Tag: verhuizen

Woorden van Leven…

On door Love Heals All ThingsinBlogs over Gods Liefde in mijn kwetsbaarheidEen reactie plaatsen

Als ik jullie dit schrijf zit ik met mijn beentjes omhoog na een dag klussen in ons nieuwe huis…

Wat…

Ja, zeg dat wel…. wat is er afgelopen maanden veel gebeurt en veranderd…

Zoals ik al schreef in mijn vorige blog “Ons leven ligt geborgen in Zijn handen” was ik tussen de bedrijven door wat mijn man betreft, nog steeds aan het (onder)zoeken of mijn/onze pad in Friesland zou zijn of weer terug naar Twente..

In mijn hoofd was ik er al uit na veel gebeden te hebben had God ook tot mij gesproken via Zijn woord maar ook door deuren op te zetten… toch durfde ik het niet aan te nemen en de open deuren in te stappen…

Waarom…

Ik zal eerlijk zijn wat mij tegenhield… de goed/afkeuring van mensen.. wat zullen ze wel niet van mij denken… weer verhuizen?

Zouden ze nog wel naast mij blijven staan als ik naar God en mijzelf zou luisteren en mijn gevoel daarin zou volgen.. of zouden ze mij genadeloos laten vallen… zouden ze mij voor gek verklaren na de aankondiging van de zoveelste verhuizing…

Ook mijn zelfafwijzing speelde mee, want wat voelde dit als falen…. het bracht mij in een dieptepunt van mijn minderwaardigheid waar ik sinds ik weer in Friesland woon weer meer last van heb.. terwijl ik het in Twente juist steeds meer achter mij kon laten.

Wat heb ik mijzelf veroordeeld, afgeschreven… en dan denk je ook dat de ander je op die manier waarschijnlijk ook zal afwijzen… natuurlijk niet reëel.. maar wat kunnen je gedachten met je op de loop gaan….

Tegelijk is het ook zo dat we geen briefje uit de hemel krijgen met het antwoord van God.. hier rechts en daar links… dit alles maakte dat ik (nog) niet een definitief besluit durfde te nemen…

Totdat…

Vorig jaar ben ik met enige twijfel naar Friesland vertrokken… ik had geen 100% vertrouwen dat ik de juiste keuze maakte.. wel in de overtuiging dat God met mij mee ging.. ook al voelde het niet 100% oke..

Ik probeerde te wennen en heb er naar mijn beste kunnen alles aangedaan om te kunnen wennen, 100% gegeven in mijn werk, weer op koor gegaan, naar de kerk… maar mijn sociale leven kwam niet echt op gang voor mijn gevoel…

Het strandde voortdurend in een soort onrust… het niet kunnen neergeven.. niet kunnen wennen aan mijn nieuwe woning.. geen rust kunnen vinden in mijn huidige situatie.. het bleef maar door mijn hoofd malen en ik voelde mij steeds ongelukkiger worden..

Deze stress ging ook in mijn lijf zitten en in mijn hoofd en mijn energie raakte op…. ik liep steeds meer leeg en laadde nergens meer op..

In maart kreeg ik een mailtje van de woningstichting in Rijssen waar ik mij in 2015 had ingeschreven toen wij voor de 1e keer naar Twente gingen.. dit wist ik niet meer.. maar ik kreeg de vraag of ik nog ingeschreven wilde blijven staan omdat alle woningstichtingen Twente breed samen gingen.. en als ik ja zei dan kwam ik overal vanaf 2015 ingeschreven te staan.. 8 jaar dus..

Ik kreeg een brok in mijn keel en dacht.. Heer opent U nu al een weg om terug naar Twente?

Ik mailde terug dat ik ingeschreven wilde staan en liet het weer los… dit kan ik niet maken schoot er door mij heen… ik woon hier net… maar ooo ik wilde wel op mijn blote knieën terug kruipen op dat moment…

Er ging een periode van worstelingen overheen.. totdat God sprak tijdens de genezingsdienst met Pinksteren bij Opwekking…. zie mijn blog “Thuis”

Na dat God had gesproken kwam er bij mij wat ruimte en durfde ik af en toe te kijken of er een huis vrij kwam in Borne… ik reageerde af en toe en zag dan dat ik op de 2e 3e plaats kwam… dit deed mijn hart sneller kloppen… toch ging ik ook regelmatig de huizen weer afmelden… simpelweg om de redenen die ik hierboven heb genoemd..

Wat zat mijn blokkade afwijzing/zelfafwijzing mij in de weg momenteel… het maakte mij ontzettend onzeker en vertwijfeld.. ook kwam erbij dat ik het met niemand durfde te delen.. in de veronderstelling dat ze het toch niet zouden begrijpen..

Ik begreep mij zelf nauwelijks..

Ik had in Twente deze issues al flink doorgeworsteld en voor mijn gevoel zo in gegroeid… maar door terug naar mijn roots/verleden kwam het allemaal in vol ornaat terug… het leek of gleed ik weer terug in de tijd…

Een enorme vervelende ervaring op mijn werk hielp ook niet mee en zette mij nog meer terug in mijn verleden…

Ik bad steeds maar weer Heer als het niet in Uw plan met mij past wilt U dan de deuren en toegang tot Twente hermetisch afsluiten? Maar als het wel de bedoeling is dat ik terug ga wilt U dan deuren openen en mogelijkheden laten zien?

En wat zette God de deuren steeds open.. maar wat gooide ik ze af en toe keihard weer dicht…

In juni ben ik naar een conferentie geweest van Total Balance .. hier ging ik heen met de verwachting dat God zou spreken.. dat ik antwoorden zou vinden hoe verder.. om opgebouwd en bemoedigd te worden..

En God heeft mij daar antwoorden gegeven.. bemoedigd en opgebouwd wat ik nog steeds aan het verwerken ben.. en ik t.z.t over ga schrijven.. maar God had wederom gesproken waardoor ik nog meer ruimte kreeg in mijn zoektocht terug naar Twente..

Maar U spreekt Levenswoorden, U zegt het, dus ik ben genoeg.
Want U spreekt Levenswoorden, en ik ga open als een bloem.
Die na een lange winter weer het zonlicht voelt!

Op een gegeven moment nadat ik mijn lief deelgenoot had gemaakt van mijn zoektocht om weer terug naar Twente (zie mijn laatste blog) stonden we bij een woning op nummer 1…

We overlegden samen en besloten om te gaan kijken.. ach kijken kan nooit kwaad… we maakten een afspraak om te komen kijken en trokken op naar Twente.. we bekeken de woning maar de moed zonk mij gelijk in de schoenen… hier moest zoveel aan gebeuren.. dit ga ik nooit alleen trekken.. dat mijn lief weer bij mij kwam wonen was toen nog niet duidelijk dus moest ik het grotendeels alleen doen… en een lieve vriendin had wijze woorden gesproken.. ze zei: Je moet kijken naar het huis en denken wil ik hier de komende 20 jaar wonen en kan ik dit in het slechtste geval alleen tot een leuke leefbare woning maken… nou dan viel deze woning af…

Mijn energie level was ook erg laag momenteel omdat ik door alle stress met burn-out klachten thuis was komen te zitten.. het leven had mij afgelopen jaar behoorlijk leeg getrokken en ik was verre van vrolijk van binnen… doordat ik niet gelukkig was in Friesland en een nare ervaring op mijn werk… drukte dit behoorlijk op mij, totdat ik zelfs momenten had dat dit leven voor mij niet meer hoefde… hier schrok ik van… dit gevoel associeerde mij met zoveel narigheid in Friesland.. dit was wel voor mij de druppel waardoor ik thuis kwam te zitten en ik op het nul punt was beland..

Ik kon niet meer…..

Mijn energie was op.. dus deze woning werd het niet… hier zag ik mij geen 20 jaar zitten en al helemaal niet aan de klus om het tot een leefbare woning te maken…

We gingen naar huis en ik gaf aan dat ik alle huizen af ging melden… ik besloot om het toch maar in Friesland te proberen… ondanks…. dit deed ik puur omdat ik het niet meer zag zitten…

Ik melde alle huizen af, behalve 1 woning.. die kon ik niet afmelden omdat deze woning al van de site was gehaald en de woning al in een toewijzingsproces zat.. ik was daar 12e op geworden.. het was wel de allereerste woning waar ik op had gereageerd en waar ik wel heel graag wilde wonen qua plekje en omgeving.. maar 12e dan heb je geen schijn van kans meer…

Ik liet alles los en gaf het over aan God en zei:, ‘Heer ik kan niet meer.. het is te veel… ik wil alleen maar rust en gelukkig zijn.. wilt U mijn leven maar over nemen… ik weet het simpelweg niet meer. Wilt U mij dan maar helpen om te wennen in Friesland…

De volgende dag werd ik wakker en lag op bed alles te overdenken.. ik pakte mijn mobiel om mijn leesplan te lezen en zo de dag met God te beginnen… ik opende mijn mobiel en als eerste lichte mijn mailbox op met de mail van de woningstichting.. “Mevr… u mag de sleutels ophalen van de woning aan de…. he.. hier zat ik op de 12e plek…. hoe dan… ik was plotseling 1 van de vijf geworden.. ik schrok en begon tegelijk heel erg te lachen…mijn harte maakte sprongetjes en voelde de adrenaline door mijn lijf stromen… ik maakte mijn lief wakker en zei je gelooft dit nooit..

