Werkplezier


Werken in de zorg

Tja wat maakt dat jij plezier hebt in je werk? Dit is de vraag die vandaag vaak werd gesteld..

Mmm dat zijn de parels van cliënten… elke dag is weer anders en bijzonder..

Even een anekdote delen…

Deze week was het griepvirus/norovirus aanwezig bij ons op het werk..

De zieke bewoners in isolatie, en ook zo verplegen.

Een bewoner met vergevorderde dementie laag in isolatie op bed, ze was ziek. Haar woorden zijn spaarzaam en kan moeizaam de woorden vinden om te vertellen wat ze voelt of ervaart.. maar soms…
Zoo ook die dag..
Ik kwam bij haar en ze was vrolijk en goed te pas, ze lachte voluit en had schik in hoe ik er uit zag in mijn bepakking.. we hadden dikke lol..
Ik gaf haar eten, dit kan ze niet zelf meer dus ik gaf haar het toetje af en toe vroeg ik haar bij een hap.. vindt je het lekker? Volmondig zei ze dan Ja.. af en toe zeiden we wat.. ik op mijn manier en zij op haar manier…
Op een gegeven moment zat ze mij steeds maar aan te kijken…
Ineens zei ze met een volzin..
Wat ben jij een lieve moeder..
Ik schoot vol..
Ik dacht u moest eens weten.. moeder.. ik… slik.. ik moest mij even om draaien..

Ineens gingen mijn gedachten uit naar een overdenking die ik een keer had gelezen..

Als je geen kinderen hebt om wat voor reden dan ook mag je God vragen of hij die leegte wil opvullen… en dat God die leegte opvult op verschillende manieren.

Mag ik eerlijk zijn.. Hij heeft die leegte opgevuld door mijn hart te vullen met warmte voor mijn lieve bewoners.. en wat een cadeau als je dan zo’n reactie mag krijgen.. 💞

Dit is waarom ik met mijn hele hart in de zorg werk.. 😇❣️

Makkelijk.. niet altijd.. zwaar.. soms…

Maar ooo wat waardevol! 😘

#dagvanhetwerkplezier#Zorghart#dementiezorg#zorgenmetjehart#waardevollemomenten#manna_uitliefde#werkenbijmanna

Be Blessed

Met Elkaar



MET ELKAAR,
Lieve zuster, lieve broeder
er is hard voor jou geklapt.
Maar bij jou in het verpleeghuis
is haast niemand die het snapt.
 
Want geen partners en geen kind’ renen
geen vrienden zijn te zien.
En bewoners vragen constant:
‘Weet jij waar ze zijn misschien?’
 
Dan vertel je van het virus,
in één uur wel twintig keer.
Maar na enkele minuten
weten mensen het niet meer.
 
Mensen worden heel onrustig,
raken soms totaal van slag.
Ze begrijpen er geen snars van,
dat bezoek niet komen mag.
 
En jij zelf moet afstand houden,
maar hoe moet dat aan het bed?
Bij het wassen, bij het eten,
bij het brengen naar ‘t toilet?
 
Je mag ook geen knuffel geven,
hoewel jij dat soms vergeet.
Of misschien dat jij uit liefde
bewust die regel overtreedt.
 
Je mist hulp van mantelzorgers,
die altijd aanwezig zijn
en geliefden bezig houden
en die afleiding is fijn
 
Want dat geeft jou even ruimte
en heb jij je handen vrij
om te doen wat maar blijft liggen,
want dat hoort er ook nog bij.
 
De familie is verdrietig,
de verpleging horendol
,de bewoners zijn onrustig
niets loopt volgens protocol
 
Het zijn hele rare tijden
en het lijkt nog lang niet klaar.
Maar we gaan het zeker redden
en dat doen we met elkaar.
❤️❤️❤️