo zeer dat ik bang was maar meer het ongewone… het bijzondere.. het onzekere..

Op dat moment flitste er een gebed door mij heen die iemand van onze huiskring de avond ervoor had gebeden voor mij, en wat had ik dat nu nodig had..

Ik was die avond al niet lekker maar we hadden via Jitsi toch een huiskring avond.. ik was achteraf blij dat ik wel was gegaan.. na ons lief en leed gedeeld te hebben besloten we voor elkaar te bidden..

Zij bad dat Gods vrede bij mij mocht zijn en dat ik mocht weten en ervaren dat Hij altijd bij ons is.. wat er ook nog ging gebeuren.. 

Nu denkend daaraan vond ik het een knipoog van Hem, elke dag zeg ik “Hij is erbij” vaak tegen mijzelf en de ander.. de hele middag verliet dit niet meer mijn gedachten.. ik moest er steeds aan denken, en met dat gebed in mijn hoofd en hart ging ik op weg naar de coronapost..

Ik laat jullie vrede na; mijn vrede geef ik jullie, zoals de wereld die niet geven kan. Maak je niet ongerust en verlies de moed niet.
Johannes 14:27

Natuurlijk had ik nog steeds een knoop in mijn maag, en ik zong onderweg mijzelf moed in met dit gebed..

Het is namelijk niet zo dat als je christen bent de rampen jou deur voorbij gaan.. wij lijden net zo hard en soms nog harder.. maar wij hebben een troost dat God bij ons is… altijd… en ons nooit verlaat.. waardoor wij de stormen anders doorstaan.. in het vertrouwen dat Hij voor ons zorgt..

En tegelijk blijf je mens… met je tekortkomingen.. je spanning.. je angsten en daar tegenover je hoop, je geloof en je vertrouwen in Hem waardoor ik de spanning, angst en tekortkoming kan handelen..

God wist gisteren al dat dit vandaag zou gaan gebeuren en wist wat ik daarin nodig had!

Aangekomen en plaatsgenomen waar ik moest zijn kwam daar de dokter.. onherkenbaar in een wit pak.. masker voor en bril op.. hij stelde zich zelf voor en had hij pietje gezegd dan had ik het ook geloofd..

Dit was zo bizar!

Ik kreeg zo’n naar gevoel… het was net of had ik de pest en was ik ongelofelijk besmettelijk.. was natuurlijk ook zo maar zo heb je dit nog nooit meegemaakt en moest denken aan wat er in de bijbel staat over de melaatsen dat iedereen ze uit de weg ging en ze buiten de stadpoorten werden gezet…

Dit kwam flink binnen en het was of iemand mij een stomp gaf op mijn blauwe plekken.. ongewenst.. niet oké.. afgekeurd.. afgewezen..

De dokter was erg vriendelijk en ik had een goed gesprek met hem.. maar ondanks dat ik en mijn man in risicogroep vallen werden we niet getest.. ondanks dat ik onze situatie had uitgelegd.. hij deed het niet omdat simpelweg er te weinig testen zijn en omdat er geen therapie voor is heeft het ook geen zin…

We moesten er “gewoon” vanuit gaan dat het C virus bij ons aanwezig was..

Nou “gewoon”.. dit hield al heel wat in.. zo “gewoon” zou het niet worden… Thuisblijven.. in quarantaine… niet zelf de hond uitlaten.. mijn echtgenoot niet meer naar zijn dagbesteding.. wat betekend dat de structuur weg zou vallen.. terwijl daar juist zo’n behoefte aan is als je cognitieve problemen hebt..

De arts gaf mij wel een antibiotica mee voor als het misschien een bijholteontsteking was, en het kon geen kwaad..

Ik was erg verbaasd.. wat moet ik nu met antibiotica.. je weet helemaal niet wat mij mankeert.. ik wist dat dit wel degelijk kwaad kon, en na informatie te hebben gevraagd bij mijn orthomoleculaire immunoloog vriend Ron Grit van Vita Nova… besloot ik om het absoluut niet te slikken…

Antibiotica verzwakt je immuunsysteem waardoor je alleen maar meer kwetsbaarder wordt voor het coronavirus.. en dat is toch iets wat we nou juist niet willen.. en mijn grootste herstel van mijn lichaam heeft te maken met mijn immuunsysteem..

