Dansen in de regen..


Ondanks de omstandigheden is altijd mijn motto geweest:

Wacht niet tot de storm voorbij is maar leer dansen in de regen!

Als de wolken huilen
Hoef je niet te schuilen
Maar mag je leren dansen in de regen

Dit nummer verwoord precies hoe ik het “meestal” ervaar.. wat ben ik blij dat LEV het in dit nummer heeft verwoord… dit is en blijft zeer zeker een van mijn favorieten..

Ik kan het daardoor niet laten om dit met jullie te delen!!

Dansen in de regen —

Er is geen hart volkomen ongebroken
Er is altijd wel een stukje weg
Je raakt er aan gewend
En je leeft er mee, ieder moment
Maar geen reden om je te verstoppen
Dat leer ik, dat voel ik elke dag

Je hoeft niet te schuilen,
Je hoeft niet te schuilen voor het leven
Zoek je geluk maar bij de Levende
Als de wolken huilen
Hoef je niet te schuilen
Maar mag je leren dansen in de regen

Er is pijn die nooit helemaal weggaat
Ik weet het, want die heb ik ook
Het slijt wat met de tijd,
Maar je raakt het niet helemaal kwijt
Maar geen reden om je te verstoppen
Dat leer ik, dat voel ik elke dag

Je hoeft niet te schuilen,
Je hoeft niet te schuilen voor het leven
Zoek je geluk maar bij de Levende
Als de wolken huilen
Hoef je niet te schuilen
Maar mag je leren dansen in de regen

Tekst & muziek: Liesbeth Koedoot & Matthijn Buwalda
Video: Henri Doornbos

Be blessed!!

Vol Verwachting…. (deel 4)


Ken je het gevoel van de nacht voor je verjaardag?? Dat je wist dat je ouders een cadeau voor je hadden gehaald maar dat je ontzettend nieuwsgierig was wat dat dan zou zijn?? Nou dat gevoel had ik die avond en de nacht en de volgende ochtend..

Ik zei al in mijn eerste blog dat God jou nooit teleurstelt voor wie oprecht naar Hem verlangen..

God heeft mij bevrijd!! Ik ben er nog stil van..

Ik moest ook echt wel even een paar dagen laten dalen.. verwerken.. herkauwen.. het was zo veel maar ook zo bijzonder..

De vorige dag was ik vooral geraakt door de twee sessies van Gerdien Lammers.. gebonden door de leugen en gebonden door emotionele banden..

Die kwamen zo binnen en ik voelde dat ik er wat mee moest..

Ik had de questionnaire ingevuld.. en dat was best wel heftig.. ik liep mijn hele leven bij langs en dat was nogal confronterend… alle herinneringen kwamen voorbij.. mooie en minder mooie..

De dienst begon en we zongen opnieuw prachtige aanbiddingsliederen..

Een wil ik jullie niet onthouden want die raakte mij.. dit was het begin van een wondervolle dag! Een oud opwekkingslied… I have a light Opwekking 563.. en het trof mij!

I have a light
And it always shines
It shines in the day
It shines in the night
And when the dark days come
And the sun isnt bright
I will be shining
For I have a light
(Repeat)
(Bridge: My light is the Lord
Jesus by name
My light is the Spirit
Who leads me to change
My light is the Father
Who gave up His own
My light is the hope
be with Him in a heavenly home

Zo bijzonder dat we die ochtend met dit nummer begonnen… wat er die dag ook wel of niet zou gebeuren.. Zijn licht blijft door ons heen stralen..

Ook als de situatie donker blijft.. is Hij er bij..

De hele zaterdag stond in het teken van gebed.. verdeeld in drie sessies.. In elke sessie stond een onderwerp waar we mee aan de slag gingen door middel van gebed..

De eerste sessie ging over opruimen.. Jou Beker bij God brengen.. al je pijn en moeite.. al je zonden.. al je verkeerde keuzes.. enz. enz… mijn hele “questionnaire” die ik ingevuld had bij hem brengen.. totale overgave.. zodat Hij je Beker opnieuw kan vullen.. met nieuwe gedachten.. met nieuwe gevoelens.. maar bovenal met Zijn Onvoorwaardelijke Liefde..

De tweede sessie ging over vergeven.. Vergeving ontvangen, Vergeving schenken.. en je zelf vergeven..

De derde sessie ging over innerlijke Genezing..

Als we alle sores bij Hem hebben gebracht en daarna vergeving hebben ontvangen dan volgt daar altijd innerlijke genezing op.. en wat doet God dat op bijzondere wijze.. bij iedereen weer op de manier die bij jou past..

Soms in een keer.. en soms stap voor stap.. zoals bij mij… maar God heeft mij opnieuw aangeraakt en weer een stap innerlijke genezing geschonken..

Wat een genade..

Ik ging naar voren en bad mee.. het waren heftige emotionele gebeden.. maar God raakte de diepe punten aan..

Tijdens de gebedsmomenten gebeurde er iets wonderlijks.. ik heb alle mensen die mij pijn hebben gedaan één voor één bij God gebracht en vergeven..en LOSGELATEN… en tijdens dat ik dat deed vloeide er een enorme spanning uit mij.. mijn gezicht voelde ik trekken en toen enorm ontspannen.. ik voelde aan mijn kaken.. de spanning was weg.. nog een keer voelen.. ik kon het niet geloven..

Ik begon te zingen en te zingen.. en de krampen waren weg… Halleluja

Na dit gebed was er pauze en na de pauze werd er specifiek stil gestaan bij Innerlijke genezing.. God had het team laten zien dat er veel innerlijke verwonding was.. heftige innerlijke verwonding.. misbruik.. seksueel misbruik.. enz enz..

Ik leef mijn hele leven al met een angst voor donkerte.. bang in het donker.. onveilig gevoel.. zelfs in mijn eigen huis.. slaap mijn hele leven ook al met een lichtje aan als het te donker is in de kamer… en als ik door een heftige tijd ga dan word die angst sterker.. voortdurend het gevoel dat ik achtervolgd werd… dat er zo iemand uit de bosjes kon springen.. wat resulteerde in vaak achterom kijken.. over mijn schouder kijken… enz..

Had God al vaak gevraagd of Hij mij wilde laten zien wat dit was.. waarom ik altijd zo bang was.. altijd die onveiligheid bij mij droeg.. heb wel altijd een onderbuik gevoel gehad dat het ergens mee te maken had.. maar niet wetend wat.. kon de vinger er niet op leggen.. ook met therapeuten wel mee aan de slag geweest.. maar nooit konden we er precies achter komen.. altijd bleven de klachten vaag…

Ik weet ook dat het menselijk lichaam/geest zo in elkaar zit dat als het te heftig is dat je lichaam/geest het blokt.. en mijn vermoeden was dat dit ook gebeurt was..

S’middags vertelde een jonge vrouw vanuit het Vrij Zijn team via een gedicht wat haar was overkomen.. exact het verhaal waar ik al heel lang mee worstelde en rondliep.. een onbestemd gevoel dat er iets was gebeurd waardoor bepaalde gevoelens.. angsten zijn ontwikkeld maar niet er achter kunnen komen hoe of wat.. Zij was ook op een bevrijdingsconferentie geweest en daar had God haar laten zien wat er was gebeurt.. erg heftig… maar nu kon ze het bij God brengen en er mee aan de slag gaan en kon God daarin komen met Zijn liefde en herstel geven.. en de gevolgen wegnemen..

Oefff…. dit kwam binnen…

Ik werd heel erg geraakt door haar verhaal/gedicht.. maar tegelijk bekroop mij ook een gevoel van “HELP”.. straks openbaart God iets wat zo heftig is.. wil ik dat wel.. kan ik dat aan.. straks ga ik onderuit.. gelukkig kwamen na deze gedachten ook de liefdevolle gedachten.. God is erbij en Hij laat niks gebeuren wat je niet aan kan.. Hij weet wat ik nodig heb en aankan.. dit bracht mij weer bij Zijn rustpunt..

Tijdens het laatste gebedsmoment werd ik opnieuw gevuld met Zijn Liefde.. en dit keer kwam het zo dichtbij.. ik ervoer of God met een bezem door mijn geheugen ging.. alle verborgen hoeken meenam ook ging hij door mijn hart… ondertussen mocht ik aan Zijn voeten gaan zitten en gewoon Genieten van Zijn aanwezigheid.. en vulde Hij mij met Zijn Liefde.. Hij deed wonderlijke dingen.. en gaf mij opnieuw innerlijk herstel..

Ik ben aan het eind van de dag met de trein naar huis gegaan.. in de trein zat ik het weekend te overdenken.. alles passeerde even de revue..

Ik moest op een gegeven moment overstappen op centraal station Amsterdam.. het was intussen avond geworden en donker… nu is centraal station Amsterdam in mijn gedachten een plek waar je s’avonds niet meer wil wezen.. een soort horror station.. vooral voor een vrouw alleen.. ik weet niet waarom maar dat gevoel heb ik altijd bij centraal station Amsterdam.. ik stapte uit en moest een stukje lopen naar het andere perron.. waar mijn volgende trein klaar stond.. ik stapte in de andere trein en vervolgde mijn reis..

Na een poosje dwaalden mijn gedachten weer af en ineens realiseerde ik mij…. dat ik zonder achterom te kijken.. zonder angstige gevoelens… zonder… was overgestapt.. op mijn horror station!!!

WAUW…

Ik werd zo warm van binnen en kon ter plekke wel huilen van dankbaarheid en heb mijn tranen ook even laten stromen.. wat voelde ik mij gezegend!!

Aangekomen op mijn eindstation stapte ik uit en liep naar huis.. ik had tegen mijn man gezegd.. die mij altijd ophaalt van het station als ik weg ben geweest.. “blijf maar lekker thuis hoor lieverd.. maak het maar gezellig ik kom er aan”..

En zonder ook maar een keer angstig te zijn geweest.. over mijn schouder kijkend of onveilige gevoel.. ben ik naar huis gelopen.. al dankend en zingend.. er was een enorme last van mij afgevallen.. letterlijk voelden mijn schouders 10 kilo lichter in het donker!

Hij heeft mijn angst weggenomen zonder mij de oorzaak te laten zien.. Hij is zo liefdevol… Hij houdt zooooooveel van mij… dat maakt mij stil.. dat maakt mij klein en God groter!!!

Mijn God… die ook jouw God wil zijn.. is een gentleman..

De gevolgen van iets ontzettend heftigs heeft Hij weggenomen.. Het onbestemde gevoel is ook weg.. en weet je… ik hoef het ook helemaal niet meer te weten wat de oorzaak is… is totaal niet meer belangrijk..

Het is weg!!!” Dat is het belangrijkste… Hij heeft bevrijding gebracht en tegelijk innerlijke genezing!

Zijn genade is genoeg voor mij…

Die nacht lag ik nog lang wakker en dacht aan het weekend terug en ook mijn nare ervaringen kwamen voorbij.. alleen er was een verschil!!

De ervaringen waren er nog wel maar de pijn was weg die er altijd bij hoorde!!

Het wonderlijke was dat ze opeens geen Pijn meer deden.. de heftige gevoelens die erbij hoorden en de enorme pijn die ik er altijd bij ervoer waren weg… er was rust!

God was écht met de bezem door mijn hoofd en hart gegaan!!

En natuurlijk is er één iemand die dit natuurlijk niet wil.. die gaat je proberen op je zwakke plekken weer aan te vallen.. je gedachten weer te beïnvloeden met de leugens waar je altijd in hebt geloofd.. en ja dan ga ik ook nog wel eens onderuit.. maar als hij je aanvalt mag je op Zijn belofte gaan staan en Hem wegsturen in JEZUS naam!!

Hardop!!

De Satan kan namelijk geen gedachten lezen.. God wel… die kent jou van binnen en van buiten en daar mag je bij in de rust/stilte komen.. maar omdat Satan je gedachten niet kan lezen moeten wij hardop Jezus naam aanroepen want Hij kan de naam Jezus niet verdragen.. dan moet hij wijken.. omdat Jezus hem al heeft overwonnen..

En onderuit gaan hoort bij het leven… daar leer je alleen maar van.. en maakt je sterker.. en het mooie van onderuit gaan is.. dat je ook weer mag en kunt opstaan in nieuwe kracht!

Wees niet bang om te falen..

Wij mogen struikelend achter jezus aan gaan.. in Zijn voetsporen… en God weet dat wij ook niet anders kunnen.. we blijven namelijk mens… mensen die onderweg zijn naar de Eeuwige Toekomst!

Een Eeuwige toekomst met Hem..

Tot die tijd spoort Hij ons aan om door te gaan, vasthoudend aan Zijn Liefde

When fear is screaming loud

You are my hiding place

When all the lights go out

I know You’ll keep me safe

You are the peace I need

You are my everything

When doubt pulls me apart

You are the song I sing

When sorrow breaks my heart

Your love is holding me 

You are my melody

I know You’ll never leave

Your love

Is what I’m holding on to

What I’m holding on to

When walls begin to rise

I turn to seek Your face

To You I lift my eyes

And call upon Your name

I still believe You are

The hope for every heart

Let justice flow like a river

Like a river

Your spirit fall on Your children

On Your children

Let mercy light up the darkness

Light up the darkness

Your kingdom come like You promised

Like You promised

Written by: Jafeth Bekx, Andy Stuijfzand & Tina Boonstra
Psalm 27; Amos 5:23

Heb de songtekst geprobeerd te vertalen naar het Nederlands voor de mensen die de Engelse taal minder machtig zijn zodat jullie ook mee kunnen genieten van dit prachtige nummer.

Wanneer angst luid schreeuwt

Bent U mijn schuilplaats

Wanneer alle lichten uitgaan

Weet ik dat ik bij U veilig ben.

U bent de vrede die ik nodig heb

U bent mijn alles  

Wanneer twijfel mij uiteen scheurt

Bent U het lied dat ik zing

Wanneer verdriet mijn hart breekt

Houdt Uw Liefde mij vast  

U bent mijn melodie

Ik weet dat U mij nooit zult verlaten

Uw liefde…. waar ik mij aan vasthoud

Waar ik mij aan vasthoud  

Wanneer muren om mij heen optrekken

Draai ik mij om zoekend naar Uw gezicht

Ik hef mijn ogen op naar U

En roep opnieuw Uw naam 

Ik geloof nog steeds in wie U bent

De hoop voor ieders hart

Laat gerechtigheid stromen als een rivier

Als een rivier

Laat Uw geest vallen op Uw kinderen

Op uw kinderen

Laat Genade de duisternis verlichten

Verlicht de duisternis

Uw koninkrijk komt zoals U heeft beloofd

Zoals U heeft beloofd.

Geschreven door: Jafeth Bekx, Andy Stuijfzand & Tina Boonstra
Psalm 27; Amos 5:23

Het juiste Poppetje of het juiste Ziekenhuis……


Tijdens mijn verblijf in Zwolle vanwege mijn 2e  Hernia operatie, moest ik ook naar de Oncoloog, zoals ik had verteld in mijn Blog “Daar lig je dan!!” dit omdat ze in MST Enschede bij bezoek aan de Reumatoloog weer het MGUS factor hadden gevonden, ik wist dat dit er al vanaf 2014 zat maar vond het altijd al vreemd dat niemand hier verder onderzoek naar deed… want dit kan uitmonden in ziekte van Kahler… dit traject bij de Reumatoloog heb ik verteld in mijn Blog Hoeveel kan een mens (ver)dragen… maar ik vertel daarin dat ik naar de Oncoloog in MST Enschede zou… maar omdat ik alles in Zwolle had, dacht ik dat ik dan in Zwolle er ook wel heen kon, een oncoloog is toch een oncoloog, maar helaas kwam ik er weer pijnloos achter dat het om het poppetje gaat waar je mee te maken hebt en niet het Specialisme of Ziekenhuis… maar goed ik had dus voor Zwolle gekozen..

Alleen ging het niet op de manier die ik had gehoopt!

Die middag moest ik naar de afspraak van de Oncoloog, wordt ik s’morgens gebeld door de assistente dat ik niet meer hoefde te komen, dat ze nog een keer met elkaar hadden gesproken en mijn dossier hadden gelezen en dat het niet logisch vonden dat ik naar hun toe kwam en dat ik als ik weer thuis was t.z.t wel naar mijn eigen internist kon…

Ik was stomverbaasd… en werd ongelofelijk boos.. weer dat stomme dossier van mij…wanneer stopt dat nou eens…wanneer luisteren ze nou gewoon naar mij als persoon, dan mij afrekenen op mijn verschrikkelijke niet kloppende dossier…

Ik probeerde rustig te blijven en zei tegen de assistente… maar ik heb helemaal geen internist en Zwolle is mijn ziekenhuis..dus als het hier niet gedaan wordt dan wordt het nergens gedaan… ze zei tegen mij, ik ga met de arts overleggen en u hoort nog van mij!

Ooooo ik trilde helemaal van binnen en was ontzettend teleurgesteld… weer achtervolgde het dossier mij.. weer werd ik als persoon niet serieus genomen… maar ik dacht tegelijkertijd… Enschede wilde wel verder kijken… en na overleg met de verpleegkundige, die ook zei dan ga je toch naar Enschede….dan dus maar melden bij MST Enschede… en wederom kwam ik er dus achter dat het er om gaat welk poppetje je treft…

Maar tot mijn verbazing kwam eind van de middag de Oncoloog toch nog langs, althans de arts assistent… en warempel ze bood haar excuses aan en gaf mij helemaal gelijk.. en of ik alsnog bij haar langs wilde komen om toch de onderzoeken te doen.. ik kon gelijk bloedprikken, zodat dat al gedaan was als ik bij haar op consult kwam…

Ik stemde hier mee in en dacht, ik ga gewoon en zie wel of ze mij echt serieus neemt, of dat het nu alleen maar mij een goed gevoel geven zodat ik mij verder rustig en stil zou houden…ik gaf haar het voordeel van de twijfel… en zo kwam ik toch nog bij haar op consult… maar wat ik daar hoorde bracht mij geen stap verder… het bloed was in die zin prima, behalve dan die M Proteïne maar dat was in die weinige mate, dat zij vond het onnodig om mij te pijnigen met een beenmergpunctie en botscan, dus hierbij liet ze het en kon het verder wel af bij de huisarts… wederom werd mijn vermoeden bevestigd, wat heb ik toch in die jaren een ontzettende mensen kennis gekregen… mensenkennis??? Ik  ben bang artsen kennis… maar goed met deze uitkomst had ik al rekening gehouden…

De moed zonk mij in de schoenen… wanneer werd ik nou eens serieus genomen… wanneer werd ik nou niet meer geconfronteerd met mijn verleden wat een grote leugen was…

Ik liet het los en dacht dan ga ik gewoon naar Enschede… daar nemen ze mij wel serieus… toch??? Of loop ik daar tegen het zelfde aan….

En zo ging 2 weken later naar Enschede, naar de Oncoloog… ik was best wel zenuwachtig want tot nu toe heb ik niet erg positieve ervaringen… dus ik nam een wat afwachtende houding aan tegenover mijzelf.. zonder verwachtingen dan kon ik ook niet zo erg teleurgesteld raken als dit ook niks werd…

Maar wat er gebeurde overtrof mijn stoutste verwachtingen, een erg aardige Oncoloog vertelde mij dat zij wel degelijk onderzoeken wilde doen, en dat het ook een nieuw protocol was om dat te gaan doen… ik zou opnieuw een bloedonderzoek krijgen, en ja wel een beenmergpunctie en ook een botscan…

Ik dacht eindelijk wordt er nu wel serieus hierna gekeken, alleen werd ik weer bevestigd in het feit dat je dus met de poppetjes te maken hebt en niet met het ziekenhuis…want enkele maanden geleden had ik niet een leuke ervaring in het MTS Enschede met de Neuroloog..zelfde ziekenhuis maar ander poppetje…

Maar ik was opgelucht dat ik eindelijk een luisterend oor had gevonden wat betreft mijn M proteïnen,… en zo gebeurde het dat ik een week later naar het ziekenhuis moest voor een Beenmergpunctie en een botscan…

Ik hield mij heel erg groot maar van binnen was ik vreselijk zenuwachtig..had best wel heftige verhalen gehoord van mensen waarbij een beenmergpunctie erg pijnlijk was… maar ik wist dat er 1 Iemand bij was..en mijn echtgenoot zat ook aan de rand van mijn bed en hield mijn hand vast…

Ze begonnen met alles voorbereiden en mijn eigen Oncoloog zou het doen maar helaas was die verhinderd dus een collega nam waar, en ze begon…. maar het ging niet goed… het wilde niet… Ze konden geen beenmerg vinden en bot biopt wilde ook niet… en ze was maar aan het trekken en duwen… Ooooo wat was dat pijnlijk!!!

Op een gegeven moment hebben ze er een andere specialist bij geroepen…
Die aan de slag… Opnieuw… Verder… Dieper…. Brrrr
Op een gegeven moment verdroeg ik niet meer de pijn… Ik voelde dat alle bloed uit mij weg liep en ik bijna van mijn stokje ging… de arts vroeg steeds gaat het nog, want het lukt niet ik moet nog dieper…

Toen hield ik het niet meer uit en ik riep het uit; “Heer Help… Neem die pijn weg alstublieft… Ik kan niet meer”
En direct voelde ik niks meer… Geen pijn… De plek was compleet verdoofd!