Onze God heeft andere plannen geloof ik dan mijn moedeloze gedachten… Hij neemt daadwerkelijk het stokje over… of gaf ik juist hierdoor Hem de ruimte om Zijn kracht en macht te laten zien??

We gingen samen in gebed, lazen ons dagboekje wat er enorm op aansloot en dankten Hem voor deze kans… we schoten in de kleren en trokken wederom op naar het mooie Twente..

We haalde de sleutels op bij de woningstichting omdat de woning al leeg stond… we gingen kijken… wauw wat een prachtig woning en wat een geschikt huis voor ons saampjes.. hier wilde ik wel de komende 20 jaar wonen en zag ik het ook wel zitten om er een mooi en leefbaar huis van te maken..

We gingen weer richting Friesland en spraken en baden er samen voor… was dit huis echt wat we wilden? Maar bovenal wad dit ook wat God wilde voor ons…

Thuis gekomen durfde ik niet de knop in te drukken dat we de woning accepteerden en in de race wilden blijven… we waren namelijk 1 van vijf.. tegelijk dacht ik ook ach 1 van vijf… woningnood… dat zal hem wel niet worden….

Ik appte en belde vrienden om te overleggen… om even mee te sparren… want dit was zo spannend…. het voelde zo definitief als ik ja zou zeggen…

Een van de vrienden gaf aan… hoe duidelijk moet God nog zijn… hoelang ga je nog zijn uitnodigingen afwijzen? Is Hij nu nog niet duidelijk genoeg… ik voelde mij beschaamd en dacht.. ooo wat heb je gelijk maar ik durf niet…. weer die afwijzing…

Uiteindelijk samen met mijn lief op de knop gedrukt en de woning geaccepteerd voor de volgende ronde..

Een week later kreeg ik opeens een telefoontje van een andere woningstichting, die belde mij met de vraag waarom ik op huizen reageerde terwijl ik in Friesland woonde.. ik was verbaasd dat ik zomaar gebeld werd maar gaf uitleg waar de man om vroeg.. de beste man zei.. oke ik begrijp het.. u moet uw mailbox in de gaten houden want ik ga u een mailtje sturen… en ja hoor.. paar minuten later was er een mail met een aanbod van een woning in een ander dorp… een prachtige woning… en waar we gelijk eerste staan.. zeggen we ja dan hebben we een woning.. wederom stond ik stom verbaasd…. en dacht… tja duidelijker kan niet… wij gaan terug naar Twente… God heeft nieuwe plannen voor ons…

Ik belde de huidige bewoonster en maakte een afspraak om te komen kijken.. dit kon de volgende dag… en zo trokken we voor de derde keer op naar Twente… we reden net op de centrale as bij Burgum waarop mijn lief een mailtje kreeg op de telefoon… we hadden de woning in Twente waar ik 12e was toegewezen gekregen…

Héh…. 1 van 12… toen 1 van vijf.. en nu 1e? Woningnood hoe dan….

En zelfs nu de keus uit twee woningen..

De tranen stroomden over mijn wangen en we keerden de auto en reden terug naar huis…

Ik was overdonderd…. wat was God goed…. bijna teveel….

Nu kwam het moeilijkste nog…. het vertellen aan mijn lieve vrienden en familie in Friesland… vooral voor mijn ouders en broers vond ik het moeilijk… mijn ouders raken ook al op leeftijd en hebben veel energie gestopt in de woning in Friesland

Tegelijk raakte het ook mijn nare ervaringen op het gebied van afwijzing…. pfff met lood in de schoenen reed ik naar mijn ouders om het hun als eerste te vertellen…

Natuurlijk hadden ze het er moeilijk mee… nogal logisch…. niet om wat ze allemaal hadden gedaan maar omdat hun enige en oudste dochter weer vertrok maar ook het feit dat ik niet kon wennen in Friesland, maar tegelijk kreeg ik ook de ruimte doordat er werd gezegd… dat het mijn eigen keus was en ik mijn hart moest volgen… hiermee kreeg ik ruimte en wat deed dat mij goed…ondanks het verdriet wat er ook was en wat er ook mag zijn…

En zo volgden er meer bezoekjes.. bezoekjes waar ik als een berg tegenop zag maar wat uitliep op ruimte die ik kreeg om mijn hart te volgen…. geen veroordeling… wel eerlijke meningen… maar oo wat deed dit mij goed….

Tegelijk moest ik nog wel dealen met mijn zelfafwijzing… want die was ook groot… maar de liefde overwint… ook hierin… na relativeren kon ik er naar kijken in liefde… want ik weet nu wat ik toen niet wist…

Ik heb destijds in volle overtuiging gekozen om terug naar Friesland.. in de wetenschap dat ik er goed aan deed.. terug naar mijn roots… maar helaas kwam ik mijzelf enorm tegen en miste ik de vrijheid die ik had verkregen in Twente…

Als ik het niet had geprobeerd had ik nooit geweten wat ik nu weet.. dan had ik misschien altijd gedacht.. stel nou dat ik het in Friesland ook zou vinden… nu weet ik dat het voor nu niet mijn plek is…

Hierdoor kan ik in liefde terugkijken en is het geen verloren jaar…

God heeft mij terug gebracht naar mijn vrijheid….. naar het gebied waar ik mijn vleugels had uitgeslagen….

De volgende Zegen is dat ik in februari, zoals het nu staat mijn opleiding af mag maken bij mijn oude/nieuwe werkgever waar ik ontzettend dankbaar voor ben…

Alle puzzelstukjes vallen op zijn plek…. Mijn lief weer thuis… weer aan de slag bij mijn oude werkgever… een prachtige woning waar we samen “oud” mogen worden..

Ik ben blij en dankbaar voor deze nieuwe kansen…. en zie uit wat Hij voor ons nog meer in petto heeft de komende 20 jaar in Twente of….. totdat Hij terugkomt…

Zoooo en nu weer aan de klus…. want er moet nog het een en ander gebeuren voordat we onze biezen kunnen pakken en daadwerkelijk kunnen wonen in het mooie Twente….

Het onderstaande lied vond ik zo toepasselijk… onze gedachten zijn soms zo gekleurd door negatieve woorden.. leugens… zelfafwijzing enz.. wat is het dan een Zegen om Zijn Levenswoorden in je op te nemen.. in je gedachten en hart te laten landen..

Be Blessed

Thuis

On door Love Heals All ThingsinBlogs over Gods Liefde in mijn kwetsbaarheid1 reactie

Deze blog ligt al een poosje in concepten omdat ik hem nog niet goed durfde te delen.. iets met kwetsbaar zijn en het gevoel van falen?….. Ik had namelijk zo graag gezien dat ik ook in Friesland zou slagen… alleen er achter komen dat de werkelijkheid soms anders ligt.. is niet leuk… maar omdat ik altijd open en transparant probeer te zijn wil ik jullie ook in deze kwetsbaarheid meenemen… en vertellen dat het leven niet maakbaar is!

Toch nu de moed bij elkaar geraapt en gedeeld….

Pinksteren 2023

Vanmorgen mijn lief opgehaald voor een dagje naar huis.

Hij wilde graag naar opwekking maar gezien zijn cognitieve achteruitgang en dat zijn prikkelverwerking niet meer je van het is besloten om thuis de diensten te gaan kijken

Vanmorgen was pinksterzondag, prachtige dienst met Henk Stoorvogel.

God was aanwezig ook thuis, we mochten avondmaal vieren, samen thuis met iedereen van opwekking… wat bijzonder omdat zo samen te mogen doen.. God was zeer zeker ook thuis.

God sprak door de boodschap van Henk.

Henk/God sprak over….mmm het gekke is dat ik dat niet meer goed weet, dit doet namelijk het geheugen met je als je onder extreme stress staat.. maar wat er voor mij uitsprong was dat God tegen mij sprak tijdens het einde van de dienst en dan tijdens het gebed.