Ik ging weer naar huis en was doodmoe…

De dagen daarna leverde ik steeds meer in, bij elke inspanning kreeg ik het benauwd, en de hoofdpijn werd ook met de dag erger..

Maar goed mijn mantelzorgtaken gingen wel gewoon door.. en je moet gaan nadenken over…

Wat als…

Stel dat ik weg zou vallen door opnamen in ziekenhuis bv.. hoe moest het dan met mijn echtgenoot.. is het verantwoord om hem alleen achter te laten.. nee.. dus moeten er dingen geregeld worden..

Stel dat mijn echtgenoot die ook al koorts kreeg ziek zou worden.. wat zou hij willen… wil hij dan nog naar de IC.. wil ik nog naar de IC bij het slechtste scenario.. al deze vragen komen aan je voorbij en moet je het over hebben..

Oké.. je kan zeggen.. je moet niet van het ergste uitgaan… valt toch allemaal wel mee.. maar als je het nieuws een beetje volgt dan weet je ook wat er kan gebeuren.. gelukkig treft het bij de meeste mensen de milde variant…

Ook weten we allemaal wel dat deze puntjes vaak niet besproken worden in het dagelijks leven.. en als je het op dat moment moet beslissen en je weet niet wat je naaste wil dan zijn die beslissingen zo heftig en moeilijk.. wat is er dan mooier als je het samen doorgenomen hebt en weet wat de ander zijn wensen zijn…

Al deze dingen brengen de nodige spanningen en onzekerheid met zich mee.. en zeg nou eerlijk het is ook niet makkelijk en ook niet leuk om het over deze dingen te hebben.. hier wil je toch niet mee bezig zijn..

Gelukkig had ik nauw contact met mijn mantelzorgondersteuner en mijn coach.. en mijn arts op de achtergrond.. met elkaar liepen we de stappen door..

Niet makkelijk..

Ik werd met de dag benauwder en op een gegeven moment vertrouwde ik het niet meer..

Maar bellen dat was echt voor mij nog een stap te ver… ik wist dat als ik zou bellen.. dat dit heel veel consequenties kon betekenen… voor ons allebei..

De hele middag heb ik geworsteld.. overlegd… gebeden.. maar kon geen keuze maken.. en die keuze moest ik toch zelf maken..

Als mantelzorger kun je dit gewoonweg niet.. dit is gewoon onmenselijk.. mijn hart huilde… wat moest ik doen..

Bang voor mij zelf was ik niet.. nee… maar voor de thuissituatie wel.. de consequenties die dit met zich mee zou kunnen brengen.. brrr… het greep mij naar de keel.. ik was kapot van de spanning.. en er volgde zowaar een paniek aanval..

Dit kon ik niet!!

Auteur Hendrikje Fictorie verwoorde in een reactie op een schrijven van mij zo treffend wat ik voelde.. en wat vele mantelzorgers voelen..

Afhankelijk zijn terwijl je weet dat je geliefde afhankelijk van jou is is slopend..

Uiteindelijk heb ik na uren toch gebeld.. waarom.. omdat mijn saturatie best wel was gedaald en ik mij steeds benauwder ging voelen.. en natuurlijk de spanning die dit alles met zich meebracht is natuurlijk ook niet niks…

Dit is gewoon ondraaglijk.. ik kan die keuze gewoon niet maken..

Het is verschrikkelijk dat je sommige keuzes in je eentje moet maken.. die verantwoording is bijna niet te dragen.. dan ga je er nog liever zelf aan onderdoor..

In tranen vertelde ik de assistente van de spoedeisende hulp wat de situatie was.. de assistente wilde dat ik kwam.. omdat ze het niet vertrouwde..