En de arts drukte nog 1x goed door en uiteindelijk zijn beide biopten toch nog gelukt!
Ik was helemaal perplex en brak!
Een heerlijk huilbui volgde wat mijn pijnlijke hart weer schoon spoelde!

Ooooo wauw wat heb ik een geweldige God!!!

We gingen naar huis helemaal overdonderd en stil…. ik wilde het wel van de daken schreeuwen hoe God had ingegrepen… en iedereen vertellen dat Hij er wel degelijk is en luistert als wij Hem aanroepen….  Het mooie was dat ik ook helemaal geen napijn heb gehad…

Ik zou twee weken later de uitslag telefonisch krijgen…. en na 2 weken ging de telefoon… “Met de Oncoloog… uw beenmergpunctie was goed.. en ook het bot biopt was goed… geen ziekte van Kahler… maar u blijft wel onder controle..elk half jaar bloedprikken”… toen zei ze:  “ik heb wel met een team met artsen overlegd hoe verder want ik twijfel of het wel het MGUS factor is…of dat er wat anders aan de hand is”…

En ze vertelde dat zij dachten dat er zeer waarschijnlijk toch wel een auto-immuunziekte onder ligt alleen de vraag is welke..ik zei “daar zoeken we al vier jaar naar”…. Ze zei “dat weet ik” maar u moet terug naar de huisarts en die moet u naar een specialist verwijzen…

Ik was zo blij en dankbaar dat het nu geen ziekte van Kahler was…. God was wederom Genadig… en ik dacht de rest zal ook wel loslopen… maar dat had ik te makkelijk gedacht!

Want er begon weer een traject van het kastje naar de muur verhaal.. huisarts die zegt staat niks in de brief… en de arts die zegt ik heb het in de brief gezet dus de huisarts moet stappen ondernemen… en na heel veel heen en weer gebel …heeft uiteindelijk de huisarts de oncoloog heeft gebeld..resultaat was dat ik weer terug naar de Reumatoloog moest die mij door verwezen had naar de Oncoloog… nu was dit niet de bedoeling van de Oncoloog dat had ze mij ook gezegd… maar goed ik laat het eerst maar zo en ik hoop en bid dat ik sterk genoeg ben om te zeggen dat ik graag naar een Immunoloog wil en dat hij mij dan daar maar naar toe moet verwijzen… want dat vind ik nog altijd erg lastig..voor mij zelf opkomen bij de artsen… maar het gaat mij steeds beter af…. al doende leert met zegt je toch?

Ik ben benieuwd wat de Reumatoloog gaat zeggen, hij nam mij de vorige keer totaal niet serieus maar misschien dat de Oncoloog een goed woordje voor mij heeft gedaan..dus voor nu geeft ik hem het voordeel van de twijfel….

Mijn conclusie is dat het zeer zeker gaat om het juiste poppetje en niet welk ziekenhuis…

En dan is het maar net of je voor jou het juiste poppetje treft…. of hij Compassie met jou heeft, met jou verhaal en met wie jij bent… zouden ze dit ook in de opleiding krijgen??

Niet alles volgens het boekje doen en denken, maar kijk en denk ook eens buiten het boekje!!!

Geld dat niet voor ons allemaal..wij hebben vrijwel direct en oordeel over iemand klaar liggen… maar denk en kijk eerst eens verder dan jou oordeel… geef iemand eerst eens het voordeel van de twijfel…

Het zou de wereld een stuk socialer maken…

 

 

 

Zwak versus Sterk


Wat ben ik toch de laatste tijd een emo bommetje, ik voel mij soms zo zwak… en als ik dan ga relativeren is het ook niet zo verwonderlijk dat iemand breekt, heb nogal wat vóór de kiezen gehad….

Ik voel mij zo vreselijk zwak af en toe en dan breek ik, en wordt ik zo emotioneel, weet je als je toekomst hier op aarde soms zo onzeker lijkt en je niet weet of je ooit je plekje vindt hier op deze aarde dan wordt je emotioneel en dat mag. …Gelukkig mag dat. ..

Ik ben over het algemeen niet zo lief voor mijzelf ,moet dat nog echt leren, gaat wel steeds beter, maar toch…. Pfff moeilijk hoor, altijd maar die zelf veroordeling, “je moet sterk zijn”, “niet huilen”, “dat moet je toch kunnen”, en ga zo maar door, en dat is niet lief voor jezelf zijn…. en eigenlijk doe je jezelf daar tekort mee, maar ook doe ik hiermee God tekort, God die mij heeft gemaakt als een prachtige dochter waar Hij trots op is, die Hij zo graag wil zien stralen, waar hij zo graag wil dat ze haar plek inneemt hier op aarde om haar missie te vervullen…. de missie die Hij voor haar heeft klaar liggen, maar er is een iemand die dat niet wil, die alles ja echt alles uit de kast trekt om dat te voorkomen…. ziekte, ongemak, pijn, zorgen enz enz hij schuwt geen enkel ding..

En ik ….ja wat doe ik… help ik God een handje en daarbij mijzelf om daar te komen of help ik de andere kant. …

En dan weet ik dat ik God en mijzelf niet help door zelfveroordeling… en regelmatig hoor ik een stem in mij… Doe dat nou niet…wees nu eens lief voor jezelf, neem rust die je zo nodig hebt, je hoeft het allemaal niet te weten en te kunnen, wees klein, wees eens zwak, geef eens toe aan je emoties. .. en vooral wees dan niet bang dat je onderuitgaat, want dat gebeurt niet, want mijn eeuwige armen zijn onder jou, ik laat je niet vallen of roven uit mijn hand…..

En het ergste is die stem heeft gelijk, maar mijn angst is zo groot, ik ben zo bang dat als ik mij Laat gaan, klein wordt, zwak wordt, ik mijzelf verlies, en er niet meer bovenop kom… maar die angst is een grote leugen, want elke keer sta ik weer op, elke keer na een heftige huilbui, na een zwak moment, sta ik weer op, en juist dan wordt zijn kracht zichtbaar door mijn zwakheid…want dan kan God pas aan het werk en mij laten zien waar Hij mij wil hebben…..en dan hoef ik niet bang te zijn, Hij zegt immers in de bijbel; Ik zal je niet begeven nog verlaten, Ik hou je vast, Wauw…

En ja dan mag ik af en toe zwak zijn en een emo bommetje….

Ik weet waar de wortel zit van de zelfveroordeling, heb nooit geleefd, nooit kunnen leven, hier voel ik mij schuldig om, hierin voel ik mij dom….

Hallo dat moet ik toch weten, dat moet ik toch aankunnen…ik ben 46…

Maar ik vergeet nog wel eens dat ik 20 jaar in een luchtbel heb geleefd, waarin ik niet wist wat er om mij heen gebeurde, waarin ik dus op emotioneel en sociaal gebied niks heb meegekregen…. maar ook de praktische vaardigheden niet vergeten…zoals administratie en alles wat daarbij hoort….

Hoe kan ik het dan allemaal in een keer weten… gewoonlijk is het aldoende leert men, maar als er een gat zit van 20 jaar haal je dat niet zomaar in qua vaardigheden…

En ja dan mag ik trots zijn op het feit wat ik in 7 jaar allemaal al geleerd en opgebouwd heb… dankbaar zijn hoever God mij al heeft gebracht, en Hem eren om wat hij allemaal al heeft gedaan in mijn leven…en dan mag ik lief zijn voor mijzelf dat ik het gewoon niet allemaal kan weten, dat ik best wel eens overprikkeld mag raken, dat ik wel eens zwak mag zijn….

Maar wat is dan Zwak versus Sterk. … in de bijbel staat het prachtig opgeschreven, en dit is ook mijn definitie van zwak zijn, kwetsbaarheid!

In 2 Korinthiers 12:8-10 staat

Drie keer heb ik aan de Heer gevraagd om mij hiervan te bevrijden. Maar Hij zei tegen mij: “Je hebt genoeg aan mijn liefdevolle goedheid. Want mijn kracht kan pas helemaal zichtbaar worden als jij zelf zwak bent.” Daarom zal ik maar al te graag opscheppen over de dingen waarin ik zwak ben. Want door die dingen is de kracht van Christus in mij te zien. Daarom ben ik blij met alle moeilijkheden, beledigingen, problemen, vervolging en ellende die ik meemaak omdat ik in Christus geloof. Want pas als ik zwak ben, ben ik sterk [ in de kracht van God ] .
2 KORINTIËRS 12:8‭-‬10 BB
http://bible.com/1276/2co.12.8-10.BB

Gelukkig leer ik elke keer weer meer, en mag ik ook deze dingen elke keer weer belijden, en de leugen bestraffen en dan mag ik weer opnieuw beginnen….en steeds meer kom ik dichter bij mijn plek die God voor mij heeft bestemd hier op deze aardbol! Om uiteindelijk mijn missie te kunnen volbrengen… tot Eer en Glorie van mijn God! En dan is voor mij op dit moment Zijn genade voor mij genoeg…maar gelukkig mag ik mij wel steeds uitstrekken naar meer, meer van Hem, zodat ik tot volle bloei mag komen zoals Hij mij heeft bedoelt….

Wees gezegend!

Daar lig je dan…..


Daar lig je dan

Voor de 2e keer in drie maanden tijd in hetzelfde ziekenhuis, op dezelfde afdeling en ja ook nog op de zelfde kamer alleen ik ben gepromoveerd, ik lig namelijk nu bij het raam….

Vorige week voor de 2e keer geopereerd aan mijn hernia die binnen een week na de vorige operatie terug was…. wat een pech… maar eigenlijk logisch een iets waar we allemaal rekening mee hadden gehouden en toch.. we hadden de hoop dat het goed zou gaan…

Ook nu weer geopereerd en de operatie is op zich goed gegaan… het was helaas weer een enorme hernia.. ongelofelijk dat iets in drie maanden tijd zo enorm kan groeien… na een dag was de narcose uitgewerkt en mijn spieren die werden zo boos… die baalden zo dat hun goedje weer werd afgepakt…dus de verkrampingen en spasmen  kwamen eigenlijk direct terug… mijn spieren schreeuwden zo om het goedje… maar o wat was ik bang, bang dat de hernia weer terug zou komen… dat de operatie weer voor niks was geweest….

S”avonds kwam de arts en die had echt met mij te doen en er is spoed beraad geweest.. ik stelde voor om baclofen te gaan proberen… ik had dat gelezen op de dystonievereniging site dat er meer patiënten dit gebruikten en wel resultaat mee boekten…  dit wilde de neurochirurg niet alleen beslissen, dus hij overlegde met de neuroloog en er werd besloten om het mij te geven… er zat wel weer anderhalve dag tussen voor ik startte met de baclofen…

Eerst een lage dosis…. en ja warempel ik voelde enig resultaat.. mijn spieren in mijn kaak waren de eersten die ontspanden… toen mijn handen en toen mijn voeten… het ging heel langzaam… helaas duurde die ontspanning veel te kort… dus twee dagen later besloot de arts om het middel te verhogen… wat eigenlijk het wonderlijke was, was dat ik geen last van bijwerkingen had… de ergste bijwerking was dat het enorme psychische invloed kon hebben en daar zat ik nou net niet op te wachten… maar al wat gebeurde.. niks van dat alles, alleen maar af en toe ontspanning… dus de arts durfde wel verhoging aan….

Helaas bleef de pijn van de hernia bestaan… gelukkig niet meer zo erg dan dat het was voor de operatie.. de stroomstoten waren weg… totaal weg… maar de pijn was ook weg.. helaas na de verkrampingen is die pijn wel weer terug… nu is de hoop dat mijn lichaam door de baclofen ontspanning krijgt, en zo doende het lichaam de restverschijnselen weer opruimt..

In al deze toestanden ervaar ik enorm de rust van mijn Heer… Hij bemoedigt mij met teksten… muziek en mensen die mij een hart onder de riem steken door mij te bemoedigen…

Waarom lig ik dan nog steeds in het ziekenhuis…. nu al een dikke week zul  je misschien denken… nou de pijn is natuurlijk nog steeds niet helemaal onder controle maar er is nog een dingetje wat ik graag met jullie wil delen..

Ik moet namelijk aanstaande maandag naar het oncologisch centrum in Zwolle… ik had in principe een oproep gekregen voor internist en was mij nog niet zo bewust van de ernst van de situatie, maar nu las ik op mijn site van het ziekenhuis, dat ik een afspraak heb op het oncologisch centrum…. oeps … slik…. dit komt binnen….

Dat woord… dat roept toch een “bepaalde brok in je keel” op gevoel…. ik weet niet wat mij te wachten staat… de situatie is zo onzeker…. ja ik weet dat ik maandag een gesprek heb en dat ze onderzoeken willen doen naar de ziekte van Kahler, dus ja en beenmergpunctie.. botscan..bloedonderzoeken enz. enz.

Maar ja nu komt het… als ik naar huis ga, nu met ontslag dan moet ik volgende week maandag weer terug met de taxi voor het oncologisch centrum… ik keek mijn neurochirurg aan en hij schudde met zijn hoofd… zo lang kun jij niet zitten en mag jij ook niet zitten na de operatie…. dus enige optie is hier blijven zolang en dan maandag naar de andere afdeling en afwachten wat voor plannen die met mij maken qua onderzoeken en wanneer die plaatsvinden… en ja dan lig je hier en tijd genoeg om na te denken helaas…

Er schieten helaas van allerlei scenario’s door mij hoofd… stel dat het zo is, wanneer kom ik dan weer thuis… willen ze gelijk de onderzoeken die week, dan zal ik die week ook hier zijn… maar stel dat het mis is…. dan zullen ze ook gelijk de behandeling willen beginnen…..

HELP… dan kom ik voorlopig niet thuis ben ik bang….

Wat vloog het mij aan op dat moment… en wat bemoedigt God mij dan met deze woorden…….

Efeziërs 3:17-20

Ik bid dat Christus meer en meer in u mag wonen, naarmate u Hem meer gaat vertrouwen. Dat u geworteld zult zijn in Gods liefde en daarop uw leven zult bouwen. Dan zult u, samen met alle gelovigen, zien hoe breed, lang, hoog en diep de liefde van Christus is. U zult ervaren en begrijpen dat die liefde van Christus ons menselijk verstand te boven gaat. Uw hele wezen zal dan vol van God zijn. God kan oneindig veel meer doen dan wij ooit kunnen bidden of beseffen. Dat blijkt uit de kracht die in ons werkt. 

Als ik maar op Hem blijf vertrouwen dan blijft Hij mij omringen met zijn liefde samen met al mijn mede gelovigen… en ga ik die Liefde ook nog ervaren en begrijpen…. en het mooiste is, ik word helemaal vol van die Liefde… wauw…en dan ga ik ook ervaren dat God meer kan doen dan ik ooit zal beseffen of kan bidden…. en dat Hij mij ook de kracht zal geven om dit te dragen en te doorstaan…

Wauw Heer…. wat bent U groot en almachtig, wat is het een Zegen om U te mogen kennen en zo Uw liefde te mogen ervaren…..

Als jij ook zo’n ervaring hebt met deze God zou je het met mij willen delen? Of dat je iets in deze blog herkent… ik zou het ontzettend leuk vinden om een reactie te krijgen van mijn lezers!

Wees Gezegend…..

 

Hoeveel kan een mens (ver)dragen….


Het is zaterdagavond en ik heb behoefte om van mij af te schrijven nadat ik vrijdag de uitslag heb gehad van de bloedonderzoeken ed… ik was naar de reumatoloog geweest omdat mijn sjögren klachten erger waren geworden…

Dus twee weken geleden bij hem geweest en hij stelde voor om bloedonderzoek te doen en een ogentest (Schirmer-test) opnieuw te doen… verder zei hij: “ik weet niet wat er uit komt, misschien wel helemaal niet Sjögren, misschien wel wat anders” ik dacht bij mijzelf… ach ik heb ondertussen al zoveel diagnoses over mij heen gekregen, zo erg kan het niet zijn.. Hij vertelde wel dat ik artrose had in de handen en voeten…. dit vermoeden had ik ook al wel omdat mijn vingers scheef gaan staan..

Al de symptomen van Sjögren kan ik aanvinken dus dan veronderstel je toch bijna wel dat het dan wel Sjögren zal zijn…. maar ik kom dus vrijdag bij de reumatoloog en hij begint te vertellen dat de Schirmer test van de ogen wel droogte liet zien maar dat dit ook goed kon passen bij de medicijnen die ik slikte, zoals de pijnstillers en bij de diabetes..  verder vertelde hij dat het stofje in het bloed (ANA) goed was en niet verhoogd, ook had hij gekeken naar een ander reumastofje en ook dat was niet verhoogd… aan de ene kant was ik hier heel blij mee maar mijn gedachten vlogen heen en weer… want wat is er dan toch met mij aan de hand als dit het dan ook niet is…

De laatste tijd word ik steeds meer wanhopiger… ik wordt steeds zieker, mijn lichaam geeft steeds meer op en laat steeds meer mankementen zien… maar niemand kan er achter komen wat er aan de hand is… en dat is op zijn zachts gezegd “balen”… ten tweede wordt ik er vreselijk onzeker van… ik ben toch wel bijna op een punt gekomen dat ik niet meer naar een arts durf.. simpelweg omdat er nooit iets concreets uitkomt… het is zo frustrerend als je lichaam het zo opgeeft en je allerlei klachten heb, de huisarts doet niks anders dan symptoom bestrijden, elke kwaal, elke ontsteking word behandeld… maar het is symptoom bestrijden, je wilt toch graag weten wat er toch achter zit, wat jou zo ziek maakt… je wilt toch achter de oorzaak komen, zodat er wat aan de oorzaak gedaan kan worden en daardoor de symptomen minder worden of verdwijnen als de oorzaak behandeld word…

Al dat symptoom bestrijden is wel prima, maar de symptomen zullen altijd blijven komen als de oorzaak niet gevonden word en behandeld, als de oorzaak natuurlijk behandelbaar is… dat is natuurlijk wel de vraag… en exact het zelfde zei de arts… de oorzaak kunnen we niet vinden, we blijven bij symptomatische sjögren, want klachten heeft u wel en die moeten we gewoon blijven behandelen, maar ik kan u niet het stickertje geven dat u sjögren heeft… het is wel vreemd dat uw bloedwaarden wel altijd op de randjes balanceren… dus nooit helemaal goed…maar steeds op het randje van goed…

Maar zegt ie, u heeft wel weer bloedarmoede…. ik had net een jaar ijzertabletten geslikt omdat ik heel erg bloedarmoede had en ik was net drie maanden gestopt… verder zei hij, u vertelde mij dat de artsen in 2014 hadden gezien dat u het MGUS factor had en daar heb ik nu ook weer opgeprikt en u heeft weer teveel M.Proteïnen in het bloed… dus het MGUS factor , vroeger wachten we dan altijd met verder onderzoeken totdat de M Proteïnen tot een bepaalde hoogte waren gestegen, en moest u gewoon steeds gecontroleerd worden maar het protocol is veranderd en omdat u nog zo jong bent wil de Internist/Hematoloog u verder onderzoeken want het kan zijn dat u de Ziekte van Kahler heeft….

Ik vroeg hem wat voor onderzoeken de internist dan zou willen doen… de reumatoloog vertelde dat er waarschijnlijk een beenmergpunctie gedaan zou worden en verdere onderzoeken om te kijken of het inderdaad ziekte van Kahler was… hij vertelde in ieder geval dat ik in een voorstadium zat… en dat elk moment het kon overslaan van MGUS naar ziekte van Kahler….

Tjonge ik schrok wel… en ineens realiseerde ik mij dat ze dit in MCL Leeuwarden al hadden geweten…ik ben toen een week opgenomen geweest in MCL Leeuwarden om te onderzoeken of ik syndroom van Sjögren had…dit kwam er toen niet uit en ze zeiden dat ik fibromyalgie had en Syndroom van Raynaud… zij hebben toen niet verteld dat ik het MGUS factor, teveel M Proteïnen in het bloed had…eind 2015 had ik mijn dossier opgevraagd, en daar las ik dat ik het MGUS factor had en dat ik elk half jaar erop geprikt moest worden… ik ben toen behoorlijk geschrokken en ben toen ook naar de huisarts gegaan, dat was een invaller omdat mijn eigen huisarts ziek was… ik vroeg hem waarom ik dit niet wist, en hij zei toen tegen mij… ach is toch niet erg.. als je de ziekte van Kahler had dan was je allang dood geweest… ik ben toen ontzettend boos geworden en stond er op dat ik nog een keer geprikt werd, ik kwam toen twee weken later terug voor de uitslag en de arts zei… niks aan de hand hoor.. ik zei het toch.. Ik ben toen weer naar huis gegaan maar was echt vreselijk boos, en voelde mij ook erg onbegrepen… ik had natuurlijk wel wat gelezen over Kahler en dat was niet misselijk als je dat had…

En dan nu kom je bij deze reumatoloog en dan krijg je dit verhaal… ik moest toch wel even slikken en werd weer erg boos op Leeuwarden… oké dat is wel weer een jaar geleden en toen kon het ook misschien wel niet erger zijn, maar toch.. ik vertrouwde het toch niet en ook toen had ik enorme bloedarmoede wat wel een symptoom is van Kahler…

Al met al is mijn conclusie, had ik niet mijn dossier opgevraagd, had ik het niet geweten en had ik het niet tegen deze reumatoloog kunnen zeggen, had hij er niet op geprikt, hadden we niet geweten dat het weer verhoogd was..  wat gaat er toch bij mij veel mis… wat er mis kan gaan gaat mis….