De eerste oproep was “Gezien Worden” Henk/God nodigde je uit om naar voren te komen voor gebed als je uit wilde stappen om je weer opnieuw te laten zien, om tegen God te zeggen dat je er voor kiest om gezien te worden, je talenten en gaven in wilde zetten, daar waar God ze wil hebben, nieuwe dingen te omarmen.. en dan zal God je leiden, maar voor jou de uitdaging om op te gaan staan, en als je dat niet druft dan tegen God zeggen. “Hier ben ik, wilt U mijn angsten wegnemen en mij de moed geven om op te staan. Met een rechte rug!

Daarna werd de 2e oproep gedaan “Loslaten en Verdwijnen” Deze was bedoelt voor mensen om te komen als God tot je had gesproken om los te laten, om een stap terug te doen en te “verdwijnen” (niet letterlijk natuurlijk)

In de bijbel verdwenen ook mensen als hun taak ten einde was!

Mozes had een taak en toen zijn taak erop zat verdween hij, zijn graf is onvindbaar, Paulus had een grote opdracht.. aan het einde verdween hij niemand weet wat er met hem is gebeurt…

Allemaal open eindjes… en soms is het goed om verder te trekken… dit staat ook beschreven in Jesaja 52 en Marcus 6 hier gaat het over de onderdrukking van Israël.. Aart van Veldhuizen heeft een mooi stuk over geschreven over “schud het stof van je voeten” klik op de link om het te lezen.

Los laten en verwachten dat God een nieuw seizoen voor je heeft, dat God de leegte die jij achterlaat op een andere manier weer opvult.. niemand is onmisbaar.. als je dat denkt getuigd dit ook tegelijk van hoogmoed en trots… soms heeft God op een andere plek nieuwe taken..

De 2e oproep sprak mij erg aan…

Sinds ik terug ben in Friesland… na ja.. eigenlijk nog in Borne tijdens het hele proces van de verhuizing blijft de constante twijfel of ik er goed aan gedaan heb om terug te komen, op de een of andere manier kan ik maar niet accepteren dat ik de keuze heb gemaakt om terug te gaan.. ook al was alles in 4 weken geregeld… de twijfel blijft… en ik pieker mij suf waarom de twijfel blijft en waarom ik niet kan wennen..

Ik voel mij hier zo’n vreemde eend in de bijt.. sinds ik terug ben uit friesland ben ik mijzelf kwijt geraakt… de persoon die ik was in Twente, hoe ik daar gegroeid en ontwikkeld ben… het voelt of ben ik terug gezet/gegaan.. en het gevolg is dat ik naar beneden duikel, het lukt mij niet meer om in mijn kracht te gaan staan.. het gevoel dat mij plaagt is of worden mijn vleugels weer gebonden naar het meisje van destijds…

Voor mijn gevoel moet ik weer in een “keurslijf” gaan leven die mij niet meer past.. ik besef mij heel goed dat dit in mijn eigen hoofd afspeelt, maar kan dit op de een of andere manier niet uitschakelen.. hoe ik het ook probeer… hoe ik ook op zoek ga naar een nieuwe passende weg in friesland.. ik kan hem niet vinden..

De zaterdag voor pinksterzondag ben ik een dagje heen en weer naar twente geweest en heb ik gesproken met mijn oude coach.. ik had haar zo nodig, de coach die jaren met mij heeft meegelopen als een tweede moeder.. en mij door en door kent.. en aan een half woord genoeg heeft.. even met haar sparren over alle issues waar ik momenteel tegen aanliep.. tjonge wat hielp dat.. even mijn afvoerputje legen.. en daardoor alles weer even relativeren en in juiste hokje/vakje plaatsen zodat er weer enig overzicht kwam..

Zo blij en dankbaar dat dit mogelijk is… dat ik een auto heb om er te komen, dat zij ruimte had in haar praktijk om mij te ontvangen… dankbaar voor deze openingen..

Zij gaf mij mee om over na te denken dat waar ik ook naar toe zal gaan ik mijzelf mee neem… het feit dat ik alleen ben, kort gezegd mijn eenzaamheid… au… die kwam binnen, want is dat niet waar ik het meest mee worstel in mijn leven? Loopt dit niet als een rode draad door mijn leven? Eenzaam zijn ondanks vrienden om mij heen.. maar waar kan ik met die eenzaamheid het beste dealen? Waar voel ik mij op mijn plek, veilig bij mijzelf en waar kom ik het beste tot bloei… ondanks die eenzaamheid..

Dit was voor mij zeker iets om over na te denken…. want wat heeft ze gelijk… ten diepste ben ik alleen met God..

Maar vanmorgen pinksterzondag haalde ik uit de preek en gebed dat ik mag loslaten… ik mag waar ik nu mee strijd loslaten en het overgeven aan Hem in de wetenschap dat Hij mij de weg gaat wijzen waar die ook naar toe zal gaan…

Soms moet je loslaten om Gods liefde te kunnen vasthouden en nieuwe dingen te verwachten

Is dat dan Friesland loslaten.. terug naar Twente.. waar mijn vrijheid lag/ligt?

Want wat mis ik ontzettend mijn vrijheid van Twente…

Echt… als ik diep in mijn hart kijk heb ik spijt… spijt van de keuze die ik heb gemaakt om weer terug naar Friesland te gaan.. spijt dat ik mijn gouden plekje, mijn heerlijke werk.. mijn ontzettend geliefde vrienden losgelaten heb.. het voelt of heb ik ze met mijn keuze in de steek gelaten… dit voelt zo niet goed… maar is spijt het juiste woord?

Die spijt lees (veroordeling) weerhoudt mij wel om mijn keuze van destijds los te laten en het aan God terug te geven… zodat Hij iets nieuws kan gaan beginnen.. en dan komt mijn pleasegedrag erg om de hoek kijken..en ga ik mij als een kameleon aan alles en iedereen aanpassen… maar waar in dit alles is de echte Mirjam gebleven?

Nergens…

In Twente was ik juist daarin zo gegroeid en had ik mijn kameleon gedrag achter mij gelaten en wist ik wat ik wilde en waar ik voor stond.

Ik ben mijzelf compleet aan het kwijtraken en loop vast op heel veel gebieden.. ik heb God gesmeekt om inzicht, wijsheid.. hulp en overzicht… en daarmee mijn hele situatie aan Hem overgegeven.

Nou dat stukje inzicht kwam vanmorgen en vanavond

God zei vanmorgen… laat maar los… je hebt het geprobeerd.. je hebt zo je best gedaan… je bent zo hard aan het werk geweest hier… je dacht dat je terug moest naar Friesland… voor je lief… voor je zelf.. maar ik heb je destijds niet voor niets in de vrijheid gezet.. en nu zet je jezelf weer gevangen… Je wordt weer ziek…. je boert achteruit in energie.. de vicieuze cirkel neerwaarts..

Tegelijk zei ik terug; maar hoe nu verder dan.. hoe kom ik weer uit die neerwaartse spiraal? Hoe buig ik die vicieuze cirkel de andere kant weer om?

Wat moet ik doen om herstel te creeren en weer te kunnen genieten in mijn vrijheid.. ..

Ik…. Ik….. o nee… niet ik Heer maar U…

Oja… iets met loslaten????

God gaf inzicht tijdens de avonddienst tijdens de genezingsdienst

STOP JEZELF DE SCHULD TE GEVEN VAN DE DINGEN WAAR JE DOORHEEN GAAT! WANT JE DIENT EEN GOD DIE HEEFT GEZEGD: “IK ZAL ALLE DINGEN MEDEWERKEN TEN GOEDE VOOR DE DEGENE DIE MIJ LIEFHEBBEN!!

Het was of zei Iemand het die naast mij op de bank zat, zo dichtbij en zo speciaal voor mij! Ik voelde mij zo direct aangesproken… de heel woonkamer vulde zich met die stem… ik kreeg kippenvel en begin te huilen..

Ooo wat werd ik hier geraakt!

Ik zit zo in mijn zelfveroordeling, mijzelf de schuld geven van de keuzes die ik heb gemaakt…. met veel pijn en moeite kom ik er achter dat de keuze die ik had gemaakt om naar Friesland terug te gaan mij niet brengt wat ik er van had verwacht!

Ik heb de keuze gemaakt met mijn inzicht wat ik toen had… maar nu ik terug ben merk ik dat ik tegen dingen aanloop die ik niet had voorzien….

Keuzes waarin ik mijn verwachtingen moet bijstellen..

