Jouw tranen….


In de tuin van God zal je na het zaaien van tranen altijd vreugde oogsten! Geef niet op, als je jezelf ontelbare keren in slaap gehuild hebt, als je overmand bent door depressie, teleurstelling en verdriet! Er zal vreugde zijn!

Jouw tranen hebben de zaadjes van vreugde, die God heeft geplant in jouw leven, bemest.

Degenen die de tranen van ellende, verdriet en teleurstelling hebben gezaaid, hebben de grootste ruimte voor vreugde!

Jouw tranen….

Bijzondere woorden voor elke vrouw!


Bijzondere woorden die elke vrouw zou moeten horen!

 

Wij hoeven niet te vechten….


We hoeven niet te vechten....

Wij hoeven niet te vechten om iemand te zijn… maar zijn iemand omdat Hij in mij is!

“Als mijn muren vallen” deel 5


Angst voor Afwijzing

De derde muur is de muur van De Angst voor Afwijzing

Deze blog is het vervolg op de blog “Angst voor afwijzing” en ga ik je vertellen hoe je deze muur omver kunt gooien en hoe God herstel geeft..

Het is belangrijk om die muur om te gooien.. dat je weet waar je ware identiteit ligt… en bij wie je moet zijn als je beproeft word… of wordt aangevallen door de leugens in je denken…

Je moet steeds terug naar je bron… en je bron is bij Jezus… Gods liefde is constant en betrouwbaar… Hij blijft altijd dezelfde… er is niets veranderlijker als de mens… maar als wij naar God toe gaan en bij Hem de waarheid vinden zullen we steeds vaster in onze identiteit komen te staan… en zal de angst voor afwijzing verdwijnen..

Wij mogen weten dat wij in Zijn liefde geworteld zijn Efeziërs 3:17 en niet in de leugens die afwijzing met zich meebrengt…

We moeten stoppen met ons oude leven… ons oude denkpatroon… Ons oude leven heeft een onstabiel fundament het is besmet met wat anderen van ons denken… met ons oude denken… ons eigen ik… onze eigen prestaties…

Maar we mogen in een nieuw leven gaan wandelen dus ook in een vernieuwd denken… waarin een stabiel fundament is waar Zijn waardering in ligt… Zijn woorden en beloften in liggen… Zijn hulp en Genade in ligt.. waar we in een proces vernieuwd worden in ons denken…

Wij mogen onze toevlucht zoeken in de aanvaarding van God.. hoe God over ons denkt.. God houdt zoveel van ons…. maar Hij houdt te veel van ons om ons te laten hoe we nu zijn…

Hij wil zo graag met ons aan de slag.. om ons te vormen meer en meer naar de persoon zoals Hij jou heeft bedoelt…. en ja dan worden we geschuurd en geschaafd… gesnoeid.. maar als je op een goede manier wordt gesnoeid ga je meer vrucht dragen…

En dan mogen we gaan staan in onze nieuwe vrijheid..

Jezus wist als geen ander wat afwijzing was… Hij heeft in verschillende vormen afwijzing ervaren… via verleiding… via beproeving… maar Jezus wist wat Hij moest doen als hij afgewezen werd… als Hij beproeft werd… het was voor Hem altijd een reden om dan Zijn Vaders aanwezigheid op te zoeken…

Als wij ons afgewezen voelen mogen wij ook weten wat wij kunnen doen…. wij mogen ons dan terugtrekken bij onze liefdevolle Vader… en ons laten vullen met Zijn aanvaarding… Hij staat met Zijn armen wijd open op je te wachten!

Ik ervaar juist dat crisis mij dichter bij God brengt… moeilijke periodes brengen mij dichter bij God dan als alles goed gaat….

Door wat ik in mijn leven heb meegemaakt heb ik God leren kennen als een liefdevolle God.. als een God die voor mij zorgt en die er altijd is… die altijd thuis is.. als ik het moeilijk had dan riep ik God aan en dan was Hij er… dan kreeg ik bv plotseling een passende Bijbeltekst of kwam er op dat moment een geweldig mooi lied voorbij op de radio… luister altijd naar Groot Nieuws Radio   Hierin hoorde ik altijd Gods bemoedigend stem die zij… Ik ben er wel hoor… wees niet bang Ik hou je vast… en dan werd ik rustig en kon ik vol vertrouwen weer verder..

Heb jij ook zo’n verhaal… dat je juist in moeite God vond? Of herken je dat niet… 

We mogen accepteren wie we zijn…

31454163_1780491212015359_1136647358126227456_n

We mogen leren om tevreden te zijn met wie we zijn… en waar nodig natuurlijk aan de slag om meer op Jezus te gaan lijken… maar we mogen weten dat we geaccepteerd zijn door God.. dat Hij ons ziet door Jezus.. zonder enige voorwaarde… daarin mogen we groeien…

Daar tegenover moeten we de deur naar afwijzing sluiten… en dat doe je door:

  • Niet afhankelijk te zijn van menselijke waardering
  • Niet trots te zijn
  • niet anderen tevreden willen stellen om de waardering
  • niet de ander tot onze bron maken

JEZUS IS DE BRON VAN HET  LEVEN!!!

Wij mogen vrij wandelen in de aanvaarding van God….. De liefde van God ervaren en geloven geeft een vaste identiteit als geliefde zoon of geliefde dochter…. Jezus leefde vanuit deze aanvaarding van de Vader…..

Als je geliefd en geaccepteerd wordt dan bestaat het gevaar dat wij ons trots gaan voelen… dat we de eer aan ons zelf geven… maar wij mogen niet vergeten dat wij herstel van ons verwonde hart hebben gekregen puur door de genade van God.. omdat Hij van ons houdt en om ons geeft.. aan God dus alle eer!!!

Als iemand mij eert en bevestigd is dit een uitstekende aanleiding om God te loven en te danken voor wat Hij in mij heeft gedaan…

Om je muur te laten vallen zul je stappen moeten zetten naar God toe maar ook naar de vijand…  Ten eerste moeten we de “angst voor afwijzing” BELIJDEN bij God… aan Hem vergeving vragen dat je in deze leugen hebt gelooft en dat je er ook naar hebt gehandeld…  Stap 2 is het HERROEPEN bij de vijand…  en dan heb je de muur AFGEBROKEN…… en rest je nog om God te DANKEN voor dit wonder en mag je God vragen dat Hij je wil vullen met de waarheid… met Zijn aanvaarding en Liefde.

Als je muur is gevallen krijg je ruimte van God om te groeien en te ontplooien.. en dan mag je God vragen of Hij je wil helpen om tot ontplooiing te komen en in vrijheid te leven.. door dat je muren vallen wordt je ruimte groter… je kan het zien als een tuin… eerst was je tuintje klein.. je had beperkt ruimte omdat er dikke muren om heen stonden… maar hoe meer muren er vallen hoe groter jou tuin wordt… en dan mag je bidden:

Heer Jezus, leidt mij om het nieuwe goede land in te nemen, dat u mij geeft… Laat mij die plaats zien en help mij die vorm te geven. Ik heb Uw hulp nodig, om de grenzen van mijn tuin te bewaken… Ik wil de door U toevertrouwde schat op de juiste manier te bewaken…

Je bewaakt je tuin door je grenzen aan te geven…. Jij mag in staat gesteld worden om gezonde grenzen te stellen…

Zelfaanvaarding is dat jij je eigen grenzen leert erkennen en dat je ze ook bevestigd… “Ja dit zijn mijn grenzen, dit is wie ik ben”

Grenzen zijn nodig.. God geeft ook duidelijk grenzen aan in de bijbel… grenzen die goed voor ons zijn… als wij die niet respecteren dan gaat het mis.. dan gaan er dingen fout…

Grenzen zijn: Accepteren… Respecteren en Waarderen…

In de ruimte die God je heeft gegeven heeft Hij jou ook schatten toevertrouwd… schatten zijn bijvoorbeeld.. “Gezondheid.. tijd… Liefde.. dromen.. vertrouwen op God.. Ideeën  die je hebt…. handig zijn in creativiteit… kunnen luisteren… kunnen bemoedigen.. kunnen troosten”… enz.. enz..