Hoe belangrijk is het om zelf steeds de regie te blijven houden…

Ik zie wel tegen het gesprek met de internist op…. afwachten wat hij allemaal wil gaan doen…. en ja dan speelt mijn hernia ook nog mee… de hernia waar ik in april aan ben geopereerd.. maar die binnen een week weer terug was…

En dan gaan mijn gedachten daar naar terug en herinner ik mij het gesprek met de neurochirurg, die vertelde dat hij tijdens de operatie allemaal los kraakbeen/bot had gevonden, en niet snapte wat dat daar deed… en als ik dan lees wat Kahler in houdt dat je botten dan afbreken, omdat de haarden in je botten zitten en daardoor je botten afbreekt… 1 en 1 is 2… heeft dat daar dan ook mee te maken? Is dan de hernia niet teruggekomen door de Dystonie maar door iets anders?? Wie zal het zeggen…

Ik ga in ieder geval wel contact opnemen maandag met de neurochirurg, om met hem te overleggen wat er nu uitgekomen is en of dat ook enige invloed op de operatie en de hernia zou kunnen hebben….

Ik moet het nu loslaten en afwachten wat er uit de onderzoeken komt, vind het wel moeilijk om het nu los te laten… heb het gevoel dat mijn leventje weer aardig op de kop staat…  en ons leventje staat al zo op de kop… er gebeurt namelijk zo veel.. met mij en met mijn man… en dan nog overeind blijven staan?? Nee ik merk dat ik de laatste tijd veel vaker onderuit ga… Ik kan soms zomaar ontzettend verdrietig worden… maar ook zomaar ontzettend emotioneel en angstig… en dan spookt er van alles door mij heen… dan vliegen er allerlei nare gedachten door mij heen, herinneringen van vroeger… en wordt ik ook ontzettend geconfronteerd met mijn opgelopen blauwe plekken vanuit mijn verleden…

Is het dan toch nu allemaal teveel geworden… raak ik nu in een depressie??? Raak ik nu psychisch in de war?? Best wel angsten die mij parten spelen… en ja dat zijn een aantal van mijn blauwe plekken die dan een ontzettende dreun krijgen… en hoe moet ik daar dan mee omgaan??

Als je in zo’n emo bui zit dan kun je soms zo uit de bocht vliegen, je bent zo intens verdrietig en hebt het gevoel dat niemand je snapt… je voelt je in dat verdrietige moment ook nog eens ontzettend alleen, eenzaam en alles wat daar bij hoort… en wat heb ik eenzame moment meegemaakt… echte eenzame momenten.. momenten van alleen zijn is mij niet onbekend… ik wil gerust een voorbeeld noemen… misschien dat je dan een beetje begrijpt wat mijn blauwe plek “eenzaam” voelt.. en waarom ik dan soms zo reageer vanuit die blauwe plek  “eenzaamheid”.. natuurlijk is dat niet goed… je moet eigenlijk nooit vanuit je blauwe plek reageren.. wacht dan even totdat je weer terug bent in het hier en nu en reageer dan… want die blauwe plek is natuurlijk nu niet meer reëel……maar die voel je omdat je je intens verdrietig voelt en juist die blauwe plek dan heel erg naar boven komt…

Mijn blauwe plek is dus “eenzaamheid” en die komt uit een ervaring die ik meegemaakt heb… ik heb in het verleden vele Psychiatrische ziekenhuizen bezocht.. als jullie mij een beetje hebben gevolgd weten jullie ook waarom… doordat ik getrouwd was met iemand waar ik niet gelukkig bij was en die mij emotioneel en geestelijk misbruikte met alles wat daarbij hoort…liet ik mij geregeld opnemen om uit de thuissituatie te ontvluchten… ik kreeg medicijnen die ik juist niet nodig had.. maar omdat, nu mijn ex-man, de artsen heel wat anders voorspiegelde dan de waarheid eigenlijks was, kreeg ik medicijnen… omdat ze dachten dat ik een enorme zware stoornis had… maar wat niemand wist was dat ik niet tegen die medicijnen kon, en ik juist door die medicijnen flink in de war raakte en psychotisch werd… waardoor ik soms zo in de war raakte dat ik in de isoleercel belandde…. en er is niets vernederendst dan dat… en dat het hielp… nee want ik kreeg alleen maar meer van die troep… dus de situatie verbeterde niet… en niemand die dat besefte…

(1 arts had het door een heeft ook in 2002 al geadviseerd dat ze daar wat mee moesten doen maar nooit heeft iemand dat opgepakt…had er maar iemand naar die arts geluisterd, had mij heel wat leed kunnen besparen…. daarom mag ik nu ook nooit meer die medicatie… want het gebeurt direct weer…heb het ondertussen al een paar keer weer meegemaakt met vergelijkbare medicijnen zoals prednison…. )

maar in die isoleercel waren mijn “eenzaamste” momenten… deze momenten raak je ook nooit meer kwijt en blijven in je geheugen gegrift… ik gun niemand deze ervaringen…zelfs mijn ergste vijand niet…en ja als je dan die emo buien hebt, of ik ben ontzettend verdrietig dan krijgen juist deze blauwe plekken weer een enorme dreun en daarmee borrelt die “eenzaamheid” weer enorm naar boven….  en dan is het aan mij hoe ik daar dan mee omga… verlies ik mij dan in die zware blauwe plek.. ja soms wel.. en ja soms reageer ik ook uit die enorme blauwe plek….

Sorry als ik daar mensen mee pijn doe.. is niet mijn bedoeling en als ik het ook weet dan bied ik altijd mijn excuses aan, want de ander kan er niets aan doen dat jij die blauwe plekken hebt en van daaruit reageert….

Maar gelukkig weet 1 Iemand hoe ik mij dan voel, Hij weet precies wat ik dan nodig heb.. en dan opeens is Hij er…. komt Hij en dit doet Hij dan door dat ik dan ineens een prachtig gedicht lees of een Bijbeltekst of er komt een bepaald lied voorbij op de radio…dit alles haalt mij dan uit dat diepe gevoel weg… Wauw wat is het toch een rijkdom om zo’n God te kennen… een God die mij kent van binnen en van buiten….  Hij heeft mij gemaakt dus weet precies hoe ik ben… en Hij weet ook wat ik allemaal heb mee gemaakt want Hij was daarbij… op het moment dat ik erin zat voelde dat niet zo hoor… maar nu weet ik dat Hij daarbij was… ik was dus niet zo alleen dan ik altijd dacht… alhoewel het gevoel daarbij nog steeds “eenzaamheid” is….

Een prachtige Bijbeltekst wat mij dan altijd weer terug brengt uit de eenzaamheid is…

Psalm 56:4 

Wees niet bang, want ik ben bij je,
vrees niet, want ik ben je God.
Ik zal je sterken, ik zal je helpen,
je steunen met mijn onoverwinnelijke rechterhand. 

Hierdoor mag ik weten, wat er ook gebeurt…door welke perioden ik nog heen moet… of welke diepe dalen ik nog tegen ga komen, vooral nu mijn leven medisch gezien weer totaal op de kop staat… Hij is erbij…. en Hij zal mij de kracht geven..en mij helpen om het te kunnen doorstaan…  al voel ik het misschien niet altijd… ik mag het gewoon zeker weten…. en dat zeker weten is mijn houvast….. en daardoor kan ik mijn rugzak dragen…. en ook de lasten die dat met zich mee brengt (ver)dragen…..

En ja dan kan ik deze tekst hardop uitspreken….

In 1 Korinthe 10 vers 13 staat: Gij hebt geen bovenmenselijke verzoeking te doorstaan. En God is getrouw, die niet zal gedogen, dat gij boven vermogen verzocht wordt, want Hij zal met de verzoeking ook voor de uitkomst zorgen, zodat gij ertegen bestand zijt.

Dit is Zijn belofte voor mij…. hier mag ik op gaan staan dat Hij ook voor uitkomst zal zorgen… en oké.. soms is die uitkomst niet zoals wij het zouden verwachten of zouden willen zien… maar Hij heeft het beste met ons voor, dus wat de uitkomst ook zal worden het zal uiteindelijk een perfecte uitkomst zijn… een uitkomst waar ik verder mee kan!

Heb jij ook zo’n houvast… kun jij geloven dat God ook voor jou een uitkomst heeft!!??

 

 

 

 

 

De Blog van het Interview met Love Heals All Things


Vorige week heb ik een interview gegeven bij Radio Eenhoorn in het programma Tichterby!

Ik heb toen beloofd om het interview in een blog te verwerken…

De uitzending werd in blokjes verdeeld van ongeveer 10 minuten en tussendoor werd er muziek gedraaid die ik zelf uit had gezocht en paste bij mijn verhaal… het was best wel lastig, wat vertel ik wel en wat vertel ik niet… heb zoveel meegemaakt, dat als ik alles ga vertellen het bijna een boek is… of dat ik wel een  hele dag kan vullen, en ik had maar met elkaar ongeveer 50 minuten… tjonge dat was best wel lastig, vooral voor mij die het heerlijk vind om te kletsen..hoe vertel je een levensverhaal wat al 46 jaar duurt in ongeveer 50 minuten…dat  is natuurlijk onmogelijk, dus moest ik keuzes maken…

Ik werd gebeld en de uitzending zou beginnen.. maar wat gebeurt er,  ik kon niet doorverbonden worden met de studio… ze kregen mij niet op de radio… brrr.. ik vond het al zo spannend… en nu lukte het niet…ze probeerden met alle macht het voor elkaar te krijgen maar wat ze ook deden.. het lukte niet…

Wij kregen heel erg het gevoel dat er iemand anders achter zat… er was natuurlijk de nodige strijd al geweest van te voren bij mij , en wat de andere kant (lees duivel) niet wil is dat wij van God getuigen… dat wij God alle eer geven.. en hij zal er alles aan doen om het niet door te laten gaan, dus hij probeerde het..

maar onze God is groter en Overwinnaar”, 

Ik had wel zoiets van dat heb ik weer…. want het gaat bij mij nooit iets volgens het boekje…. dat is in mijn leven nog nooit zo gegaan dus nu ook niet… en na een half uur, met inspanningen van een externe hulp die in sneltreinvaart naar de studio was gekomen, slaagden ze erin dat ik verbinding had met de studio en het interview kon beginnen….

Ondertussen was de spanning aardig opgelopen en ik had in het begin moeite om mijn stem onder controle te krijgen… de zenuwen gierden door mijn keel… het was wel jammer dat ik de presentatrice heel slecht verstond.. want ze was erg zacht door de telefoon, waardoor ik heel goed moest luisteren naar wat ze zei… en ja als ik haar niet hoorde sprak ik door..maar  achteraf hoorde ik dat ik haar regelmatig in de rede was gevallen… dit vind ik natuurlijk heel erg jammer, maar ik hoorde haar erg slecht dus kon hier ook niks aan doen…. maar na het voorstellen wilde ze eerst maar het eerste lied laten horen zodat de spanning even kon zakken……

Opwekking 760 Wie vrees ik nog

 

Na het lied stelde ik mij voor, wie ik was en over mijn thuis situatie… dat ik in 2014 ben getrouwd nu alweer bijna 3 jaar…en dat wij op een gegeven moment vanuit Friesland naar Twente zijn vertrokken en dat wij in Goor belanden, maar omdat ik meer aangepast moest gaan wonen omdat er een elektrische rolstoel voor mij moest komen en dit paste niet in onze huidige woning, dus moesten wij in korte tijd weer verhuizen, en dit was best wel lastig want wij woonden nog maar net in Goor, maar er was in onze omgeving geen aangepast huis dus keken wij verder om ons heen… en schreven ons ook in bij de woningstichting in Borne want daar wilden wij ook wel heen en binnen 2 weken hadden we een woning in Borne, een prachtig appartement, helemaal aangepast…

Maar voor dat wij die woning konden accepteren moesten wij akkoord hebben van de WMO, dat gebeurde maar niet en het duurde maar en duurde maar, en de woningstichting zei dat ze de woning wel voor ons vast hielden totdat wij akkoord hadden van de WMO… maar dat ze dat normaliter niet deden, en waarom ze dat nu wel deden dat wist hij ook niet… nou dat wisten wij wel… God had dit plekje voor ons bedoelt… want alles viel op zijn plek.. het bijzondere was dat wij in 2013  elkaar weer voor het eerst hadden ontmoet in Borne, mijn man had, voordat onze relatie begon daar altijd gewoond…en het was nog dichter bij de kinderen waarvoor wij mede uiteindelijk weer voor Twente hadden gekozen… door dit alles was voor ons het cirkeltje weer rond… wij konden samen een nieuw leven opbouwen in Borne… de plek die eigenlijk voor ons heel dierbaar was geworden…

Ze vroeg waarom ik voor dit nummer had gekozen, dat zal niet zomaar geweest zijn…en dat was ook zo….dit lied gaat eigenlijk over angst en mijn leven bestond tot 2010 voornamelijk uit angst… tot 2010 heb ik niet een gelukkig leven gehad… verre van dat…dit was al in mijn kinderjaren begonnen omdat ik in een erg beschermende omgeving ben grootgebracht waardoor ik weinig contact had met de buitenwereld…waardoor de buitenwereld eng was, en ik ook niet veel van de buitenwereld begreep, en dus ook niks van de buitenwereld meemaakte.

Toen ik op mijn 17e de stap zette om die buitenwereld te gaan verkennen, dacht ik dat ga ik wel redden… ik ben er helemaal klaar voor om die enge wereld in te stappen…maar ik redde het niet, ik raakte overspannen en kreeg een burn-out, zoals ze dat tegenwoordig zeggen… deze periode heeft ongeveer 2 jaar geduurd  en toen trof ik mijn ex-man…. ik dacht nu ga ik een nieuw leven tegemoet, ik heb mijn ware liefde gevonden, nu begint mijn leven.. maar dit bleek uiteindelijk heel anders uit te pakken voor mij….wij bleken gewoon niet bij elkaar te passen…hierdoor raakte ik psychisch in de knoei en voelde ik mij gevangen binnen mijn relatie, en op den duur ook in mijzelf.

Doordat ik steeds meer in de knel kwam met mijzelf en binnen de relatie, ook omdat er nare dingen gebeurde binnen onze relatie…werden mijn klachten ook steeds heftiger… ik slikte nog een beetje medicijnen van mijn eerdere burn-out, maar door de verergering van de situatie, en het gevoel dat ik ergens in gevangen zat waar ik niet uit kon ontsnappen… werden de medicijnen steeds meer opgehoogd…. maar ondanks de medicatie werden mijn klachten niet minder en bleef ik ook ontzettend angstig.. die medicijnen konden mijn angst niet dempen, want wat er eigenlijk gebeurde was dat de medicijnen mij alleen maar angstiger maakten…ze verdoofden mij wel maar de bijwerkingen van die medicijnen was dat je er ook angstiger van kon worden, psychoses van kon krijgen enz….(bij paracetamol bv is een pijnstiller wat je bv gebruikt voor hoofdpijn, maar in de bijsluiter staat ook dat de bijwerking van paracetamol hoofdpijn  kan zijn)… en dit deden de medicijnen bij mij…de mensen dachten, ze word steeds zieker en zieker psychisch, maar ik werd juist zieker van de medicatie die mij enorm triggerden… zij gaven bij mij achteraf gezien de tegenovergestelde werking…natuurlijk speelde mee wat er in mijn relatie gebeurde en de gebeurtenissen die ik om mij heen mee maakte, dit zorgde te samen dat ik steeds meer in de knel kwam te zitten.. deze situatie heeft ongeveer 20 jaar geduurd…

In 2009 kwam ik op een punt dat ik het uitschreeuwde naar God, ik zag het niet meer zitten… ik had gelukkig altijd mijn geloof behouden in God, ik denk dat God mij vastgehouden heeft, ik schreeuwde het uit naar God en deed God op dat moment een voorstel… of ik kom naar U toe, of U haalt mij op… ik wist dat het een bizar voorstel was maar ik zag op dat moment geen uitkomst meer… en het gekke was, dat ik als ik zou gaan, ik zeker wist waar ik naar toe zou gaan.. ik zou naar God gaan daar had ik geen twijfel over… ik was voor veel dingen bang, maar daarvoor totaal niet…. maar God had een ander plan met mijn leven…

Hij heeft ingegrepen.. Hij heeft heftig ingegrepen…

Ik wist helemaal niets van onze financiële situatie af, binnen onze realiteit, dat regelde mijn ex-man allemaal, ook omdat ik natuurlijk als een zombie leefde…. op een dag haalde mijn moeder mij op, ik was ergens… en ze zei je moet thuis komen… jullie zijn uit huis gezet… ik snapte er niks van… en ik ging met haar mee… dit was een enorme klap voor mij…je wereld stortte in, al je zekerheid onder je voeten verdween…. ik wist niet meer wat ik moest, ik wist niet meer waar ik naar toe moest…ik had niks meer, geen huis meer… geen dak boven mijn hoofd….. ik dacht hoe moet het nou… gelukkig had ik erg lieve ouders die mij opgevangen hebben…. want mijn ex-man was in geen velden of wegen te bekennen… die was met de noorderzon vertrokken… en helaas heb ik die ook nooit meer gezien…. tot op de dag van vandaag!

En ja dat was een heftige periode, je wordt natuurlijk helemaal op je zelf teruggeworpen… in alles.. in de praktische kant maar ook de financiële kant… en natuurlijk was ik zelf ook nog niet in orde, ik zat nog zwaar onder de medicijnen… de scheiding kwam er door.. dit was ook erg moeilijk want heb daar best wel mee geworsteld… je mag toch niet scheiden, zo heeft God een huwelijk toch niet bedoeld… je beloofd elkaar trouw tot de dood je scheidt… maar tijdens die worsteling heeft God mij laten zien dat het goed was… ik had voldoende redenen om de scheiding in gang te zetten… en met Gods woord mocht ik ontdekken dat het in sommige situaties oké is… en toen kreeg ik ook de rust en vrede van God hierin… en heb ik het ook in alle rust kunnen regelen…

Maar toen kwam het volgende… ik dacht ja ho eens even… die medicijnen en die labeltjes die ik in die 20 jaar opgeplakt had gekregen… dat ben ik helemaal niet… dus ik ben naar mijn toenmalige psychiater gestapt en gezegd, ik wil van die medicatie af, ik wil afbouwen… maar er was geen enkele arts die mee wilde werken…. ze zeiden dat kan niet… dat gaat helemaal fout.. dan wordt je weer psychotisch en moet je weer worden opgenomen… ik zei: “nee hoor.. dat gebeurt niet.. want wat jullie allemaal denken wie ik ben, met al die labeltjes, ben ik helemaal niet… maar ze wilden niet meewerken, op een gegeven moment kwam er een nieuwe arts uit Assen weet ik nog wel, en die zei: “weet je wat, we gaan het gewoon proberen… lukt het niet dan zien we wel waar het schip strand….” Hij zei lukt het niet dan heb ik je er zo weer aan hoor… ik zei deal…daar ga ik mee akkoord…

In 2 jaar heb ik alles afgebouwd… in de laatste week was ik echt een junk… ik werd vreselijk ziek, je bent even helemaal van de wereld… ik weet nu wat een verslaafde doormaakt, meemaakt als hij of zij afkickt… maar ik ben nu 4 jaar verder en heb nog geen enkele terugval gehad of medicatie meer aangeraakt… tenminste niet die medicatie…

Na dit hele verhaal gingen we luisteren naar het lied van Elisa Mannah

De wereld danst!