Na het telefoontje vervoer kunnen regelen, een lieve vriendin ging met mij mee.. maar ik moest mijn man thuislaten want er mocht maar 1 begeleider mee.. en omdat mijn man niet meer mag autorijden had ik geen andere keus dan hem alleen achter te laten..

En dat brak mijn hart.. dit was zo verschrikkelijk.. want eerlijk gezegd wist ik niet zeker of ik weer thuis zou komen die avond.. en hoe moest het dan met mijn partner.. Hij kan zich namelijk niet meer alleen redden.. wel een paar uurtjes en dan nog moet ik altijd bereikbaar zijn.. dus al helemaal geen dagen of weken..

De taxi kwam voorrijden en tijd om te gaan was aangebroken..

Een laatste knuffel..

Wat heb ik die knuffel gevoeld..

Wat deed die knuffel pijn!

Ik slikte mijn tranen weg en en liep naar de deur.. draaide mij nog een keer om en zei..

Tot gauw.. lieverd…

Ik stapte de deur uit, mondkapje op en vlug in de auto..

Oooo wat deed dit zeer…

Door de spanning laaide mijn dystonie even enorm op.. al mijn gezichtspieren vlogen alle kanten op.. ik had even geen controle over mijn spieren..

Onderweg naar de coronapost kon ik gelukkig even kletsen met mijn vriendin.. en zo mijn gedachten even afleiden..

Op de coronapost gebeurde het zelfde als de afgelopen woensdag.. dus wist al een beetje hoe het ging en merkte dat die spanning er gelukkig niet meer was..

Tijdens het gesprek met de arts zei de arts op een gegeven moment dat ze het erg vreemd vond dat ik die woensdag niet was getest.. u zit in zo’n kwetsbare situatie en u zit samen met uw man in de risico groep..

En om thuis goed de zorg te kunnen regelen is het van belang dat je weet wat er aan de hand is..

Fijn… ik voelde me even gehoord!!

De thuiszorg die bij mijn man normaliter komt, had ik afgezegd vanwege het besmettingsgevaar, en dacht voor de tijd dat het duurt doe ik het wel samen met mijn man.. maar als de thuiszorg weer in beeld wilde komen dan was het toch van belang dat er duidelijkheid zou komen..

Helemaal als ik te ziek zou worden..

Ze zei ik vind dat u getest moet worden dus dat gaan we nu ook doen en daarna kunt u naar huis.. want als het zo is heeft u uw echtgenoot allang besmet..

Ik was ontzettend blij dat ik weer naar huis kon en het afscheid niet voor lang was geweest!

Toch heeft het mij wel aan het denken gezet..

Het heeft veel met mij gedaan merk ik.. het leven is kwetsbaar..

Het is afwachten morgen wat er uit komt..

Hopelijk blijft het bij dit.. en heb ik het hoogtepunt nu bereikt.. en gaan we weer langzaam de goede kant op..

Wat ik erg bijzonder vindt is dat er voor ons opnieuw een mooie nieuwe wereld opengaat sinds we verhuisd zijn.. we zijn niet zomaar in deze buurt komen wonen.. en we mogen weer ervaren dat buren ook “leuk” kunnen zijn.. dat je ook “normaal” contact met je buren kunt hebben… en dat we er voor elkaar mogen en kunnen zijn.. dit doet mij zo goed.. het maakt dat ik in no time mij hier ontzettend thuis ben gaan voelen en hier voor geen goud meer weg wil… het is zo ons eigen plekje geworden en langzaam aan komt alles af..

Ook de vele berichtjes die we krijgen hoe het met ons gaat, de zorg die we krijgen via de huiskring van onze kerk.. eten wordt gekookt.. hond wordt uitgelaten.. het is een Zegen om dit te ervaren..

En aan het eind van de middag zag ik een mooi bijzonder getuigenis filmpje op internet voorbij komen..

Ik wil het graag met jullie delen..

Een mooie bemoediging in deze coronatijd!

Getuigenis

Be Blessed!

Psalm 50:23


Alleen door Mij je dankbaarheid te tonen, eer je Mij.
Alleen dan maak je de weg vrij zodat Ik je kan komen redden.”
Psalm 50:23 BB

De Heer is waarlijk Opgestaan!!!


