Met Elkaar



MET ELKAAR,
Lieve zuster, lieve broeder
er is hard voor jou geklapt.
Maar bij jou in het verpleeghuis
is haast niemand die het snapt.
 
Want geen partners en geen kind’ renen
geen vrienden zijn te zien.
En bewoners vragen constant:
‘Weet jij waar ze zijn misschien?’
 
Dan vertel je van het virus,
in één uur wel twintig keer.
Maar na enkele minuten
weten mensen het niet meer.
 
Mensen worden heel onrustig,
raken soms totaal van slag.
Ze begrijpen er geen snars van,
dat bezoek niet komen mag.
 
En jij zelf moet afstand houden,
maar hoe moet dat aan het bed?
Bij het wassen, bij het eten,
bij het brengen naar ‘t toilet?
 
Je mag ook geen knuffel geven,
hoewel jij dat soms vergeet.
Of misschien dat jij uit liefde
bewust die regel overtreedt.
 
Je mist hulp van mantelzorgers,
die altijd aanwezig zijn
en geliefden bezig houden
en die afleiding is fijn
 
Want dat geeft jou even ruimte
en heb jij je handen vrij
om te doen wat maar blijft liggen,
want dat hoort er ook nog bij.
 
De familie is verdrietig,
de verpleging horendol
,de bewoners zijn onrustig
niets loopt volgens protocol
 
Het zijn hele rare tijden
en het lijkt nog lang niet klaar.
Maar we gaan het zeker redden
en dat doen we met elkaar.
❤️❤️❤️
 

Twee handen….


Onderstaand verhaal kreeg ik toegestuurd van een lieve vriendin… een prachitg verhaal.. en wat een bemoedigend verhaal juist in deze tijd!

Een tijd waarin verdriet en zegeningen hand in hand gaan…

Mensen die geliefden verliezen door het Coronavirus, mensen die hun naasten niet meer op kunnen zoeken vanwege de social distance… onzekerheid in werk, financien.. enz enz handen vol verdriet.

Maar ook zul je vast je zegeningen ook kunnen tellen.. zegeningen om dankbaar voor te zijn.. zegeningen uit de “Goede” tijden..

Misschien moet je even denken.. even zoeken om ze naar boven te krijgen…. juist tijdens deze heftige verdrietige onzekere tijden…

Toch wil ik je aansporen om het te gaan doen… want het helpt vaak om het verdriet te verzachten zoals deze oude mevrouw in al haar wijsheid haar arts vertelde!

Twee handen….

Een oude vrouw komt bij de dokter en zegt: Ik heb één hand vol klachten.
Zal ik ze eens opnoemen?
Laat maar eens horen zei de dokter.

De eerste vinger zijn mijn verloren ouders.
De tweede zijn mijn lichamelijke klachten.
De derde vinger, dat ik zo weinig meer kan doen.
De vierde, dat ik me soms zo eenzaam voel.
De vijfde vinger, dat er om me heen zoveel bekenden weggevallen zijn.
Dat is inderdaad een hele hand vol, zegt de dokter.

Maar die andere hand dan? vraagt hij nieuwsgierig.
Dat zijn mijn zegeningen, wilt u die ook horen? vraagt ze.
Graag, zegt de arts.

De eerste vinger, dat ik elke dag voldoende te eten heb.
De tweede, dat mijn huisje in de winter lekker warm is.
De derde, dat er mensen om mij heen zijn die me helpen.
De vierde, dat ik de laatste tijd gespaard ben van nog meer ziekten en pijn.
De vijfde vinger, dat ik voldoende geld heb om mijn rekeningen te betalen.

De dokter kijkt naar beide handen. De vrouw kijkt hem aan en zegt: Hier zijn twee handen die verdriet hebben gedragen, tranen gedroogd en wel eens tot vuisten zijn gebald. Ook twee handen die weten wat leven is.

En weet u dat ik nu zo mooi vindt, wat er gebeurt als ik mijn handen vouw tot een gebed? Neen,” zegt de dokter.

Als ik bid, gebeurt er iets met mijn handen. Dan gaat mijn hand met de zegeningen naar mijn hand met het verdriet. Dan vouw ik de vingers in elkaar en dan komen de moeilijke dingen tussen de zegeningen in. En de zegeningen houden die narigheid in mijn leven tegen. Biddend breng ik mijn verdriet bij God.

Daarna tel ik de zegeningen.

Weet je, ik ben dankbaar dat ik twee handen heb, ze houden elkaar in evenwicht. Ze houden mij in evenwicht en zo is mijn leven ook minder zwaar.