De Wereld Danst van Elise Mannah

Een nummer wat precies beschrijft hoe ik jaren de wereld heb beleeft, ik heb natuurlijk heel lang in een cocon geleefd…als en standbeeld…maar toen ik met de medicijnen afbouwde ontdooide ik langzaam… en toen ik van alle medicijnen af was veranderde ik… mijn angsten verdwenen helemaal….ik was bevrijd en mijn leven begon helemaal opnieuw.. en na 20 jaar als een standbeeld te hebben geleefd, want zo heb ik het wel altijd gevoeld….ik keek vanaf een zijlijn naar de wereld… naar die grote boze enge wereld… en toen kroop ik langzaam uit die cocon…

Dit kon ik natuurlijk niet alleen… ik heb wel hulp gehad van een christelijke begeleidster/hulpverleenster, om alles een plekje te kunnen geven… want alles wat er was gebeurt in mijn leven was niet niks… en het is denk ik logisch dat je daar hulp bij nodig hebt… het heeft mij enorm geholpen om te worden zoals God mij heeft bedoeld… en als je naar de vergelijking kijkt van een cocon, dan denk ik dat ik er nu wel langzaam uit gekropen ben en een mooie vlinder aan het worden ben… en daarom is de Vlinder ook een symbool van mijn leven geworden…

Ik heb, na mijn laatste pilletje te hebben geslikt, een periode gehad van enorm veel energie… ik leefde weer…ik pakte het leven weer op.. ik ging weer vrijwilligerswerk doen, actief in de kerk.. ging weer op een koor  enz.. enz.. die periode heeft ongeveer een halfjaar geduurd en toen kreeg ik rare klachten…ik denk dat mijn lichaam ontdekte dat ze het spul/vergif niet meer kregen… mijn lichaam begon het te missen… en mijn lichaam keerde zich op dat moment tegen mij en dat doet het nog steeds…. ik heb ongelofelijk veel pijn in mijn spieren…  want mijn spieren zijn natuurlijk 20 jaar verslapt geweest door de medicatie… een arts heeft wel eens tegen mij gezegd… jij krijgt zoveel medicatie daar gaat een paard van ondersteboven maar Mirjam hobbelt gewoon door… aan het einde van mijn afbouw periode heeft de arts die dat toen begeleide tegen mij gezegd.. “Mirjam ik weet absoluut niet hoe jou toekomst er uit gaat zien..want ik weet niet wat die medicijnen allemaal met jou lichaam hebben gedaan…en hoe jou lichaam gaat reageren nu je er helemaal van af bent… ik weet het niet… ik kan het jou niet vertellen… simpelweg omdat wij hier geen ervaring mee hebben…”

Nou ik ben vier jaar verder en ik weet nu wat die medicijnen met mijn lichaam hebben gedaan en nog doen.. maar mijn lichaam heeft zich tegen mij gekeerd maar God niet… God houdt mij vast… mijn lichaam laat het voortdurend afweten… wel heel wisselend trouwens, de ene dag is de ander dag niet… ik heb gelukkig niet elke dag een slechte dag…maar ik breng veel van mijn uren op bed door.. ik heb op dit moment ook een hernia waar ik mee te kampen heb… daar ben ik aan geopereerd 18 April.. ik zag heel erg tegen die operatie op, want mijn lichaam kreeg wel een narcose en daar zit natuurlijk wel spierverslappers in, dus ik dacht mijn lichaam gaat juichen… ik was heel erg benieuwd hoe het allemaal zou gaan… en hoe mijn lichaam erop zou reageren…

Maar ik merk steeds weer door alle gebeurtenissen heen, hoe vaak mijn lichaam mij ook in de steek laat, dat God mij vasthoudt… dat Hij er bij is… Hij zit af en toe gewoon op de rand van mijn bed… als ik heel veel pijn heb, als mijn man met mij gaat bidden, laat Hij zichzelf zien en dat vind ik ontzettend waardevol, kijk heel vaak voelen we het niet, verstandelijk weten we vaak wel dat Hij erbij is maar gevoelsmatig voelen we soms heel wat anders… maar God laat heel vaak aan mij zien dat Hij er is… en dat is voor mij een enorme bemoediging en daardoor kan ik ook doorgaan… ik heb wel een mooi voorbeeld wat ik daarin meegemaakt heb…

Tijdens de operatie aan mijn hernia zat best wel een risico, de narcose was niet goed voor mij… het kon een psychose uitroepen of een delier… ik ben door mijn verleden met de medicijnen daar nogal gevoelig voor… en de angst was er ook bij de artsen dat het zou kunnen gebeuren, dus we waren er wel op voorbereid….maar ik wist ook dat er heel veel mensen voor mij aan het bidden waren en ik vertrouwde volledig op God… ik wist dat Hij erbij was…mijn vertrouwen in Hem is gewoon 100%.. ik weet gewoon dat Hij erbij is en mij vasthoudt….

De operatie verliep goed.. en ik had totaal nergens last van… de narcose gaf absoluut geen bijwerkingen in die richting… ik was natuurlijk moe..doodmoe en sliep veel maar dat was ook wel weer lekker….maar verder geen enkele bijwerking had ik last van.. geen angsten, helemaal niks…ik heb God daar ontzettend voor bedankt…dat was echt een verhoring van heel veel gebeden…

Maar na een week gebeurde er iets… mijn spieren waren natuurlijk enorm getriggerd door de narcose… ze waren natuurlijk wel helemaal verslapt geweest. en als de narcose dan uitwerkt, dan gaan mijn spieren weer helemaal strak staan..wat ze normaliter al 24 uur per dag doen..daarom heb ik ook zoveel pijn, want mijn spieren kunnen zich niet meer uit zichzelf ontspannen… en toen kreeg ik een Dystonie aanval.. ik lag helemaal verkrampt in bed… de hernia was eigenlijk vrijwel direct terug, door mijn verkrampte houding was de hernia teruggeschoten… de arts wilde mij een bepaald medicijn geven, een ontstekingsremmer zodat de ontsteking weg zou gaan en de hernia zich ook weer terug trok.. hier was ik niet zo blij mee want ik kon niet goed tegen die medicijnen, het was een zusje van prednison en prednison kon ik niet tegen, hier zat een stofje in wat bij mij weer een psychose kon uitlokken, maar ik had niet zoveel keus dus ik besloot het maar te doen.. ik dacht God heeft mij ook bewaard voor nare gevolgen van de narcose, dus dit zal ook wel los lopen…

Maar na twee dagen schoot ik richting een psychose, een delier, ik lag in dat ziekenhuis bed en ik was zo bang… echt bang..zo bang heb ik mij in tijden niet gevoeld.… ik heb zo gehuild en ja het was nacht en je ligt alleen in je ziekenhuis bed en mijn verleden kwam als een nare film voorbij. Ik was natuurlijk vreselijk bang dat ik weer terug zou vallen..dat was mijn grootste angst..  En ik heb God aangeroepen… het was mijn enigste houvast op dat moment… je ligt daar alleen en de zusters weten ook totaal niet wat er aan de hand is en waar je doorheen gaat…dus mijn enige hoop was God, wat altijd mijn hoop is geweest en gebleven…het was uiteindelijk ochtend geworden en na dat ik God had aangeroepen krijg ik uit het niets een appje van onze dominee met een Bijbeltekst, het appje begon helemaal niet met goedemorgen of zo.. maar alleen maar een Bijbeltekst… en hij wist totaal niet wat er aan de hand was…en de Bijbeltekst die ik kreeg was

Hebreeën 13:5b

“Want God heeft gezegd: “Ik zal je nooit in de steek laten. Ik zal je nooit verlaten.”…

Wauw dit was een verhoring van mijn roepen naar God.. ik dacht dit kan niet, en ik las het opnieuw en opnieuw…nou dit was regelrecht een cadeautje uit de hemel. dit was een antwoord op mijn roepen naar God.. en ja nu wist ik natuurlijk dat de dominee wakker was, en op dat moment kwam er een stem die zei dat ik om gebed moest vragen, ik dacht nou nee dat hoeft niet dit is wel genoeg.. maar die stem hield aan en dat heb ik hem toen geappt en hij antwoordde gelijk met zo’n icoontje met twee biddende handen… en toen wist ik gewoon dat hij ging bidden en ik bad op dat moment vanuit het ziekenhuis mee…

Ondertussen stuurde God nog een verpleegkundige langs, die ging op bed zitten en sloeg op dat moment haar armen om mij heen, toen kreeg ik dus ook nog lijfelijk troost.. en dan denk ik, God weet precies wat wij nodig hebben…op momenten dat wij het zelf niet meer weten… Hij hield mij gewoon vast…door engelen te sturen en hiermee tilde Hij mij op.

 

Dit nummer gaat over hoogte en diepten punten in je leven,  ik kabbel steeds verder achteruit lichamelijk en lever steeds meer in..en natuurlijk krijg ik ook wel weer eens wat terug…dus ja over rozen gaat ons leven zeker niet..en helaas is mijn man nu ook nog ziek geworden.. dat maakt dat het hier af en toe best wel heftig is..

Zijn we net verhuisd naar Borne, in de veronderstelling dat wij met ons aangepaste woning nog een heerlijk leven tegemoet gaan.. dat we kunnen gaan genieten, wordt je man ook nog ziek, met best wel een heftige aandoening, nu vasculaire executieve problemen met het vermoeden dat er misschien vasculaire dementie onder ten grondslag ligt wat nog verder onderzocht gaat worden, dit moet je dan ook weer een plekje in je leven geven.. wat je moet accepteren en dat gaat met vallen en opstaan… natuurlijk ben ik ook wel eens boos en gefrustreerd…en het woordje WAAROM roep je dan ook uit, en helaas krijg je daar geen antwoord op..

Weet je het voelt als oneerlijk..

Ik heb toch pas na 30 jaar mijn partner weer terug gevonden, ik heb toch 20 jaar niet geleefd en mij als een standbeeld gevoeld?? En nu leefde ik eindelijk weer, en waarom moet ik dan nu weer zoveel inleveren.. ben ik net die mooie vlinder… eindelijk uit die cocon weg… mag ik eindelijk gaan vliegen…

Maar ik ben niet van plan om weer in die cocon te gaan hoor!!!

Kijk waarom alles gebeurt weet ik niet, waarom wij dit allemaal moeten meemaken… ik heb er geen antwoord op.. maar wat ik wel merk, is dat ik door dit alles steeds sterker word en dan wel geestelijk sterker… en dat Hij mij er andere dingen voor in de plaats geeft bv mijn hobby’s.

Mijn hobby’s heb ik echt van God gekregen…toen ik nog in Friesland woonde maakte ik altijd de zondagskrant voor onze kerk… dit vond ik altijd geweldig… dan flanste ik het krantje in elkaar en maakte elke week een plaatje met een tekst erbij…zo begon eigenlijk mijn hobby te ontstaan, ik zocht dan een tekst op in de bijbel en een afbeelding plukte ik van internet, (wel een gratis afbeelding)  en dan verwerkte ik de tekst in de afbeelding en dan heb ik een speciaal programma PiZap.com die mij dan helpt om er wat moois van te maken..maar het is voor mij ook tegelijk een stukje stille tijd, en een tijd waarin ik mij richt op God…waardoor mijn relatie verdiept met God..en het is natuurlijk een stukje ontspanning, ik vind het heerlijk om te doen…

Maar ja toen verhuisden wij naar Twente..en toen dacht ik nu kan ik het krantje niet meer doen, Help nu raak ik dat kwijt… en dat vond ik heel erg.. en dacht wat moet ik nu, wat moet ik nu gaan doen… en vroeg het God ook, Heer wat moet ik nu doen… U heeft mij dat talent gegeven en wil natuurlijk ook dat ik daar wat mee ga doen..en ja de Heer voorziet.. en dat doet Hij steeds, in dit verhaal zie je al een aantal voorbeelden van als ik God aanroep dat Hij er is en antwoord geeft en voor mij zorgt… maar dat doet Hij niet altijd direct, of Hij doet het via een appje van een vriendin, of een Bijbeltekst, of iets wat voorbij komt op Facebook.

Op een gegeven moment kreeg ik via een vriendin op Facebook een berichtje  dat zij een oproep had gezien over kruimelaars… dat er kruimelaars werd gezocht voor een website DagelijkseBroodkruimels.nl .. een website waar je teksten kunt vinden verwerkt in afbeeldingen, wat zij een kruimel noemen en waar je je op kunt abonneren via de mail, zodat je elke dag een kruimel in je mailbox krijgt, maar er staan ook verhalen op van mensen die bloggen, en er is sinds kort ook een eigen webshop waar je kaarten kunt kopen die gemaakt zijn van de kruimels.. dus al met al een fantastische site..

Ik was erg onzeker en dacht dat is niks voor mij… zo goed ben ik nou ook weer niet…dat is veel te hoog gegrepen voor mij, ik doe het nog maar net, dat kan ik allemaal niet… toen kwam natuurlijk dat onzeker meisje weer naar boven, wat natuurlijk daar diep van binnen zit en ook altijd blijft zitten….ik weet er mee om te gaan, ik weet dat het een leugen is, ik weet dat ik het mag bestrijden en steeds tegen mij zelf mag zeggen dat het niet waar is….en dan gaat het ook wel goed.. maar af en toe steekt ze even de vinger op… van

“Hallo ik ben er ook nog”

maar ondanks dat probeer ik er niet naar te luisteren en doe mijn best op mijn kruimels..maar goed ik heb de stoute schoenen aan getrokken en een mailtje gestuurd…en ik dacht, nou dat zal toch wel niks worden maar goed ik zie wel… eigenlijk een mailtje waarin ik direct al aangaf dat ik niet wist of ik er wel voor in aanmerking kwam omdat ik het nog niet zolang deed en ik erg onzeker was, maar dat ik wel open stond om te leren…

Maar wat gebeurde er …een van het team belde mij op en had op mijn Facebook rond gekeken en zei dat hij wel degelijk iets zag wat hem blij maakte en ik werd aangenomen… ik was ontzettend dankbaar en blij…en ik had het gevoel van “Hé ik heb werk”… werk wat ik op bed kan doen, achter mijn laptop…en nu maak ik elke week een afbeelding of een keer in de twee weken, maar net hoeveel tijd ik heb en hoe het uitkomt..en die stuur ik dan op en dan plannen hun het in… en zo krijgen mensen elke dag een kruimel in hun mail.. of op Facebook want ze hebben ook een Facebook pagina waar ze elke dag de kruimel delen…

Het bijzondere aan deze kruimels is dat het gaat spreken, ze betekenen meer dan een stukje brood… het is levend brood… en wat een Zegen kan dat zijn voor de mensen, en het volgende nummer wat ik uitgezocht had was Zegen van Danielle Schaap

Ja als Zegen kom door regen, als genezing komt door pijn, nou dat heb ik zeer zeker in mijn leven meegemaakt en ja als je dat meemaakt.. wat gebeurt er dan…. hier moest ik even over nadenken toen ze mij dat vroeg… en toen had ik het antwoord..

Dan gebeuren er Grote Dingen!!

En dan ervaar je Zijn nabijheid… en ik kreeg van de presentatrice en enorme mooi bemoediging/ compliment wat ik erg waardeerde en ook ontzettend waardevol vond, zij zei dat toen ze mijn verhaal had gelezen, en de mooie kruimels die voorbij kwamen zoals deze van het nummer He Loves Us

Dit raakt mensen, jij weet de pijn die jouw leven raakt, om te zetten in een beeld. Maar het beeld is niet verwrongen van Pijn of van Bitterheid of van geslotenheid, maar het is steeds een beeld wat je op de een of andere manier kan doen wat Liefde uit straalt, wat Genezing uitstraalt…. Ik herken jou broodkruimels aan de afbeelding…

Dit vond ik zo geweldig dat ze dit allemaal zei, ik was er diep van onder de indruk en mijn grootste wens is ook dat ik Gods Liefde mag uitdelen, en daaruit is ook de naam van mijn website ontstaan… het is niet zomaar een simpele naam geworden als Na regen komt zonneschijn, maar hij heet Love Heals All Things.. daarom had ze het thema van deze avond ook zo genoemd…

Ja en toen kwamen we op mijn website uit… ik heb heel lang getwijfeld of ik dit wel moest gaan doen… moest ik wel beginnen met een website.. vond het best wel eng…en het is ook iets heel kwetsbaars, je deelt iets van jezelf waar een ander mee aan de haal kan gaan.. het is wel internet en gaat de hele wereld over…. maar toen zei een vriendin een keer tegen mij, (en ze wist niet dat ik al een blog had alleen hij stond niet op openbaar maar privé dus niemand kon hem lezen of vinden), waarom ga jij niet bloggen… ik dacht toen je moest eens weten.. die blog ligt allang klaar alleen ik durf niet… en toen zei die vraag stelde was dit een antwoord van God op mijn vraag of ik het wel moest doen…op mijn twijfels…

Nu weet ik dat God mij helpt met het schrijven en vertellen, want ik vertel natuurlijk wel over gebeurtenissen die ik mee heb gemaakt en nog mee maak, verdrietige dingen en mooie dingen… en het laatste wat ik wil is mensen kwetsen of pijn doen.. ik let heel goed op wat ik schrijf en hoe ik het op schrijf, en weet je iedereen leest het weer door zijn eigen bril.. ik schrijf het op met mijn bril, maar iedereen leest het door zijn eigen bril en dat is bij iedereen weer anders, want iemand kan het zo opvatten terwijl dat een ander het heel anders opvat… Gelukkig schrijf ik de blogs samen met God en dan mag ik erop vertrouwen dat God bij diegene is die mijn blog op dat moment leest… en dat Hij zijn Zegen daaraan geeft… want het is ook fijn omdat te mogen merken, ik merk het namelijk aan de reacties die ik van mensen krijg…weet ik gewoon het is goed, elke keer weer… en dat bemoedigt mij ook om door te gaan…

En ja dan heb je nog de uitlaatklep van het zingen, mijn andere hobby, wat bijna samen gaat met bloggen… het zijn twee uitlaatkleppen van mij wat ik zo nodig heb… ik schrijf nog net geen liedjes haha.. maar wat niet is kan nog komen…. wie weet…hihi

Op de achtergrond word nu een nummer van Oslo Gospel Choir gedraaid, en daar heb ik iets mee…gelukkig mocht ik dat tijdens dat het nummer draaide op de achtergrond er nog wat over vertellen…

Tijdens mijn 20 jaar psychisch ziek zijn luisterde ik altijd naar Oslo gospel Choir… elke dag.. dag in en dag uit, ik lag in die periode heel veel op de bank… mijn leven was op het laatst van bed op de bank en van de bank weer op bed… in die tijd hield ik mijn geloof vast door de muziek… door steeds te luisteren naar deze muziek bleef ik dicht bij God.. ik kende alle nummers van de Oslo Gospel Choir uit mijn hoofd… en toen ik was bevrijd na 20 jaar en uit mijn cocon kroop wilde ik weer gaan zingen en ging ik ook weer op een koor… zo kwam ik ook in 2014 bij Vecht Gospel Choir, dit was het eerste projectkoor waar ik mee in aanraking kwam en dit projectkoor had een project met de dirigent van het Oslo Gospel Choir…ik mocht zingen met de dirigent van Oslo Gospel Choir, en ook de nummers van het beroemde koor samen met allemaal andere enthousiaste zangers en zangeressen….een aantal nummers kon ik niet zingen omdat het mij zo raakte… wie had ooit gedacht dat ik nog eens nummers mocht gaan zingen wat mij door mijn donkerste periode van mijn leven heeft geleid.. en mij dicht bij God hield.. en nu mocht ik daarvan zingen … Zijn naam groot maken… en Hem zo  bedanken voor wat Hij tot nu toe in mijn leven had gedaan…..

Wat speciaal….

Oslo Gospel Choir met This is the Lords Doing

En dat ik door al die dingen die ik meegemaakt heb… door mijn werk bij dagelijksebroodkruimels, en door mijn website, en door het zingen mag ik anderen mensen bemoedigen… dat is mijn grootste wens, mijn grootste drive, andere mensen bemoedigen en Gods grote Liefde doorgeven… want Hij is een liefdevolle God.

Hij wil maar 1 ding en dat is dat jij je leven aan God geeft, en weet je dan komt straks die dag dat alles voorbij is, alles… alle verdriet.. geen pijn meer.. dat we mogen juichen en dansen, en dat het voor eeuwig is… niet voor 1 dag maar voor ALTIJD…. en wat is het dan fijn om dat te doen met iedereen die je lief is.. en wat is dat een geweldige toekomst…

Hij heeft mijn rouwklacht omgeturnd tot een vreugdedans… en dan mag ik voor altijd dansen… ik kan nu niet dansen maar ik dans in mijn hart, en Hij is dicht bij mij maar Hij wil ook dicht bij jou zijn… Hij wil met iedereen de dans van het leven dansen…

Ja en dan de vraag wat ik nog mee wilde geven aan de luisteraars…

HOU VOL!!!

Hou vol en laat niet los dan laat Hij jou niet los, roep God aan en Hij is er… Hoe diep je ook zit of op welke top van welke berg je ook staat… Hij is bij jou en houdt je vast… maar roep Hem aan en HOU VOL… en weet je die dag komt, en dan hoop ik dat je erbij bent…. en dat we samen voor God voor Zijn troon mogen Zingen en Dansen…en tot die tijd…..

HOU IK VOL!!!

JIJ OOK??

 

 

 

 

 

MAAR IK DURF SIMPELWEG NIET MEER…..


 

Als je ene lelie of een roos van Christus bent, weet dan dat je wandel onder de doornen zal zijn

Verdrietig….. ja dat ben ik echt… verdrietig… net gehoord dat de hernia weer terug is… ja ik heb recht om verdrietig te zijn…. maar misschien is verdrietig wel niet het juiste woord maar moet ik teleurgesteld zeggen…. teleurgesteld in mijn lichaam….