Welke schatten heb jij van God gekregen en weet jij die schatten te waarderen…

557b21b29745f0228d46da5c863d0596

Ik heb het altijd wel lastig gevonden om te ontdekken welke schatten God mij had gegeven maar na er over na te hebben gedacht kom je er wel achter… en dan mag je er ook wat mee doen.. maar wel binnen je grenzen… ik heb lang geworsteld met wat mijn grenzen waren en nog vind ik dat lastig… er zijn veel mensen geweest die mijn grenzen nooit hebben gerespecteerd… die voortdurend over mijn grenzen gingen… grenzen die ik aangaf maar die genegeerd werden, hierdoor werd mijn eigenwaarde flink op de proef gesteld, waardoor de grenzen die ik had vervaagden, omdat ik op een gegeven moment dacht dat ze niet belangrijk waren, omdat toch niemand er rekening mee hield… Toen ik bevrijd werd in 2010 moest ik mijn grenzen weer leren ontdekken… wie ben ik en wat wil ik.. wat vind ik leuk… wat is mijn mening…dit is zo lastig… en nog vind ik het af en toe ontzettend moeilijk.. want worden ze nu wel gerespecteerd? houd men dan nu wel rekening met mijn grenzen? dat vertrouwen moet groeien en dat heeft tijd nodig…

Als we gescheiden leven van God hebben we vaak geen duidelijk beeld en zekerheid van wat goede grenzen zijn… we weten vaak niet meer wie we zelf zijn… je voelt je emotioneel verantwoordelijk voor de gevoelens en reacties van andere…. Goede grenzen met duidelijke verantwoordelijkheden zijn zo belangrijk voor een christen en helpen je ook om als christen te leven… ieder mens heeft grenzen nodig…

Heel vaak hebben mensen verkeerde associaties met grenzen stellen…  met nee zeggen… Ze zeggen dan dat je ontevreden bent… dat je dan boos bent…  dat je dan opstandig bent..  dat je dan  anderen kwetst… maar dat is niet zo… je bent een mens en hebt beperkte capaciteiten… je kunt niet alles voor een ander doen of oplossen.. je kunt niet voor iedereen verantwoordelijk zijn… jou verantwoordelijkheid is dat je goed voor je zelf zorgt… en dat je doet wat God van je vraagt… gehoorzaamheid aan God moet op de eerste plaats komen…

Maar uit je zelf is dit moeilijk en kunnen wij niet goed onze grenzen stellen… hier hebben we de hulp van de Heilige Geest bij nodig om goede grenzen te stellen…

In Johannes 15:5  staat dat wij Jezus nodig hebben omdat wij zonder Hem niets kunnen…

Ik ben de wijnstok, gij zijt de ranken. Wie in Mij blijft, gelijk Ik in hem, die draagt veel vrucht, want zonder Mij kunt gij niets doen.

En in Johannes 5:19  staat dat ook Jezus niets zonder zijn Vader kon doen…

Jezus​ reageerde hierop met de volgende woorden: ‘Waarachtig, ik verzeker u: de Zoon kan niets uit zichzelf doen, hij kan alleen doen wat hij de Vader ziet doen; en wat de Vader doet, dat doet de Zoon op dezelfde manier.

De Heilige Geest helpt ons om onze puinzooi op te ruimen.. Hij redt ons van gevaar… Hij onderwijst ons… en Hij leidt ons naar de volle waarheid..

In Johannes 14:16-17 staat dat toen Jezus met Hemelvaart naar de Hemel ging Hij ons een helper zou sturen…

Dan zal ik de Vader vragen jullie een andere pleitbezorger te geven, die altijd bij je zal zijn: De ​Geest​ van de waarheid. De wereld kan hem niet ontvangen, want ze ziet hem niet en kent hem niet. Jullie kennen hem wel, want hij woont in jullie en zal in jullie blijven

In 1 Timotheüs 1:7 staat

God heeft ons niet een geest van lafhartigheid gegeven, maar een geest van kracht, ​liefde​ en bezonnenheid.

De Here Jezus is naar de hemel gegaan en pleit voor ons bij God.. als wij iets verkeerds doen.. zondigen.. dan pleit de Here Jezus voor ons bij God… en God ziet ons niet maar ziet de Here Jezus…. De Here Jezus staat voor ons…  waardoor God ons als het ware niet kan zien..  het mooie is als de Here Jezus voor ons is wie kan er dan tegen ons zijn…

Dit staat in Romeinen 8:26

De Geest helpt ons in onze zwakheid; wij weten immers niet wat we in ons ​gebed​ tegen God moeten zeggen, maar de Geest zelf pleit voor ons met woordloze zuchten. 

En een prachtige bemoedigende tekst vind ik in Romeinen 8: 34-39

Wie zal hen veroordelen? ​Christus​ ​Jezus, die gestorven is, meer nog, die is ​opgewekt​ en aan de rechterhand van God zit, pleit voor ons. Wat zal ons scheiden van de ​liefde​ van ​Christus? Tegenspoed, ellende of vervolging, honger of armoede, gevaar of het ​zwaardEr staat geschreven: ‘Om u worden wij dag na dag gedood en afgevoerd als schapen voor de slacht. ’Maar wij zegevieren in dit alles glansrijk dankzij hem die ons heeft liefgehad.  Ik ben ervan overtuigd dat dood noch leven, ​engelen​ noch machten noch krachten, heden noch toekomst, hoogte noch diepte, of wat er ook maar in de schepping is, ons zal kunnen scheiden van de ​liefde​ van God, die hij ons gegeven heeft in ​Christus​ ​Jezus, onze ​Heer.

Hoe behoud ik deze vrijheid… Geef de vijand geen kans om binnen te komen… dus trek de wapenrusting aan… en laat je leiden door de Heilige Geest..

In Jacobus 4:7-8 staat

Onderwerp u dus aan God, en verzet u tegen de ​duivel, dan zal die van u wegvluchten. Nader tot God, dan zal hij tot u naderen. Reinig uw handen, zondaars; zuiver uw ​hart, weifelaars. 

En in 1 Petrus 5:8-9 staat

Wees waakzaam, wees op uw hoede, want uw vijand, de ​duivel, zwerft rond als een brullende leeuw, op zoek naar een prooi. Stel u tegen hem te weer, gesterkt door uw geloof, in het besef dat uw broeders en zusters, waar ook ter wereld, onder hetzelfde leed gebukt gaan. 

Het is dus belangrijk om de wapenrusting aan te doen… omdat ook de vijand niet stil zit..en wij willen toch ons gewonnen land niet weer laten weg roven… wij willen toch onze overwinning niet weer uit handen geven toch?

De wapenrusting kun je vinden in Efeziërs 6:14-17

Houd stand, met de waarheid als ​gordel​ om uw heupen, de ​gerechtigheid​ als ​harnas​ om uw borst, de inzet voor het ​evangelie​ van de ​vrede​ als ​sandalen​ aan uw voeten,  en draag bovenal het geloof als ​schild​ waarmee u alle brandende ​pijlen​ van hem die ​het kwaad​ zelf is kunt doven. Draag als ​helm​ de verlossing en als ​zwaard​ de Geest, dat wil zeggen Gods woorden.

Je hebt daadkracht en moed nodig om grenzen te stellen. Het is moeilijk om goede grenzen te stellen, omdat de kracht en moed die er voor nodig is vaak ontbreekt en het recht op eigen grenzen geroofd is. Als ik mijzelf niet kan begrenzen kan ik mijn leven niet opbouwen en mijn persoonlijkheid niet ontwikkelen… God wil dat ik leef en dat mijn ziel gezond is.

Daarvoor moet ik wel actief worden… God heeft mij verantwoordelijkheid gegeven over leven en grenzen. Ik wil mijn grenzen ontwikkelen en God wil mij daarbij helpen. Het is belangrijk dat ik in beweging kom en uit mijn passiviteit en angsten.

God daagt mij uit: “Alsjeblieft, Roep om Mijn hulp!!! Bid tot Mij, dan krijg je steun en bovennatuurlijke kracht. Mattheüs 7:8 Want ieder die vraagt ontvangt, en wie zoekt vindt, en voor wie klopt zal worden opengedaan.

Ik vraag jullie om mee te bidden in de stiltes jullie verlangens zelf bij God bekend te maken.

Heer Jezus,

Ik belijd mijn onvermogen om gezonde grenzen te stellen. Ik heb Uw hulp nodig. Ik vertrouw hier op Uw belofte: “Gelukkig zijn zij die het verwachten van God alleen en niet van zichzelf…” (Mattheus 5:3) Ik heb uit angst voor de reacties van anderen, mijn grenzen niet goed ontwikkeld. Laat me zien voor welke reacties en van wie, ik zou vrezen? (noem specifieke namen). Ik laat de angst voor deze reacties en eventueel verlies van die relatie los en geef ze aan U terug.

Ik smeek U om mij te vullen met Uw kracht, zodat ik weer initiatief kan nemen. Laat mij zien, wiens aandacht en wiens gemeenschap ik moet opgeven als ik ervoor kies een bevrijd leven met gezonde grenzen te leiden. (brengt de Heilige Geest mij namen te binnen?).

