Hier dan eindelijk het vervolg op de drieluik… getwijfeld hoe het te brengen..  soms gebeurt er zoveel in je leven dan heb je even geen woorden hoe het te verwoorden..

En dan bid ik en wacht ik tot ik woorden krijg om het te verwoorden waardoor ik weet dat het tijd is om te delen.. 

Mijn blogs wil ik schrijven om jullie te bemoedigen.. hoe zwaar en moeilijk of verwarrend het leven ook kan zijn.. Hij is erbij.. als wij dicht bij Hem blijven.. Hem vertrouwen en zoeken.. maar soms is het leven te moeilijk..  te zwaar of te verwarrend en dan is het soms stil.. en soms moet eerst iets dalen.. vanuit je hoofd naar je hart om er woorden aan te kunnen geven.. in die verwachting blog ik.. 

Ik weet dat Hij mij de woorden zal geven .. woorden van hoop.. houvol.. hoe het leven ook loopt..

Ik hoop ter bemoediging voor jullie en tegelijk ook een bemoediging voor mij.. de Zegen werkt altijd 2 kanten op..

Tijdens het schrijven vallen soms puzzelstukjes op zijn plek.. krijg ik overzicht.. en soms geeft God daarin de lichtpuntjes.. hoe donker de weg soms..

Toen mijn lief in 2020 naar een verpleeghuis verhuisde ivm zijn diagnose CADASIL had hij ook B12 tekort.

Hij ging het verpleeghuis in met een rollator. Na 5 jaar B12 injecties zien we fysiek een mooie stijgende lijn.. hoe bijzonder..

Het is een ondergeschoven kindje… B12 in deze wereld.. een B12 tekort wordt vaak niet gezien, of erkend en al helemaal niet adequaat behandeld..

En toch is het bijna goud als je ziet wat het doet, heb al veel mensen op zien knappen na B12 injecties waaronder ik zelf.

Zoals jullie in mijn laatste blog konden lezen woonde mijn lief in Haaksbergen en ben ik verhuisd naar Drachten..

Het is nogal een stukje rijden van Drachten naar Haaksbergen en dit kostte de nodige energie.. daarnaast was het ondertussen duidelijk dat mijn lief daar niet meer op zijn plek was… iets met tussen wal en schip.. Te goed voor een verpleeghuis??

Dit heeft veel met mij gedaan, het heeft zeer zeker mijn keuzes beïnvloed om weer terug te keren naar Friesland en het hier opnieuw te gaan proberen..

Maar hoe en wat met mijn lief.. ik had geen idee… ik had hem ondertussen bij verschillende verpleeghuizen in Friesland ingeschreven waar hij op de wachtlijst staat.. maar helaas zijn er geen plekken en de wachtlijsten lang..

Ondertussen reed ik geregeld op en neer van Friesland naar Twente en weer terug..

Naast mijn werk, waar ik net was begonnen (wat ook de nodige energie kost)  kostte mij het op en neer reizen veel energie.. ook het feit dat mijn lief daar niet meer op zijn plek zat vrat aan mij.. ik had gelukkig ondersteuning van casemanagers die mij hielpen met de zoektocht in hoe verder rond de zorg van mijn lief..

Hoe God daarin zorgt.. om stil van te worden..

Ik kreeg een casemanager waar bij haar schoonfamilie ook CADASIL speelde.. zij wist uit eigen ervaring van deze aandoening af en hoe grillig en heftig die kan zij..

Hoe dan… God zorgt! 😉

Dit alles maakte dat ik opnieuw op een kruispunt stond en een keuze moest maken.. of steeds op en neer rijden tot er ergens plek zou zijn… of mijn lief weer naar huis halen..

Dit alles biddend.. zoekend.. Heer wilt U het maar laten zien.. en nee ik kreeg geen briefje uit de hemel..

Soms moet je ook keuzes maken in vertrouwen.

In Vertrouwen dat Hij overal bij is en mee gaat… en is linksaf niet oké dan komt er ook weer een weg rechtsaf..

Wat ik geleerd heb in de wereld van chronisch ziek zijn… dementie enz.. dat de sleutel meebewegen is.. in alle facetten.

Ondertussen stond mijn lief ook op de wachtlijst voor een MRI in Groningen..

Inmiddels ook contact met het expertise bureau CADASIL gehad in Leiden.. ook zij gaven aan dat het een ingewikkelde nog vrij onbekende aandoening is en het per persoon zoeken is wat passend is..

Dus dan misschien toch weer thuis proberen met ondersteuning.. dagbesteding enz..

Ik kreeg steeds duidelijker op mijn hart om mijn lief thuis te halen.. en dan vanuit huis met ondersteuning kijken hoe het verder vorm te geven in Friesland.

Het mooie was dat ik ondertussen had ontdekt dat er dicht in de buurt van mijn appartement een verpleeghuis was en dat er van daaruit dagbesteding aangeboden werd.

Maar hij moest ook willen… dagbesteding was altijd nogal een heet hangijzer in het verleden.. en niet bespreekbaar.. het woord alleen al..

