De Israëlieten trokken uit Egypte naar het beloofde land, maar onderweg werden ze voortdurend geconfronteerd met onzekerheid. Ze waren bang, twijfelden steeds weer en verlangden soms zelfs terug naar Egypte, omdat dat tenminste vertrouwd voelde.

Boven Jesaja 30 staat: “Niet Egypte brengt bevrijding, maar de Heer.”

De Israëlieten werden bedreigd door Assyrië en wilden vluchten. Ze zagen geen uitweg meer en wilden te paard ontsnappen. Toch had God duidelijk beloofd dat Hij voor hen zou zorgen. Ondanks die belofte bleven ze twijfelen; diep vanbinnen vertrouwden ze God niet werkelijk. Terwijl Hij juist zei: Wees niet bezorgd, Ik zorg voor jullie.

In Jesaja 30:15 staat:

“Dit zei God, de Heer, de Heilige van Israël: In rust en inkeer ligt jullie redding, in geduld en vertrouwen ligt jullie kracht.”

Die woorden raakten mij direct. Meteen moest ik denken aan de themadienst die ik met mijn gospelkoor doe: “Kracht van Vertrouwen”.

De Israëlieten hadden al zo vaak gezien hoe trouw God was: het beloofde land, manna uit de hemel, genoeg voor elke dag, de zee die openging zodat ze konden oversteken, en de wolkkolom die hun de weg wees. Toch bleven ze twijfelen. In wezen wantrouwden ze God.

En God vroeg maar één ding van hen: vertrouw op Mij. Dat vraagt Hij ook van ons.

Tijdens een vrouwendag van Villavie raakte deze preek van Eline Hogenboom mij diep.

Alsof God zei: durf jij jouw Egypte te verlaten? Durf je Mij te vertrouwen dat Ik met je meega op weg naar jouw bestemming?

Durf je Mij volledig te vertrouwen dat Ik dezelfde ben in Twente als in Friesland?

Die vraag kwam wel binnen. Maar tegelijk dacht ik: hoe dan, Heer?

In de twee jaar dat ik nu in Twente woon, heb ik hard geprobeerd mijn leven weer op te bouwen na een moeilijke start in Friesland. Ik zocht sociale contacten, een nieuwe gemeente, een nieuw koor, ging uitdagingen aan op mijn werk en begon een opleiding om mij verder te ontwikkelen. Toch voelde het steeds alsof het net niet helemaal klopte.

Ik had zoveel vragen.

Op een gegeven moment draaide mijn leven grotendeels om mijn werk. Het was niet alleen mijn baan, maar ook mijn hobby en voelde bovendien als een familie. Ondertussen vond ik het veel moeilijker om mijn plek te vinden in het sociale leven en in de kerk. Daarbij kwamen ook nog de mantelzorgtaken voor mijn lief. Ik hield veel ballen tegelijk in de lucht.

Tegelijk worstelde ik met mijn vragen, teleurstelling en alle waarom-vragen rond wat er in Friesland was gebeurd en waarom ik terug “moest” naar Twente. Mijn verleden was in Friesland als een boemerang teruggekomen. In Twente had ik mijn vrijheid weer mogen ervaren, dus voelde het logisch om daarheen terug te gaan.

Tijdens die preek besefte ik dat ik figuurlijk mijn paard had gepakt en was gevlucht naar “mijn Egypte”. Ik hoopte daar mijn oude leven weer op te pakken en opnieuw mijn weg te vinden.

In eigen kracht.

Dat lukte maar ten dele. Er bleef een leegte; het voelde steeds als “net niet”. Ik vocht in eigen kracht. Niet dat ik God uit het oog verloor, maar ik probeerde alles opnieuw zelf op te lossen. Hoe snel doen we dat als mens? Het zit zo diep in ons. Juist daarom raakte Jesaja 30:18 mij ook: God wacht op het moment dat Hij ons genadig kan zijn, ons kan oprichten en Zijn kracht zichtbaar kan worden in onze zwakheid.

Toch bleef in die hele strijd een verlangen in mij om die vrijheid ook in Friesland te ervaren.

Toen ik in Friesland woonde, bezocht ik eind 2023 een conferentie van Total Balance. Daar ontving ik via een spreker een woord van God. Hij bad voor mij en gaf bijzondere woorden door:

• Nieuwe liefde voor Friesland
• Diep en intens Herstel en Heling
• Gods diepe liefde
• Genezing van diepe eenzaamheid.
• Genezing voor mijn lief…
• Dat de dementie van mijn lief mag wijken of verdere achteruitgang gestopt mag worden
• Relaties hersteld mogen worden.
• Nieuwe taak/bediening
• Een Nieuw lied.

Toen was het gebed voor mij nog één groot vraagteken. Ik ontving de woorden en zei: Heer, als het Uw tijd is, wijs mij dan maar de weg.

Ik ging terug naar Twente, omdat ik niet geloofde dat ik het in Friesland zou redden. Ik pakte opnieuw mijn paard en “vluchtte”.

In mijn eerdere blogs beschrijf ik die reis: een weg die, ondanks alles, werd geleid door de Heilige Geest.