Tegelijk doe ik met deze zelfveroordeling mijzelf maar ook God tekort! Waar is mijn vertrouwen in Hem, Hij die alles mee laat werken ten goede… waar is mijn Vertrouwen…

Hier in Friesland ligt zoveel pijn en verdriet, het leven hier knalt zo op mijn blauwe plekken… soms is het goed om het oude los te laten en ergens anders op nieuw te beginnen…. loop ik er dan voor weg… ja…. En is dat erg? Ik mag weglopen voor situaties die mij knechten… God wil namelijk ook dat je in vrijheid leeft… niet gebonden aan het oude… en helaas hier ligt te veel oudzeer.. en dat oudzeer beperkt mij zo in mijn bewegen in mijn vrijheid…

Ik heb mijn verleden en alles wat daarbij hoort vergeven en er mee leren leven… en dat ging goed.. ik was bevrijd van die last… maar wel op afstand… het leven hier knalt teveel op mijn kwetsbare blauwe plekken, dit waren kwetsbare plekken geworden maar zijn nu weer blauwe plekken geworden…

Hoe ik mijn best ook doe om alles te relativeren, met mijn verstand te beredeneren, ik kom er niet mee weg want door alleen maar te relativeren schakel ik mijn gevoel namelijk uit..

In mijn jaren van herstel heb ik juist geleerd om meer naar mijn gevoel te luisteren omdat ik altijd mijn gevoel had uitgeschakeld.. doordat ik die altijd had uitgeschakeld om te overleven, is dicht bij mijn gevoel komen best wel lastig maar ik weet wel dat mijn gevoel mijn leidraad is in dit leven… mijn (onderbuik) gevoel is vaak juist…

Momenteel staan mijn antennes door dit alles weer op overactief.. het maakt dat mijn lichaam en mijn geest voortdurend in de AAN stand staan en dit houdt je niet lang vol.. je kunt namelijk niet alles met je verstand relativeren of beredeneren…

Ik ben er van overtuigd dat ons lichaam een holistisch wezen is, alles werkt samen en als een aspect van ons wezen niet goed meer kan functioneren dan reageren de andere delen van ons wezen daar ook op en val je om!

Mijn ziel heeft namelijk ook een stem…. net zoals mijn lichaam en mijn verstand… en mijn ziel/gevoel zegt…. ga weer terug naar je vrijheid… naar waar je tot bloei bent gekomen.. draai weer naar de zon en bloei.. en ik merk in al mijn vezels dat ik dat hier in friesland niet (meer) kan…

Hier in Friesland was ik (vroeger) verborgen… In Twente ben ik geworden wie ik was… ben ik te voorschijn gekomen… en helaas merk ik dat ik weer verdwijn in het verborgene.. en dan moet je naar de signalen luisteren die je hele zijn aangeeft…

En dat mag je het “oude loslaten zie het nieuwe is gekomen!”

De vlinder die daar ontpopt en uitgevlogen was leeft nu weer met gebroken vleugel… oo wat komt dat beeld van de vlinder weer dichtbij..

En toch mag ik tegelijk ervaren dat Hij erbij is, Hij spreekt gedurende dit proces… liefdevol en zo bijzonder… maar ook soms zo moeilijk… en dan komt compassie met jezelf voorop, waardoor je ook weer compassie voor de ander krijgt..

Onderstaande lied kwam zo binnnen toen ik dit voor het eerst hoorde en elke keer weer, tis zo toepasselijk in het proces waar ik nu door heen ga… ik zing het vragend naar mij zelf en tegelijk ook naar de ander…

Mag ik verliezen?…

Mag jij verliezen?

Je mag ook verliezen….

Wat als ik breek
Wat als ik niet kan zijn wat jij van mij verwacht
Wat als ik niet in het perfecte plaatje pas
Mag ik er dan zijn 

Wat als ik faal
Wat als ik niet meer waarmaak waar ik ooit voor stond
Waar ik op hoopte ligt in scherven op de grond
Mag ik er dan zijn

Refrein
Je mag ook verliezen
Je mag ook verliezen
Jij hoeft niet altijd maar sterk te zijn 
Zo hard gestreden
Gesmeekt en gebeden
Laat het maar los nu,
En kom maar bij mij

Ben ik genoeg
Ook als ik nooit meer het succesverhaal zal zijn 
Wat als de pijn in mij een leven lang niet slijt
Is het dan goed

Mag ik nog mee
Als ik niet snel genoeg de antwoorden weer weet
Kun ik nog held zijn als de moed me steeds ontbreekt
Is dat ok?

Hier is een plek
Voor dwalers en falers
Hier is een plek
Voor als het mislukt
Kom als je moe bent
Verward en verslagen
Hier is een plek
Hier vind je rust

Het gebed van Jabes

On door Love Heals All ThingsinBlogs over Gods Liefde in mijn kwetsbaarheidEen reactie plaatsen

Prediker is het Bijbelboek waarin veel beschreven staat over tijd…

Er is tijd om te huilen.. en tijd om te lachen..
Tijd om te Liefhebben.. tijd om los te laten…
Tijd voor werken en een tijd om te ontspannen..
Tijd om op te bouwen en een tijd om af te breken…

Al een aantal jaren ben ik mantelzorg voor mijn lieve echtgenoot in het mooie Twente.. zoals jullie weten is hij vorig jaar naar een verpleeghuis gegaan omdat thuis wonen niet meer ging.. deze keuze had hij zelf gemaakt en sinds hij daar woont merken we dat het hem goed doet… de structuur.. veiligheid… duidelijkheid en zorg maakte dat hij energie overhield om weer leuke dingen te gaan doen..

Ik doe mijn werk in Twente met erg veel plezier en voel mij daar als een vis in het water..

God is goed.. Hij voorziet in wat wij nodig hebben om nog zolang mogelijk van elkaar te genieten.

Toch gaat het mantelzorgen wel door.. en kost het mij de nodige energie om het vol te houden naast mijn werk en mijn eigen sociale leven… dat sociale leven schiet er steeds meer bij in.. niet alleen door het mantelzorgen maar ook door het werken in de zorg wat steeds meer tijd vraagt door personeelstekort en de hoge werkdruk.. ook het financiële leven wordt steeds duurder.. dit alles met elkaar zorgt ervoor dat ik minder vaak naar Friesland kan…

Dit knaagde aan mij…

Ook het “alleen” verder gaan in Borne zonder mijn lief zorgde er voor dat ik opnieuw een balans in mijn leven moet zoeken… aan de ene kant een nieuw leven in mijn eentje opbouwen maar aan de andere kant ook met mijn lief.. zoo ingewikkeld…. rouwen bij leven…

Tegelijk was het ook in mijn kerkelijke gemeenschap een roerende tijd en had ik het gevoel dat ik geen aansluiting meer had bij mijn kerk… hoe ik mijn best ook deed.. steeds gingen er deuren dicht… kreeg ik geen ingang..

Door de cursus PPT (psycho pastorale toerustingscursus) ging ik door een fase van nog meer mentaal herstel… (Hier ga ik nog een blog over schrijven)

Het eerste jaar was voor mij een enorm waardevol jaar.. met heel veel eyeopeners… het tweede jaar gingen we meer de diepte in.. hierdoor ontdekte ik waarom mijn leven gelopen was zoals het was gelopen.. ik begon de processen te zien…

Ik kreeg Liefde voor mijn verleden..

Dit alles zorgde er wel voor dat ik af en toe heimwee voelde…. heimwee naar Friesland… naar mijn familie.. vrienden die ik daar nog heb..

En Heimwee doet wat met een mens…

Ken je dat… als klein meisje voor het eerst uit logeren.. ooo wat een buikpijn.. je wilde wel kruipend terug naar huis.. zo’n heimwee…

Het zette mij aan het nadenken.. ik bad ervoor en vroeg of Hij mij wilde laten zien waar Hij voor mij een toekomst had… en waar dat dan ook mocht zijn ik Zijn rust daar mag ervaren..

Toch gaf het ook een dubbel gevoel.. ik had het prima naar mijn zin hier in Twente.. prachtig huis.. leuke baan… ontzettend leuke collega’s.. lieve vrienden..

Maar toch… het bleef knagen.. ik bleef er voor bidden maar wist ook dat het, gezien de huidige tijd waarschijnlijk helemaal niet haalbaar zou zijn.. de woningnood.. de lange wachtlijsten in de verpleeghuizen enz…

Ik schoof het daardoor op de lange baan en probeerde er niet aan te denken… want hoe meer je er aan dacht hoe pijnlijker het wordt…

Dit alles speelde afgelopen jaar na de startzondag in September 2021

Achteraf gezien is mijn “heimwee” tijdens deze startzondag begonnen…

We hadden de startzondag buiten op het veld… tijdens de preek werd er opgeroepen om God te vragen of Hij wilde laten zien welke talent/gave je in kon zetten, maar ook dat je God om ruimte mocht vragen.. om een groter gebied dan je nu had waar je je gaven en talenten in mag zetten.. God heeft het beste met ons voor… en wil ons geven wat wij NODIG hebben..

