Als ik jullie dit schrijf zit ik met mijn beentjes omhoog na een dag klussen in ons nieuwe huis…

Wat…

Ja, zeg dat wel…. wat is er afgelopen maanden veel gebeurt en veranderd…

Zoals ik al schreef in mijn vorige blog “Ons leven ligt geborgen in Zijn handen” was ik tussen de bedrijven door wat mijn man betreft, nog steeds aan het (onder)zoeken of mijn/onze pad in Friesland zou zijn of weer terug naar Twente..

In mijn hoofd was ik er al uit na veel gebeden te hebben had God ook tot mij gesproken via Zijn woord maar ook door deuren op te zetten… toch durfde ik het niet aan te nemen en de open deuren in te stappen…

Waarom…

Ik zal eerlijk zijn wat mij tegenhield… de goed/afkeuring van mensen.. wat zullen ze wel niet van mij denken… weer verhuizen?

Zouden ze nog wel naast mij blijven staan als ik naar God en mijzelf zou luisteren en mijn gevoel daarin zou volgen.. of zouden ze mij genadeloos laten vallen… zouden ze mij voor gek verklaren na de aankondiging van de zoveelste verhuizing…

Ook mijn zelfafwijzing speelde mee, want wat voelde dit als falen…. het bracht mij in een dieptepunt van mijn minderwaardigheid waar ik sinds ik weer in Friesland woon weer meer last van heb.. terwijl ik het in Twente juist steeds meer achter mij kon laten.

Wat heb ik mijzelf veroordeeld, afgeschreven… en dan denk je ook dat de ander je op die manier waarschijnlijk ook zal afwijzen… natuurlijk niet reëel.. maar wat kunnen je gedachten met je op de loop gaan….

Tegelijk is het ook zo dat we geen briefje uit de hemel krijgen met het antwoord van God.. hier rechts en daar links… dit alles maakte dat ik (nog) niet een definitief besluit durfde te nemen…

Totdat…

Vorig jaar ben ik met enige twijfel naar Friesland vertrokken… ik had geen 100% vertrouwen dat ik de juiste keuze maakte.. wel in de overtuiging dat God met mij mee ging.. ook al voelde het niet 100% oke..

Ik probeerde te wennen en heb er naar mijn beste kunnen alles aangedaan om te kunnen wennen, 100% gegeven in mijn werk, weer op koor gegaan, naar de kerk… maar mijn sociale leven kwam niet echt op gang voor mijn gevoel…

Het strandde voortdurend in een soort onrust… het niet kunnen neergeven.. niet kunnen wennen aan mijn nieuwe woning.. geen rust kunnen vinden in mijn huidige situatie.. het bleef maar door mijn hoofd malen en ik voelde mij steeds ongelukkiger worden..

Deze stress ging ook in mijn lijf zitten en in mijn hoofd en mijn energie raakte op…. ik liep steeds meer leeg en laadde nergens meer op..

In maart kreeg ik een mailtje van de woningstichting in Rijssen waar ik mij in 2015 had ingeschreven toen wij voor de 1e keer naar Twente gingen.. dit wist ik niet meer.. maar ik kreeg de vraag of ik nog ingeschreven wilde blijven staan omdat alle woningstichtingen Twente breed samen gingen.. en als ik ja zei dan kwam ik overal vanaf 2015 ingeschreven te staan.. 8 jaar dus..

Ik kreeg een brok in mijn keel en dacht.. Heer opent U nu al een weg om terug naar Twente?

Ik mailde terug dat ik ingeschreven wilde staan en liet het weer los… dit kan ik niet maken schoot er door mij heen… ik woon hier net… maar ooo ik wilde wel op mijn blote knieën terug kruipen op dat moment…

Er ging een periode van worstelingen overheen.. totdat God sprak tijdens de genezingsdienst met Pinksteren bij Opwekking…. zie mijn blog “Thuis”

Na dat God had gesproken kwam er bij mij wat ruimte en durfde ik af en toe te kijken of er een huis vrij kwam in Borne… ik reageerde af en toe en zag dan dat ik op de 2e 3e plaats kwam… dit deed mijn hart sneller kloppen… toch ging ik ook regelmatig de huizen weer afmelden… simpelweg om de redenen die ik hierboven heb genoemd..