Heer U alleen zult mijn Heer zijn. In Uw naam verbreek deze ongezonde bindingen en vraag U om bevrijding en genezing. Ik spreek Uw waarheid uit over deze situatie. Ik laat wrok en verkeerde reacties bij de persoon. Het is zijn probleem. Hij heeft geen recht op iets van mij. Ik leg mijn hand op mijn hart en beslis innerlijk voor mezelf: “Ik laat de negatieve emoties van anderen niet in mijn hart binnen. Dat is zijn probleem. Ik laat ze bij hem. Ik bescherm mijn hart voor de negatieve emoties van anderen”.

Ik laat mijn grenzen niet door boodschappen van schuld, die me een slecht geweten geven, bepalen. Heer Jezus U zei in de gelijkenis van de arbeiders in de wijngaard: “Is het niet Mijn zaak wat ik doe met Mijn eigendom?” (Mattheüs 20:15). Ik bescherm wat U, Heer, mij als schatten hebt toevertrouwd. (Bedenk wat die schatten zijn: Tijd, liefde, Ideeën, verstand, handigheid, creativiteit, vreugde, gastvrijheid, kunnen luisteren, bemoedigen, troosten, geven).

Ik Gééf, maar ik behoud de controle over mijn geven. Ik Vérgeef degenen die ertoe hebben bijgedragen dat ik moeilijk grenzen kan stellen. (noem in je stil gebed de namen die in je opkomen). Ik vergeef degenen die mijn grenzen hebben overschreden door manipulatie en controle!

Dank U Vader dat mijn waarde ligt in wat U van mij denkt. Ik ben Uw geliefde kind, volledig aangenomen, voor Eeuwig. Dank U Vader, dat U mij omhult met Uw liefdevolle tegenwoordigheid. 

Ik hou ook van U!

Be blessed!

29683495_1760919543970723_5758880420274835053_n

De Volgende keer de laatste dag Muur van afwijzing van anderen!

 

 

 

 

 

“Als mijn muren vallen” deel 4


Angst voor Afwijzing

De derde muur is de muur van De Angst voor Afwijzing

Deze muur gingen we op de derde dag van de cursus “Als muren vallen” om ver gooien… wat was dat een heftige dag… want als je veel met afwijzing in je leven te maken hebt gehad dan bouw je een muur om je heen op die bestaat uit de angst dat het weer gaat gebeuren…

Ik ben deze dag erachter gekomen dat de “angst voor afwijzing” mij eigenlijk klein houdt… dat deze muur mij belemmerd in de contacten met anderen maar ook in mijn zelfontwikkeling…  wat ben ik geschrokken van deze ontdekking… maar wat ben ik blij en dankbaar dat op deze dag bij mij de ogen zijn open gegaan en vooral waarom ik er ook nog steeds zo’n last van heb en dat ik dit eigenlijk zelf in stand houdt…

Wat doe ik mijzelf te kort met die “angst voor afwijzing”  maar ook anderen…

Ik zal proberen uit te leggen wat God mij die dag heeft laten zien…

Wij mensen willen geliefd worden… geaccepteerd worden en erkend worden in wie we zijn… Hier hangt zoveel van af… het is zo belangrijk voor ons zelfbeeld als we opgroeien in een omgeving waarin we gevoed worden met goede positieve woorden…Hier worden we door opgebouwd…

b5a521a8e1208fff433431017a4c3678

Maar als dit niet gebeurd dan is Afwijzing levensbedreigend.

Het is net een motor als die de juiste brandstof krijgt dan draait de motor op volle toeren maar krijgt hij verkeerde brandstof dan zal hij al gauw gaan pruttelen tot dat hij stuk gaat en er mee ophoudt..

Juist daarom is afwijzing en kritiek een grote emotionele belasting.. als je dit veel in je leven hebt meegemaakt dan bouw je een muur op van angst… je wordt bang voor mensen dus dan doe je ontzettend je best om de mensen het naar de zin te maken omdat je handelt uit angst voor de mensen maar dan handel je niet uit geloof in God..

Als je handelt uit angst:

  • ben je bang om erkenning te verliezen..
  • je bent bang om alleen te zijn..
  • je bent bang voor de roddels van andere mensen..
  • je bent bang om uitgelachen te worden…
  • je bent bang voor wat anderen over je denken…

Die angst gaat in je koppie zitten en beheerst op een gegeven moment compleet je denken… waardoor je in leugens gaat geloven die jij jezelf aanpraat en wat anderen tegen je zeggen… bv dat je er niet bij hoort… dat je nooit aan hun verwachtingen kan voldoen…

Angst kan zoveel invloed hebben in je leven dat het je gewoon verlamd… je durft niet meer… het remt je in je doen en laten.. je bent bang om het niet goed te doen.. je bent bang om te falen…. op een gegeven moment ga je jezelf compleet weg cijferen.. je neemt genoegen dat mensen je niet accepteren… je eigenwaarde verdwijnt helemaal en minderwaardigheidsgevoelens komen er voor in de plaats… je gaat ook een rol aannemen waarvan je denkt dat de ander dat wel accepteert en voor dat je het weet ben je een kameleon die zich aan alle situaties aanpast…

Je bent zo bang om anderen te teleur te stellen als je gewoon jezelf bent… (Hoe je denkt dat je bent!!!)

Helaas leidt “angst voor afwijzing” vaak tot een isolement of tot eenzaamheid en uiteindelijk kan er zelf een depressie uit voortkomen…

Ik ervaar zelf dat het mij in een bepaald isolement drijft omdat ik gewoon door de angst niet durf… en doordat ik in een isolement kom ervaar ik de eenzaamheid des te meer… en door de eenzaamheid krijg ik dan last van depressieve gevoelens..en ga je in een spiraal naar beneden in je denken.

De angst voor afwijzing…

  • maakt je afhankelijk van anderen
  • je voelt je uitgeleverd
  •  wat zal een ander wel niet van mij denken…

Daarom:

  • Ben ik bang om nee te zeggen
  • Durf ik niet duidelijk mijn grenzen te stellen
  • Durf ik andere mensen niet aan te spreken
  • Durf ik mijn mening niet te geven

Je vindt het zo verschrikkelijk dat je dit doet… gevolg… je veroordeelt en veracht jezelf erom… en wat gooien we dan meestal in de strijd.. Juist PERFECTIONISME….. je gaat enorme hoge eisen aan je zelf stellen om toch aan je eigen verwachting en die van de ander te voldoen..

Maar wij vergeten één ding… dat je pas perfect wordt als je deel hebt aan het leven van Jezus… wat betekend deel hebben aan het leven van Jezus?… dat is dat wij proberen te denken en te handelen zoals Jezus… maar dit gaat pas als wij eerst naar Jezus gaan met onze pijn en Hem om vergeving vragen… hulp vragen en die hulp dan ook aanvaarden, dan kan Jezus in jou aan de slag en jou denken en angst ombuigen… dan kan Hij aan de slag met die leugens.. en hoe kom je ook al weer van die leugens af… Dit kan door vernieuwing van ons denken…

Niet afgaan op hoe mensen over je denken maar hoe God over je denkt!

Als wij geloven in hoe mensen over ons denken… of bang zijn voor afwijzing dan geven wij mensen wel heel veel ruimte in ons leven om over ons te oordelen dan kun je jezelf afvragen….“waarom heb ik mensen het recht gegeven (om in plaats van God) als rechter in mijn leven in te nemen”

En dan mag je jezelf de vraag stellen: “Wat betekend het voor mij als ik alleen God het recht geef om over mijn leven te oordelen”

Als je daarnaast weet wat God in de bijbel zegt in Jeremia 29:11 

Want Ik weet, welke gedachten Ik over u koester, luidt het woord des Heren, gedachten van ​vrede​ en niet van onheil, om u een hoopvolle toekomst te geven

Max Lucado heeft een mooi verhaal geschreven over afwijzing en angst voor afwijzing.. Niemand is zoals jij!

De wortel van angst voor afwijzing zit in het feit dat je vaak van het slechtste uitgaat… en omdat je van het slechtste uitgaat durf je niet de autoriteit te nemen en beslissingen te nemen…. waardoor je de anderen hun zin geeft en je de ander tevreden stemt.

De ander komt hierdoor onder druk te staan van controle en manipulatie van mensen met angst en problemen… en die mensen met angst en problemen lijken sterk maar zijn ten diepste erg onzeker…

  • Angst voor afwijzing = verbonden met zelf afwijzing
  • Acceptatie van anderen = graadmeter voor onze eigenwaarde
  • Hoe meer twijfel aan onze waarde…. des te meer angst voor afwijzing
  • Negatief zelfbeeld is de oorzaak voor sterke angst voor afwijzing
  • Zoals je over jezelf denkt, zo denk je dat anderen over je denken”..

Maar het gaat erom wat God van je denkt!