Mijn lief kwam een weekend thuis en ik heb het gesprek open gegooid.. verteld wat de opties waren en hoe hij er in stond.. 

Mijn lief raakte emotioneel.. en wilde dolgraag naar huis.. al gaf hij aan zijn maatje daar in het verpleeghuis wel te gaan missen.. en tegelijk gaf hij aan dat hij nu wel open stond voor dagbesteding als hij daardoor weer naar huis kon…

Maar wat twijfelde ik om mijn lief weer thuis te halen. We hadden het toch eerder geprobeerd.. wat als…

Mijn koppie maakte overuren en de verwarring in mijn hoofd en lijf waren groot.. hoe dan…

Mijn leven stond weer op de kop.. de rollercoaster is nog niet voor bij en de trein blijft doordenderen..

Toch kreeg ik kracht en wijsheid om de keuze te kunnen maken..

Hoe?..

Door anderen te betrekken.. hulp te vragen.. te sparren met vrienden.. te bidden.. te lezen in Gods Woord…. onze leidraad in het leven..

De week erop heb ik een afspraak gemaakt en zijn wij wezen kijken bij de dagbesteding..  het is op nog geen 2 minuten lopen vanuit ons adres.. mooier kon niet en mijn lief voelde zich er gelijk “thuis”.. een en al herkenning.. hij wandelde er zo naar binnen en reageerde enthousiast..

Thuis gekomen en lijstje gemaakt met alle voors en tegens…

Ik wist van de vorige keer wat mij te doen stond en welke wegen ik financieel en praktisch weer moest bewandelen..

Toch kreeg ik ook een bepaalde rust in de keuze die ik maakte om mijn lief weer thuis te halen..

Schakelen… regelen.. bellen.. planning maken.. enz enz..

Per augustus kwam mijn lief thuis wonen.. toen ik het hem vertelde woonde hij in zijn hoofd al bij mij.. ik had daar en tegen meer tijd nodig om die omschakeling te maken..

En nog gaat dat met vallen en opstaan…

Men zegt wel eens wie zorgt er voor jou? Denk je ook aan jezelf?

Wie er voor mij zorgt is duidelijk.. dat is mijn Heer.. mijn Vriend.. en daarnaast ikzelf.. maar aan mijzelf denken komt op de tweede plaats..

Ik ervaar en voel een grote verantwoordelijkheid voor mijn lief.. het is mijn lief en ja in voor en tegenspoed.. hij heeft ook niet om deze aandoening gevraagd.. en als dat soms offers vraagt is dat zo.

Maar daarin heb ik zo mijn Jezus nodig.. zonder Hem was ik allang onderuit gegaan..

Hij zorgt en blijft zorgen.. wij zijn veranderlijk… maar Hij blijft..

Waar zou ik zijn zonder Hem??

Mag ik vragen waar jij bent (zonder Hem?)

Ondertussen zat ik niet op mijn plek bij mijn nieuwe werkgever.

Waarschijnlijk speelde ook mee dat mijn leven nogal hectisch was en nu weer opnieuw werd.. en mijn lief weer thuis zou komen..

Toen ik besloot naar Friesland te komen had ik een baan in het hoge noorden maar mijn huis kwam uiteindelijk in het midden van Friesland te staan.. en dat maakt qua reistijd best wel wat uit.

Uiteindelijk besloten om opnieuw te gaan solliciteren dichterbij mijn woonplaats..

En een nieuwe baan gevonden..

In September is mijn lief door de scan gegaan en staan we onder behandeling van de neuroloog in Groningen en Leiden op de achtergrond..

Mijn lief had gehoopt dat de uitslag positief zou zijn.. dat hij genezen zou zijn..

In mijn eerste blog van de drieluik vertel ik van het gebed wat was uitgesproken..

Dus ja die hoop was zeker zeer gegrond omdat andere punten uit dat gebed ook werkelijkheid waren geworden.

En hoop doet leven..

We gingen op naar Groningen en daar kregen we de uitslag die dubbel was..

Positief en ook moeilijk..

Genezing was er (nog) niet.. de witte stof was iets vermeerderd en diep in de hersenen waren puntbloedingkjes gekomen. Zijn grote bloedvaten/aders waren wel erg kwetsbaar qua wanden..

Verder zagen ze ook dat het proces gelukkig langzaam verliep.

Advies was denk om de bloeddruk maar geniet ook van het leven..

We leven bij de dag en plukken hem zoals die voor ons ligt!

Mijn lief staat op wachtlijsten maar slapend.. we hebben besloten om het eerst thuis vorm te geven.. af te wachten en mee te bewegen in wat komt..

Elke dag gaat hij naar dagbesteding waar hij voor de oudjes zorgt..

Ik heb mijn werk met wat minder uren zodat ik daarnaast ook voor mijn lief kan zijn..

Is de situatie makkelijk?? Nee niet altijd.. vergt veel aanpassen.. vanuit mijn kant..  voor mijn lief is dat wat moeilijker met een beschadigd brein..

Houvol… hoe??

Meebewegen in Liefde is de sleutel..

Be Blessed