Wat zat mijn blokkade afwijzing/zelfafwijzing mij in de weg momenteel… het maakte mij ontzettend onzeker en vertwijfeld.. ook kwam erbij dat ik het met niemand durfde te delen.. in de veronderstelling dat ze het toch niet zouden begrijpen..

Ik begreep mij zelf nauwelijks..

Ik had in Twente deze issues al flink doorgeworsteld en voor mijn gevoel zo in gegroeid… maar door terug naar mijn roots/verleden kwam het allemaal in vol ornaat terug… het leek of gleed ik weer terug in de tijd…

Een enorme vervelende ervaring op mijn werk hielp ook niet mee en zette mij nog meer terug in mijn verleden…

Ik bad steeds maar weer Heer als het niet in Uw plan met mij past wilt U dan de deuren en toegang tot Twente hermetisch afsluiten? Maar als het wel de bedoeling is dat ik terug ga wilt U dan deuren openen en mogelijkheden laten zien?

En wat zette God de deuren steeds open.. maar wat gooide ik ze af en toe keihard weer dicht…

In juni ben ik naar een conferentie geweest van Total Balance .. hier ging ik heen met de verwachting dat God zou spreken.. dat ik antwoorden zou vinden hoe verder.. om opgebouwd en bemoedigd te worden..

En God heeft mij daar antwoorden gegeven.. bemoedigd en opgebouwd wat ik nog steeds aan het verwerken ben.. en ik t.z.t over ga schrijven.. maar God had wederom gesproken waardoor ik nog meer ruimte kreeg in mijn zoektocht terug naar Twente..

Op een gegeven moment nadat ik mijn lief deelgenoot had gemaakt van mijn zoektocht om weer terug naar Twente (zie mijn laatste blog) stonden we bij een woning op nummer 1…

We overlegden samen en besloten om te gaan kijken.. ach kijken kan nooit kwaad… we maakten een afspraak om te komen kijken en trokken op naar Twente.. we bekeken de woning maar de moed zonk mij gelijk in de schoenen… hier moest zoveel aan gebeuren.. dit ga ik nooit alleen trekken.. dat mijn lief weer bij mij kwam wonen was toen nog niet duidelijk dus moest ik het grotendeels alleen doen… en een lieve vriendin had wijze woorden gesproken.. ze zei: Je moet kijken naar het huis en denken wil ik hier de komende 20 jaar wonen en kan ik dit in het slechtste geval alleen tot een leuke leefbare woning maken… nou dan viel deze woning af…

Mijn energie level was ook erg laag momenteel omdat ik door alle stress met burn-out klachten thuis was komen te zitten.. het leven had mij afgelopen jaar behoorlijk leeg getrokken en ik was verre van vrolijk van binnen… doordat ik niet gelukkig was in Friesland en een nare ervaring op mijn werk… drukte dit behoorlijk op mij, totdat ik zelfs momenten had dat dit leven voor mij niet meer hoefde… hier schrok ik van… dit gevoel associeerde mij met zoveel narigheid in Friesland.. dit was wel voor mij de druppel waardoor ik thuis kwam te zitten en ik op het nul punt was beland..

Ik kon niet meer…..