De stickers blijven alleen plakken als je er zelf in gelooft..

Als jij weet wie je bent in Jezus Christus dan zullen de stickers van afwijzing niet blijven plakken… dus we mogen gaan staan in de gedachten die God over ons heeft…. Dat we geliefd zijn… dat je er mag zijn… dat God van je houdt om wie je bent… dat Hij jou heeft gemaakt naar Zijn evenbeeld met gaven en talenten die bij jou passen… bij jou eigen ik… en dat je mag leven in het plan dat God met jou heeft.. op de plek waar God jou heeft geplaatst…

Je mag op reis gaan om te ontdekken wie je bent… Hoe God je heeft gemaakt… en welke gaven en talenten Hij in jou heeft gelegd en als je dat weet zul je kunnen leven in je bestemming…

Als je dit gaat doen dan ben je de man die op de rots bouwt zoals Jezus vertelt in Mattheus 7:24-27

Wie deze woorden van mij hoort en ernaar handelt, kan vergeleken worden met een verstandig man, die zijn huis bouwde op een rots. Toen het begon te regenen en de bergstromen zwollen, en er stormen opstaken en het huis van alle kanten belaagd werd, stortte het niet in, want het was gefundeerd op een rots. En wie deze woorden van mij hoort en er niet naar handelt, kan vergeleken worden met een onnadenkend man, die zijn huis bouwde op zand.  Toen het begon te regenen en de bergstromen zwollen, en er stormen opstaken en er van alle kanten op het huis werd ingebeukt, stortte het in, en er bleef alleen een ruïne over.’

Helaas is afwijzing onoverkomelijk… het begint vaak al in onze jeugd… in onze kindertijd… meestal in onze eerste 7 levensjaren… toen hebben we geleerd dat:

  • Ik wordt geaccepteerd als ik lief ben
  • Ik ben het waard om van te houden als ik lief ben
  • Ik wordt geaccepteerd als ik goede prestaties lever

Bijvoorbeeld ouders zeggen: Als je heel lief bent en niet zeurt dan krijg je……………………. Als je goed je best doet op school en goede cijfers haalt dan mag je………………………………… en vul zelf maar in…….

Hieruit leren wij al jong dat als ik doe wat anderen van mij wensen wordt ik gewaardeerd… en als kind ben je volledig afhankelijk van je ouders… want zonder je ouders kun je niet overleven… de ervaring die kinderen als eerste met afwijzing hebben is als ze in de steek gelaten worden of als ze verstoten worden… helaas gebeurt dit in deze tijd veel… denk aan scheidingen..  adoptie… dit is voor 3-5 jarigen een levensbedreigende situatie die het basisvertrouwen verwoest… het is de basis voor grote angst voor afwijzing..

Hoe kunnen we dit dan overwinnen?

Als allereerst Stop met je zelf naar beneden halen… Ontwapen je eigen innerlijke criticus…. het is niet zo belangrijk wat anderen van je denken het is veel belangrijker HOE JIJ OVER JEZELF DENKT!!!!

Erg belangrijk is om te onthouden…

“Afwijzing zegt iets over de ander die afwijzen… niet over jou!!!!”

Wij hebben wel één grote denkfout… halen vaak identiteit en gedrag door elkaar.. maar er zit een groot verschil tussen wie je BENT en wat je DOET!!

Wat iemand doet is vaak niet wie iemand ten diepste is…

Er is niemand die alle mensen mag…..   Ook jij niet.. Klopt dat??? Bij mij wel… ik kan niet met iedereen vrienden zijn omdat sommige mensen je nou eenmaal beter liggen dan andere mensen… wij zijn allemaal uniek gemaakt met een eigen persoonlijkheid maar je hoeft niet met iedereen vrienden te zijn maar je kan wel iedereen respecteren… God wil dat wij mild worden naar anderen mensen maar ook naar jezelf… mensen die afwijzing in hun leven hebben meegemaakt zijn over het algemeen ontzettend hard naar hun zelf toe… wijzen hun zelf af hier heb ik in mijn vorige blog Deel 3 over geschreven… maar God wil dat wij mild worden… dat wij vrijkomen van onze verkeerde patronen… maar dit leer je niet in 1 keer… dit is een proces.. maar gelukkig mogen we dit proces samen met God doorlopen… en elke keer als we weer terugvallen in ons oude patronen mogen we weer opnieuw beginnen met God..

We hoeven niet te vechten....

Afwijzing is zo pijnlijk omdat wij als mensen ten diepste erkenning willen…. en de gevolgen van afwijzing zijn groot…. en vanuit afwijzing word de bron van de angst voor afwijzing en kritiek geboren en dat is een lage eigenwaarde… die lage eigenwaarde uit zich in negatief zelfbeeld… minderwaardig voelen…. dat je niet deugt… 

En dan komen we weer op het feit uit dat God ons elkaar gegeven heeft… we hebben elkaar zo nodig voor de aandacht en erkenning… maar haal het niet alleen bij mensen… want mensen blijven mensen en kunnen fouten maken… er is geen mens perfect…

Vaak zoeken we alleen bij mensen de erkenning… “als anderen mij waarderen geloof ik dat ik het waard ben”…. je maakt jezelf helemaal afhankelijk van de goedkeuring van anderen…maar dan sla je toch de plank mis en stel je eigenlijk de mening van de mens(en) om je heen boven wat God over je zegt.

Van dit stukje raakte ik ondersteboven… wat kwam dit binnen en wat was dit pijnlijk… want wat ik absoluut niet wil is iets boven mijn God plaatsen… maar ik vind het zo moeilijk…. en worstelde daar zo mee… want je krijgt geen briefje uit de hemel waar in staat hoeveel Hij van je houdt… dat Hij je goedkeurt zoals je bent…

OF TOCH WEL????

En ik dacht wat ben ik toch dom.. De Bijbel is Gods Liefdesbrief voor mij… daar staat toch in hoeveel Hij van mij houdt… daar verteld Hij zelfs in hoe ik kan herstellen van de pijn van afwijzing….

Ach deze dingen weet je vaak wel maar vergeet je vaak en hoe belangrijk is het voor ons om aan dingen herinnert te worden… om het steeds maar weer te horen hoe het zit… Gelukkig heeft God engelen geduld met ons!

In mijn volgende blog “Als mijn muren vallen” deel 5 ga ik verder over hoe je de muur van “Angst voor afwijzing” omver kan werpen en herstel kunt ontvangen.

 

 

 

“Als mijn muren vallen” deel 3


Zelfafwijzing

De tweede muur is de muur van Zelfafwijzing

Afwijzing is er in vele vormen.. ik heb in mijn vorige blog verteld over Jou Afwijzing van God dit was de eerste muur die we ondersteboven gingen gooien..

Maar deze muur zul je vast ook herkennen.. de muur van Zelf afwijzing… ooo ik ken het zeer zeker en ben er een ster in…

Zelf afwijzing:

  • Wat is de oorzaak..
  • Hoe herken ik het
  • en wat zijn de gevolgen

Als je last hebt van zelf afwijzing worstel je ook met veel gedachten, gevoelens en vertoon je ook bepaald gedrag… want hoe ga ik met zelf afwijzing om?

  • Vaak probeerde ik ze te onderdrukken
  • Of ik zocht bewijzen dat het niet waar is
  • of ik gaf vaak anderen de schuld
  • of ik bekritiseerde juist anderen
  • ik deed mijzelf pijn
  • ik ben voortdurend aan het malen in mijn hoofd
  • ik zocht erkenning van andere mensen

Je kunt op twee manieren in de spiegel kijken…. de keus is vaak aan jou…

Of je kijkt in de spiegel en zegt: “Heer ik dank U dat ik zo wonderlijk gemaakt ben en van U het leven heb gekregen”.

Of je kijkt in de spiegel en zegt: “Ik heb een hekel aan je maar ik zal je toch maar wassen?”

Vaak zien wij alleen maar naar de buitenkant… oooo… daar zit een pukkel, ooo…. ik wordt kaal, ik ben veel te dik, ik ben veel te dun, heb een te grote neus enz.. enz… maar het is veel belangrijker om te weten wie ons gemaakt heeft en dat Hij van jou houdt om wie je bent… Hoe je hart is…. hoe je binnenkant eruit ziet..

Je moet je zelf accepteren zoals je bent… maar hoe doet je dat dan?

Zelfacceptatie wordt overgedragen het is niet een aangeboren iets.