De dokter knikt instemmend, vouwt de vingers van de ene hand tussen de vingers van zijn andere hand en blijft verzonken in zijn eigen gedachten zitten.

Bron onbekend

Wees altijd blij in de Heer! Ik zeg het nóg een keer: wees blij! Laat alle mensen zien dat jullie vriendelijk zijn. De Heer is dicht bij jullie. Maak je nergens zorgen over, maar vertel in gebed aan God wat je nodig hebt. Dank Hem ook voor alles. Dan zal de vrede van God, die wij met geen mogelijkheid kunnen begrijpen, jullie hart en jullie gedachten beschermen in Jezus Christus.
http://FILIPPENZEN 4:4-7 BB https://my.bible.com/nl/bible/1276/PHP.4.4-7.BB

Ik hoop en bid dat ik je mocht bemoedigen met dit verhaal..

God keek genadig naar mij om
Hij greep mij vast voor ik verdronk
En zette mij weer op vaste grond
De Heer is mijn bevrijder

Ik weet hoe lang de nacht ook duurt
God helpt mij over elke muur
Ik zie al licht aan de horizon
De Heer is mijn bevrijder

Is er iemand als onze God
Die ons liefheeft en ons verlost
Hij heeft betaald voor ons allemaal
De Heer is mijn bevrijder

Op Hem alleen rust mijn geloof
Hij brengt tot bloei wat Hij belooft
De winter wijkt en de lente komt
De Heer is mijn bevrijder

Ook als het wachten moeilijk is
Ook als ik treur om wie ik mis
Zijn liefde draagt mij door alles heen
De Heer is mijn bevrijder

Is er iemand als onze God
Die ons liefheeft en ons verlost
Hij heeft betaald voor ons allemaal
De Heer is mijn bevrijder

Hij draagt mij tot mijn de laatste dag
Laat mij niet achter in het graf
Hij wekt mij op en roept mij naar huis
De Heer is mijn bevrijder

Is er iemand als onze God
Die ons liefheeft en ons verlost
Hij heeft betaald voor ons allemaal
De Heer is mijn bevrijder

Alle eer aan God de Vader
Alle eer aan God de Zoon
Alle eer aan God de trooster
De Heer is mijn bevrijder

Alle eer aan God de Vader
Alle eer aan God de Zoon
Alle eer aan God de trooster
De Heer is mijn bevrijder
De Heer is mijn bevrijder
De Heer is mijn bevrijder

Bron: Musixmatch
Songwriters: Keith Getty

Be Blessed!

MAAR DE LENTE WIST HET NIET….


Het was begin 2020…
De mensen hadden een lange donkere winter achter de rug,
Februari was een hele onrustige maand geweest met veel stormen en veel regen
De natuur was onrustig, alsof ze de mensen iets wilde vertellen, alsof ze de mensen ergens voor wilde waarschuwen…En toen werd het Maart…

Het was Maart 2020…
De straten waren leeg, de meeste winkels waren gesloten, de meeste auto’s stonden langs de kant van de weg, de mensen kwamen bijna niet meer buiten en dat over de hele wereld, landen gingen op slot, de mensen konden niet geloven dat dit gebeurde, het was zo surrealistisch…Iedereen wist wat er aan de hand was

Maar de lente wist het niet
En de bloemen bleven bloeien
En de zon scheen…De eerste mooie lentedag sinds lange tijd brak aan
En de zwaluwen kwamen terug
En de lucht werd roze en blauw
Het werd later donker en ’s ochtends kwam het licht vroeg door de ramen

Het was Maart 2020…
De jongeren studeerden online, vanuit huis
Kinderen speelden onvermijdelijk vooral in huis
Pubers verveelden zich, ouders wisten niet wat te doen
Mensen kwamen alleen even buiten om boodschappen te doen of om de hond uit te laten
Bijna alles was gesloten …Zelfs de kantoren, hotels, restaurants en bars
Het leger begon uitgangen en grenzen te bewaken
Mensen moesten vanuit huis gaan werken
Ondernemers kwamen in de problemen
De meeste kinderen konden niet meer naar school
Er was ineens niet genoeg ruimte voor iedereen in ziekenhuizen, operaties en onderzoeken werden uitgesteld…Iedereen wist het

Maar de lente wist het niet en het ontsproot
Ze draaide onverstoorbaar haar jaarlijkse programma af
Ze schonk ons haar mooiste bloemen en haar heerlijkste geuren
Het was Maart 2020

Iedereen zat thuis in quarantaine om gezondheidsredenen of preventief
Sommige mensen mochten niet meer naar hun werk, anderen móesten
Elkaar omhelzen, kussen of een hand geven was ineens een bedreiging
Iedereen moest flinke afstand tot elkaar bewaren, dat was afschuwelijk
In de supermarkt waren allerlei schappen leeg
Allerlei leuke dingen gingen niet meer door, daar werd een streep door gezet en niemand wist wanneer dat weer kon
Mensen werden beperkt in hun vrijheid terwijl er vrede was
Over de hele wereld werden veel mensen ziek en het was besmettelijk…
Er was isolatie, ziekte en paniek….