Je mocht naar voren komen om een tent pin te pakken en zo symbolisch je tent te verzetten en je gebied groter te maken…

Het gebed van JABES is er een mooi voorbeeld van.. dit heb ik die ochtend gebeden en gevraagd aan Hem die voor ons zorgt!

Jabes bad: Zegen mij: maak mijn grondgebied groot en bescherm me tegen het kwaad, zodat ik geen pijn hoef te lijden.’ 

1 kronieken 4:10

Die ochtend heb ook ik een tent pin opgehaald en dit gebed uitgesproken…

We zijn bijna een jaar verder en het weekend voor hemelvaart had ik mijn lief een dagje thuis… we waren wat aan het praten en ineens komt ons gesprek op Friesland.. mijn lief vraagt of die mogelijkheid er nog in zit om terug te gaan naar Friesland..

Ik schrok er een beetje van want ik had bewust er niet met hem over gesproken omdat ik bang was dat dit alleen maar onrust zou creëren.. we hadden het er wel eens over gehad omdat ik ook met mijn lief over het “einde van zijn leven” in gesprek blijf.. ik vraag hem af en toe naar zijn wensen hierin.. hij had al eens aangegeven… dat als hij het aardse leven zou verlaten hij dan graag in Friesland begraven wilde worden… ook wilde hij dat de kerkdienst in Friesland dan zou plaatsvinden.. ik dacht dan altijd.. hoe moet ik dat hebben… hoe krijg ik dat voor elkaar als hij er niet meer is… dan is er denk ik geen mogelijkheid om zijn wens in vervulling te laten gaan of het gaat in de papieren lopen..

Maar goed.. we spraken verder over het feit of teruggaan nu nog een optie zou zijn..

Ik zei dan moeten we kijken of er überhaupt voor jou plek is.. de wachtlijsten zijn lang.. en de plekken voor jongeren met dementie zijn schaars in Nederland..

We zijn gaan kijken en vonden al snel een verpleeghuis voor jongeren met dementie in Friesland.. het was een nieuw complex.. en mijn lief was gelijk enthousiast..

Dat weekend heb ik gebeden.. Heer als het in Uw plan past en het Uw bedoeling is dat wij weer terug naar Friesland gaan wilt u dan maar deuren openen… ik kreeg als antwoord op mijn hart.. zet jullie maar samen stapjes dan zal ik het laten zien wat mijn plan is..

De maandag voor Hemelvaart heb ik met het desbetreffende verpleeghuis gebeld en geïnformeerd naar de mogelijkheden.. ik kreeg de informatie en de clientadviseur vroeg of ik mijn man gelijk maar op de wachtlijst wilde plaatsen.. dit omdat er voor nu geen plek was en dan stond hij maar op de wachtlijst voor als er in de toekomst plek zou zijn.. ze vroeg wel of wij dan binnenkort langs wilden komen om te kijken zodat mijn man een indruk had wat voor locatie het was en of hij het überhaupt wel leuk zou vinden.. ik sprak met haar af om hem alvast op de wachtlijst te zetten..

Het “toeval” (waar ik niet in geloof) bestond dat wij het weekend na hemelvaart naar Friesland zouden gaan… eindelijk weer een weekendje samen naar mijn ouders.. dit stond al gepland.. ik vertelde dit haar en ze zei maar dan kunnen jullie vrijdag na hemelvaart wel even langs komen voor een rondleiding.. en zo dus afgesproken..

Ik dacht het zal zo’n vaart niet lopen want er is geen plek.. en gezien de wachtlijsten zal het ook nog wel een poos gaan duren.. we hadden ook geen haast.. hij had een bijzondere plek.. ik een fantastische baan en huis.. dus haast hadden we niet.. we waren gewoon aan het snuffelen of het überhaupt mogelijk zou zijn

Woensdag voor hemelvaart krijg ik een telefoontje van mijn ouders… helaas konden wij niet komen want mijn vader was ziek geworden.. het schoot gelijk door mijn hoofd.. nou dan is het niet de bedoeling dat wij naar Friesland terug gaan.. dit is een duidelijke nee… maar iets in mijn achterhoofd zei dat ik niet de afspraak moest cancelen met het verpleeghuis.. ik belde mijn vriendin en vertelde van de situatie.. zij zei gelijk… maar dan komen jullie toch dat weekend hier.. je moet naar die rondleiding.. ik heb sterk op mijn hart dat jullie daar wel naar toe moeten.. en jullie zijn altijd welkom bij ons dat weet je..

Ik heb mijn lief gebeld en de situatie uitgelegd en hij wilde graag naar Friesland.. hij had zich er al helemaal op verheugd…

En zo vertrokken wij op Hemelvaartsdag naar het mooie Friese land..

Vrijdags zijn wij naar het verpleeghuis gegaan voor de rondleiding.. we hadden een leuk gesprek met de verpleegkundige die de rondleiding deed.. mijn lief was helemaal om en wilde er wel naar toe. De verpleegkundige had mij gevraagd of ik al een baan en een huis had.. ik gaf aan dat dit nog niet het geval was omdat we eerst maar moesten weten of mijn man plek zou kunnen krijgen.. dat was prioriteit… ik kom er dan wel achteraan.. want als er voor mijn man geen mogelijkheden zijn dan houdt het op en blijven we in Twente…

De verpleegkundige gaf tussen neus en lippen aan dat er wel een baan voor mij bij hun was… hij vroeg of ik zo snel mogelijk een open sollicitatie wilde doen.. en dat het dan wel goed kwam.. ik schrok.. ik dacht hoe dan.. dat kan toch helemaal niet… he.. een baan voor mij.. zomaar…. ik viel stil.. van alles ging door mijn hoofd…

Ik had afgesproken met de clientadviseur om haar de maandag na het weekend te bellen hoe mijn lief het had ervaren..

Zo gezegd Zo gedaan..

Maandag na het weekend heb ik gebeld en aangegeven dat het oké was.. mijn lief werd op de wachtlijst geplaatst.. er werd gelijk al wel een vooronderzoek gedaan om te kijken of mijn lief in de groep paste en of zijn zorgvraag paste voor de afdeling waar hij zou gaan wonen… zodat alles rond zou zijn voor als er plek was.. zodat hij dan ook gelijk dan geplaatst kon worden.. en ze dat niet meer hoefden te doen… ook voor mij was dit prettig want als dat oké was dan kon ik ook om mij heen gaan kijken… naar een huis en een baan..

Ondertussen een open sollicitatie gedaan naar de locatie waar mijn man op de wachtlijst stond.. maar ik had tegelijk besloten om niet bij hun te gaan werken.. omdat het niet gezond is om op de zelfde locatie te werken waar mij lief opgenomen zou worden.. maar ik dacht ik solliciteer wel en vermeld het erbij in de mail… en als ik uitgenodigd wordt kan ik het ook nog aangeven…

Inmiddels had ik ook maar even onderzocht of ik nog ergens bij een woning coöperatie ingeschreven stond in Friesland… ik zag dat ik bij 1 woningcorporatie al een poosje ingeschreven stond.. hier had ik mij blijkbaar nooit uitgeschreven..

Met trillende vingers scrolde ik over de website om te kijken of er huizen te huur stonden in de omgeving waar mijn lief kwam te wonen en waar ik misschien werk zou krijgen.. ik reageerde op een aantal waarvan ik dacht dat ik daar wel voor in aanmerking zou komen.. tegelijk had ik mij bij nog twee andere woning corporaties in laten schrijven want je moet nooit gokken op één denk ik dan.. des te meer keus.. maar daar had ik nog niks opgebouwd dus sta je onder aan de wachtlijst..

Een paar dagen later na het pinksterweekend kreeg ik een telefoontje van het verpleeghuis met de mededeling dat ze de gegevens van mijn man hadden opgevraagd en het vooronderzoek afgerond hadden en dat mijn man van harte welkom was… 

En toen zei ze.. als er plek is.. zou je man dan al willen komen of gaat dit te snel...

slik… pff dit gaat wel erg snel.. maar ik wist ook… als er plek is dan moet je binnen 2 weken inhuizen anders is je plekje weg en kan het weer erg lang gaan duren voor er weer plek is…

Heer help..