Mijn energie was op.. dus deze woning werd het niet… hier zag ik mij geen 20 jaar zitten en al helemaal niet aan de klus om het tot een leefbare woning te maken…

We gingen naar huis en ik gaf aan dat ik alle huizen af ging melden… ik besloot om het toch maar in Friesland te proberen… ondanks…. dit deed ik puur omdat ik het niet meer zag zitten…

Ik melde alle huizen af, behalve 1 woning.. die kon ik niet afmelden omdat deze woning al van de site was gehaald en de woning al in een toewijzingsproces zat.. ik was daar 12e op geworden.. het was wel de allereerste woning waar ik op had gereageerd en waar ik wel heel graag wilde wonen qua plekje en omgeving.. maar 12e dan heb je geen schijn van kans meer…

Ik liet alles los en gaf het over aan God en zei:, ‘Heer ik kan niet meer.. het is te veel… ik wil alleen maar rust en gelukkig zijn.. wilt U mijn leven maar over nemen… ik weet het simpelweg niet meer. Wilt U mij dan maar helpen om te wennen in Friesland…

De volgende dag werd ik wakker en lag op bed alles te overdenken.. ik pakte mijn mobiel om mijn leesplan te lezen en zo de dag met God te beginnen… ik opende mijn mobiel en als eerste lichte mijn mailbox op met de mail van de woningstichting.. “Mevr… u mag de sleutels ophalen van de woning aan de…. he.. hier zat ik op de 12e plek…. hoe dan… ik was plotseling 1 van de vijf geworden.. ik schrok en begon tegelijk heel erg te lachen…mijn harte maakte sprongetjes en voelde de adrenaline door mijn lijf stromen… ik maakte mijn lief wakker en zei je gelooft dit nooit..

Onze God heeft andere plannen geloof ik dan mijn moedeloze gedachten… Hij neemt daadwerkelijk het stokje over… of gaf ik juist hierdoor Hem de ruimte om Zijn kracht en macht te laten zien??

We gingen samen in gebed, lazen ons dagboekje wat er enorm op aansloot en dankten Hem voor deze kans… we schoten in de kleren en trokken wederom op naar het mooie Twente..

We haalde de sleutels op bij de woningstichting omdat de woning al leeg stond… we gingen kijken… wauw wat een prachtig woning en wat een geschikt huis voor ons saampjes.. hier wilde ik wel de komende 20 jaar wonen en zag ik het ook wel zitten om er een mooi en leefbaar huis van te maken..

We gingen weer richting Friesland en spraken en baden er samen voor… was dit huis echt wat we wilden? Maar bovenal wad dit ook wat God wilde voor ons…

Thuis gekomen durfde ik niet de knop in te drukken dat we de woning accepteerden en in de race wilden blijven… we waren namelijk 1 van vijf.. tegelijk dacht ik ook ach 1 van vijf… woningnood… dat zal hem wel niet worden….

Ik appte en belde vrienden om te overleggen… om even mee te sparren… want dit was zo spannend…. het voelde zo definitief als ik ja zou zeggen…

Een van de vrienden gaf aan… hoe duidelijk moet God nog zijn… hoelang ga je nog zijn uitnodigingen afwijzen? Is Hij nu nog niet duidelijk genoeg… ik voelde mij beschaamd en dacht.. ooo wat heb je gelijk maar ik durf niet…. weer die afwijzing…

Uiteindelijk samen met mijn lief op de knop gedrukt en de woning geaccepteerd voor de volgende ronde..

Een week later kreeg ik opeens een telefoontje van een andere woningstichting, die belde mij met de vraag waarom ik op huizen reageerde terwijl ik in Friesland woonde.. ik was verbaasd dat ik zomaar gebeld werd maar gaf uitleg waar de man om vroeg.. de beste man zei.. oke ik begrijp het.. u moet uw mailbox in de gaten houden want ik ga u een mailtje sturen… en ja hoor.. paar minuten later was er een mail met een aanbod van een woning in een ander dorp… een prachtige woning… en waar we gelijk eerste staan.. zeggen we ja dan hebben we een woning.. wederom stond ik stom verbaasd…. en dacht… tja duidelijker kan niet… wij gaan terug naar Twente… God heeft nieuwe plannen voor ons…

Ik belde de huidige bewoonster en maakte een afspraak om te komen kijken.. dit kon de volgende dag… en zo trokken we voor de derde keer op naar Twente… we reden net op de centrale as bij Burgum waarop mijn lief een mailtje kreeg op de telefoon… we hadden de woning in Twente waar ik 12e was toegewezen gekregen…

Héh…. 1 van 12… toen 1 van vijf.. en nu 1e? Woningnood hoe dan….