Ook die reis moest ik maken om situaties te verwerken en heling te ontvangen.

Toch bleef dat diepe verlangen steeds weer in mij opkomen.

Er is een gezegde:

Je kunt het meisje uit Fryslân halen, maar Fryslân niet uit het meisje.

Toch stopte ik dat verlangen telkens weg. Ik sprak mezelf streng toe: dat kan niet, teruggaan is uitgesloten. Ik was net verhuisd om Friesland achter mij te laten, de plek waar zoveel pijn en nare herinneringen lagen. Ook had ik zorg voor mijn lief.. ik kon hem toch niet weer uit een nu bekende omgeving halen?

Daarnaast klonk er een andere stem: wat zullen mensen hiervan vinden? Hoe ga ik dit uitleggen? Het was toch juist niet gelukt in Friesland? Je bent niet voor niets teruggegaan. Al die kritische gedachten, aannames en eigen interpretaties hielpen mij niet verder.

En ja, dat klopte ook: op de plek waar ik woonde lag veel trauma. Bovendien werd ik door een gebeurtenis op mijn werk in Friesland opnieuw geraakt in oude pijn.

In december ging ik als verrassing naar een kerstconcert van mijn oude koor. Dat voelde heerlijk, bijna als thuiskomen.

In januari werd ik opnieuw gevraagd om mee te helpen bij de themadiensten “Kracht van Vertrouwen”. Ik twijfelde geen moment en zei direct ja. Diep vanbinnen wist ik wel dat ik daarmee ook mijn verlangen voedde.

Was dat wijs?

Toch deed ik in februari en maart weer mee aan twee themadiensten. Het was opnieuw bijzonder om te zien hoe God Zich daarin liet zien, hoe we anderen mochten bemoedigen en Gods zegen mochten uitdelen, terwijl we zelf ook gezegend werden.

Een zegen werkt immers altijd twee kanten op: voor de ander én voor jezelf.

Tijdens een repetitieavond vertelde een gospelvriendin uit het gospelkoor mij over een vacature bij De Herbergier in Friesland.

Eerst nam ik het alleen voor kennisgeving aan.

Op dat zelfde moment begon het te rommelen op de locatie waar mijn lief woonde. Er speelden zaken die zijn woongenot flink verstoorden. Dat had ook invloed op de keuzes die ik moest maken. Hoe dit verderging, vertel ik in het laatste deel.

Maar onderweg naar huis liet de vacature mij niet los. Ik dacht: dit is iets wat ik altijd al heb gewild. Kleinschalige zorg, en het concept van De Herbergier past precies bij de manier waarop ik graag zorg verleen.

Belevingsgerichte zorg

Ik bad ervoor en zei tegen de Heer: als dit in Uw plan past, wilt U dan de deuren openen, en anders potdicht houden?

Toch ervoer ik dat ik stappen mocht zetten om te ontdekken wat mijn weg zou zijn. Daarom belde ik De Herbergier om te vragen of solliciteren zin had. Ik had gehoord dat ze op korte termijn collega’s zochten, maar aan die termijn kon ik niet voldoen. Ik had nog meerdere zaken te regelen:

• Mijn lief weer een plekje
• Nieuwe woning
• Opleiding afmaken

Ik kon dus niet zomaar vertrekken. Daarom wilde ik eerst weten of solliciteren überhaupt zin had. Tot mijn verrassing kreeg ik te horen dat het, ondanks mijn omstandigheden, zeker de moeite waard was.

Zo gezegd, zo gedaan: er volgden een sollicitatiegesprek en een meeloopdag, en uiteindelijk kreeg ik een ja.

Maar toen kwam de echte vraag: durfde ik zomaar ja te zeggen, zonder verdere duidelijkheid? Durfde ik Hem volledig te vertrouwen? Of had ik toch nog meer bevestiging nodig?

Ik twijfelde enorm. Misschien herken je dat wel. Gelukkig weet ik dat God mij heeft gemaakt en mij door en door kent. Daarom geloof ik ook dat mijn twijfel Hem niet verraste.

Was ik er wel klaar voor om terug te gaan naar Friesland? Durfde ik het land van mijn trauma’s opnieuw te omarmen? Lag daar misschien mijn echte vrijheid?

Eind februari had ik een weekend bij Groundwork Basistraining gepland: een driedaagse basistraining. Ik had een chalet geboekt op een kleine camping en zo bewust me-time voor mezelf gecreëerd.

Wat heeft dat weekend mij veel gebracht. Er werd opgeruimd, en opnieuw ontving ik diep herstel en heling doordat ik weer een weg van vergeving mocht gaan. Daardoor kwam er ruimte om verder te kunnen.

In een volgend deel wil ik graag delen wat die driedaagse basistraining bij Groundwork mij heeft gebracht, hoe God daar aanwezig was en hoe Hij ruimte gaf om in vrijheid terug te kunnen gaan naar Friesland.

Ik doe dat in deel twee, omdat dit anders een te lang verhaal wordt.

Mensen vragen mij regelmatig wanneer er een boek komt. Wie weet worden mijn blogs ooit nog eens gebundeld. Voor nu blijf ik mijn verhaal delen via mijn blogs.

Be Blessed!