Wens iedereen Gezegende Paaszondag

Onderstaand gedicht trof ik op Facebook aan, verteld zo treffend wat pasen inhoudt en wil het daarom graag met jullie delen!

Waarlijk opgestaan!

De steen is weggerold
als ik sta bij ’t open graf
doeken netjes opgerold
daar waar Hij toen lag

De ruimte is verlaten
toen ik kwam aangehold
ik kreeg toen in de gaten
de dood is opgerold

Hemels licht komt binnen
in ’t graf dat Hem omsloot
verlicht gerolde linnen
’t is sterker dan de dood

Ik zie geen rovers sporen
of teken van geweld
maar hoor de engelen koren:
“de laatste vijand is geveld”

Wanneer het graf de mens begroet
geliefden moeten gaan
dat je iemand missen moet
en ’t donker grijpt je aan

Wanneer je denkt dat dit het einde is
vertrouw op Zijn herrijzenis
laat die steen voor ’t hart verdwijnen
zodat ’t Licht erop kan schijnen

Geketend aan het aardse leven
bouw je op dit aardse goed?
bid dan dat je de Heer ontmoet
Hij zal je echte Vrijheid geven

Als links en rechts bazuinen klinken
zal ik met Hem de wijn echt drinken
de grote Morgen vangt straks aan
De Heer is waarlijk opgestaan!

Dichter Robert Doek

Be Blessed

Hij Leeft


Wie de roep van gisteren heeft gehoord…wie de stilte van vandaag heeft begrepen… wil niet meer zwijgen over morgen… Hij Leeft! Auteur onbekend!

Het is Volbracht


Het is Volbracht
Toen Jezus van de zure wijn had gedronken, zei Hij: “Alles is gedaan!” En Hij boog zijn hoofd en stierf.
Johannes 19:30

Gezegende Paasdagen


Geef Mij nu je angst, IK geef je er Hoop voor terug

Licht en Hoop


Mooi gedicht.. verdriet mag er zijn… tranen laten rollen lucht alleen maar op..
Laten we vanavond met z’n allen een kaars aansteken om verdriet met elkaar te delen.. Maar ook door licht en hoop te verspreiden, in deze duistere tijd van ziekte, dood en pijn hebben we juist licht en hoop nodig…

Zijn licht! Zijn hoop!

Doe je mee?

Als alles duister is,
ontsteek dan een lichtend vuur dat nooit meer dooft,
vuur dat nooit meer dooft …
een lied uit Taizé

Laat ons huilen

Laat ons huilen om de doden
die eenzaam daalden in het graf.
Laat ons huilen om hen die geloven
dat ziekte een oordeel is, een straf.
Laat ons huilen om de ouderen
die gescheiden worden van man of vrouw
Laat ons huilen, laat ons rouwen;
de dood zet velen in de kou.
Laat ons huilen om de zieken
die in slaap moeten worden gebracht.
Laat ons huilen om de fabrieken
waar straks niemand meer wordt verwacht.
Laat ons huilen om de kinderen
die thuis steeds minder veilig zijn.
Laat ons huilen waar krachten minderen
waar gebeden wordt om lucht in pijn.
Laat ons huilen om de vaders
die zich zorgen maken om hun werk.
Laat ons huilen want de kaders
van ons leven blijken minder sterk.
Laat ons huilen om de moeders
die plotseling een juf moeten zijn.
Laat ons huilen om zusters, broeders
die samen worstelen met hun pijn
Laat ons huilen om hen die zorgen
en moeten kiezen tussen goed en kwaad.
Laat ons huilen om wie niet geborgen
en heel eenzaam in het leven staat.
Laat ons huilen om de landen
waar één leider de macht in handen neemt
Laat ons huilen om de ander;
we raken zo van elkaar vervreemd.
Laat ons huilen om ons leven
dat plotseling op zijn kop werd gezet
Laat ons huilen om ons streven
dat alles maar zo maakbaar werd.
Laat ons huilen totdat al onze tranen
in dit tijdelijke droeve aardse dal
een rivier van vrede mogen banen
tot het rijk Gods komen zal.