Je leert jezelf accepteren als je genoeg bevestiging krijgt, als je voldoende gehoord hebt dat je er toe doet.. dat je er mag zijn… dat je geliefd bent… hierdoor ga je van jezelf leren houden… helaas leven wij in een gebroken wereld waardoor je al vanaf je prille kinderjaren dit niet voldoende of helemaal niet hebt gehad.. dit komt omdat je biologische ouders er niet volkomen aan kunnen voldoen… want ook onze ouders zijn niet perfecte mensen.. net zoals jij en ik… de meeste ouders doet hun best naar hun eigen kunnen, maar ook zij komen uit een gezin waar vast en zeker gebrokenheid is geweest… elk huisje heeft namelijk zijn kruisje… waardoor zij ook reageren en handelen vanuit hun imperfectie..

Helaas zoeken wij de bevestiging, de antwoorden vaak bij anderen dan bij God.. bv op school, in je werk, in relaties… maar omdat dit mensenwerk is kun je ook daarin beschadigd worden en onvoldoende bevestiging krijgen… want ook al deze mensen zijn imperfect en reageren vanuit hun ervaringen, vanuit hun gebrokenheid…

Ook ik heb dat altijd gedaan, altijd zocht ik bevestiging bij mensen… ik was er afhankelijk van omdat ik nog niet geleerd had dat ik het bij God moest zoeken… en ik moet eerlijk toegeven dat ik het nog wel doe… en dat is ook niet erg… alleen het verschil met toen en nu is dat ik er niet maar afhankelijk van ben.. omdat ik beetje bij beetje gevuld wordt met Gods bevestiging… met Zijn Liefde dat ik er mag zijn.. dat ik oké ben..

Je wordt afhankelijk van die bevestiging als je je bijvoorbeeld erg minderwaardig voelt, als niemand vandaag tegen je zegt hoe goed je eruit ziet….dan ontbreekt het jou aan een goed zelfbeeld en aan zelfacceptatie…

En omdat mensen ons niet helemaal kunnen geven wat wij juist nodig hebben om tot zelf acceptatie te komen… moeten wij onze bevestiging en onze antwoorden bij God zoeken… er is maar één Vader die het wel kan geven en dat is God.. Alleen God de Vader kan jou deze bevestiging en liefde geven die jij nodig hebt.. je hebt een Goddelijke Vaderlijke JA nodig om te worden zoals God je bedoelt heeft!

God heeft mij op een bepaald moment laten zien dat mensen vaak vanuit hun imperfectie handelen en reageren… hierdoor werd het voor mij makkelijker om bepaalde gebeurtenissen te relativeren en werden mijn gedachten hierover milder, waardoor ik de mensen die mij pijn hebben gedaan, die mij afgewezen hebben kon vergeven. Dit deed God  in mij omdat ik bij Hem mijn bevestiging ging zoeken in plaats van bij mensen.

Maar wat is eigenlijk de wortel van onze afwijzing?

Schaamte!

Je identiteit wordt aangevallen door Schaamte.. en afwijzing is een macht die je verbind met schaamte..

In mijn eerste blog heb ik verteld waar afwijzing uiteindelijk is begonnen, bij Adam en Eva… ze wezen God af omdat ze van de boom aten en toen ze ontdekten dat ze fout waren geweest, kregen ze ook gelijk door dat ze naakt waren.. en direct kwam schaamte om de hoek kijken, ze begonnen vijgenbladeren te zoeken om hun naaktheid te bedekken…

Als ik mijzelf afwijs dan ga ik mij meestal nog onzekerder voelen…  ik ga mij onveilig voelen… de macht van schaamte zegt altijd:

  • Jij hebt fouten gemaakt
  • Jij bent fout
  • Je voldoet niet

God zegt heel iets anders in de bijbel: Romeinen 5:1 Wij zijn dus als rechtvaardigen aangenomen op grond van ons geloof en leven in ​vrede​ met God, door onze ​Heer​ ​Jezus​ ​Christus.

Maar wat is in onze tijd dan onze reactie op schaamte… wij gaan ons verbergen achter onze moderne vijgenbladeren… wij gaan het probleem bagatelliseren, wij gaan het ontkennen, we gaan anderen de schuld geven door niet onze verantwoordelijkheid te nemen.. dit doen we vaak om niet weer afgewezen te worden

Maar wat is het dan fijn om te weten dat Jezus ons nooit afwijst.. wat we ook gedaan hebben… er is altijd een weg terug… Jezus staat klaar om jou op te nemen in Zijn huisgezin…

Helaas hebben wij mensen soldaatjes aangesteld om op de schaamte te reageren… Bijvoorbeeld;

  • Trots: Het niet willen zien
  • Perfectionisme: Ik doe het toch nooit goed
  • Vluchtgedrag: in je werk, je relatie
  • Controle: Alle touwtjes in eigen handen willen houden
  • Manipulatie: op iemands gevoelens spelen
  • Ontkennen: Nee hoor dat is nooit gebeurt
  • Presteren: Stinkend hard je best doen, boven je kunnen werken
  • Isoleren: In je zelf keren, geen contacten meer aangaan
  • Boosheid, Woede

Maar we hebben ook een aantal verdedigingsmechanismen die we gebruiken en dat zijn;

  • Sterk en onafhankelijk zijn
  • Uitsloven
  • Kopieergedrag

Vaak bepalen we zelf wie we zijn door onze fouten en zwakheden omdat we ons daar naar gedragen en denken we dat we pas iemand zijn als we goed doen of tenminste IETS doen en naar wat we presteren…

Oooo… wat is dit een wankele identiteit…

Ik werd hier zo met mijzelf geconfronteerd…hoe vaak doe ik wel niet vreselijk mijn best, mag ik van mij zelf geen fouten maken want dat moet ik toch kunnen… en als ik fouten maak of als ik iets niet kan of niet mijn best doe, dan hoor ik er niet meer bij.. dan mogen ze mij vast niet… en dan mijn onzekerheid die maakt dat ik mij vaak terugtrek… mijzelf isoleer… terwijl ik dit helemaal niet wil omdat ik qua karakter een sociaal persoon ben… Maar dit alles zit er soms zo ingesleten… het is er vanuit mijn vroeger jeugd ingeslopen…. de situaties die ik allemaal heb meegemaakt heeft mij gevormd… heeft mijn identiteit gedeeltelijk bepaald..

Ik gaf mijzelf altijd de schuld van alles wat ik mee had gemaakt… “ik zal het wel verkeerd gedaan hebben”.. “ik ben er toch verantwoordelijk voor”.. “ik heb foute keuzes gemaakt”… “ik heb niks gezegd”… “als ik dat maar had gedaan dan was dat niet gebeurt” en ga zo maar door… ik veroordeelde mijzelf enorm..

Ik werd hierdoor ook ontzettend hard naar mijzelf toe… en ja dan komt ook nog de aanklager die precies weet waar je zwakke plekken zitten en wrijft het er nog even extra in…

In al deze zelf-veroordelingen en zelf-afwijzing was ik een ster geworden, ik dacht ook werkelijk dat ik verantwoordelijk was voor alle problemen maar ook verantwoordelijk voor andermans problemen… als iemand een probleem had dan voelde ik mij daar direct verantwoordelijk voor.. helaas was dit mij in mijn vroege jeugd ook wel goed ingeprent door een leidinggevend persoon… “als jij je moeder niet goed helpt dan wordt ze ziek en als ze ziek wordt is het jou schuld”

En zo ontwikkelde ik een overlevingsstrategie van continu mijn uiterste best doen, perfectionisme en gedrevenheid… want anders….. en als mijn moeder maar iets mankeerde dan had ik het dus niet goed gedaan…. en dan nog maar harder werken… nog maar meer zorgen voor… hierdoor droeg ik wel een ongelofelijke zware last met mij mee die eigenlijk een hele grote leugen was.. want het was helemaal niet waar dat alles mijn schuld was, dat ik overal verantwoordelijk voor was… dat ik zelfs verantwoordelijk voor ziekte was.. enz. enz….. het was een enorme valse last die ik droeg.

Mensen die diepe gevoelens met zich meedragen die verstoppen zich vaak achter sarcasme en ironie en zijn tegen zichzelf ontzettend hard… bijna liefdeloos…

Ik heb zelf (gelukkig) sarcasme en ironie niet gehad.. en God zij Dank ben ik ook niet verbitterd geraakt, al had ik daar alle redenen toe… God heeft mij daarvoor bespaard en mij een blijmoedig hart gegeven vanaf mijn geboorte… tegen mij werd altijd gezegd dat ik het zonnetje in huis was… bijzonder vind ik dit nog altijd!

De kenmerken van iemand die zich zelf afwijst zijn vaak:

  • Boosheid en woede/opvliegendheid
  • Gevoelens voortdurend te kort te schieten
  • Depressie en Zelfmoord
  • De schoonheid die God hen gegeven heeft, niet meer kunnen zien
  • Wijzen anderen af
  • Ze verwachten vaak afwijzing
  • Voelen zich minderwaardig
  • Wijzen met de vinger naar anderen..