Toen werd de angst pas echt!!

En de dagen zagen er allemaal hetzelfde uit…
En de weken duurden ineens veel langer…
En iedereen hoopte dat er niet nóg meer strenge maatregelen zouden volgen…
De mensen zaten vast in een film en hoopten dagelijks op dé held…
De wereld was vertraagd terwijl het geen vakantie was, niemand had dit verwacht…Iedereen wist wat er gebeurde

Maar de lente wist het niet en de rozen bleven bloeien
De Magnolia stond in de knop
De vogeltjes begonnen aan hun nestjes

En toen…
Het plezier van koken en samen eten werd herontdekt
Iedereen gaf elkaar tips over leuke dingen die je met je kinderen kon doen
Er was weer tijd om te schrijven en te lezen, mensen lieten hun fantasie de vrije loop en verveling ontsproot in creativiteit
Sommigen leerden een nieuwe taal
Sommigen ontdekten kunst
Sommigen ontdekten dat ze niet écht leefden en vonden de weg naar zichzelf terug
Anderen stopten met onwetend onderhandelen
Iedereen had van de één op de andere dag veel meer tijd voor het gezin
Eentje sloot het kantoor en opende een herberg met slechts vier mensen
Anderen ontdekten opnieuw de liefde in hun vastgeroeste relatie
Anderen boden aan om voor kwetsbare mensen boodschappen te doen of te koken
Iedereen wist ineens wat een ‘vitaal beroep’ was, deze mensen werden helden, ze werden meer gewaardeerd dan ooit
Anderen gingen op afstand muziek met elkaar maken of zingen om op deze manier samen te zijn
Mensen kregen oog voor eenzaamheid en verzonnen dingen om er iets aan te doen
Mensen herstelden van hun stressvolle leven
Mensen die elkaar niet kenden begonnen spontaan een praatje met elkaar
Sommigen maakten vliegers van papier met hun telefoonnummer erop zodat eenzame mensen ze konden bellen
De overheid ging bedrijven en zelfstandigen helpen zodat ze niet failliet zouden gaan of mensen zouden moeten ontslaan
Gepensioneerde zorgpersoneel bood zichzelf aan om te helpen in de Zorg
Uit alle hoeken kwamen vrijwilligers, iedereen wilde iets doen
Om 20:00 uur s ‘avonds gingen mensen uit allerlei landen klappen voor alle artsen, verpleegkundigen, zorgpersoneel en mantelzorgers die keihard aan het werk waren om de zorg waar dan ook, draaiende te houden

Het was het jaar waarin men het belang erkende van gezondheid en verbinding, van saamhorigheid, van sociale contacten en misschien ook van zijn roeping, dit deed iets met het collectieve bewustzijn, dit deed iets met alle mensen…
En de economie ging bijna kopje onder, maar stopte niet, het vond zichzelf opnieuw uit
Het was het jaar waarin de wereld leek te stoppen, het jaar waarin we met elkaar in de geschiedenisboeken zouden komen…

Dat wisten we allemaal

En de lente wist het niet,
En de bloemen bleven bloeien, en de bomen liepen uit
En het werd steeds warmer
En er waren veel meer vogels

En toen kwam de dag van bevrijding…
De mensen keken tv en de premier vertelde iedereen dat de noodsituatie voorbij was
En dat het virus had verloren!
Dat iedereen SAMEN had gewonnen!!!
En toen ging iedereen de straat op…
Met tranen in de ogen…
Zonder maskers en handschoenen…
De buurman werd geknuffeld, alsof hij een broer was
En de wereld was mooier en liefdevoller geworden
En de mensen waren humaner geworden
En ze hadden weer waarden en normen
De harten van mensen waren weer open, en dat had positieve gevolgen
Doordat alles stil had gestaan kon de aarde weer ademen, ook zij was genezen van wat de mensen háár veel eerder hadden aangedaan

En toen kwam de zomer….
Omdat de lente het niet wist
En hij was er nog steeds
Ondanks alles
Ondanks het virus
Ondanks de angst
Ondanks de dood