En als ik zo bij mij zelf na ga en met mij zelf in gesprek ga denk ik bij mij zelf… ben ik echt wel teleurgesteld in mijn lichaam of ben ik teleurgesteld in iets anders… in iets ongrijpbaars… misschien wel in God…mmmmm….misschien is het wel teleurgesteld in mij zelf dat ik niet voldoen kan aan de mensen die zoveel voor mij bidden……au dat doet pijn….weer die worsteling om altijd mensen maar tevreden te stellen… die Pleaser in mij draait soms overuren… brrr

En zo mijmer ik verder…. en merk ik kom er niet uit… er borrelt zoveel pijn naar boven… alle blauwe plekken krijgen weer een dreun….maar dat ik teleurgesteld ben is wel zeker…

Ja de hernia is weer terug….. pfff balen… zoveel voor gebeden, door anderen en door mijzelf… en de plaaggeest is weer terug… zijn die gebeden dan niet verhoord???  Nee dat klopt… er is (nog) geen genezing gekomen voor de hernia… de operatie was goed gelukt maar door mijn andere aandoeningen is de hernia weer terug gekomen.. en toch… er is Vrede en Rust…. zo raar

Echt er is Vrede en Rust… ik kan het niet uitleggen en ik kan het niet verklaren…. ik ben dus ook absoluut NIET teleurgesteld in God… God mijn Vader, mijn Vriend…. ik ben zo blij dat ik Hem ken… en die mij die Vrede en Rust geeft ondanks de turbulentie waar wij ons in bevinden… Hij geeft dit ondertussen wel aan mij…

En ja dan kom ik bij de mensen die voor mij bidden… ongelofelijk wat ben ik daar dankbaar voor… dankbaar dat mensen mij elke keer weer voor de troon van mijn Vader brengen… en weet je al komt die volledige genezing dan niet… Hij geeft wel de Vrede en Rust die ik zo hard nodig heb… en dat is mij genoeg… die genade is mij genoeg…. aan die genade heb ik mij overgegeven en hunker ik niet zo zeer meer naar die genezing…

 

Natuurlijk wil ik graag helemaal beter worden, wil ik graag doen wat al die anderen kunnen, wil ik graag zonder die vreselijke pijnen leven, zonder al die pijnstillers die mij door de dag heen moeten slepen… maar de volledige genezing is er niet… dat is (nog) niet gebeurt… en het klinkt gek maar ik heb er Vrede mee, Vrede en Rust mee gekregen, het is niet meer mijn eerste streven….

Ik heb gemerkt dat mijn streven en verlangen, mijn Heer is geworden.. als ik het contact met Hem maar houd, als ik het lijntje met mijn Vader en Vriend maar open houd en ik dicht bij Hem mag leven…. en weet je dat probeer ik, en dat doen jullie door mij dagelijks in jullie gebeden bij Hem te brengen…. daarvoor mijn grote dank..

Berust ik dan in mijn lijden, ja ik berust er in… het is goed zo…. strek ik mij dan niet meer uit naar genezing… jawel hoor maar het is niet meer mijn prioriteit….   

Alleen wat mij zo veel verdriet doet, is dat ik weet dat er zoveel mensen voor mij bidden voor genezing.. en dat het maar op zich laat wachten… ik merk dat ik mij schuldig begin te voelen tegenover jullie bidders dat het maar niet gebeurt…elke keer die teleurstelling, ik neem aan ook voor jullie, dat het dan weer moeilijk gaat of zoals nu de hernia weer terug is gekomen…. natuurlijk weet ik wel dat ik er niks aan kan doen dat ik niet genees, dat het niet aan mijn geloof ligt… zoals ik zo vaak in het verleden heb gehoord….deze leugens vallen mij wel aan maar ik mag ze direct wegsturen in Zijn naam en dan komt die Vrede en Rust weer van Hem…en dan weet ik dat het God is die het kan en moet doen… maar toch het raakt mij……

En eigenlijk is het al zover dat ik geen gebed meer durf te vragen.. en al helemaal niet gebed die direct uitgesproken word… mensen die lijfelijk/persoonlijk met mij bidden… en vooral als ze dan direct bidden voor genezing… ik krijg de laatste tijd dan altijd het gevoel dat ik ergens aan moet voldoen… dat ik bv uit die rolstoel (waar ik de laatste tijd veel in zit/lig helaas) moet springen… dat ik moet gaan staan en juichen dat Hij mij genezen heeft…of tenminste iets doen.. als is het iets piepskleins… maar…  ik kan dat niet als er niks gebeurt… en dan moet ik ze weer teleurstellen…

Dit weerhoudt mij op dit moment ook om naar gebedsgenezingen te gaan… als je in een rolstoel zit ben je zo wie zo een potentieel slachtoffer, want wat is er mooier dan iemand op een gebedsgenezingsavond zien opstaan uit de rolstoel… het is gewoon waarheid dat iedereen dat een ontzettend groot wonder vind en dat is het ook… en als het ook echt gebeurt is het ook een GROOT WONDER…ik wil daar absoluut niet aankomen.. en ben ontzettend blij voor die persoon als het echt gebeurt en gelukkig geneest God nog steeds!!

MAAR IK DURF SIMPELWEG NIET MEER…..

Weet je ik weet het eigenlijks niet meer  zo goed… Hij heeft mij zoveel Vrede en Rust gegeven in mijn situatie, Hij zegent ons elke dag met goede dingen… Hij zorgt voor ons in ALLES, de kleine en grote dingen, elke dag staat er eten op tafel, elke dag kunnen we ons kleden, elke dag laat Hij ons genieten van de dingen om ons heen, een bloem die bloeit, de zon die schijnt, natuurlijk is ons leven hectisch qua ziekenhuis bezoeken ed. en ervaren wij ook veel pijn en ongemak, en klaag ik ook af en toe steen en been, (maar mijn Vader kan dat hebben hoor)… maar dat weegt niet op tegen de zegeningen die wij van Hem mogen ontvangen, Hij geeft ons Zijn kracht en Troost en bescherming elke dag is Hij om ons heen, boven, onder, voor en achter en in ons en bovenal Hij Zorgt voor ons… en dat zou ik voor geen goud willen missen…

Deze tekst kwam vandaag voorbij…. je wilt toch niets liever dan dit beseffen en van hieruit leven….

Mussen kosten bijna niets, je hebt er al twee voor een paar cent. Toch valt er dankzij de macht van God, jullie Vader, geen mus zomaar dood op de grond. God weet zelfs hoeveel haren je op je hoofd hebt. Je hoeft dus niet bang te zijn. Jullie zijn voor God veel belangrijker dan mussen. — Matteus 10:29-31

IK BEN ZO RIJK VOOR WIE OF WAT ZOUDEN WIJ DAN NOG BANG ZIJN???

Oké er liggen nog veel struikelblokken op onze weg, en of ze allemaal opgeruimd worden ik weet het niet, en ja het is zwaar.. dat wil ik niet ontkennen, maar het leven wisselt zich af… de ene dag is de andere niet… en ik zal vaak nog tranen laten… ik zal misschien af en toe bij de muren opvliegen…maar daarin is Hij… met Zijn Zegeningen… en door mijn tranen heen mag ik blijven zingen… en dan is het lied zo van toepassing als zegeningen komen door regendruppels…

Maar er rest mij nog wel een vraag…. mag ik hem stellen?    Ja ik durf het toch….

Durf je te leven
Durf je weer kwetsbaar te zijn
Durf je Me toe te laten
Om te genezen je pijn

Durf je te huilen
En daarna op te staan
Om samen met Mij
De wereld in te gaan

Durf je te kijken
Te houden van hen
Die je kwetsen en pijnigden
Zo vaak uit eigen onmacht en pijn

Durf je te zijn
Wie je eigenlijk bent
Durf je te houden
Durf je te laten zien
Durf je te zeggen
Dat je houdt
Van wie je ziet in de spiegel

Durf te geloven
Vertrouw op mij
Stap uit en breek de muren
Je bent geliefd door Mij
En Ik ga voor je uit.

Trudy Steegman

Zou u wel voor mij/ons willen blijven bidden… voor die Rust en Vrede….en misschien genezing??

Hallo ik ben een mens….ik ben niet een dossier!!!!!


Heb lang nagedacht of ik dit zou delen met jullie…

En toch doe ik het, het is best wel heftig daarom heb ik er zolang over nagedacht… maar het is te heftig om er niks mee te doen, en ja ik heb deze site om te delen wat ik mee maak… leuke dingen maar ook heftige nare dingen… dus….

Zoals jullie allemaal weten ben ik 18 April geopereerd aan mijn hernia, mijn vorige blog “Bestaan er nog Engelen??” aan gewijd over een belevenis tijdens de opname in het Isala Ziekenhuis in Zwolle… maar er was nog veel meer gebeurt wat ik eerst even moest laten dalen en herkauwen en nadenken wat ik hier mee zou doen…

De operatie was best wel heftig en het herstel ging niet zoals het moest… door de vele klachten die ik had bv niet kunnen plassen… en de pijn die bleef, duurde het herstel langer, dit had de chirurg al een een beetje verwacht, ook tijdens het gesprek voor de operatie had hij al aangegeven dat mijn herstel zeker langer zou duren… en omdat dit dus ook zo was stelde hij voor om mij naar Deventer terug te verwijzen, omdat dit mijn ziekenhuis is en daar mijn Hernia specialist ook zit die mij doorverwezen had naar Zwolle… want hij zei je kunt hier niet langer blijven, dit ziekenhuis is niet geschikt om te kunnen blijven voor langer herstel, en omdat jou herstel langer duurt gaan we een plekje aanvragen in Deventer…eigenlijk wilde ik dit helemaal niet, zag er ontzettend tegen op… ik werd hier zo goed behandeld ik wist niet wat ik daar zou treffen,  ik heb nog gevraagd of ik niet naar huis mocht maar dat kon en mocht niet… de dochter en mijn echtgenoot zaten daarbij toen de arts zei dat dat absoluut nog niet kon…ik was nog veel te ziek en had nog veel te veel pijn, dus ik moest eerst naar Deventer om meer aan te sterken en te herstellen…. Want zolang ik de morfinepomp nog had en de pijn niet onder controle was, en  ik nog niet goed kon plassen mocht en kon ik niet naar huis…

De chirurg melde mij aan voor Deventer en ik moest wachten tot er een plekje vrij kwam op de neurologie in Deventer.

Dit was allemaal maandag gebeurt… en woensdag om 11.00 kreeg ik een bericht van de verpleegkundige dat er plek was in Deventer en dat ik er middags om half twee werd verwacht….Dit ging mij al vrij snel, de ambulance werd geregeld want ik kon en mocht nog niet zolang zitten… en ik werd naar Deventer gebracht…

Had er best wel moeite mee want in Zwolle ging de verzorging en behandeling erg goed en was er aardig gewend en ik wist niet wat ik in Deventer aan zou treffen…dus de tranen branden in mijn keel… maar ik had geen keus en zei tegen mij zelf zo erg kan het toch niet zijn… Deventer staat zo goed aangeschreven dat zal wel los lopen…

Ik kwam aan in Deventer en ik werd naar een kamer gebracht met twee heren… het was een driespersoonskamer… de zuster ving mij op en vertelde mij dat het heel erg druk was en dat ze eigenlijk liever hadden gehad dat ik wat later was gekomen maar dat zij een bericht uit Zwolle kregen met de mededeling dat de patiënt om half twee zou arriveren… terwijl Zwolle tegen mij had gezegd dat Deventer had gebeld en hadden gezegd dat ze mij om half twee verwachten… ik dacht nou hier gaat geloof ik iets mis…communicatie???

Maar goed ik was allang blij dat ik in Deventer was gearriveerd want de ambulance rit was niet prettig… had enorme pijnen… omdat de brancard natuurlijk niet zo comfortabel ligt als een bed en omdat ik nog steeds hele erge pijnen had was dit nou niet zo bevorderlijk voor mijn rug…dus ik was blij dat ik weer in een bed lag… de verpleegkundige deed het opname gesprek en vertelde dat de volgende dag de arts pas kwam omdat het erg druk was omdat het morgen Koningsdag was… en ze geen tijd meer had om bij mij langs te komen maar zei ze de arts komt morgen, en ja je bent hier toch nog wel even dus dat is niet erg… Ik vond dit geen probleem want ik was daar toch nog wel even.. (dacht wij)

De avond begon en ik vond het wel twee vreemde snuiters waar mee ik op de kamer lag… ten eerste communiceerden ze niet met mij en ik vernam dat ze beide ook aardig in de war waren… maar ik dacht ze liggen ook niet voor niks in het ziekenhuis…

De volgende dag kwam de zaalarts bij mij langs… ik had wel gevraagd of mijn eigen arts ook langs kon komen die mijn hernia had behandeld voor de operatie, maar dat kon niet want de neuroloog die ik voor mijn dystonie en botox behandelingen had was mijn behandelend arts…dit vond ik wel vreemd want die had toch helemaal mijn hernia gebeuren niet mee gekregen….maar de zaalarts zei dat zij contact had gehad met mijn eigen neuroloog en dat zij overleg had gehad met haar en dat zij mijn arts zou blijven nu ik hier lag….ze zei dat ze dus overleg had gehad met haar en dat ze besloten hadden om mij van de morfine pomp te gaan halen en dan wat extra pijnmedicatie in de vorm van tabletten te geven en dan morgen naar huis….. dit kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel en snapte er de ballen niet van…. En zei ook tegen de arts… “maar ik heb vreselijke pijnen en ik lig hier nog geen 12 uren en nu kan ik ineens van de morfinepomp af? terwijl Zwolle aangaf dat het nog niet kon?”….toen gaf ze aan dat ze dacht dat de morfinepomp niet meer hielp en dat ik er dan beter af kon en dan over op medicatie en dan mocht ik in principe naar huis, want thuis kon je ook liggen met pijnmedicatie daarvoor hoefde je niet in het ziekenhuis te blijven… pijnbestrijding kan ook thuis…. Ja ik dacht daar heeft ze natuurlijk gelijk in… maar vond het maar een vreemde gang van zaken….

Ze zei dan doen we de morfinetabletten wat omhoog… en ik kreeg ook arcoxia en die schroeven we ook wat omhoog….en dan hoor ik morgen van u hoe het met de pijn is… en als de zorg thuis goed geregeld kan worden dan mag u morgen naar huis…maar er werd verder helemaal niet gevraagd naar hoe het plassen ging ed.… dus ik zei maar het plassen wil ook niet… toen zei ze OOooo…  dat komt wel goed….

Ze ging weg en de morfine pomp werd ontkoppeld… middags kwam de fysio en die ging met mij oefenen met lopen, nou lopen ging op zich wel redelijk maar ik had vreselijke pijnen en nu de morfinepomp gestopt was kon ik mij zelf geen shotjes meer geven dus gevolg nog meer pijn, hij zei je gaat morgen naar huis… dus hoop je niet weer te zien….en ik schrijf geen overdracht voor jou fysio thuis want ik zie je nu maar 1x en de fysio kent jou beter dan ik dus die redt zich er wel mee…. ooooo ik voelde mij zo niet begrepen en eigenlijk kreeg ik steeds meer het gevoel dat ze mij dus totaal niet serieus namen

De avond begon en ik bleef vreselijke pijnen houden…het werd steeds erger en ik gaf dat ook aan bij de verpleging…. Ja zeiden ze de pijnstillers moeten ook even hun werk gaan doen…. Maar ik had eigenlijk alleen nog maar voor de nacht de verhoging gehad van de medicatie… verder nog niet… dus ik miste mijn pomp enorm… en steeds moest ik maar aan Zwolle denken wat de chirurg daar had gezegd… je mag nog niet van de pomp af dus kan je niet naar huis… en moet je in Deventer verder herstellen…

De nacht viel in en ik moest naar de toilet… ik probeerde steeds maar af en toe wilde het nog net echt lukken… in Zwolle deden ze mij katheteriseren  en ook bladderden ze mij steeds, dat is na het plassen kijken of er nog wat urine achter was gebleven omdat ik ook niet goed uit plaste..dus ik ging naar toilet en ik had niet het grote licht aangedaan omdat ik bang was dat ik mijn medepatiënten wakker zou maken… ik ging zitten en ik ging direct weer staan en dacht wat voel ik toch… bleek de hele toilet besmeurd te zijn met ontlasting… iemand had met zijn ontlasting de hele toilet bril onder gesmeerd…. Vreselijk wat voelde ik mij vies…. Ik wilde eigenlijk direct onder de douche springen maar dat ging niet… ik heb aan de bel getrokken en een verpleegkundige kwam langs… en zag wat er aan de hand was, maar ze was ook direct weer weg en zei nog gauw tussen neus en lippen door “ik maak het straks wel schoon”… ik stond daar aan de grond genageld, ik begon mij met een washandje te wassen terwijl ik dat helemaal nog niet kon… ik kon nauwelijks staan…. laat staan mijzelf wassen en zo…. Maar goed zij was zo snel verdwenen en ik voelde mij zo ontzettend vies dat ik had geen andere keus om het zelf te doen…. ik kreeg vreselijke pijnen en strompelde weer naar mijn bed, toen ik weer schoon en wel in bedje lag kon ik natuurlijk nooit meer slapen… ook omdat ik veel lawaai hoorde op de gang, van wat later bleek demente bejaarden… op de neurologie in Deventer hebben ze aan het begin van de gang de geriatrie en aan het eind de neurologie en ik lag aan het begin en ik besefte dat ik dus op de geriatrie was beland… dit maakte mij danig in de war en vreselijke herinneringen van vroeger kwamen weer naar boven.. al de jaren in de psychiatrie met ernstig verwarde personen…dit resulteerde in herbelevingen en vreselijke verkrampingen en spasmen…. Hierdoor nog meer pijn… en helaas geen voldoende pijnstillers…

Ik kreeg het gevoel of was ik ergens beland waar ik absoluut NIET wilde zijn!!!

De volgende dag kwam de arts weer langs en vroeg hoe het ging… ik vertelde eerlijk dat ik vreselijke pijnen had en dat het gewoon niet ging… toen zei ze maar je moet de pijnstillers ook even de tijd geven, dat komt vast goed… ja gaat vanmiddag lekker naar huis en dan thuis opknappen…. Ik snapte er echt niks meer van en kreeg het gevoel of wilden ze mij zo snel mogelijk slijten want mij hoefden ze toch niet serieus te nemen want die pijn was geen echte pijn maar zat in mijn hoofd! Dus zo snel mogelijk naar huis, ik merkte dat ik niet veel te zeggen had… dus ik gaf het volgende probleem aan en zei hoe kom ik thuis…Ze zei dat gaat de transfer verpleegkundige regelen die ook de thuiszorg voor u regelt…. Ik zei prima en de arts gaf mij een hand en zei het gaat u goed… ik kon wel janken!

S”Middags kwam de transfer verpleegkundige en de thuiszorg was snel geregeld dus in principe stond er volgens de artsen niks meer in de weg om naar huis… ik gaf aan hoe ik dan naar huis moest, want ja ik kan nog steeds niet zitten dat hou ik vijf a tien minuten vol en dan moet ik weer liggen…. en ik mag van de chirurg in Zwolle ook niet zitten… dus in de taxi naar huis was geen optie volgens mij… omdat ik dan een uur in de taxi moest zitten…

De transferverpleegkundige gaf aan dat zij met de arts zou overleggen want de arts moest een verklaring schrijven zodat het vergoed word door de zorgverzekeraar…even later kwam de verpleegkundige weer terug en zei dat de arts aangaf dat ik wel kon zitten dus dat zij geen verklaring schreef…. Ik zei dan wil ik nu de arts zelf spreken… en de zaalarts kwam…na al deze toestanden was mijn gemoedsrust er niet beter op geworden en ook was ik ondertussen al aardig boos geworden… maar ook ontzettend verdrietig, weer liep ik tegen een muur van onbegrip op…

De discussie begon… zaalarts legde uit dat ik technisch gezien kon zitten en dat ze daarom geen verklaring kon schrijven om met liggend vervoer naar huis te kunnen, ze zei dan neemt u van te voren maar een pijnstiller in en als u thuis komt dan moet u maar heel rustig aan doen… ik was compleet verbouwereerd…. en zei ze ”als je met ontslag gaat vanaf dat moment ben je zelf verantwoordelijk hoe je naar huis gaat” dus ik zei tegen haar…

“Als je dus met ontslag gaat moet je zelf maar kijken hoe je thuis komt, dan trekken jullie je handen er vanaf.. dus red je maar Wel Thuis”

Ze gaf als antwoord dat ik daar gelijk in had…. Ik werd steeds bozer en verdrietiger en voelde mij totaal niet serieus genomen…Toen zei ik tegen haar… ik ben vanuit Zwolle hier gekomen met de ambulance omdat ik absoluut niet mocht zitten van de chirurg en nu beweert u een dag later nota bene dat ik gerust een uur in de rolstoel kan zitten naar huis…. Dit is toch bizar… en ik zei verder: “en wat ik nog meer niet snap is dat ik naar Deventer ben gebracht om te herstellen en dat ik na 1 dag al naar huis kan…. dan ben ik wel erg snel hersteld….dan had ik toch ook vanuit Zwolle naar huis gekund? Dan had de chirurg mij heus niet eerst naar Deventer gestuurd als hij wist dat ik een dag later naar huis kon…. Toen zei ze tegen mij dat zij met Zwolle had gebeld en dat Zwolle had gezegd dat ik toen wel naar huis mocht…Nou toen werd ik zo laaiend… ik werd zo boos… want ik wist wat de chirurg had gezegd en dat ik absoluut nog niet naar huis mocht… ik dacht nu gaan jullie het dat ook nog in mijn schoenen schuiven dat ik dit zelf had bedacht …..en dat de chirurg zeker had gezegd dat ik naar Deventer moest om te herstellen en hier zaten zelfs mijn echtgenoot en de oudste dochter bij….en naar mijn weten kan je in 1 dag niet herstellen, ja dan moet er een wonder zijn gebeurd…

Dus ik zei tegen haar: “waarom ben ik dan naar Deventer gebracht als Zwolle al wist dat ik een dag later naar huis ging…. Ja zei ze dat weet ik ook niet…. Ik was zo verbijsterd…ik snapte er echt niks meer van!