Ik heb mijn lief gebeld en gevraagd wat hij wilde.. nu werkt het bij mijn man wat anders dan bij anderen… want in zijn hoofd woont mijn lief er al en is hij al verhuisd.. dus gaf hij aan dat hij er graag naar toe wilde.. het was voor hem helemaal prima!

In diezelfde week kreeg ik een uitnodiging voor een sollicitatiegesprek, ik had ondertussen ook nog bij een ander verpleeghuis gesolliciteerd… ik wilde niet mijn pijlen op een organisatie richten.. en momenteel is de luxe er dat de banen in de zorg voor het oprapen liggen en jij de keus hebt waar je wil werken..

Ik pakt mijn blauwe dolfijntje en tufte richting Friesland voor het sollicitatiegesprek.. (wat ben ik toch gezegend dat ik mijn rijbewijs heb gehaald en in het bezit ben van een “gewone” auto) even een dagje heen en weer… na een goed sollicitatiegesprek zat ik weer in de auto en ging de telefoon… ik kreeg de felicitatie en was aangenomen.. ik slikte.. en kon het in mijn hoofd nauwelijks bij benen…

Een paar dagen later op een zaterdag in diezelfde week kreeg ik een uitnodiging voor een woningbezichtiging.. ik had een woning toegewezen gekregen… ik moest dinsdag uitsluitsel geven of ik het deed en moest van te voren nog de woning bekijken… online zou het telefoonnummer staan van de huidige bewoners.. ik kijken en zoeken maar al wat ik vond geen telefoonnummer.. het schoot door mijn hoofd dat ik alleen dit weekend kon gaan.. ik ben dit weekend vrij… maandag en dinsdag moet ik weer werken…

Mijn hoofd tolde.. moet ik dan nu weer naar Friesland gaan? en als die bewoner niet thuis was? ik had alleen deze dag en de zondag..

Ik ging zitten en bad tot mijn Vader.. Vader.. het gaat nu allemaal veel te snel.. mijn hoofd kan het niet meer bijbenen.. maar als dit huis voor mij bedoelt is Vader dan zullen de bewoners er toch ook zijn om mij het huis te laten zien? ik ga volledig in vertrouwen op U naar Friesland.. wilt U met mij meegaan??

Ik pakte snel mijn koffertje in en ben wederom in mijn lichtblauwe dolfijntje gestapt en afgereisd naar Friesland, nog even langs mijn ouders om mijn moeder op te pikken die met mij ging om het huis te bekijken..

Ik kom bij de woning en zie tot mijn verbazing mensen bij de woning… ik deed een diepe zucht en zei.. Dank U wel Heer.. ik belde aan en vertelde wie ik was en waarom ik zo onverwacht aan de deur stond.. nu waren de bewoners verbaasd… zij waren namelijk de kinderen van de bewoner die onlangs overleden was.. en zij moesten het huis leeghalen.. zij hadden die week besloten om deze zaterdag de woning leeg te halen.. zij komen namelijk uit de richting van Amsterdam en wonen dus niet in de buurt.. ze waren net aan het overleggen wat ze moesten doen met de spulletjes ter overname.. de woning coöperatie had aangegeven dat ze het kaal op moesten leveren maar dit vonden ze jammer omdat ze best wel spullen hadden ter overname.. en zo stap ik binnen… we zeiden tegen elkaar.. dit is geen toeval.. dit heeft allemaal zo moeten zijn..

De mens wikt maar God beschikt…

God bestuurd ons leven.. dit was zo overduidelijk.. hier kun je toch niet meer omheen…

Toch moest ik wel even slikken op de terug weg.. het was namelijk een senioren woning.. helemaal aangepast op rolstoel gebruik.. ik zei verontwaardigd tegen de Heer: “Waarom deze woning? dit heb ik toch helemaal niet nodig? ik ga toch niet binnen een aantal jaar weer terug in die rolstoel?.. wat voor bedoeling heeft U hiermee..

Tegelijk dacht ik… mag ik dit wel denken?? ben ik nu niet vreselijk ondankbaar??

Maar ik heb 1000% vertrouwen in mijn Vader en leef met Hem als mijn Vader en bespreek alles met Hem.. dus mag ik dit ook vragen…

Hier heb ik nog geen antwoord op gekregen maar vaak zien we achteraf de bijzondere bedoelingen van de Vader…

By the way Heer… Hoe dan… ik had gevraagd om een deur te openen als het in Uw plan past… maar er gaan nu sluisdeuren open… dit is teveel.. dit zijn teveel zegeningen.. en de tranen rolden over mijn wangen…

Even stoppen Heer.. zoveel goedheid kan ik niet handelen..

Thuisgekomen heb ik de woning geaccepteerd… tegelijk ging ik door een achtbaan van emoties.. want wat moest ik veel loslaten hier in Twente..

Ik kwam erachter dat ik nogal vast zat aan mijn mooie paleisje in Twente… wat was ik ondertussen gehecht geraakt aan mijn woning.. nooit gedacht dat dit zo was.. ik kon mij namelijk altijd moeilijk hechten dus ging makkelijk van de een woning naar de ander.. was ook niet materialistisch ingesteld.. maar nu bleek het andere koek..

Ik ging ook wel erg terug in comfort in de woning Friesland.. van nieuwbouw naar een oude kleine woning van 1971.. pfff.. wat viel mij dit zwaar… maar ik vertrouw op Hem.. en als Hij deze woning voor mij heeft bedoeld dan is het goed.. ondanks.. maar ooo wat kostte mij dit veel tranen…

Ook beschamende tranen want af en toe bekroop mij het gevoel dat ik ondankbaar was.. op zo’n moment ging ik de zegeningen tellen die ik zou krijgen als terug ging.. dit hield mij staande in deze rollercoaster.

We waren nog maar drie weken verder en de verhuizing van mijn lief kwam ook dichterbij.. nog een weekje dan moest ik hem al verhuizen.. hij gaat als eerste weer terug.. en ik kom over en paar maanden…

En dan de baan die ik had gekregen.. bij een andere organisatie.. alleen hier moest ik de nachtdiensten weer in en dat hield mijn gedachten bezig.. is dit echt wat U wilt voor mij? Hier had ik nog geen rust over..

Ondertussen had ik de open sollicitatie nog lopen bij de organisatie waar mijn man kwam te wonen.. de week na de woningacceptatie kreeg ik een uitnodiging voor een gesprek… heb gebeld met de teamcoach van de locatie en mijn situatie uitgelegd.. ik vroeg hoe zij dit zagen en zij kwam ook tot de conclusie dat het beter was dat ik niet op dezelfde locatie kwam te werken, maar ze zei we hebben meer locaties.. ik ga kijken wat ik voor je kan betekenen op een andere locatie..

Bijzonder…

Ondertussen ging ik zelf ook door met kijken op de site van de organisatie en vond er een vacature bij een andere locatie in een gerontopsychiatrisch verpleeghuis… met voldoende uren.. die ik ook nodig heb om rond te komen..

Ik had hem heel in het begin ook al gezien maar gelijk aan de kant geschoven… gerontopsychiatrie?? ik?? nee dat was mij een brug te ver.. dat kon Hij nooit voor mij in Petto hebben.. als je mij volgt en weet waar ik vandaan kom begrijp je waarom ik dat zeg.. toch kwam de vacature weer voorbij.. en ik zei.. Heer als U denkt dat ik dit kan… ik daar de kwaliteiten voor heb.. dan wordt ik uitgenodigd…

Ik heb gesolliciteerd… een paar dagen later kwam de uitnodiging voor een gesprek..

Ik ben opnieuw afgereisd naar het noorden en kwam op de locatie.. oo wat vond ik dit spannend… ik kan niet beschrijven wat dit met mij deed… maar een goed gesprek volgde.. de teamcoach gaf aan dat hij mij de volgende dag zou bellen… maar nog geen drie kwartier later belde hij en feliciteerde hij mij met mijn nieuwe baan… ik was zo in shock.. kon het niet geloven waarop ik ook nog zei.. u zou toch morgen pas bellen…

Je doet rare dingen als de zegeningen je overspoelen..

Hij gaf aan dat hij gelijk wilde bellen omdat hij bang was dat een andere organisatie hem voor zou zijn..

Ik werd er stil van.. dat iemand na één gesprek zoveel potentie in mij zag… op zo’n bijzondere locatie..

God wat heeft U nog meer voor mij in Petto??

Ik heb deze baan aangenomen en de andere baan netjes doorgegeven dat ik daar vanaf zag i.v.m. de nachtdiensten..