Omdat de lente het niet wist,
leerde iedereen
de kracht van het leven…

Susan Blanco (De Taalrecycler)

Deze poëzie komt uit Italië en is geschreven door Irena Vella http://www.irenevella.com/

Jij bent mijn brug



Jij bent mijn brug
Wat ik gister gedaan heb?
Wie ik gister heb gesproken…?
Laat me even denken
Ik kom er zo op terug
 
In een gezelschap heel gezellig
Ik praat met iedereen aanwezig
Alleen moet ik wel bekennen
Het gaat soms wat te vlug
 
Over vroeger, oh vroeger
Daar kan ik je álles over vertellen
Dat zit scherp in mijn geheugen
Als een tasje met verhalen op mijn rug
 
Maar ik merk dat ik verander
En ik weet het wordt niet beter
Maar dat wil ik niet toegeven
Daarom lijk ik soms wat stug
 
Toch vraag ik: Blijf je alsjeblieft dicht bij me
Blijf je met me praten als altijd
Want ik voel me als tussen twee werelden
En jij bent mijn brug
 
Martijn Drost
  �

Drempels van Verlies


Kreeg vandaag een mooi gedicht in de mail van Alzheimer Nederland geschreven door Lotte Huiberts

Ik wil hem graag met jullie delen.. en zoals jullie van mij gewend zijn kan het niet zonder te verwerken in een afbeelding!



Drempels van verlies
Woede, angst, frustratie, verdriet 
Er zitten zinnen in mijn hoofd
Maar ik zie de woorden niet 
 
Liefde, lachen, plezier, geniet
Kleine dingen worden groot
Maar vergeet-mij-niet 
 
Drempels, duinen, heuvels, bergen 
Ik stoot tegen ze aan 
Mijn benen willen wel vooruit
Maar mijn voeten blijven staan
 
Verandering, verlies, verloren, vergaan 
Ik ben mijzelf niet meer 
Maar blijf bestaan
 
Lotte Huiberts

De kapper


Bestaat God wel?

Bestaat God wel?

Een man ging naar de kapper om zijn haar en baard te laten knippen. Ze begonnen te discussiëren en spraken over vele zaken. Al gauw kwamen ze bij de bekende vraag of God wel bestaat.
De kapper zei: “kijk, ik geloof niet dat God bestaat.”
“Waarom zeg je zoiets”? vroeg de man.
“Nou, iemand hoeft alleen maar naar de wereld te kijken en hij zal zien dat
dat God niet bestaat. Als God echt bestaat, zouden daar dan zoveel zieke mensen zijn? Zouden daar zoveel gehandicapte kinderen zijn? Nee, als Hij echt bestond, zou er geen ellende zijn op de aarde. Ik kan me niet voorstellen dat een God dit allemaal kan toestaan.
De man was even stil maar zei verder niets.
De kapper was inmiddels klaar en de man verliet de zaak. Onderweg naar huis zag hij een oude man op straat met een heel lang haar en ongetrimde baard. De man ging onmiddellijk weer terug naar de kapperszaak en zei tegen de kapper: “KAPPERS BESTAAN NIET!”
“Maar ik ben toch een kapper en ik sta hier vlak voor je,” antwoordde de kapper.
“NEE!” Schreeuwde de cliënt. “Kapper bestaan gewoon niet. Als zij echt bestonden, zouden er geen mensen meer rond lopen met lang haar en ongetrimde baarden op de wereld.”
De kapper antwoordde: “Ach, wij kappers bestaan zeker wel. Het zijn gewoon de mensen die niet naar ons komen.”
“Exact!” ging de man verder. “Dat is het hem nou juist. God bestaat ook zeer zeker wel. Het zijn juist de mensen die niet naar Hem gaan en Hem niet opzoeken. En daarom is er zoveel ellende op de aarde.

Christelijke Verhalen.nl

Wees niet bang, Ik zal er zijn.


Moge de weg je zeggen:

Volg me maar

Moge de ster je zeggen:

Richt je vaart op mij

Moge de grond je zeggen:

Bezaai me.

Moge het water je zeggen:

Drink me

Moge het vuur je zeggen:

Warm je

Moge de boom je zeggen:

Schuil in mijn schaduw

Moge de vrucht je zeggen:

Pluk me, eet me.

 

En als je de weg kwijtraakt;

Geen vaste grond meer vindt

En dreigt te verdrinken;

Als het vuur is gedoofd en je kou lijdt

In een nacht zonder sterren;

Als de bomen kaal zijn

En je honger en dorst hebt,

 

Dan moge zijn STEM je zeggen:

Wees niet bang, Ik zal er zijn.

 

(Frans Cromphout)