Helaas had ik nog een vraag aan haar: “moet ik ook weer terug komen voor controle bij de chirurg?… Het wonderlijke antwoord wat ze gaf: “Nee dat hoefde niet en ik had over twee weken toch een afspraak had bij mijn eigen neuroloog voor de botox injecties dus de neuroloog kon ook tussendoor wel eventjes snel naar mijn wond kon kijken”…. Ik was stomverbaasd en zei: “Ik denk niet dat ze dat doet want botox gaat aan de lopende band en dan doet ze die dingen niet tussendoor” Ik had namelijk in die jaren wel geleerd dat je voor alles in het ziekenhuis een aparte afspraak moet maken want dat levert meer geld op.. dus deze afspraak klopte voor geen kanten… nou daar gaf ze mij dus ook wel gelijk in en zei toen dat ik dan wel een afspraak zou krijgen bij de arts die mijn Hernia had behandeld in Deventer dus over 4 a 6 weken voor controle bij haar….. ik vond het heel jammer dat ik niet meer naar de chirurg hoefde.. maar goed ik dacht dan maar de arts in Deventer beter iets dan niets… maar ze sprak over mijn operatie of was het niks geweest en ik moest mij niet zo aanstellen… het stelde niets voor… terwijl de chirurg had gezegd dat het een hele zware operatie was geweest…

Ik werd steeds bozer en verdrietiger over de hele gang van zaken… en wilde maar 1 ding en dat was zo snel mogelijk daar weg…

De taxi kwam en ik kreeg van te voren 10 mg morfine en toen kon ik gaan…. Die hele morfine deed niks… want de hele ophoging van medicatie deed niks… ik had vreeslijke pijnen en die bleven…. Maar goed ik moest de taxi in en de rit was de vreselijkste rit die ik ook heb meegemaakt… de arme taxichauffeur deed erg zijn best om zoveel mogelijk de drempels te mijden maar ja dat lukte natuurlijk niet goed, dus ik kwam thuis en ging op mijn bed liggen in de woonkamer en kon helemaal niks meer…ik was totaal uitgeput en kon mij niet meer bewegen vanwege de helse pijnen…

De volgende dag las ik mijn dossier door met de overdrachten ed.… en daar zie ik ineens een brief van Zwolle van de chirurg waarin staat dat ik eind mei een afspraak heb met hem…nou nu brak spreekwoordelijk mijn klomp…echt nu snapte ik er helemaal niks meer van… maar ik was wel enorm blij want dit wilde ik graag….

Alleen mijn vermoeden werd nu wel heel erg bevestigd dat Deventer het advies van de chirurg volkomen heeft genegeerd en dat ze volgens mij helemaal niet het dossier hebben gelezen van Zwolle want zij zeiden dat ik niet meer terug hoefde te komen bij de chirurg. Ik was zo gedesillusioneerd van wat er gebeurt was in Deventer en snapte er tegelijk ook totaal niks van…ik heb ontzettend liggen huilen en voelde mij aan mijn lot overgelaten…. Niet serieus genomen. Wat had ik dit in mijn hele leven al vaak meegemaakt….

De volgende dag heb ik toch maar eens met Zwolle gebeld en Zwolle zei dat het onvoorstelbaar was wat er was gebeurd… Zwolle gaf mij ook gelijk in het feit dat als de chirurg vond dat ik 1 of 2 dagen later wel naar huis kon dan was ik vanuit Zwolle naar huis gegaan en niet eerst nog naar Deventer… dus zij vonden het ook heel erg vreemd allemaal…

Mijn conclusie is dat ik afgerekend ben op mijn dossier van vroeger en wat bekend is in Deventer over mij, en niet op de gegevens van Zwolle.. en dat ik totaal niet serieus ben genomen en aan mijn lot ben overgelaten…. Er zijn grove fouten gemaakt en ik lig met de gevolgen…. Ik wil ook niks meer met Deventer te maken hebben en stop ook per direct met de behandelingen bij de neuroloog in Deventer voor mijn botox… ik heb mij nu aangemeld in Enschede bij polikliniek voor Bewegingsstoornissen die mij ook de botox gaan geven…helaas moet ik nog geduld hebben tot 28 Juni…  dan gaat de arts daar mij eerst opnieuw onderzoeken en dan krijg ik daar de botox… helaas merk ik nu dat ik dus al 2 weken over de tijd ben met mijn botox injecties, wat tot gevolg heeft dat mijn ogen steeds meer dicht gaan knijpen, het licht niet goed meer kan verdragen, wind word lastig dus mijn zonnebril wordt weer even mijn maatje….mijn mond verstijfd wat het praten lastiger maakt en dat mijn neusvleugels steeds heen en weer vliegen…. allemaal indirecte gevolgen van een mis behandeling in een Ziekenhuis wat totaal mij niet zag maar een dossier!

Mijn huisarts staat gelukkig achter mij en zegt ook: “Het ziekenhuis kan dan wel goed staan aangeschreven maar je hebt te doen met de poppetjes en dan is het maar net wie je treft!

Ik laat het hier niet bij zitten en ben mij nog aan het beraden welke stappen ik hierin kan gaan nemen…. maar een klacht kunnen ze tegemoet zien!

Ik hoef toch niet alles te pikken????

Bestaan er nog Engelen??


Bestaan er nog Engelen??

Soms denk je dat God ver weg is, vooral als je in een benarde situatie zit of verblijft en je denkt het komt nooit meer goed… en terwijl dat jij in paniek bent en de angst je overmeesterd is God bezig om zijn engelen te mobiliseren om jou te redden en te ondersteunen in je benarde situatie…

Ik weer thuis na 10 dagen ziekenhuis… ben inmiddels geopereerd aan mijn Hernia… het was nogal een forse hernia met een enorme zenuwbeklemming, en er was zelfs en stukje wervelschijf afgebroken wat dwars zat… dus de chirurg is flink bezig geweest… omdat ik tijdens de operatie geen lidocaïne mocht hebben had ik na die tijd heel veel napijn… de meeste mensen krijgen qua verdoving narcose en lidocaïne waardoor ze na de operatie nog ongeveer 24 uur verdoving hebben zodat de pijn te dragen is… ik mag helaas geen lidocaïne hebben omdat mijn bloeddruk dan wegvalt, dus had ik ontzettend veel napijn….

Helaas was de Dystonie na de operatie niet erg aardig voor mij, en doordat de Dystonie getriggerd werd door de pijn die ik had, begon al vrij gauw de verkrampingen en spasmen op te spelen… gevolg nog meer pijn en ik kwam in een vicieuze cirkel terecht… ja en hoe kom je hier weer uit!

De neurochirurg besloot om het pijnteam in te schakelen om het dragelijk voor mij te maken… het pijnteam kwam en ik kreeg een morfine (PCA) pomp en een hele zware pijnstiller voor de nacht… dit gaf gelukkig wel verbetering en was er blij mee.. alhoewel de pijn nog geregeld er door heen schoot waren dat gelukkig momenten, over het algemeen ging het met de pomp redelijk…

De narcose was best wel een dingetje…. dit was het enigste waar ik ontzettend tegenop zag.. de operatie op zich had ik alle vertrouwen in..had een erg bekwame chirurg dus dat zou wel goed komen…. maar met name hoe  ik uit de narcose zou komen bracht mij zorgen… werd ik labiel.. werd ik psychotisch… belande ik in een dellier …

Delier na een operatie

Dit was best wel heel spannend ook voor de artsen en verpleegkundigen… en natuurlijk ook voor mijzelf en mijn echtgenoot… maar ik wist dat God bij mij was en met mij mee ging, ook de operatiekamer in… en eigenlijk ging ik heel rustig onder narcose…. had met mijn moeder gesproken en zij zei… zing een lied… ga zingend de narcose in misschien wordt je dan wel wakker met hetzelfde lied.. en ik ging zingend onder zeil… met het lied “Groot is uw Trouw O Heer”

Na de operatie werd ik wakker op de uitslaapkamer en ik had het flink benauwd.. mijn hart had het flink moeilijk gehad en ik kreeg extra zuurstof…. de zusters waren ontzettend aardig en stelden mij gelijk gerust dat alles goed was gegaan en dat ze blij waren dat ik er weer was… af en toe zonk ik weer wat weg maar ik was ontzettend rustig… had wel heel veel pijn maar dat was logisch…

Maar ik was verbaasd dat ik mij zo rustig voelde en nadat mijn hart weer een beetje was bijgekomen mocht ik weer naar de zaal terug…. en steeds ervoer ik die enorme rust en vrede in mij… of was er helemaal niks gebeurd… ik voelde mij helemaal op mijn gemak en veilig…dit had ik nog niet eerder meegemaakt en ik werd zo blij… een enorme blijdschap kwam over mij..ondanks de pijn wilde ik wel zingen… ik wist dat er heel veel mensen voor mij hadden gebeden en nog deden en ik wist zeker dat God mij bewaarde.. Dat God voor mij zorgde dat ik niet in de war zou raken.. Hij gaf mij rust en vrede… wat was ik dankbaar… ontzettend dankbaar… en weer kwam ik tot de ontdekking dat gebed werkt!!!!

Helaas begonnen de verkrampingen en spasmen steeds meer op te spelen, dit was wel een vervelende bijwerking van de narcose… de medicatie werd meer opgeschroefd… en de dagen duurden lang omdat ik door de pijn niet goed kon slapen… ik kreeg gelukkig elke dag bezoek en dat was een welkome afleiding..

Een paar dagen later kreeg ik een enorme aanval van Dystonie, en ik lag uren verkrampt in bed… steeds ontzettende spasmen die elkaar vlug opvolgden….ooo wat deed dit zeer.. wat een ontzettend ondraaglijke pijn.. of was er iemand met een mes in mijn rug aan het steken…hierdoor kreeg mijn rug een ongelofelijke oplawimus…. en alle pijn van voor de operatie kwam in alle hevigheid terug… oo wat baalde ik.. de chirurg was hier al bang voor geweest maar zei dat hij dacht dat de hernia niet terug was gekomen, maar dat de boel geïrriteerd was en er nu door de Dystonieaanval een flinke zwelling en ontsteking was gekomen… en ik moest hier eigenlijk medicijnen voor slikken om zo snel mogelijk die zwelling en ontsteking kwijt te raken… dus ik kreeg een zusje van prednison.. Dexamethason.. hier was ik niet zo blij mee want ik was allergisch voor prednison… dit veroorzaakt bij mij een labiele reactie dus ik was bang dat ik ook door de Dexamethason een allergische reactie zou krijgen… en hier zat ik nou niet op te wachten… het ging juist zo goed… maar ik dacht.. God heeft mij ook bewaard voor nare gevolgen van de narcose dus dit zal ook wel los lopen..

Ik kreeg voor de nacht 4 mg Dexamethason en wonderwel sliep ik als een roosje…alleen de volgende dag werd ik wakker met een vreemd angstig gevoel.. ik stond op van bed en begon enorm te shaken op mijn benen… trillen als een espenblad.. en na een half uur trillen en niet kunnen lopen begon ik te huilen.. dit heeft al met al anderhalf uur geduurd en toen werd  ik rustig…. verder van de dag ging het wel aardig dus s’avonds kwam de arts langs om te overleggen… ik deed mijn verhaal en hij zei “ja het is een gok… gaan we ermee door, wat eigenlijk moet, of stoppen we maar dan duurt je herstel nog langer”… ik dacht er even over na en zei “ik heb niet zoveel keus dus laten we maar doorgaan”… en de arts besloot om dagelijks 3x 2 mg Dexamethason te geven en hopelijk had ik er niet teveel last van….. ik kreeg hem eerst weer voor de nacht dus ik dacht nou dan slaap ik in ieder geval lekker….

Maar helaas gebeurde het tegenovergestelde… ik kon niet slapen… ik deed geen oog dicht… en op een gegeven kreeg ik een ontzettend naar gevoel over mij heen… pfff wat was dat een rot gevoel… de paniekaanvallen begonnen te komen, en ik probeerde tijdens een paniekaanval goed mijn ademhaling onder controle te houden zoals ik vroeger wel had geleerd…. maar de angst werd af en toe zo groot dat mijn keel werd dichtgeknepen… na een aantal uren werd ik ontzettend moe van allen en ook heel erg labiel…  ik begon te huilen…. maar ik wilde mijn kamergenoten niet wakker maken dus probeerde letterlijk mijn tranen in te slikken… nou dat moet je dus nooit doen want je stikt letterlijk…. ik kreeg op een gegeven moment letterlijk geen lucht meer… en de hele nacht was ik bezig mij zelf bij elkaar te houden…. bij tijd en wijle riep ik God aan… maar het voelde net of was Hij heel ver weg… en de angst kreeg steeds meer plek in mij lichaam…

Inmiddels was het ochtend geworden en in een keer krijg ik een whatsapp bericht binnen… de dominee…. toevallig??? nee daar geloof ik niet in.. en wat schrijft de dominee op dat moment…

Hebreeen 13:5b “Want God heeft gezegd: “Ik zal je nooit in de steek laten. Ik zal je nooit verlaten.”

BAM….die komt binnen….. en ik brak nog meer in duizend stukjes… nog meer verdriet en angst kwamen eruit… God wist precies wat ik op dat moment nodig had… Hij zei letterlijk tegen mij.. weest niet bang.. Ik ben er wel, Ik hou je vast, Ik laat je niet in de steek… op dat moment hoorde ik een stem in mij die zei… “Vraag de dominee om voor je te bidden, nu op dit moment”... Ik besloot om naar die stem te luisteren, en deed wat die stem tegen mij zei, ik typte terug dat het op dit moment helemaal mis ging, en ook wat de oorzaak was en of hij voor mij wilde bidden en dat ik met hem mee bad, elk aan een kant van de telefoon… ik kreeg direct bericht terug met twee biddende handen

Ik wist op dat moment dat er voor mij werd gebeden…. hij schreef ook dat hij dit bericht direct zou delen met anderen zodat ik meegenomen kon worden in hun gebeden…. ondertussen stuurde God ook nog mijn favoriete verpleegkundige langs en die legde de armen om mij heen… zo mocht ik letterlijk Zijn aanwezigheid even voelen.. en wat had ik dat even nodig… langzaam aan hield het huilen op keerde de rust en vrede weer terug in mij.. en niet alleen het huilen hield op maar ook de angst ging weg… de vreemde gewaarwordingen gingen weg…. en wederom wist ik en ervoer ik hoe sterk gebed is…

Bidden helpt echt… 

God hoort en verhoort onze gebeden… ook al lijkt de hemel van koper.. en heb je het gevoel dat je niet door het plafond heen komt en dat God ver weg is en niet luistert!       Hij is er wel, en onderwijl dat jij denkt dat het helemaal mis is en nooit meer goed komt… is Hij bezig om zijn engelen te sturen…

Weet je niet dat ik mijn Vader maar te hulp hoef te roepen en dat hij mij dan onmiddellijk meer dan twaalf legioenen engelen ter beschikking zou stellen?                 Mattheüs 26:53

Wauw…. wat hebben wij een onvoorstelbare grote God… ik ben zo dankbaar dat Hij mij gespaard heeft en dat het ergste wat ik kon bedenken niet is gebeurt…..

 

 

 

 

 

 

 

Brief van God


Deze Brief vond ik laatst op internet en het kwam bij mij binnen…..pfff….zo mooi

Wil het graag met jullie delen…wees er door getroost en bemoedigd!

Brief van God

 

Mijn Geliefde kind

Ik hou van jou. Ik heb altijd al van jou gehouden

Dus maak je geen zorgen vandaag.

Ik zorg voor je. Ik sta je bij

 

Als je iets nodig hebt: vraag het aan Mij!

Als je Mij roept, dan zal Ik je antwoord geven

Ik zal het afmaken, als jij niet meer verder kunt.

 

Als mensen je beledigen, of je zit in ellende,

weet dan dat je door Mij sterk bent, niet uitgeput raakt.

IK GELOOF IN JOU

Wees maar vastberaden en standvastig, laat je niet ontmoedigen

Ik bescherm je en bij Mij kun je schuilen.

 

Ik zal herstellen wat gebroken is, Ik genees je pijn

Ik troost je als je verdriet hebt.

Ik hoor je gebeden en Ik luister.

 

Ik heb meer voor je in petto dan je kunt voorstellen.

Als je je eenzaam voelt, kom bij mij en Ik geef je Liefde

Als je je onzeker of down voelt, herinner je dan aan wie je toebehoort

Je bent van Mij. Houdt je dus vast aan Mij

 

Ik zal alle tranen uit je ogen wissen

Zie ik maak alles nieuw

Ik ken je, door en door

Ik loop voor je uit, luister naar Mijn stem en volg Mijn weg

 

Jij bent mijn geliefde kind, Ik ben vol Blijdschap over jou.

Ik heb je bij je naam geroepen, jij bent van Mij

Je bent zo kostbaar, zo waardevol

 

Wanneer het tegen zit: Bid!

Je mag je zorgen op mij afwentelen

Geluk en Genade zullen altijd achter je aan komen

Vertrouw op mij, Ik zal je leiden.

 

Je Hemelse Vader

 

Ik ben zo moe……..


1930489_10154010099719458_7802327664517067253_n

Ja ik ben zo moe….. zo moe van het strijden….. in plaats van dat je ziek bent en de tijd en de rust krijgt om te herstellen, ben en blijf je nog voortdurend aan het knokken aan het strijden voor je eigen huisje boompje beestje.

Aan het vechten en knokken om de eindjes aan elkaar te kunnen blijven knopen, te strijden om te krijgen waar je eigenlijk recht op zou hebben maar door dit LAND helaas niet meer vanzelfsprekend blijkt…

Ja en dan heb je ME…. en de rest, aandoeningen wat niet erkend wordt maar waardoor je tussen wal en schip valt, omdat je ziekte niet erkend wordt dus volgens instanties en sommige doktoren tussen de oren zit, moet je je zelf maar redden terwijl je dat niet kan….

Doordat je lichaam continu jou in de achteruitversnelling zet…. doordat je lichaam steeds de signalen afgeeft dat je echt moet gaan liggen, anders steekt je lichaam er wel een stokje voor……. door gewoon te zeggen doe het zelf maar en je letterlijk onderuit gaat…. ja ik weet ik lijk heel sterk, ja ik ben een optimistisch persoon (gelukkig), maar als letterlijk je alles afgepakt wordt, en daardoor de ontspannende dingen zelfs niet meer mogelijk zijn, je nog meer aan huis gekluisterd bent…. blijf dan maar eens optimistisch……

En ik weet ik ben niet de enige in dit LAND, helaas heb ik heel veel (medestrijders) die net zoals ik moeten knokken om overeind te blijven, lichamelijk, geestelijk maar ook financieel….. en als je dan bijna alles ontnomen wordt, puur omdat je aandoening niet erkend wordt, dus simpelweg niet bestaat, geen hulp krijgt om simpelweg door de bomen het bos te vinden, waardoor je alles zelf moet uitzoeken, waardoor de stress zo hoog word en je geestelijk er bijna weer aan onderdoor gaat…..en je financieel door alle regeltjes en wetjes aan de grond komt te zitten…. omdat je ettelijke eurootjes boven het minimum uitkomt waardoor je voor allerlei potjes buiten de boot valt….. en ze denken ook nog dat je door middel van die paar eurootjes alles kan blijven doen…want je zit er toch boven??? Maar het is nog al een groot verschil als je een potje kunt krijgen van €100,00 euro en zelf €10,00 boven het minimum uitkomt…dat is wel even snel gerekend 90,00 verschil….. denken ze echt dat wij het dan van €10,00 kunnen doen??? Hoe krom zit deze wereld in elkaar…… en ja…..

HOE BLIJF JE DAN NOG POSITIEF?????

Ja oke ben het lang geweest, misschien wel te lang mijn best gedaan…… te lang een big smiley gehad…

En dan heb IK gelukkig nog een partner…. een schat van een man….. iemand die voor mij door het vuur gaat……..en wat ben ik blij en gezegend met hem…. maar ook hij is door alle stress van de afgelopen twee jaar geknakt….. hij is voor mij blijven zorgen…. en wat het erge is… al de mensen die voorbij zijn gekomen van instanties, met allerlei belovende woorden…. je blij maken met mooie woorden…. ja dit is oneerlijk, ja wij gaan u helpen want u heeft er recht op… ja dit gaan wij wel winnen…… ja ik zie wel dat het goed komt…. nou mooi niet piet…….