Binnen vier weken was alles rond.. mijn man een plekje.. ik een huis en een vaste baan.. ik kon en kan het soms nog niet bevatten… het is teveel.. mijn hoofd en lichaam maken overuren..

Ik ga momenteel door een periode van hard werken.. klussen.. loslaten.. nieuwe dingen omarmen.. heen en weer vliegen naar Friesland en tussen door veel werken i.v.m. vakantieperiode..

Waar ik de kracht.. energie en moed vandaan haal… tja daar kan ik maar 1 ding op zeggen en dat is niet van mijzelf… als ik naar mijn omstandigheden kijk zou ik gelijk zinken naar de bodem.. maar door Hem loop ik op het water.. met mijn blik op Hem gericht…

Het gebed van Jabes..
Tjonge wat een ruimte krijg ik van mijn Vader… nooit gedacht dat een gebed zoveel impact zou hebben!

Be Blessed!!

God is goed!!

Ik hou van U, uw genade blijft me dragen
dag aan dag, in de palm van uw hand
Van de morgen tot de avond, als ik weer slapen ga
zing ik steeds, van de goedheid van God

Al heel mijn leven bent U trouw, Heer
Al heel mijn leven bent U goed, zo goed!
Zolang U adem aan mij geeft, Heer
Zing ik steeds, van de goedheid van God

Uw zachte stem, leidde mij door al mijn dalen
U was dichtbij, in mijn donkerste nacht
Heer, ik ken U als een Vader,
Ik ken U als een Vriend
Ik leef met U, in de goedheid van God

Al heel mijn leven bent U trouw, Heer
Al heel mijn leven bent U goed, zo goed!
Zolang U adem aan mij geeft, Heer
Zing ik steeds, van de goedheid van God

Uw goedheid is altijd bij mij, is dag en nacht bij mij
Uw goedheid is altijd bij mij, is dag en nacht bij mij
Heel mijn hart en ziel, leg ik voor U neer
Ik geef U alles, Heer
Uw goedheid is altijd bij mij, is dag en nacht bij mij

Al heel mijn leven bent U trouw, Heer
Al heel mijn leven bent U goed, zo goed!
Zolang U adem aan mij geeft, Heer
Zing ik steeds, van de goedheid van God

Al heel mijn leven bent U trouw, Heer
Al heel mijn leven bent U goed, zo goed!
Zolang U adem aan mij geeft, Heer
Zing ik steeds, van de goedheid van God

Verhuisperikelen..

On door Love Heals All ThingsinBlogs over Gods Liefde in mijn kwetsbaarheidEen reactie plaatsen

Nadat we waren verhuisd.. kregen we te maken met kinderziektes van het nieuwe huis..

Pfff kinderziektes.. het was direct hoge koorts!!

Een kapotte warmwaterpomp.. en geen warm water.. na veel bellen.. enkele monteurs verder hadden we eindelijk weer warmte..

Of toch niet…

Eehhh nee.. hij deed het een paar uur en toen was het weer een foutmelding!

Het zou niet meer voor de feestdagen gemaakt kunnen worden.. helaas…

Maar gistermiddag kreeg ik een telefoontje van de installateur van de fabriek die vertelde dat hij het zo erg vond dat hij direct kwam.. helemaal uit Sliedrecht…

Hij ontdekte dat de elektrischeit kabel door een waterbuis hadden gedaan.. oeps… er hadden gekke dingen kunnen gebeuren met krachtstroom..

Na een paar uur was hij klaar en de verwarming was gemaakt.. Maar ik hield nog een spreekwoordelijke slag om de arm.. je weet maar nooit!

We zijn naar de kerstnachtdienst gegaan en toen we thuis kwamen…..

Yeeaah.. kwamen we weer in een heerlijk warm huis!
Blij en dankbaar dat de verwarming het weer doet.. en weer warm water..

Tegelijk maakt het me stil..

Wat zijn wij uiteindelijk verwend.. en gehecht aan onze comfortabele leventje…

Dan gaan mijn gedachten uit naar de vele mensen die letterlijk warmte missen deze dagen.. en misschien al heel lang deze warmte missen..
Mensen die geen dak boven hun hoofd hebben.. waardoor ook geen warme kachel of gewoon wanneer het je uit komt onder en warme douche kunnen stappen..

En dan zijn er nog veel meer mensen die figuurlijke warmte missen doordat ze eenzaam zijn.. te maken hebben met (chronische) ziekte.. mensen die te maken hebben met leegte op wat voor manier dan ook..

En wat kun je het dan koud hebben.. 💔😥🥶

Ik heb beide aan den lijve ondervonden in verschillende maten..
Toch… als ik zou moeten kiezen dan kan ik beter omgaan met letterlijk warmte missen dan omgaan met het gemis van figuurlijke warmte!

Kerst is het feest van het licht.. licht geeft warmte.. van mensen om je heen.. van gezelligheid..

Maar ook ik weet dat er teveel mensen op dit moment deze “warmte” niet ervaren of meemaken.. in gedachten en gebeden ben ik bij al deze mensen..
En dan mag ik jullie bij Hem brengen.. en weet als je in zo’n situatie zit.. zonder letterlijke of figuurlijke warmte dat er dan ÉÉN Iemand gekomen is om jou warmte te geven! Hij ziet jou!
Hiervoor gebruikt Hij jou en mij!

Toekomst van Hoop

Be Blessed!

Verhuizen naar Twente…..

On door Love Heals All ThingsinBlogs over Gods Liefde in mijn kwetsbaarheidEen reactie plaatsen

1ca6e817a6c3bfecd65cdd20ad522218

Hoe wij gekomen zijn om de afslag te nemen naar Twente…. om daar ons leven verder te gaan leiden….

Een paar weken geleden deelde ik een conversatie die ik had met mijn lichaam

Ik eindigde toen dat ik op een kruispunt stond in mijn leven en ik nog niet duidelijk wist welke kant ik op zou gaan…. maar dat mijn leven opeens deze wending zou krijgen…… dat had ik nooit durven of kunnen dromen…

Mijn lichaam liet mij ongelofelijk in de steek…. maar ik had niet veel keus en bleef ademen en doorgaan.. wat ik wel merkte was dat ik onbewust het los liet en begon te accepteren dat dit mijn leven zou zijn… samen met mijn lieve echtgenoot en God, moest ik er het beste van maken…

Ik kreeg steeds meer aanvallen van onwel worden een soort van flauwvallen op een gegeven moment toch maar even langs de huisarts gegaan en die heeft mij toen uitgelegd wat er aan de hand was.

Ik had namelijk last van

Autonome Dysfunctie en Dysautonomie bij Diabetes

Toen ik dit hoorde en er ook over las viel het kwartje.. dit kwam er wel extra overheen want ik had natuurlijk ook nog de beschadiging van mijn kleine hersencellen en spiercellen door de vele medicatie die ik had gebruikt.

Inmiddels hadden we contact gehad met de WMO en we konden verhuizen naar een meer aangepaste woning, met een aangepaste keuken, aangepaste badkamer met tillift enz… ik was best wel blij met dit aanbod.

Het paasweekend kwam er aan en we zijn een weekendje weggegaan…. even afleiding zoeken.. we hadden een chalet gevonden op christelijke vakantiesite waar we goedkoop een chalet konden huren… we waren wel toe aan een weekendje weg en het paasweekend hadden we best wel veel dingen te doen in Overijssel dus kozen we voor een chalet in Ommen…

We zijn donderdagavond naar optreden van Adriann Snell met The Passion in samenwerking met de Choir Company geweest, helaas konden we zelf niet meer mee optreden omdat ik door mijn ziekte niet de laatste oefendag er bij kon zijn.. maar nu konden we er toch bij aanwezig zijn en dan van de andere kant van het podium en wat hebben we genoten van hun optreden…. prachtig ook enorm mooie foto,s van kunnen maken!!

DSCN5939

Wij waren er niet voor niets bij, heerlijk om onze zangfamilie ook weer te ontmoeten!!!

Kortom we gingen voldaan ook weer terug naar Ommen…. de volgende dag heerlijk uitgeslapen en vrijdag in de middag kwam de oudste dochter en de jongste zoon van mijn man langs omdat hij de week er op jarig was.. het was erg gezellig en zo zei de oudste dochter tegen mijn man heb jij de wmo ook gevraagd of jullie kunnen verhuizen naar Twente met de zelfde condities als dat jullie naar het andere huis gaan verhuizen.. Dit hadden we nog niet gedaan en eerlijk gezegd ook niet aan gedacht……

Wij hebben al heel lang het verlangen om te verhuizen naar Twente maar er waren geen mogelijkheden maar door de vraag van de dochter werden we wel aan het nadenken gezet…. ze zijn weggegaan en wij hebben er samen over gesproken en voelden dat we dit nog wel moesten doen, dan hadden we in ieder geval alle kansen aangegrepen om te verhuizen naar Twente.. ging de WMO niet akkoord nou ja dan was er niks aan te doen… wij wisten ook dat als we nu verhuizen zouden naar het andere huis dat Twente voorgoed voorbij zou zijn…..