En zelfs nu de keus uit twee woningen..

De tranen stroomden over mijn wangen en we keerden de auto en reden terug naar huis…

Ik was overdonderd…. wat was God goed…. bijna teveel….

Nu kwam het moeilijkste nog…. het vertellen aan mijn lieve vrienden en familie in Friesland… vooral voor mijn ouders en broers vond ik het moeilijk… mijn ouders raken ook al op leeftijd en hebben veel energie gestopt in de woning in Friesland

Tegelijk raakte het ook mijn nare ervaringen op het gebied van afwijzing…. pfff met lood in de schoenen reed ik naar mijn ouders om het hun als eerste te vertellen…

Natuurlijk hadden ze het er moeilijk mee… nogal logisch…. niet om wat ze allemaal hadden gedaan maar omdat hun enige en oudste dochter weer vertrok maar ook het feit dat ik niet kon wennen in Friesland, maar tegelijk kreeg ik ook de ruimte doordat er werd gezegd… dat het mijn eigen keus was en ik mijn hart moest volgen… hiermee kreeg ik ruimte en wat deed dat mij goed…ondanks het verdriet wat er ook was en wat er ook mag zijn…

En zo volgden er meer bezoekjes.. bezoekjes waar ik als een berg tegenop zag maar wat uitliep op ruimte die ik kreeg om mijn hart te volgen…. geen veroordeling… wel eerlijke meningen… maar oo wat deed dit mij goed….

Tegelijk moest ik nog wel dealen met mijn zelfafwijzing… want die was ook groot… maar de liefde overwint… ook hierin… na relativeren kon ik er naar kijken in liefde… want ik weet nu wat ik toen niet wist…

Ik heb destijds in volle overtuiging gekozen om terug naar Friesland.. in de wetenschap dat ik er goed aan deed.. terug naar mijn roots… maar helaas kwam ik mijzelf enorm tegen en miste ik de vrijheid die ik had verkregen in Twente…

Als ik het niet had geprobeerd had ik nooit geweten wat ik nu weet.. dan had ik misschien altijd gedacht.. stel nou dat ik het in Friesland ook zou vinden… nu weet ik dat het voor nu niet mijn plek is…

Hierdoor kan ik in liefde terugkijken en is het geen verloren jaar…

God heeft mij terug gebracht naar mijn vrijheid….. naar het gebied waar ik mijn vleugels had uitgeslagen….

De volgende Zegen is dat ik in februari, zoals het nu staat mijn opleiding af mag maken bij mijn oude/nieuwe werkgever waar ik ontzettend dankbaar voor ben…

Alle puzzelstukjes vallen op zijn plek…. Mijn lief weer thuis… weer aan de slag bij mijn oude werkgever… een prachtige woning waar we samen “oud” mogen worden..

Ik ben blij en dankbaar voor deze nieuwe kansen…. en zie uit wat Hij voor ons nog meer in petto heeft de komende 20 jaar in Twente of….. totdat Hij terugkomt…

Zoooo en nu weer aan de klus…. want er moet nog het een en ander gebeuren voordat we onze biezen kunnen pakken en daadwerkelijk kunnen wonen in het mooie Twente….

Het onderstaande lied vond ik zo toepasselijk… onze gedachten zijn soms zo gekleurd door negatieve woorden.. leugens… zelfafwijzing enz.. wat is het dan een Zegen om Zijn Levenswoorden in je op te nemen.. in je gedachten en hart te laten landen..

Be Blessed