Als dan alles tegenzit, en zelfs de artsen elkaar tegenspreken… dan is het toch het makkelijkst dat men zijn handen er van aftrekt????

Ach zij gaan weer naar huis, en kruipen s,avonds in hun bedje en draaien hun om en doen hun oogjes dicht en gaan slapen….. wij liggen uren wakker…. wakker hoe moet het verder…. hoe wordt ik morgen wakker?? met hoeveel pijn…. hoe moe wordt ik wakker……… hoe gaat mijn lichaam zich vandaag tegen mij keren??? welke lichaamsdelen/functies kan ik vandaag niet gebruiken???? elke morgen is het weer een verassing… en de onderzoeken blijven maar doorgaan…. want ja er is wel wat met u aan de hand hoor!!! maar wat????? ja dat weten we niet… en ik wordt steeds vermoeider en wanhopiger.. en niet alleen ik, ook mijn lieve man….. want je bent NOOIT alleen ziek…. helaas niet….

En ja omdat je geen zorg krijgt, althans niet de juiste had mijn lieverd geen andere keus dan minder te gaan werken…. ook omdat er op de werkplek helaas in Nederland weinig oog is voor Mantelzorgers…. maar dat niet alleen, mijn man heeft ook nog een WSW indicatie en dan zou je toch zeggen dat je de nodige begeleiding krijgt…maar nee in Nederland kennen ze dat niet… want iedereen heeft het druk… ja zelfs de instanties die er voor opgeleid zijn om je daarin te begeleiden…. zoals stichting MEE… zelfs die worden door de instantie Gemeente met de handen op de rug tegen de muur gezet…want owee…….als die nog iets zouden vinden waardoor wij wel recht op hulp zouden kunnen hebben dat kan niet!!!!

Dus nog minder financiële ruimte… maar van alle kanten beloftes… het komt goed…. u heeft recht op dit, op dat…. en nu blijkt dat het loze beloftes waren…… maar terugdraaien kun je niks… want ze zien je aankomen…. bang dat door de druk van de mantelzorgtaken, zullen we toch niet het maximale uit onze werknemer kunnen halen….

Dus weer een jurist… weer een advocaat… maar moeten wij ze nog geloven???? Echt niet…. maar als je geen hoop meer kunt hebben, geen moed meer kunt vinden, dan komt het spreekwoord moet verloren al verloren dichtbij…

En dit allemaal door een ziekte die niet wordt erkend… herkend…. en geaccepteerd dat het een invaliderende ziekte is… en mede lotgenoot heeft het verwoord in onderstaande blog……

Willen jullie de tijd nemen om het te lezen???… Alvast bedankt….

http://www.magiceveryday.nl/2016/05/25/740/

En ja waar is God dan in dit hele verhaal…. in al deze ellende… in al dit onrecht….??????

Moeilijk… ik weet Hij is er… ik weet Hij is erbij en zorgt voor ons… en tot nu toe is dat ook nog steeds waarheid…en ja Hij geeft kracht…. maar soms… soms dan schreeuw ik het uit naar Hem…. simpelweg omdat ik het dan niet meer weet…. simpelweg omdat ik dan wanhopig ben.. en ja waarom schreeuw ik het dan naar Hem uit?

Omdat ik weet dat Hij de antwoorden heeft.. Hij weet hoe het allemaal komt… Hij heeft mijn leven in Zijn hand.. Hij heeft mij gemaakt…maar dan mag ik mij vast houden aan de belofte dat ik niet boven mijn eigen kunnen verzocht wordt…. maar pfff wat is dat soms moeilijk…… echt…. wat slaat de twijfel dan soms toe… Heer waarom….wanneer houdt het op…. en weet je die vraag mag je gerust God stellen… waarom gebeurt dit Heer… oké antwoord krijg je niet altijd en pas later zie je soms waarom…. maar God begrijpt waarom we het vragen… Hij begrijp waarom we dan twijfelen, bang zijn, zorgen maken….wij zijn maar mensen en Hij houdt zoveel van ons… maar Hij zegt ook

Wees niet bezorgd, heeft God gezegd
Want ik zal steeds voor je zorgen
Altijd, nu, vandaag en ook morgen
Ik heb mijn armen om je heen gelegd.

Kijk maar naar de vogels in de lucht
Ze krijgen eten in alle overvloed
God, de Heer is het, die ze voedt
Er is niet één die Hem ontvlucht.

Jij bent veel meer waard dan zij
God weet wat je nodig hebt, elke dag
Zolang je op deze aarde leven mag
God, de Heer, Hij blijft je steeds nabij.

Wij mensen maken ons vaak zorgen
Over onze kinderen en ons bestaan
En kunnen de problemen soms niet aan
Heel veel dingen zijn voor ons verborgen.

Toch zegt God, maak je maar geen zorgen
Want ik ga met je mee door het leven
God wil ons helpen en ons het beste geven
Wees niet bezorgd voor de dag van morgen.

( Uit het Bijbelboek Mattheüs)
Fedde Nicolai

Hij begrijpt ook waarom wij ons zorgen maken….. en Hij wil ook niet dat dit allemaal gebeurt…. dit is het werk van mensen… God wil dat het goed met je gaat…. dat je blij bent….. dat je gezond bent… maar helaas leven wij in een gebroken wereld waarin dit niet vanzelfsprekend is… maar wij hebben wel een hoopvolle toekomst dat eens dit voorbij is…. dat eens dit moeilijke leven stopt en wij in eeuwigheid in een perfect lichaam in een perfecte omgeving mogen leven…

En tot die tijd mogen wij ons aan het bovenste gedicht vasthouden… als wij steeds maar weer terugkeren naar Hem…. Hij zorgt en dat doet Hij bij mij door middel van muziek.. teksten….en plaatjes… en zijn Woord…. maar je moet Hem wel gaan opzoeken….. Hij wil zo graag dat je Hem dan opzoekt en je het bij Hem brengt en dan zal Hij er mee aan de slag…. maar wat is dat moeilijk loslaten… VERTROUWEN dat het goed komt…. Vertrouwen dat Hij jou leven in Zijn hand heeft…. en dat gaat met vallen en opstaan…..want soms snap ik echt geen snars van het leven……

En ja op dit moment ben ik gevloerd…. maar Hij raapt mij wel weer op als ik Zijn hand vastpak… elke keer kom ik weer sterker uit de strijd….. want Hij is erbij….

12573069_659492850821087_862380808218210486_n

En soms staat je leven stil door toedoen van andere mensen…. van instanties… en kun je even helemaal niks…..tijdelijk je hobby’s en andere dingen aan de kant zetten….. wat pijn doet… echte pijn….. en je wereldje wordt helaas steeds kleiner…… omdat door alle stress… en je lichamelijke en financiële ongemakken je er niet zomaar op uit kunt………en dan is het een kunst om wel de kleine dingen te pakken… die nog wel lukken en kunnen en daar van te gaan Genieten….Iedereen heeft dit op zijn tijd nodig……en ja van te voren calculeer ik in dat ik na die tijd in moet leveren…..en soms heb ik dat ervoor over…

Het is zwaar en dat zal het ook blijven…..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het wonder van Pasen….


9b9408fd791322fcd652224e25bf695d

Het leven is soms net een achtbaan….. Het is bij mij hollen of stilstaan… en hoe stap je uit die achtbaan….. hoe zet je je leven even stil….

pffff Moeilijk.. en ja dan heb je weinig tijd om te bloggen of je site bij te houden maar mijn man is vanavond zijn hobby aan het uitoefenen en kan ik heerlijk even schrijven, ja even uit die achtbaan stappen en van mij af schrijven want dat heb je af en toe hard nodig.

Ik heb in mijn vorige blog nog gezegd dat er met Pasen nog meer bijzondere dingen zijn gebeurt en dat ik dat in een aparte blog zou vertellen… Nu bij deze….

Tweede Paasdag besloten wij naar Simply Jesus te gaan van David de Vos Stichting Go And Tell, omdat we als vrienden van Go and Tell kaartjes binnen hadden kregen. Eigenlijk kon ik niet gaan, want ik had zo veel pijn. Maar ik wilde er toch naartoe. We hadden een fantastische dag en werden enorm gezegend door de woorden van David geïnspireerd door de Heilige Geest.

Het begon al bijzonder want er kwam een jongeman met een hoedje op naar mij toe. Hij zei: ‘Ik wens u de opstandingskracht van de Here Jezus toe. En hij zei er achteraan: ‘God is enorm van u aan het genieten.’ Ik vond dat een beetje gek, maar eigenlijk ook heel bijzonder.

Aan het eind van de eerste preek zei David de Vos: ‘Neem een beeld in je hoofd van hoe jij jezelf ziet, en daarna een beeld van hoe God je ziet. Toen kreeg ik een beeld dat ik op mijn benen God stond te prijzen, stralend als de zon. Dat beeld schoof ik terzijde, omdat ik nu eenmaal moest accepteren dat het niet zo is. ‘S middags kwam de preek van Michiel Koelewijn een vriend van David ook dichtbij. Het ging erover dat we God moesten vertrouwen over het feit dat Hij zijn werk af zou maken. En ik kreeg in mijn hoofd dat God mij ook iets beloofd had dat Hij Zijn werk in mij zou afmaken.

In de laatste pauze zat ik in het restaurant en toen kwam er een kale man op mij af. Hij maakte een praatje en vroeg mij toen: ‘Waarom zit je in een rolstoel?’ Meteen voelde ik me ongemakkelijk, want ik was weer een potentieel slachtoffer. Als je in een rolstoel zit, komen er altijd veel mensen naar je toe om voor je te bidden. Dit had ik al vaker meegemaakt en was al helemaal voorbereid om mij niet in te laten pakken.

Terwijl wij aan het praten waren kwam weer die jongen met dat hoedje langs. Hij zei niets, lachte en stak zijn duim omhoog en weg was hij weer.

Maar die kale man sprak verder en vertelde dat God mijn Vader, mijn Pappa is en dat Hij mij natuurlijk het liefste gezond ziet en dat het Hem verdriet doet dat ik in de rolstoel zit. Dit geloofde ik zeer zeker, het is absoluut niet Gods wil dat er verdriet en ziekte is…. Dat is gekomen tijdens de zondeval en zal ook pas goed komen als de Here Jezus terug komt of wij bij Hem zijn…

Toen vroeg hij of hij voor ons mocht bidden. Ik zei bidden mag altijd.. dat vraagt God ook van ons.. De man bad niet voor genezing, maar hij vroeg God of mijn denken vernieuwd mocht worden – en mijn verleden gewist werd uit mijn herinneringen. Ook bad hij voor een vervulling met de Heilige Geest.

Tijdens het bidden was het heel bijzonder, want ik begon mee te bidden en vanuit het niets zong ik het opwekkingslied 581; “Ik wil heel dicht bij u zijn als een kind bij de vader op schoot!” Dit overkwam me nooit eerder.

Toen zei de man: ‘Kom, ga maar staan.’ Eigenlijk had ik daar helemaal geen zin in, want ik wilde geen poppenkast in een vol restaurant. Ik dacht ik wil niet, straks staat iedereen te kijken enz.. enz.. Maar het was alsof ik ineens uit de rolstoel geduwd werd. Ik ging staan en vanaf de eerste stap liep ik recht… van de hele ataxie was geen sprake meer mijn coördinatie tussen mijn hersenen en mijn lichaam was weer helemaal hersteld…

Zo instabiel ik was, zo stabiel liep ik nu! Ik liep naar hem toe, we omhelsden elkaar en we straalden allemaal!

Ik draaide me naar mijn man toe, maar wilde toch die kale man nog even bedanken. Dus draaide ik mij weer terug maar die man was ineens verdwenen. Het was net of was hij er nooit geweest, en de mensen om ons heen gingen gewoon door met de dingen die ze aan het doen waren, ze schonken helemaal geen aandacht aan ons. Het was net of was er helemaal niets gebeurd..

Heel bijzonder… ik dacht wat hebben wij een liefdevolle God, Hij wist precies wat ik nodig had en ook wat ik absoluut niet wilde…. Hij houd dus zoveel van mij dat Hij hier ook gewoon voor zorgde…

Ik ben lopend achter de rolstoel weer terug gegaan naar de zaal, we zaten doordat ik in een rolstoel zat vooraan. Tijdens het zingen kon ik gewoon gaan staan; Ik stond….Hem lovend en prijzend stralend als de zon! Precies zoals dat beeld dat God me had gegeven tijdens de ochtenddienst….Wauw….

Natuurlijk begonnen na een poosje mijn benen ongelofelijk te trillen want mijn spieren zijn natuurlijk ongelofelijk slap.

Bij de laatste oproep van David voor vervulling met de Heilige Geest, stond ik op om daar gehoor aan te geven. Toen ik daar stond dacht ik dat mijn man mijn hand pakte. Maar het was mijn man niet die mij vastpakte want hij stond zelf ook in aanbidding. Nee het was God…het was zo overweldigend ik voelde het echt….God raakte mij zo diep…. Ik heb zo gehuild…. Ik voelde dat ik vol stroomde met Zijn liefde….. opnieuw…  HIJ HOUDT VAN MIJ EN HOUDT MIJ VAST!!!

Terwijl ik daar stond kwam weer die jongen met dat hoedje langs. Zei niets, lachte met een big smile en weg was hij weer………………

God heeft een wonder gedaan, hij heeft mij letterlijk en figuurlijk weer met beide benen op de grond gezet… God heeft de verkeerde coördinatie in mijn hersenen naar mijn lichaam toe genezen waardoor ik letterlijk weer met beide benen op de vaste grond kon staan, en Hij heeft figuurlijk mij met beide benen weer op vaste grond in mijn denken gezet, mijn denken vernieuwd, in die zin dat ik dingen eerder los kan laten, situaties gauwer naast mij neer kan leggen, denken dat het om Hem gaat, dat het gaat om Hem 100% te vertrouwen..Dat Hij het beste met mij voorheeft.. Dat mijn taak is om in Zijn liefde te rusten… niet continu bezig zijn om anderen het naar de zin te maken..mijzelf wegcijferen. Je mag best af en toe wat egoïstisch zijn….. Mijn please gedrag is een heel stuk minder geworden….Ik heb een enorme rust gekregen… Het gaat erom dat ik God please en niet anderen….Mensen teleurstellen altijd elkaar, hoe goed je het ook met iemand voor hebt….maar Hij stelt NOOIT teleur…. Hij is mijn Toekomst…

Ik heb beide mannen niet meer gezien….. ik weet ook niet of ze echt hebben bestaan…  Voor mij waren het twee engelen door God gezonden…..

Waarom deel ik dit nu? Omdat ik hoop en bid dat mijn verhaal een bemoediging mag zijn voor andere mensen die ook worstelen met wat er in hun leven gebeurt, maar God is een God van liefde, Hij houdt zoveel van jou dat Hij het beste met jou voorheeft….

Het is absoluut niet zo dat als je maar blijft volharden en bidden en geloven dat God dan wel geneest… soms doet God het ook niet…. En waarom??  ik weet het niet… daar kan ik helaas geen antwoord op geven… maar dan mogen we biddend om elkaar heen staan en dan mogen we weten dat Hij er wel bij is en kracht geeft, nieuwe kracht….om samen de strijd aan te gaan….

God geeft ook mensen om je heen om samen door de strijd te gaan, om bemoedigd te worden door er voor elkaar te zijn… door voor elkaar te blijven bidden… het is zo nodig om elkaar voortdurend bij Gods troon te brengen… elkaar te helpen, want we blijven leven in een gebroken wereld, en er zal strijd blijven, er zal ziekte blijven, en ja ook ik heb nog steeds mij beperkingen zoals Autonome neuropatische Dysfunctie, mijn Diabetes die vervelende stadiums bereikt zoals zenuwen die uitvallen en nog steeds heb ik mijn hulpmiddelen nodig, en door mijn ME ben ik zo vreselijk vermoeid dat ik nog steeds mijn balans elke dag moet zoeken en dat gaat met vallen en opstaan.

Maar ik heb wel geleerd dat Hij erbij is… dat Hij niet loslaat…. Dat Hij zoveel van je houdt…

Hij heeft jou gezocht, Hij heeft jou gewild….Hij heeft jou gemaakt omdat Hij jou wilde, Jij bent Zijn Parel, de Parel die Hij weer zocht omdat jij Hem aan de kant had gezegd en dacht ik kan het zelf wel, maar Hij heeft jou weer gevonden, en om die Parel weer in Zijn bezit te krijgen moest Hij de Hoogste prijs betalen en dat heeft Hij gedaan door zijn eigen zoon te geven zodat jij weer Zijn parel kon zijn…

944429_537351142996045_2007973589_n

Ik geloof dat wij pas volledige genezing ontvangen als we bij God zijn. Dan zal ons dat gegeven worden… dan krijgen we een perfect en volmaakt lichaam en als wij ons vasthouden aan die belofte en geloven in de Here Jezus mogen wij daar ook verlangend naar uitzien.

Het is zo belangrijk om voor elkaar te blijven bidden…..God hoort ons zeer zeker en Hij laat ons niet los, ook al lijkt de situatie hopeloos, Hij heeft alles in Zijn hand….. ook jou leven…..laat het een bemoediging voor iedereen zijn… en gebeurt het niet meer op deze aarde, dan gebeurt het als wij bij God zijn, want dan zijn wij perfect zonder gebrek of enige beperking, wat een enorme mooie bijzondere Toekomst… een Toekomst om naar uit te zien..

En nu zult u zeggen: “maar waarom heb je dan nog steeds al die andere aandoeningen en beperkingen?” God geneest toch niet half???? Ja waarom? Geneest God dan niet helemaal???? Ik weet het niet… dat antwoord heb ik ook niet, en ik berust erin….. Ik geloof dat God geeft wat wij nodig hebben en Zijn liefde is zo Groot…

Mijn spieren zijn nog steeds heel zwak, en ik ben ontzettend moe en ik merk dat ik heel rustig aan moet blijven doen. De pech is dat mijn spieren niet meer herstellen op dit moment, en doordat ik nu wat meer doe qua bewegen met mijn spieren en ze niet herstellen gaan ze alleen maar nog meer achteruit, bv: als je een hele dag hebt gewerkt weet je dat je een goede nachtrust moet hebben om je lichaam te laten herstellen, zodat je de volgende dag weer met een uitgerust lichaam je werk kunt doen, maar als je niet gaat slapen dan gaat je lichaam in volle kracht door met het gevolg dat je na ….. dagen volledig instort en je lichaam dus niks meer kan, zo is het ook met mijn spieren, ze herstellen niet meer, maar ik gebruik ze wel al is het met mate… met het gevolg dat ik nog veel meer pijn in mijn spieren heb….en daardoor dus uit moet kijken met wat ik wel doe en wat  ik niet doe…..om zo weinig mogelijk de vervelende vruchten te plukken en ik het langer vol houdt.

Dus lief zijn voor je zelf….. dat heb ik hier zeker door geleerd…

zet jezelf

Maar ik ben allang blij dat mijn coördinatie terug is en ik niet meer dronken ben als ik loop, dat ik niet meer de afwijking heb om naar links te lopen…..en daar ben ik enorm DANKBAAR voor!!!

 

 

Mijn Lichaam en IK……


 

12799262_1690167861258574_9003043225733558937_n

Mijn lichaam en ik…

Goedemorgen lichaam

Elke morgen als ik op sta kom ik je tegen…. Moet ik met je dealen… met al jou ongemakken..

Weet je wel wat je met me doet????

Weet je wel hoe moeilijk ik het vindt om elke dag jou weer tegen te komen?

24 uur per dag bezorg je mij pijn, lichamelijk maar ook geestelijk…

En het lastige is dan ook nog dat de ene dag de andere dag niet is, het is net of doe je het erom…. Ik heb er niet om gevraagd dat je mij zoveel pijn geeft.. of misschien toch wel?

Had ik maar….. had ik maar gepraat… had ik maar mij geuit.. was ik maar meer voor mij zelf opgekomen… had het geholpen? Ik weet het niet…. Mijn bron van alle ellende ben ik gelukkig kwijt maar het lijkt er op dat jij het stokje over hebt genomen…. En dat vindt ik zo gemeen…

Als ik wakker wordt heb ik het gevoel of heeft mijn geest geslapen maar dat jij de hele nacht hebt gewerkt…en mijn hoofd wil dan gewoon opstaan en jou verzorgen… lekker douchen.. insmeren opmaken zodat jij er weer verzorgd uitziet… maar omdat jij de hele nacht hebt gewerkt wil jij niet dat ik dat allemaal ga doen.. en sommeer jij mij om te blijven liggen.. jij maakt mij dan dodelijk vermoeid omdat jij nog rusten wil… of je geeft mij zoveel pijn dat ik wel moet blijven liggen. Jij neemt op die manier alle plek in, jij wilt dan gewoon dat ik naar je luister,  ja dan ben ik wel eens eigenwijs en doe ik wel wat ik wil.. en dan laat je het toe… totdat je genadeloos terug slaat…

Ooo wat moet ik altijd ontzettend rekening met je houden… en dat wil ik niet en dat kan ik niet…. Dat vindt ik zo moeilijk….