Zo gezegd zo gedaan… en we hebben er ook voor gebeden… wij wilden dit wel samen met God doen.. God wist dat wij al heel lang het verlangen hadden om weer terug naar Twente maar wij hadden de mogelijkheden niet.. en wij wilden wel doen wat God van ons vroeg…. ons verlangen is om te doen wat God van ons vraagt…. zodat ook Zijn zegen er op rust…

We hebben het losgelaten en zijn gaan genieten van het weekendje…

Zaterdags hebben we heerlijk genoten van het prachtige weer en een heerlijke wandeling gemaakt in de bossen van Ommen..

DSCN5957

S’avonds zijn de oudste zoon en vriendin langs geweest en dit was ook erg gezellig..

Zondag hebben we rustig aan gedaan en lekker gerelaxt omdat wij 2e paasdag naar Zwolle zouden gaan naar het Paasevent van David de Vos…. en ik wilde mijn krachten sparen..

We zijn daar geweest en een prachtige dag gehad… hier zal ik in een aparte blog over vertellen anders word dit wel een heel erg lang verhaal…

Dinsdag na Pasen was ons weekendje al weer voorbij en wij zaten s’morgens aan het ontbijt… en ineens zei een stemmetje in mij.. kijk eens op de website van de woningstichting in Twente… ik dacht oké, ik luister en ben gaan kijken op de site.. ..wij stonden al een poosje in geschreven, dit hadden we gedaan omdat we toch, al zou het in de verre toekomst zijn, te verhuizen naar Twente en zo bouwden we wel punten op… ik ging kijken en daar stonden twee levensloop woningen op… ik schrok een beetje, want in januari hadden wij voor de grap gereageerd op een woning om te kijken hoe hoog we al op de lijst stonden (dit adviseren ze) en wonder boven wonder hadden we die woning ook nog aangeboden gekregen… maar we moesten het negeren omdat we helemaal geen mogelijkheden hadden om te gaan verhuizen.. ik had steeds al op de site daarna gekeken om te zien of het huis weer opnieuw aangeboden zou worden gewoon uit nieuwsgierigheid… pffff wat kan een mens dan nieuwsgierig zijn…maar dat gebeurde niet en ik dacht nou ja, hij is dus verhuurd aan een ander.. maar dat gaf immers niks want we konden er toch niet er naar toe….

Nu keek ik dus weer en welke woning werd weer aangeboden??… u raad het al het huis wat wij toegewezen hadden gekregen en dan ook nog het huis er naast dus twee dezelfde woningen.. ik liet het mijn man zien en natuurlijk reageerde ik enthousiast… zoals ik ben…. nu heb ik gelukkig een hele nuchtere man en die zei laten we nou eerst de reactie maar afwachten van de WMO waar we een mail naar toe hebben gestuurd… ik zei ja je hebt gelijk.. ze zullen het toch wel niet doen….

We hebben de chalet schoongemaakt en zouden in de auto stappen weer naar huis.. zo zegt mijn man: “toch ook wel nieuwsgierig geworden” zullen we even langs het plaatsje rijden en even kijken bij het huis???? we zijn tenslotte aardig in de buurt… we keken elkaar aan en ja waarom ook niet, dus zo gezegd zo gedaan en hebben het bekeken…. en zijn toen naar huis gereden….

Wij kwamen thuis en daar rolt het mailtje van de WMO in de bus….. ik ging het lezen en ik viel stomverbaasd achterover en zei tegen mijn man “nu moet je eens luisteren wat ze schrijven… nu hadden we heel veel negativiteit meegemaakt met de WMO dus veel goeds verwachten wij niet meer van de WMO…. ik las de mail en daar stond kort gezegd letterlijk waar wij voor gebeden hadden…..

U kunt met dezelfde condities verhuizen naar Twente…….

Onze God is zo groot….. we hadden al zolang gebeden om antwoord… al zolang gevraagd om duidelijkheid waar wij ons leven op moesten bouwen…. waar God ons wilde hebben… hier in Friesland of in Twente….. al die twee jaar dat mijn man hier nu woonde en de anderhalf jaar dat wij getrouwd waren hadden we eigenlijk niet de rust dat hier ons plek was, maar andere mogelijkheden hadden we niet…. toch?????

En nu was ineens de weg open….. opengebroken door God….. wij ervoeren hierdoor zeker dat als God ergens deuren dicht doet er ergens anders deuren opengaan….

En ik kreeg een enorme rust over mij heen en mijn man ook…. ik weet nu 100% zeker dat ons plek in Twente zal zijn en God gaat met ons mee.. natuurlijk zal het niet altijd makkelijk zijn… ik ben natuurlijk een geboren Fries.. maar er ligt ook een uitdaging voor mij… en ja we maken allebei een nieuwe start… we komen in een hele nieuwe stad te wonen waar wij beiden geen verleden hebben liggen waardoor wij allebei kunnen beginnen aan een nieuw begin….

In Friesland ligt voor ons allebei een heel verleden.. mooie momenten, minder mooie momenten en vooral voor mij minder mooie momenten…. maar ik wilde niet vluchten… ik wilde door mijn proces heen hoe moeilijk soms ook….en Gods timing is perfect, anderhalf jaar geleden zou ik er nog niet aan toe zijn geweest, maar God wist de tijd en wanneer ik en mijn man er klaar voor zouden zijn…wij willen soms zo snel, ook omdat wij het hele plaatje niet overzien maar God gelukkig wel……en wat is het dan fijn dat God de dingen tegenhoud en pas de deuren opendoet als de tijd rijp is…… Vertrouwen is de sleutel…….

Ik zie dit ook absoluut niet als een vlucht… ik heb anderhalf jaar nu begeleiding van een christelijke begeleidster een coach die mij elke week bij de hand neemt en samen met mij door de hoogte en diepte punten gaat en ik pluk daar echt de vruchten van, ik wordt steeds sterker na alles wat ik heb meegemaakt…. zeker emotioneel.. durf meer voor mij zelf te kiezen.. heb door haar geleerd om op eigen benen te gaan staan, niet meer afhankelijk te zijn van anderen….maar ook zelf mijn dingen beslissen..natuurlijk wel rekening houdend met de mensen om mij heen maar tot zekere hoogte.. ik werd van het kleine meisje steeds meer een volwassen vrouw op het emotionele vlak… dit proces had ik zeker nodig na een leven van ellende en medicatieverslaving….. God had mij wel genezen en mij van alle medicatie afgeholpen maar dan komt er een heel proces…. mijn coach zei wel eens tegen mij “je moet het zo bekijken je hebt 20 jaar in Coma gelegen en nu ben je weer wakker geworden maar nu begint het proces van herstel”… iemand die wakker word uit coma moet ook alles weer opnieuw leren….. en nog zit ik in de proces van herstel, maar mag ervaren met de hulp van haar en mijn liefdevolle God dat ik herstel en vorderingen maak en steeds sterker wordt….. met ups en downs…. met mooie momenten en diepe dalen maar elke keer kom ik na een dal weer sterker op de top…..

En het is geen schande om een iemand te hebben die met je meeloopt, God geeft mensen om je heen die je helpen… laat dit een bemoediging zijn voor mensen die ook door de moeiten van het leven het even niet alleen kunnen… schroom niet om iemand te vragen om met je mee te lopen een coach die je handvatten en tips geeft

Zij is een cadeautje die ik heb gekregen van God…. en ik hoop ook dat ze nog een poosje met me mee loopt!!!

Ik was vroeger een stil en teruggetrokken meisje… gemaakt door het leven…. maar nu na mijn scheiding, afbouw van medicijnen, genezing van mijn geestelijke wonden…. wordt ik elke dag sterker…. maar God heelt mij  en geeft mij elke keer weer  een nieuw perspectief.. heeft mij mijn nieuwe/ oude liefde weer terug gegeven…. God was er altijd bij en gaat nu ook met ons mee…. een nieuwe start tegemoet!!

Op weg naar Twente het zal pas van de zomer worden dat we vertrekken,… er moet nog veel gebeuren maar wat een rust geeft God als je zijn stem verstaat….

1ca6e817a6c3bfecd65cdd20ad522218