Misschien herken jij jezelf wel in een van deze punten… wees dan lief voor je zelf en zoek hulp en zoek hulp bij God en ga aan de slag want er is een weg van herstel!

Waar ik ontzettend last van heb gehad is dat ik ontzettend bang werd, bang voor de wereld om mij heen, bang voor de mensen en voor mijzelf… en door die angst werd ik hard en liefdeloos naar mijzelf toe… want anders…… hierdoor kwam ik in een isolement terecht en voelde ik mij ontzettend minderwaardig… wat zich nu af en toe nog uit in onzekerheid..

Angst is nooit goed…

Angst is het Centrale Thema van de Duisternis,                    Vertrouwen is het Centrale Thema van het Rijk van God

Als we dan zo hard en liefdeloos naar onszelf toe zijn kunnen we God ook niet liefhebben… ons vat is dan gevuld met gedachten van;

  • God> Waarheid
  • Satan> Leugen
  • Gedachten van onszelf

Het ergste is dat de macht van de afwijzing wat uit de koker van satan komt als doel heeft om ons te isoleren van God’s Liefde… het heeft als doel om ons te zetten in zelf veroordeling en wantrouwen naar iedereen.

Als je worstelt met je identiteit.. als je niet weet wie je echt bent en wie je eigenlijk zou willen zijn kom je in een soort spanningsveld terecht…

Aan de ene kant de afwijzing/leugen van Satan en aan de andere kant de waarheid van God.. die je verteld wie je mag zijn.. dat je geliefd bent.. dat er iemand is die ongeacht hoe of wat van je houdt..

Ons verlangen naar volmaaktheid zit zo diep.. in deze wereld is helaas nergens volmaaktheid te vinden… en omdat de realiteit niet overeenkomt met ons verlangen gaan wij zoeken naar redenen.. want waar ligt dat dan aan???

En dan komt de zelf-afwijzing/zelf-veroordeling om het hoekje en denk je; “Het ligt vast aan mij, dat ik niet genoeg aandacht en liefde krijg”… “ik ben het niet waard dat er van mij gehouden wordt”… “Ik ben niet belangrijk”… “ik ben niet goed genoeg”  en hierdoor heb je geen Genade voor jezelf en ontstaat er een enorm gat in je hart…

Dat gat wil je opvullen en je gaat op zoek naar dingen om jou gat op te vullen..  vul zelf maar in welke dingen dat zijn… maar ook geen genade met je zelf hebben heeft zijn uitwerkingen… “je gaat je ware ik verstoppen”.. “je gaat vluchten in verslavingen, in      zelf-afwijzing, in dagdromen, in fantasieën”.. ook kun je vaak geen echte en eerlijke relaties aangaan met anderen.. want als je niet van je zelf kunt houden… geen genade hebt voor jezelf.. kun je nooit helemaal 100% van die ander houden, en voor die ander genade hebben…als die ander iets doet vanuit zijn imperfectie wat niet oké is in jou ogen… en vul zelf maar verder in…

Je kunt jou gewonde hart niet herstellen zonder liefde/genade voor jezelf…

Als je in jou zelf afwijzing blijft geloven en het blijft bevestigen dan sluit je de deur naar Gods liefde.. maar waarom is het dan zo moeilijk om ons daar van af te houden, om deze muur af te breken, om ons om te draaien en de deur naar God’s liefde te openen… dat zijn twee dingen.. Trost en Zelfmedelijden…

 

Zelfmedelijden is een krachtige lijm die je vasthoudt aan je verleden, projecteert naar de toekomst zodat je in het heden niet durft te leven!

Ongelofelijk dus hoe krachtig zelfmedelijden is…

Ons verlangen zit ontzettend diep en dat is ook helemaal niet erg.. daar is namelijk helemaal niets mis mee.. want God heeft jou/mij perfect geschapen dus het is logisch dat wij dat nastreven….. maar zonder God… zonder Genade van God en genade voor jezelf lukt dit niet!  En weet je als je volmaakt zou zijn zou je de genade van God niet nodig hebben…

Met Zelf-afwijzing haat en wijs ik uiteindelijk af, wat God in Liefde geschapen heeft, namelijk….

MIJZELF!!

Hoe keer je het nu dan om?? Is dat mogelijk??  Jazeker er is herstel mogelijk… keer je om en geef het aan God.. beleid je zelf-afwijzing…. vraag vergeving. Ik citeer hieronder een gebed wat wij hebben gebeden op het seminar en wat je zou kunnen bidden om jou muur te omver te werpen..

Gebed om vergeving: Hemelse Vader, ik heb er berouw van, dat ik mezelf heb afgewezen. Het spijt me dat ik niet geloofde dat ik waardevol ben zoals ik ben. Het spijt me, dat ik mezelf niet aanvaard heb en dat ik heb geprobeerd om iemand te zijn die ik nooit had moeten worden. Ik heb spijt van al het negatieve, dat ik over mezelf gedacht en gezegd heb. Ik vraag U om vergeving, dat ik die woorden heb geloofd en op die manier invloed in mijn leven heb gegeven. Ik smeek U om vergeving over mijn eigen zaaigoed, de woorden van oordeel en veroordeling over mijzelf. Vader, vergeef me, dat ik onverzoenlijkheid, bitterheid en wrok in mijn hart tegen mezelf heb bewaard. Ik ontvang nu Uw vergeving en Uw reiniging. Als een wilsbesluit vergeef ik mijzelf. 

Nu mag je ook proclameren dat je niet meer gelooft in de afwijzing: Ik doe afstand van alle leugens die ik geloofde over mijzelf en breng ze naar het kruis, zodat ze daar vernietigd worden. Ik verwerp en verbreek elke vloek die ik over mezelf heb gedacht of uitgesproken. Ik maak me los van elke donkere en zware druk van de macht van afwijzing. Ik kies ervoor om mezelf te accepteren. Ik verbreek alle banden en samenwerking met zelf-afwijzing en met iedere macht, die me zou kunnen verleiden tot zelf-afwijzing.

Ik sta nu op en breek deze muur van zelf-afwijzing af in de Naam van Jezus

Dankgebed: Vader, ik dank U, dat ik uniek ben en onuitsprekelijk kostbaar. U houdt van mij alsof er niemand anders is om lief te hebben. Dank U wel dat Uw liefde voor mij onvoorwaardelijk is. Ik dank U dat U me nooit zult verlaten of vergeten. Vader help mij dat ik kan opbloeien in alle facetten van mijn geest, mijn ziel en mijn lichaam. Dank U dat U me begeleidt in het proces van heel worden. U bent Uw goede werk in mij begonnen en ik vertrouw er op dat het zich zal ontplooien in Uw Trouw, Kracht en Liefde. 

AMEN

Ik wil je wel adviseren om hulp te zoeken en om samen  de weg van herstel te lopen… want dat kun je niet alleen…je zult zeer zeker onderuit gaan, want wij mensen leren met vallen en opstaan… en als je valt heb je iemand nodig die je weer overeind helpt…  die een steunpilaar voor je is..  God heeft dit zelfs in de bijbel gezegd… Dat is zo mooi.. God weet waar wij soms door heen gaan en heeft daar in zijn handboek een handleiding voor geschreven… lees maar;

Prediker 4:9-10

Je kunt maar beter met z’n tweeën zijn dan alleen. Want samen bereik je meer dan in je eentje. Als één van beiden valt, dan helpt de ander hem weer overeind. Maar als je alleen bent, kan niemand je weer overeind helpen.

Prediker 4:12

Als iemand alleen is, kan hij zich niet goed verdedigen. Maar samen kun je een tegenstander aan. Samen ben je sterker. Net als een touw dat gemaakt is uit drie losse touwen. Dat trek je niet zomaar stuk.

Deze teksten worden vaak gebruikt bij huwelijksvoltrekkingen maar ik vind dat het daar niet alleen voor geldt… God bedoelt dit zeer zeker ook voor dat wij soms door moeilijke heftige periodes gaan, en dat we dat niet alleen moeten doen.. samen met een goede coach/Therapeut en God.. en dan heb je een sterk touw wat niet zomaar stuk te trekken is.. dus dan kan satan wel van alles proberen maar samen sta je sterker en met God ben je Overwinnaar!!

Ik heb dit in mijn eigen leven mogen ervaren en nog steeds wandelt er een coach met mij mee… en misschien wel mijn hele leven… ik vindt het fijn.. iemand waar je bij kan ventileren.. waarmee je kan sparren over je keuzes… die jou handvatten kan geven om weer door te gaan… het leven is nou eenmaal niet gemakkelijk…

Ik zou je wel willen adviseren als je christen bent om een christelijke therapeut/coach te zoeken.. want het is zo fijn en kostbaar om van gedachten te wisselen met iemand die op de zelfde golflengte als jij zit!