Geschreven door Ronald Lammers.

Be Blessed!

PSALM 25:20


Plaatje gemaakt naar aanleiding van de dagelijkse mail die ik vandaag kreeg van “Ik Wonder Jou”

Klik op deze link Ik wonder jou om naar het bericht te gaan!

“Ik vertrouw op U.
In mijn eenzaamheid, ben ik een met U.”
PSALM 25:20 BB

Quote C.S. Lewis


Ik heb niets anders te bieden dan de overtuiging dat een beetje moed veel meer helpt dan kennis, en een beetje meeleven meer dan veel moed, en de kleinste dosis van Gods liefde meer dan wat dan ook
C.S. Lewis

Houd vol… Ik ben met je!


Momenteel gaan er op Facebook meerder challenge rond.. sommigen zijn leuk, anderen minder leuk.. sommigen zijn een uitdaging en sommigen is gewoon om even je zinnen te verzetten.. al met al… het is een leuk tijdverdrijf..

Totdat ik vanmorgen deze challange te zien kreeg en ik vond het een hele mooie!

Ze deelde de challange.. om vandaag een Bijbeltekst te delen die je vandaag aansprak en te vertellen waarom!

Wat is het trouwens geweldig om te zien en te ervaren hoe de wereld zich ontpopt, zoals Hij het heeft bedoelt!

Niet IK maar SAMEN!!

En je begrijpt uiteraard dat ik hier graag aan mee doe!!

Onderstaande tekst kwam in mij op na dat ik vanmorgen de dienst had gekeken van onze eigen kerk en erachteraan een dienst van Opwekking..

"Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want waar je ook gaat, de HEER, je God, staat je bij."

https://www.debijbel.nl/link/NL4mBPrJ

“Ik gebied je dus: wees vastberaden en standvastig, laat je door niets weerhouden of ontmoedigen, want waar je ook gaat, de HEER, je God, staat je bij.”

Bij beide diensten kreeg ik de bemoediging

“Houd vol!!”

Hier werd ik door geraakt… want dat zegt nogal wat in deze tijd om vol te houden… om door te gaan… en je niet te laten ontmoedigen..

Makkelijk?? Nee!!

Mogelijk?? Ja.. met Hem..

Ik kan het namelijk ook niet alleen.. als je het nieuws volgt dan kun je wel depressief en ontmoedigt raken.. het is alleen maar Corona.. en natuurlijk is het erg.. is het verschrikkelijk wat er gebeurt.. wereldwijd.. het verdriet en onmacht bij de mensen… maar ook de angst… de angst om er alleen voor komen te staan… hoe houd ik alle ballen in de lucht.. maar ook de angst om alleen te sterven als de corona jou in de greep heeft en de medici niks meer voor je kan doen.. en dan het eenzame gevoel wat uit die angst voortkomt…

Ik weet dat er ontzettend veel mensen bang zijn.. angst ervaren.. en sommige angsten zijn ook reëel…

Als je de beelden op tv ziet, uit Italië.. uit Spanje dan slaat de schrik je ook om het hart..

Dan valt echt letterlijk alles om je heen weg, dan sta je er alleen voor.. misschien nog een hand van een verpleegkundige..

Dit is een schrikbeeld van menig mens hier op aarde..

En dit raakt mij… ik weet hoe het voelt om zo verlaten te zijn.. en leef met al die mensen mee die dit mee moeten maken.. dan huilt mijn hart en roep ik Jezus aan… “Ontferm U Heer over al deze mensen”...

Verlaten zijn is in mijn ogen een van de ergste trauma’s die iemand mee kan maken… wij zijn namelijk niet gemaakt om verlaten te worden.. om alleen over te blijven.. Toen Hij de wereld schiep, schiep Hij ook twee mensen om elkaar tot hulp te zijn….

Wat is het trouwens geweldig om te zien en te ervaren hoe de wereld zich ontpopt, zoals Hij het heeft bedoelt!