Ik ben net begonnen met leven en dan moet ik nu dus leven met jou…. Jij die over mij heersen wil en dat is iets wat ik dus totaal niet meer wil… ik wil leven.. ik wil graag leven zoals ik wil…. Genieten van de dingen die ik leuk vindt niet continu rekening houden met welke afstraffing ik na die tijd weer krijg van jou…

Mag ik leven… mag ik eindelijk leven…. Jij beperkt mij ontzettend…. En ja dan zeg je dat heb je aan jezelf te danken…

Had je mond maar open getrokken… was toch meer voor jezelf opgekomen… had die troep niet geslikt.. en dan geef ik je ook nog gelijk… maar dan zeg ik wel tegen jou:… dat kon ik niet op dat moment….. echt waar ik kon het niet…. Ik durfde niet…. Ik was BANG… ik was zo bang…. Bang om weer alleen gelaten te worden.. bang om weer alles te verliezen…. Ik kon het niet… en nu ben jij het gevolg van mijn zwijgen…. Ik wil nu zo graag leven maar jij houdt mij gevangen…. Jij houd mij voortdurend in de tang….. soms heb ik wel eens een dag dan denk ik en voel ik, oké het gaat wel een redelijk goede dag worden, maar dan doe ik maar eventjes iets,  al is het maar was opvouwen.. en na tien minuten is die goede dag weer in duigen…

Hoe kom ik van jou af… ik heb heel wat dokters gezien om er achter te komen waarom jij mij dit allemaal aandoet.. en de conclusie is omdat ik niet heb gesproken… omdat ik niet voor mijzelf ben opgekomen… omdat ik maar overal ja en amen op zei…. Omdat ik maar gewoon letterlijk en figuurlijk alles heb geslikt…

En weet je nu moet ik daar mee dealen… dealen dat ik hier dus elke dag mee wordt geconfronteerd….. 24 uur per dag…elke minuut van de dag wordt ik door jou hieraan herinnerd…. En weet je hoe rustig aan ik het ook doe… hoe ik ook mijn grenzen bewaak.. jij blijft.. jou pijn blijft.. jou moeheid blijft…. Jou ongemakken blijven.. elke keer pak je weer iets van mij af.. elke keer leg je de lat hoger voor mij om mee om te gaan…

Pffff dit is zo moeilijk… en weet je omdat jij mij zo in de steek laat heeft dit ook zijn weerslag op mijn ik zijn…. Ik merk dat doordat jij steeds moe bent, ik steeds minder hebben kan.. ik raak ook steeds vermoeider.. door dat jij mij steeds meer beperkingen oplegt, wat mij ontzettend frustreert, ik merk dat ik weer stiller wordt.. dat ik weer meer in mijzelf gekeerd ben… waarom om dat jij mij dodelijk vermoeid maakt… en mij door de pijn al zoveel prikkels geeft dat ik er simpelweg geen andere prikkels meer bij kan hebben.

Het slaan van een deur.. muziek die te luid staat.. mensen om mij heen die aan het eten zijn.. ik kan het soms niet meer verdragen en dat alleen maar omdat jij mij al zoveel prikkels geeft.. door je moeheid en je pijnprikkels.

En ja wat moet ik dan????  hele dagen op bed gaan liggen??? Ja om de pijn moet ik dat… om de vermoeidheid die jij mij geeft moet ik dat.. om lief tegen jou te zijn moet ik dat…..maar daar doe ik mij zelf geen plezier mee.. ik wordt er alleen maar  depressief van.. en lusteloos… dan heb ik het gevoel dat ik  niet meer leef… en ik ben net weer begonnen met leven… dus hoe dan nu????

Op bed blijven is geen optie.. van bed is eigenlijk ook geen optie… want dan ga ik al over mijn grens.. zodra ik opsta ben ik al over mijn grens gegaan…

Zo als je leest blijft er niet veel over om met jou te dealen..

Dus… ik kies er dus voor om over mijn grenzen te gaan.. de ene keer meer als de andere keer….. jij slaat toch terug ook al zou ik het niet doen…en dan geef ik af en toe maar aan jou grillen toe….. totdat ik merk dat ik ietsje pietsje meer energie weer heb om….. weer over JOU grens te gaan.. maar ook om mijn ik weer de ruimte te geven… totdat ik weer door jou teruggefloten wordt… en zo is het cirkeltje weer rond….

12376383_911671372286723_233256397790559065_n

Weet je de laatste tijd start ik vaak maar met 1 lepel, terwijl een gezond iemand start met 20 lepels…en dan moet de dag nog beginnen….. ik weet echt niet waar ik de kracht nog vandaan haal om de dag door te komen en jou te weerstaan…. Misschien mijn wilskracht om te leven.. want er is maar 1 ding wat ik wil en dat is leven… ik wil genieten… en ik kan niet genieten als ik op bed lig of in de stoel lig…… de muren blijven dezelfde kleur…

Maar een leven met jou is niet het leven wat ik wil… en dan is het zuur dat ik dus de rest van mijn leven wel met jou moet leven…dat ik de rest van mij leven dus elke minuut van de dag herinnert wordt aan mijn “verkeerde keuzes”

Ik kan jou niet uitschakelen jij bent onlosmakelijk met mij verbonden en wij zullen een deal moeten sluiten….. alleen hoe?…. ik weet het niet…althans nog niet… wie weet leer ik dat nog…. ik probeer nu met de dag te leven… mijn dingen zoveel mogelijk te doen en ja als jij mij dan terugfluit dan geef ik er maar aan toe.. ik weet het leven is geven en nemen….. ook hierin waarschijnlijk…..

Maar 1 ding weet ik ook dat God mij iets heeft belooft… er is eens tegen mij gezegd, en dat kwam van God, iemand had een woord van God voor mij gekregen en zei dat God afmaakt waar hij is aan begonnen… nou Hij heeft mij het leven teruggegeven … en Hij zal mij ook de mogelijkheden geven om te leven en het leven te kunnen gebruiken zoals hij dat voor ogen heeft… alleen ik snap er nu nog helemaal niks van, ik kan nu nog niet het niet het hele plaatje overzien, God wel die weet waarvoor ik geboren werd,  wat ik zal worden…. Hoe het met mij zal gaan.. en hoe ik uiteindelijk zal zijn als ik bij Hem kom… Maar in de tussentijd is het aan ons om hier ons leven te leven, en ons leven bestaat nou eenmaal uit keuzes… Hij heeft ons een vrije wil gegeven anders waren we allemaal we marionetten geweest, en ja we zijn mens en maken goede keuzes maar ook minder goede keuzes…. Maar wat is het zuur dat dit gevolgen zijn van mijn keuzes,…. Angst…..stilte…. maar ook van andermans keuzes……van personen die mij zo misbruikt hebben op allerlei fronten….

Maar ook in deze tijd (lijdenstijd) mag ik weten dat de Here Jezus ook hiervoor aan het kruis is gegaan voor al mijn gebrokenheid maar ook voor de gebrokenheid van de ander die mij dit allemaal heeft aangedaan….en dat ik mag schuilen in zijn armen.. dat zijn armen om mij heen zijn…  eens zal Hij zijn belofte inlossen….

Is het makkelijk nee zeker niet.. jij laat mij gigantisch in de steek en de toekomst is onzeker…. Hoe lang ga jij dit nog doen en waar ga je mij nog meer in beperken… hoever takel je mij nog meer af…

Maar dan heb ik weer twee keuzes…… ik wordt bang… ik wordt stil….

Of… ik ga leven met al mijn beperkingen… met al mijn niet kunnen en ga besluiten te leven en de dingen te gaan doen wat ik nog wel kan en zo goed en zo kwaad als het kan die te gaan ontwikkelen.. en de toekomst los te laten en te vertrouwen in wat nog komen gaat en dat er maar 1 is die mijn leven in Zijn hand heeft…

Op dit moment sta ik op dit kruispunt… welke afslag neem ik?????

Brrrr keuzes ik haat ze……..

Maar…….. ik heb geen keus………wat je ook beslist…. Zodra je iets beslist heb je al een keuze gemaakt……

Een keuze blijf ik maken en dat is LEVEN maar hoe???????

Dat is nu nog een groot vraagteken hopelijk wordt het een uitroepteken….!!!

 

 

7cf8409ddce3564b772f01b10f06e3d3

Altijd dichtbij!


Morgen heb ik een belangrijke dag….

Morgen ga ik naar UMCG naar professor Wolffenbuttel.. o wat ga ik hopen dat hij mij verder kan helpen…

maar ik zal vanaf het begin beginnen… het is een heel verhaal.

In 2014 heb ik allerlei onderzoeken gehad in MCL Leeuwarden en daar kwamen een aantal onderzoeken uit.. maar ik bleef achteruit gaan en ik kreeg weer nieuwe symptomen, meer neurologische symptomen….

Ik had al het syndroom van Meige toebedeeld gekregen wat een gevolg was van overmatig medicatie gebruik maar ik bleef neurologisch achteruit gaan.

Nu kwam ik begin 2015 opnieuw hier mee in MCL terecht en kreeg een EMG onderzoek… hier was ik enorm blij mee en hoopte dat ze konden vinden wat er aan de hand was…. de assistente deed het eerste deel van het onderzoek en toen kwam de neuroloog voor het tweede gedeelte… hij was erg aardig en behandelde me als een normale patiënt…toen zei hij dat hij even in het dossier wilde zien wat hij precies bij mij moest doen.. hij sloeg mijn dossier open en je wilt het geloven of niet maar hij veranderde als een blad aan de boom.. kortaf…. nors en hij deed erg minderwaardig tegen mij…. ik snapte eerst niet wat er aan de hand was maar toen ging er een lichtje bij mij branden… hé hij had in mijn dossier gekeken en ik kreeg een donkerbruin vermoeden dat er iets in stond wat NIET LEUK was.. en ik wist ook meteen wel wat… mijn psychiatrische diagnoses…. ooo ik werd zo kwaad en voelde mij zo machteloos… ik had zoiets van waarom???? Hij heeft zeggen en schrijven 1 naaldje in mijn hand gestoken en huppekee klaar was kees…. nou mevrouw er mankeert u niets u moet gewoon maar weer naar de huisarts terug gaan, het gaat gewoon hartstikke goed met u en anders zit het u helaas tussen de oren…. ik was helemaal overdonderd… hij vroeg nog hebben we nog andere onderzoeken gedaan? ik zie ja bloedonderzoek… ooo hij zei loopt u maar even mee naar de assistente bij de balie dan krijgt u die uitslagen ook meteen, hoeft u niet weer te komen… ik liep mee (toen kon ik nog een lopen) bij de balie, wat midden in de wachtkamer stond en die zat bomvol, zei hij nou mevrouw alle bloeduitslagen zijn goed totaal geen tekorten dus veel succes met uw verdere leven… ik was zo overdonderd dat ik verbouwereerd ben weggegaan….. maar ik was het er totaal niet mee eens, maar besefte eens te meer dat het nog een enorm gevecht zou worden…totdat er een dokter zou komen die mij serieus zou nemen,  ben weer terug naar de huisarts gegaan en vroeg om een second opinion..mijn huisarts begreep mij gelukkig en stuurde mij door naar UMCG Groningen de Neurologie… na een gesprek daar kreeg ik opnieuw een EMG onderzoek, nu wel een gedegen onderzoek… alles werd meegenomen, en de neuroloog die het onderzoek deed zei:”nou mevrouw we kunnen niet zoveel uit dit onderzoek halen maar dat u wat mankeert is wel duidelijk en er zijn nog zoveel onderzoeken…

Na een paar weken kon ik terug komen voor de uitslag nou daar werd ik niet vrolijk van en kon het moeilijk geloven… want de uitslag was Neurologische functionele stoornissen….. maar waren dan al die diagnoses die gesteld zijn in MCL reumatologie dan nog wel waar omdat de symptomen allemaal op elkaar lijken. Maar zei ik tegen de arts assistent, de neuroloog die het onderzoek heeft gedaan had het over nog meer onderzoeken… nee hoor zei ze dit is de uitslag u moet hier mee leren leven. Ik kreeg verder ook geen uitleg… heb hier in december weer een gesprek over aangevraagd en heb toen uitleg gekregen… het was toch wel zeker een gevolg van alle medicatie gebruik en helaas kon de neuroloog het niet bewijzen d.m.v een scan en moest ik het van haar aannemen.

Nou ja hier kon ik gewoon moeilijk mee eens zijn….. ik kon dit niet accepteren….. en ik zocht door op internet… ik kwam op de Facebook site van B12 tekort de vergeten ziekte…. en vroeg lidmaatschap aan en werd lid…. ik ging lezen lezen enz… en ik had op 1 na alle symptomen van B12 tekort en na een poosje durfde ik in het kort mijn verhaal te delen en er gebeurde een wonder…. iemand pakte het op en ik kreeg een privé bericht…. heb een heel gesprek gehad en zo kwamen er ineens 3 vrouwen op mijn pad… zij deelden mijn verhaal op de research groep van de B12 waar allerlei doktoren en professoren in zitten en warempel Dr. Wolffenbuttel pikte mij eruit en hij nam contact op met 1 van de drie vrouwen en vroeg wat mijn situatie was… het balletje ging rollen…

Ondertussen ging ik nog steeds naar mijn eigen internist in MCL, maar mijn lichaam ging steeds meer dingen niet opnemen en ook accepteerde mijn lichaam ineens geen medicatie meer wat ik altijd slikte.. ik kreeg chronische netelroos… het lichaam nam geen insuline meer op dus werd opnieuw insuline resistent wat ik in 2004 ook had alleen dat kwam toen van alle medicatie die ik toen slikte en nu slikte ik toch niks meer??? ik snapte mijn eigen lichaam niet meer…. het liet mij zo intens in de steek…. ik ging naar een diëtiste en die schreef mij diëten voor een glutenvrij dieet en een lactose vrij dieet en een fructose vrij dieet…dit bracht ietsje verbetering… vooral qua buikpijn.

Ook geestelijk had dit een weerslag op mij en ik werd steeds emotioneler… dit onbegrijpelijke…. dit niet te verklaren..en niemand die mij serieus nam….ik had geen controle meer over mijn lichaam….. de internist zei, je hebt het Metabool syndroom weer terug…. ik zei hoe kan dat dan??? ja dat kon hij mij niet vertellen maar wilde dat ik meer insuline ging spuiten en ooo ik dacht daar gaan mijn kilo,s die ik zo mooi was afgevallen…. ik zag mij alweer als een olifantje worden iets wat ik absoluut niet meer wilde….

Ondertussen ging de bal naar dr Wolffenbuttel gewoon door, ik moest een verwijsbrief via de huisarts vragen naar de endocrinologie in UMCG, zo gezegd zo gedaan… maar daar ging de telefoon… de huisarts hij zij, ik snap er niks van maar je aanvraag naar UMCG is afgewezen…. nou ik had nog nooit gehoord van een afgewezen second opinion… en de huisarts ook niet… hij zei dit heb ik nog nooit meegemaakt…

Ik heb meteen weer contact gezocht met de drie vrouwen en zei met dr Wolffenbuttel… ik kreeg en mail waarin stond wat de huisarts moest in vullen, in een nieuwe verwijsbrief en dat ik persoonlijk uitgenodigd werd door professor Wolffenbuttel…. nou ik had nog nooit meegemaakt dat een arts en dan ook nog een professor zomaar een patiënt uitnodigde… en dan ook nog iemand met een ongelofelijk ingewikkeld en beladen dossier…. maar de huisarts schreef opnieuw een verwijsbrief

En een paar weken later viel er een brief van UMCG op de mat.. een afspraak met dr Wolffenbuttel in het UMCG op de diabeteskliniek…. o wat was ik blij maar het was nog maar oktober en ik kon pas in februari heen… ik dacht als ik dat maar redt…. ik voel namelijk dat ik steeds meer achteruit ga… steeds minder energie… steeds meer dingen enz die mijn lichaam opgaf….. maar ik wist 1 ding zeker God had er voor gezorgd dat er een dokter kwam die mij wilde zien… dit weet ik 100% zeker en ik vertrouwde er ook op dat Hij ervoor ging zorgen dat ik naar hem toe kon in februari… en ja nu is het dan eindelijk morgen zover…

Wat was het zweten.. wat was het afzien en wat was het zwaar…. echt waar  en nog….en echt waar ik heb God heus niet elke dag dichtbij ervaren… maar verstandelijk weet ik dat Hij erbij was……

Vaak vraag ik God waarom…. maar ook vraag ik God van… ik heb zo vreselijk veel pijn.. oké als ik dit moet doorstaan wilt u het dan maar dragelijk maken of mij dragen…of…… er gewoon bij zijn…. en vaak denk ik dan aan de voetstappen in het zand… in de moeilijkste periode draag ik je…. maar dan nog is het best moeilijk…. zwaar om 24 uur pijn te hebben…24 uur moe te zijn en dan niet gewoon moe waarvan je weet nou als ik een nachtje slaap dan ben ik er wel weer maar moe zijn dat nooit meer overgaat ook al lig je een heel dag op bed te slapen… en dan door het moe zijn ontzettend veel geestelijke en emotionele ongemakken… niet kunnen concentreren….en de rest….

En ja dan mag ik morgen heen, maar wat ben ik eigenlijk bang…. bang voor het onbekende…. wil de professor mij wel helpen als hij mijn hele dossier nu heeft gelezen???…. wil hij er energie in steken of word het weer een teleurstelling….. wordt ik weer afgerekend op mijn verleden??? Neemt hij mij serieus???? Ik weet het niet…. en dan moet ik loslaten…. er op vertrouwen dat Hij er bij is en voor mij zorgt……..en ik weet zeker dat dat zo is…. daar twijfel ik niet aan… verstandelijk,  maar hoe vaak sluipt dat stemmetje niet naar binnen en je herinnert aan de dingen die misgingen… dokters die je niet serieus nemen… dat is het allerergste… en dat zijn leugens die absoluut niet waar zijn maar dan moet je zo sterk zijn om dat steeds tegen je zelf te zeggen…. en wat is het dan mooi dat je vrienden hebt die je erdoor heen helpen die het steeds weer tegen je zeggen dat Hij er bij is en voor je zorgt… God brengt deze mensen op je pad….heb er gisteren een plaatje van gemaakt… vrienden zijn een Zegen van God….

 

 

En dan het moeilijkste het overgeven… het vertrouwen op God dat Hij het beste met je voor heeft…

ik ben in mijn leven zo vaak teleurgesteld dat je bijna geen vertrouwen meer hebt in mensen, maar ook in God is dat zo ontzettend moeilijk…. terwijl je wel weet dat je God mag vertrouwen maar ik worstelde er wel ontzettend mee.

Totdat ik afgelopen donderdag naar een vrouwenspecial mocht in Hoogenveen, daar sprak en zong een lieve vriendin over haar leven wat voor diepe dalen ze had gekend, en hoe ze had ervaren dat God bij haar was, hoe God voor haar gezorgd had.. en ik hoorde zoveel herkenbare dingen… hoe je je kan voelen als je hele leven op je kop staat…. als vrouw wil je zorgen en dan kom je op een punt dat je je moet laten verzorgen… alle grond onder je voeten wordt weggevaagd.. je wankelt en dan toch mag je weten dat God erbij is, dat de Here Jezus, je vriend naast je zit, en je vast houdt.. oo wat was het een bemoedigende avond..  en ja als je zoveel teleurstelling hebt meegemaakt, zoveel pijn hebt meegemaakt en dat God zegt,  geef het maar aan mij…. en toen zong ze het lied Wil je met me ruilen…

oo wat werd ik geraakt… en ja ik wilde zo graag maar ik durfde eerst niet… ik dacht.. mijn pijn en mijn verdriet en mijn teleurstellingen wil God vast niet ruilen… maar toen zei ze… Hij is aan het kruis gegaan in ruil voor jou… doordat de Here Jezus is gestorven voor jou mag jij weer bij God horen en een prachtige toekomst tegemoet gaan… als de Here Jezus niet in jou plaats was gegaan was je verloren geweest en zouden wij nooit een prachtige toekomst tegemoet gaan…..en ik voelde zo de drang om te ruilen omdat ik er zo graag vanaf wil… ik wil zo graag van al mijn teleurstellingen af, van mijn pijn… van mijn pijn die mij is aangedaan.. en met wie kun je dan beter ruilen dan met de Here Jezus… Hij is tenminste te vertrouwen daar was ik in de jaren wel achter gekomen…. door de genezing van mijn psychische aandoeningen, mij van de medicatie af te halen… en de allergrootste genezing was dat Hij mij mijn LEVEN weer terug heeft gegeven.. dat Hij mij een geweldige echtgenoot terug heeft gegeven….een steun en toeverlaat.. en zo kan ik nog wel even doorgaan… dus ja ik wilde al mijn teleurstellingen en pijn aan hem geven en vroeg God of ik er VERTROUWEN EN HOOP  voor terug mocht krijgen…

En God zegt in de bijbel dat Hij doet wat Hij belooft dus waar ben ik nog bang voor, en dan zeg ik met een gerust hart Uw wil geschiede…….