Op deze site kun je hulp vinden Ik zoek christelijke hulp

Mijn muur van afwijzing is gevallen… laat jij de jouwe ook ontploffen???

De volgende keer neem ik je mee naar mijn derde muur de muur van angst voor Afwijzing!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Deuteronomium 33:27


Deuteronomium 33 vers 27

Van oudsher is God een schuilplaats, Zijn armen dragen u voor eeuwig

Deuteronomium 33:27 (Nieuwe Bijbelvertaling)

Ik weet dat God….


Ik weet dat God..

Ik weet dat God me niets zal laten overkomen wat ik niet aan kan.
Ik zou alleen willen dat Hij wat minder vertrouwen in me had!

Citaat Moeder Theresa

Psalm 126:5


Psalm 126 vers 5

Al ​zaait​ een mens onder tranen,

hij zal oogsten in vreugde;

Psalm 126:5

1 Samuel 2 vers 1


Toen prees Hanna de Heer en zei:

“Ik juich over wat de Heer heeft gedaan.

Ik kan weer blij zijn en ik hoef mij niet langer te schamen.

Ik leg mijn vijanden het zwijgen op.

Want U bent goed geweest voor mij.

1 SAMUEL 2:1 BB

“Als mijn muren vallen” deel 2


Jou afwijzing van God

De eerste muur is de muur van jou afwijzing van God

Als we heel ver terug gaan naar het begin van deze wereld vinden we waar de afwijzing naar God begonnen is.. deze is begonnen bij Adam en Eva.. Adam en Eva werden verleid door de slang en geloofden in de leugen, hiermee wezen ze Gods waarheid af.. de waarheid hoe God hun zag…

Satan spiegelde Adam en Eva ook een waarheid voor maar dat was een waarheid van list en bedrog… als je van die boom eet dan wordt je net als God… als je van die boom eet dan ben je iemand… terwijl ze juist in het paradijs een vertrouwelijke intieme band hadden met God.. er was geen schaamte, geen angst… maar toen ze in de leugen gingen geloven kwam juist de Angst en ook de Schaamte want ze gingen zich direct verstoppen..

Maar de afwijzing begon bij Adam en Eva en daarmee is het ook verweven in ons leven, en hebben wij ook last van de gevolgen zoals onderstaand rijtje..

  • Schaamte,
  • Angst,
  • Schuld,
  • Wantrouwen
  • Afwijzing.. daarom is afwijzing een erfzonde..

Maar hoe wijzen wij God dan hierin af.. wij zijn van nature een zondig mens en leven met verkeerde denkpatronen… erin gesleten door gebeurtenissen, situaties van afwijzing…. waardoor verkeerde denkpatronen ontstaan..

Denkpatronen van negatieve verwachtingen, bepaalde gewoonten, regels en beloften die je jezelf hebt opgelegd, Overtuigingen… Bitterheid.. Wrok en Onvergevingsgezindheid.. en dat zijn geen gedachten of denkpatronen die van God zijn.

Doordat je deze dingen toelaat of in gelooft wijs je God af.

Maar wat wijzen wij dan van God af…

  • Zijn Soevereiniteit
  • Zijn Liefde
  • Zijn Verzoening
  • Zijn gerechtigheid
  • Zijn oordeel

Misschien herken je wel een paar van die dingen… als je erg veel last hebt van wrok dan wij je Gods liefde af.. heb je moeite met vergeven dan wijs je Gods verzoening af en vul zelf maar in…

Het puntje Oordeel is ook een pijnlijke.. hoe vaak hebben wij niet ons oordeel klaar over iets.. vaak ook nog over situaties waar wij niet eens de hoed en de rand van weten… of over wat je is aangedaan of over een bepaalde situatie waarin je bent afgewezen… wij weten vaak heel snel de vinger op de zere plek te leggen, over het aandeel van de ander in die situatie, maar durf je ook eerst naar je zelf te kijken? Wat jou aandeel hierin is?

In Mattheüs 7:1-2 staat een tekst wat verwoord hoe wij God afwijzen als wij oordelen over een ander of situatie…

Oordeel niet, opdat er niet over jullie geoordeeld wordt. Want op grond van het oordeel dat je velt, zal er over je geoordeeld worden, en met de maat waarmee je meet, zal jou de maat genomen worden.

Dit eerste stukje onderwijs kwam ontzettend bij mij binnen… dit was mijn eerste Eye opener van de cursus… Afwijzing oké… genoeg ervaring…

MAAR IK WIJS GOD NIET AF!

En toch…. gaandeweg kwam ik er achter dat ik God wel degelijk afwees… AU…. dat was pijnlijk…. een golf van Schuldig voelen ging door mij heen…. hoe kan dat nou.. Ik heb Hem zo lief… dan kan ik Hem toch niet afwijzen…

En toch deed ik het… een van de pijnpunten die bij mij boven kwam was dat ik steeds Gods gedachten in twijfel trok… dat ik eigenlijk niet geloof welke geweldige gedachten Hij over mij heeft.. en doordat ik dat niet kan of durf te geloven.. geloof ik mijn eigen gedachten patroon wat gevormd is door leugens die ontstaan zijn in de situaties die ik meegemaakt heb.. het gevolg is dat ik last krijg van minderwaardigheidsgevoelens.

Doordat ik Zijn woorden niet geloof maar mijn minderwaardigheidsgevoelens wel… wijs ik Hem af… ik deed dus hetzelfde wat Adam en Eva in het paradijs deden.. luisteren naar de leugens…. en leugens komen altijd van satan.. want God is Waarheid en zo wees ik Gods Liefde af..

Natuurlijk had dit alles een oorzaak… mijn gedachten patroon komt ergens vandaan… maar het keurt mijn afwijzing naar God niet goed… Je kan ergens door gevormd zijn, er kunnen jou vreselijke dingen zijn aangedaan… maar hoe jij daar mee omgaat is nog altijd jou verantwoordelijkheid…

Maar hoe overwin ik mijn afwijzing dan? Hoe verzoen ik mij weer met God.. Want gelukkig kan dit.. bij God is er altijd een weg weer terug.. God zij dank!

Wij zijn gevangenen van onze eigen gedachten en wij kunnen onszelf niet bevrijden en hebben daar God voor nodig… Alleen God kan jou je ware identiteit terug geven waardoor je weer de dochter/zoon wordt die je bent.

Eigenlijk is het heel eenvoudig… Gods aanbod van verzoening aanvaarden… dat betekend dat je erkent dat jij je hebt afgewend van God, dat jij God hebt afgewezen.

Als we dat doen dan slaat God een bres in je muur…

5250a99049cb726e897fdb10750fdcd8

Maar je kunt alleen uit deze gevangenis komen als je Zijn hand pakt, als jij je omkeert.. Maar Hij begint pas als jij daar toestemming voor geeft… Hij geeft ons zelf steeds de keuze.. God is een God van Liefde.. God dwingt ons niet… Hij spoort ons wel Liefdevol aan. En dan komt er verzoening met God en kan er een vertrouwensrelatie opgebouwd worden…

Dan leren we Gods Vaderhart kennen en worden we weer Zijn dochter/Zoon.. het vraagt wel een daad van ons.. als wij ons met God verzoenen moeten wij ook onze positie innemen.. door de verzoening komt de Heilige Geest met kracht in ons en kunnen wij de gebieden ingaan en gaan opruimen… en dan kan God komen met zijn herstelplan om de nieuwe opgeruimde gebieden weer te vullen met Zijn Acceptatie en Liefde…

Gaat dit dan allemaal zo makkelijk? mijn ervaring is NEE.. dit alles is niet makkelijk… wij vallen zo gauw terug in ons gedachten patroon.. die leugens zijn ons zo eigen geworden… we hebben er zolang in gelooft… en satan weet dit en valt jou daar dan ook in aan… hij komt met gebeurtenissen die negatieve emoties veroorzaken waardoor jou nieuwe gedachten over jezelf gaan wankelen… het is belangrijk om voortdurend die leugens te bestrijden… maar dat gaat alleen als je de toegangspoorten van die leugens herkend..

We leven in een wereld waar er veel van je wordt verwacht… we proberen ook te leven naar de maatstaven van de wereld.. we moeten er goed uitzien… je moet veel kunnen en je moet het snel kunnen leren.. allemaal dingen waar wij heel vaak niet aan kunnen voldoen… en dan krijg je al gauw dat je denkt.. zie je wel dat kan ik niet.. nu faal ik alweer… ik zie er niet uit.. ik ben te dik, te dun, te grote voeten, een grote neus, grote oren… ik ben veel te klein en vul zelf maar verder in… allemaal dingen waardoor je niet aan de verwachtingen van deze wereld kan voldoen.. en wat heb ik hier een last van gehad… hoe vaak ik mij wel niet in allerlei bochten heb gewurmd om aan het ideaalbeeld van deze wereld te voldoen… want anders…. ik was soms net een kameleon… in elke situatie kreeg ik de kleur die bij die situatie paste… herkenbaar??