Niet IK maar SAMEN!!

Het verlaten zijn heb ik helaas ook gekend, niet door een of ander naar virus maar door letterlijk opgesloten zijn.. meerdere keren… dat er niemand bij je kan komen.. waardoor echt letterlijk alles weg valt en je alleen met je zelf overblijft..

Heel lang heb ik geworsteld met deze angst, met deze verlatenheid.. en het eenzame gevoel wat daaruit voort komt.. en jaren heb ik die verlatenheid bij mij gedragen…

In die periode schoot het regelmatig door mijn hoofd dat ik mij een beetje kon indenken hoe Jezus zich heeft gevoeld… in deze periode richting Pasen denken we daar vaak aan..

Op dat moment gaf het mij geen troost.. ik werd er alleen maar verdrietiger van en begreep er niets van.. waar was Jezus dan??

Maar er is hoop…

Jezus….

Want in deze vreselijke angst/verlatenheid is er 1 Iemand die wel bij mij kon komen… die mijn geroep wel hoorde…

Jaren later heeft Hij mij laten zien door gebed dat Hij er wel degelijk was.. die bevestiging had ik zo nodig om deze trauma een plekje te kunnen geven…

We ervaren het niet altijd op het moment zelf…

Maar wat is die bevestiging voor mij van onschatbare waarde geweest, gewoon omdat ik van toen af aan wist dat Hij er altijd is… wat er ook gebeurt.. wat je ook mag overkomen..

Hij is er bij!!

Deze Jezus laat ons niet alleen staan als wij er om vragen.. Hij geeft wat wij nodig hebben… omdat Hij weet wat wij nodig hebben om door te kunnen gaan.. om vol te houden…

Hij hoort je wel degelijk als niemand je meer hoort.. Hij komt naast je zitten als je hem aanroept.. ook al ervaar je het niet.. laat het dan in je gedachten en hart dalen zodat het een zeker weten wordt!

Hij mag je wel vastpakken want het virus kan Hem niet raken!

Mijn omstandigheden waren niet direct veranderd, maar de verandering in mij zelf was begonnen…

Het is zo belangrijk vooral in deze tijd dat je zeker weet dat Jezus er altijd is.. dat Hij nooit van je zijde wijkt of kan wijken.. want Hij woont in jou hart als jij JA tegen Hem hebt gezegd..

Wat een enorme bemoediging om dit zeker te weten..

Nooit meer alleen.. ja ook als het doek valt..

Ik ben niet bang… want ik weet waar ik naar toe ga als mijn doek gaat vallen..

Natuurlijk hoop ik dat het doek nog lang niet valt… dat mij nog meer dagen zijn gegeven om er te zijn voor een ander.. ik zelf heb het gevoel dat mijn leven pas is begonnen…

Maar valt mijn doek dan weet ik ook dat het goed is.. want mijn God heeft het beste met mij voor.. en ook met jou… want tegelijk weet ik dat Hij dan ook weer zorgt voor de ander…

Natuurlijk zal ook ik door een worsteling moeten, vooral om de mensen die mij dierbaar zijn en die ik achter moet laten.. maar die laat ik achter in de wetenschap dat er een God is die voor hen zorgt..

Want ik ken een liefdevolle God, niet een God van angst, niet een God die ziekte geeft.. nee ik ken een God die van ons houd en voor ons zorgt als wij ons door Hem willen laten verzorgen!

Mijn gedachten gaan uit naar al die mensen die in angst leven.. die verlatenheid kennen… en die eenzaam en alleen sterven…

Ik bid voor de mensen die nu in doodsangst, of moederziel alleen in een ziekenhuis liggen, of de ouderen en jongeren die in een verpleeghuis verblijven zonder dat ze bezoek mogen ontvangen, de mensen met een beperking die er niks van snappen wat er gebeurt en zich daardoor zo verlaten voelen.. voor de kinderen die in een onveilige situatie leven, voor de relaties die onder spanning komen te staan, voor relaties waar het ook onveilig is, dat Jezus in genade zich ontfermt over jou!!

Dat Hij zichzelf gaat openbaren aan jou als jij deze Jezus ook wilt leren kennen, of dat je Hem gekend hebt… maar ook als je Hem wel kent…

Hij staat met open armen op een ieder te wachten.. wie of wat je ook bent!!

Hij wacht geduldig op jou..

Johannes 3:16 Want God had de wereld zo lief dat hij zijn enige Zoon heeft gegeven, opdat iedereen die in hem gelooft niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft.

https://www.debijbel.nl/link/nJzzgO1J

Af en toe trekt Hij wel eens aan je jasje, want Hij houd zoveel van jou dat Hij niks liever wil dan dat jij bij Hem komt schuilen.

Ik hoop dat voor jou deze tekst, die mij vandaag zo bemoedigt heeft, ook jou mag gaan bemoedigen, waardoor wij het samen gaan volhouden en wij ons niet laten ontmoedigen… wat wij ook nog voor de kiezen gaan krijgen!

Hij is erbij!!

En stel dat het doet valt.. wees dan niet bang.. het is nooit te laat om Ja tegen Jezus te zeggen.. Hij wacht…

Als je Hem kent dan wordt sterven winst!!

Be Blessed… en pas goed op elkaar!

Niet IK maar SAMEN met HEM!!

Wat kunnen we zelf?


Onderstaand stuk las ik op Internet en wil ik graag met je delen..

Als je op deze link Waarom leren we onze mensen niet… klikt kom je op de officiële site..

Een goede blog over hoe wij eigen immuunsysteem kunnen versterken.. Waarom horen we hier niks over van de hoge heren…

Medicatie is er niet.. Maar dat betekend niet dat er niets te doen is aan het coronavirus..

We kunnen zelf juist veel doen!

Helaas krijgen we die tips niet mee vanuit Den Haag.. Maar gelukkig zijn er artsen die dit wel durven vertellen..

En ons juist willen leren wat voor rijke natuur we hebben!!

Ik wil je aanmoedigen om het artikel te lezen en er mee aan de slag te gaan..

Geloof je het niet.. vindt je het maar wassen neus… dan laat je het aan je voorbij gaan..

Maar je weet niet wat je mist… En baat het niet het schaadt ook niet… want het is puur natuur!!

Onze God heeft de natuur en ons lichaam zo genieus gemaakt dat het bijna triest is dat wij daar niets mee doen.. Dat wij onze gezondheid niet daaruit halen..

Ik ben van mening dat wij God, met ons gedrag en het negeren van Zijn Grootheid, tekort doen..

Soms wordt ik er stil van hoe Groot Mijn God is..

Hij kent ons.. elke haar op ons hoofd, elk grassprietje kent Hij.. Hij Zorgt voor de musjes, ze komen niets tekort.. hoe zou Hij dan niet voor jou zorgen.. Maar soms reikt Hij ons dingen aan, wijsheid, antwoorden.. En doen wij er niks mee!

Het heeft mij tot nu toe veel en ver gebracht…

Wordt ik dan nooit meer ziek??

Oja hoor…. Maar ik merk wel dat ik minder heftig ziek wordt, dat ik er veel sneller weer ben.. En mijn lichaam is nog steeds herstellende… 20 jaar ziek kost zeker jaren herstel..

Maar hé ik herstel!!!

Maak gebruik van Zijn schepping op de juiste manier en je gaat herstellen… tegelijk geef je God de hoogste Eer en Erkenning die Hem toekomt!

Be Blessed!

Met Elkaar



MET ELKAAR,
Lieve zuster, lieve broeder
er is hard voor jou geklapt.
Maar bij jou in het verpleeghuis
is haast niemand die het snapt.
 
Want geen partners en geen kind’ renen
geen vrienden zijn te zien.
En bewoners vragen constant:
‘Weet jij waar ze zijn misschien?’
 
Dan vertel je van het virus,
in één uur wel twintig keer.
Maar na enkele minuten
weten mensen het niet meer.
 
Mensen worden heel onrustig,
raken soms totaal van slag.
Ze begrijpen er geen snars van,
dat bezoek niet komen mag.
 
En jij zelf moet afstand houden,
maar hoe moet dat aan het bed?
Bij het wassen, bij het eten,
bij het brengen naar ‘t toilet?
 
Je mag ook geen knuffel geven,
hoewel jij dat soms vergeet.
Of misschien dat jij uit liefde
bewust die regel overtreedt.
 
Je mist hulp van mantelzorgers,
die altijd aanwezig zijn
en geliefden bezig houden
en die afleiding is fijn
 
Want dat geeft jou even ruimte
en heb jij je handen vrij
om te doen wat maar blijft liggen,
want dat hoort er ook nog bij.
 
De familie is verdrietig,
de verpleging horendol
,de bewoners zijn onrustig
niets loopt volgens protocol
 
Het zijn hele rare tijden
en het lijkt nog lang niet klaar.
Maar we gaan het zeker redden
en dat doen we met elkaar.
❤️❤️❤️
 

Met Elkaar


Vandaag las ik een ontroerend mooi gedicht voor alle zorgenden van mensen met dementie!

Ik was ontroerd.. het zei precies hoe het nu is op de vele afdelingen… het is zwaar.. het is moeilijk.. ook voor de mensen die thuis achter blijven.. die niet naar hun partner, moeder, vader, oma of opa kunnen..


MET ELKAAR

Lieve zuster, lieve broeder,
er is hard voor jou geklapt.
Maar bij jou in het verpleeghuis
is haast niemand die het snapt.
 
Want geen partners en geen kind’ renen
geen vrienden zijn te zien.
En bewoners vragen constant:
‘Weet jij waar ze zijn misschien?’
 
Dan vertel je van het virus,
in één uur wel twintig keer.
Maar na enkele minuten
weten mensen het niet meer.
 
Mensen worden heel onrustig,
raken soms totaal van slag.
Ze begrijpen er geen snars van,
dat bezoek niet komen mag.
 
En jij zelf moet afstand houden,
maar hoe moet dat aan het bed?
Bij het wassen, bij het eten,
bij het brengen naar ‘t toilet?
 
Je mag ook geen knuffel geven,
hoewel jij dat soms vergeet.
Of misschien dat jij uit liefde
bewust die regel overtreedt.
 
Je mist hulp van mantelzorgers,
die altijd aanwezig zijn
en geliefden bezig houden
en die afleiding is fijn
 
Want dat geeft jou even ruimte
en heb jij je handen vrij
om te doen wat maar blijft liggen,
want dat hoort er ook nog bij.
 
De familie is verdrietig,
de verpleging horendol
,de bewoners zijn onrustig
niets loopt volgens protocol
 
Het zijn hele rare tijden
en het lijkt nog lang niet klaar.
Maar we gaan het zeker redden
en dat doen we met elkaar.
❤️❤️❤️
 
 
 

Met dit gedicht wil ik alle zorgenden, mantelzorgers en naasten een hart onder de riem steken.. er wordt aan jullie gedacht!

Mijn aandacht gaat ook naar de mantelzorgers, de mantelzorgers die thuis zorgen voor hun partner, hun moeder of vader, opa of oma met dementie… die niet meer naar de dagbesteding kunnen, waar de thuiszorg niet meer kan komen… waardoor alle zorg op de mantelzorger neerkomt!

Ik bid en hoop dat we VOL houden.. ondanks.. dat we hulp durven in te roepen als het echt niet meer gaat!! Ik bid dat er dan ook hulp zal zijn!!

Maar waar ligt de grens.. vooral nu… en als je zorgt voor je naaste verleg je onbewust/bewust voortdurend de grens… waarom.. omdat je elke keer bij iets positiefs denkt.. ach het gaat ook wel weer.. totdat er weer een punt komt waardoor je weer met de harde werkelijkheid geconfronteerd wordt!

En Opgeven komt niet bij een mantelzorger in welke vorm dan ook in zijn of haar woordenboek voor!

Met Elkaar!!

Samen Sterk!!

Be Blessed…