Het is hard werken om je nieuwe identiteit eigen te maken… om je oude patronen om te vormen tot nieuwe patronen.. het geloof in je oude patronen heeft jaren geduurd dus dan zou het logischer wijs ook jaren duren om die oude patronen om te zetten in nieuwe… toch??

Gelukkig is geduld mijn sterkste kant… (niet dus)

Omdat het heel veel energie kost om dit je eigen te maken… omdat het heel veel geduld vergt en doorzettingsvermogen moeten wij des te vriendelijker zijn voor onszelf…

pff… vriendelijk zijn voor jezelf… wat is dat moeilijk… vaak is mijn oordeel naar mijzelf toe keihard… ik ben voor mij zelf vaak niet zo lief dan dat ik voor anderen om mij heen ben… dit heeft (weet ik) te maken zelfacceptatie… geloven dat ik er wel mag zijn… gedachten die God over mij heeft.

Ook is het belangrijk dat wij dicht bij God blijven.. dat wij met God wandelen in dit leven… zij aan zij.. met Hem in relatie leven.. en krijg ik bevestiging en bemoediging van Hem door te praten met God (bidden) en door de bijbel te lezen… en hierdoor kan ik steeds meer het oude loslaten en de nieuwe waarheid aannemen…

Je hebt hier niet alleen God bij nodig maar ook andere mensen… ik geloof niet dat alleen bevestigd worden door God genoeg is… wij zijn mensen en hebben daarnaast ook de lijfelijke bevestiging en bemoediging nodig van onze vrienden en familie.. hier kunnen we niet zonder in dit leven. Anders had God ons wel alleen op de wereld gezet.. maar Hij wist dat wij andere mensen nodig hadden..

In Genesis 2:18-23 staat dat God, de HEER, dacht: Het is niet goed dat de mens alleen is, ik zal een helper voor hem maken die bij hem past. Toen vormde hij uit aarde alle in het wild levende dieren en alle vogels, en hij bracht die bij de mens om te zien welke namen de mens ze zou geven: zoals hij elk levend wezen zou noemen, zo zou het heten. De mens gaf namen aan al het vee, aan alle vogels en alle wilde dieren, maar hij vond geen helper die bij hem paste. Toen liet God, de HEER, de mens in een diepe slaap vallen, en terwijl de mens sliep nam hij een van zijn ribben weg; hij vulde die plaats weer met vlees. Uit de rib die hij bij de mens had weggenomen, bouwde God, de HEER, een vrouw en hij bracht haar bij de mens. Toen riep de mens uit:

‘Eindelijk een gelijk aan mij, mijn eigen gebeente, mijn eigen vlees, een die zal heten: vrouw, één uit een man gebouwd.’

Doordat we bevestigd en bemoedigd worden hierin worden we steeds sterker… waardoor je het ook steeds meer eigen kunt maken..

Je mag geloven dat Zijn opstandingskracht in jou zit… dezelfde opstandingskracht die Jezus bezat waarmee hij na drie dagen weer is opgestaan zit ook in jou… als jij je leven aan deze Jezus hebt overgegeven, als je gelooft dat Hij voor jou is gestorven, dat Hij al jou gebrokenheid op zich heeft genomen… en dat Hij ook weer is opgestaan dan mag jij ook opstaan in deze opstandingskracht, en dan mag je Vertrouwen dat God jou gaat helpen om steeds meer jou nieuwe identiteit eigen te maken..

Stap uit in Geloof

Doordat ik uitstap in geloof hoef ik mij niet meer te schamen, hoef ik niet meer bang te zijn.. mag ik mij door God gerechtvaardigd voelen.. en in Job 36:7 staat

Hij beschermt wie rechtvaardig is, maakt hem machtig als een koning en geeft hem aanzien voor altijd.

Wauw… wie zullen wij dan nog vrezen… als wij als rechtvaardigen beschermt worden door God… als Hij ons machtig maakt als een koning.. en als Hij zegt dat wij aanzien hebben voor altijd… hoe kunnen wij dan nog steeds geloven in die leugens van minderwaardigheid? Afwijzing? Angst? Schuld? Schaamte? Wantrouwen? enz.. enz..

Afwijzing heeft ongelofelijk veel invloed in ons leven… op een ontzettende negatieve manier… maar dit probleem heeft Jezus voor ons aan het kruis gedragen… In Jezus Christus ontmoet je de genade van God… Hij rekent ons dit alles niet meer aan… omdat Jezus zijn leven heeft gegeven voor jou, ziet God jou niet meer staan maar ziet Hij zijn Zoon Jezus voor jou staan.. en wordt hij blij… Hij vind Grote Vreugde in ons zoals het zo mooi in de bijbel staat…

Hoe weten we dan dat Jezus de afwijzing van ons aan het kruis heeft gedragen? Omdat de Here Jezus niet alleen werd afgewezen door mensen, maar aan het kruis riep Hij

“Mijn God, Mijn God waarom hebt U Mij verlaten?”

Dit was de diepste afwijzing die Hij kon ervaren… de omwisseling van het kruis betekent: Hij droeg mijn afwijzing.. Ik ben aangenomen in de Geliefde: Jezus!

En als we deze genade aanvaarden dan worden de kenmerken van een leven met God zichtbaar… dan komt er Vrede, Aanvaarding, en Blijdschap!

Wat heb ik dit nadat ik de keuze maakte om dit te aanvaarden gemerkt… maar wat ging er een strijd aan vooraf… een strijd in mijn denken… in mijn gedachten patronen.

Doordat in mijn leven deze minderwaardigheidsgevoelens en leugens waren bevestigd ging ik er ook naar handelen.. je handelt namelijk naar wat je over je zelf denkt.

Bijvoorbeeld:

  • Je durft niet op de voorgrond te gaan staan, want wie ben jij nou..
  • Je durft jezelf niet ergens voor aan te bieden, want voor jou 10 anderen
  • Je durft je mening niet te zeggen, want die zal toch wel niet goed zijn…
  • Je durft niet voor je zelf op te komen want die ander is toch veel meer waard.. jij bent toch maar…

Hierdoor zul je ook altijd op de laatste plaats komen, en zullen anderen je nooit gaan waarderen om wie jij bent, om wat jij denkt… omdat zij waarschijnlijk zullen denken dat jij ook geen aandacht wilt, dat jij ook niet op de voorgrond wilt.. dus uiteindelijk roep je die negativiteit ook weer over je zelf heen en kom je in een vicieuze cirkel terecht..

Ik moest gaan ontdekken wat dan die waarheid is.. wie ben ik.. wat zegt Jezus over wie ik ben… dit was en is voor mij een ontdekkingstocht… en ontdek ik stapje voor stapje… en toen ik deze waarheid ging aannemen en geloven… toen ging er een wereld voor mij open…

Geloven is één… maar het ook daadwerkelijk aannemen en er in gaan staan, dus ook doen… is een tweede…

De eerste stap naar herstel van mijn minderwaardigheidsgevoelens, was belijden.. belijden dat het leugens zijn, belijden dat ik in een leugen had geloofd.. belijden dat ik God tekort had gedaan..

EN DE EERSTE MUUR VAN AFWIJZING IS OM!!!!

Tijdens dit proces heeft er bij mij een wonder plaats gevonden, want hierdoor wordt ik steeds meer de Geliefde dochter zoals God mij heeft bedoeld en kom ik volledig tot mijn recht als de persoon waarom ik op deze aarde bent gezet.. waarom ik ben geboren.

Niet wat ik denk of voel bepaalt mijn identiteit in Christus maar wat Jezus voor mij heeft gedaan aan dat Kruishout…

Webiste Gods Ruil

En dan mag ik gaan ervaren en beleven wie ik ben!

Een Geliefde Dochter van de Allerhoogste!!!

Wat waardevol om daar achter te komen… en dan kom je uiteindelijk op de bestemming die God voor je heeft bedoelt…

Ben jij daar al achter?

Soms moet je vergeten wat je voelt en onthouden wat je waard bent!


We zijn 4 dagen verder na mijn ingreep van afgelopen donderdag…

De lymfeklier is verwijderd en de operatie is goed gegaan.. Blij en dankbaar kijk ik terug…

Maar wat werd ik de afgelopen dagen op de proef gesteld… Het was net of zei God… Vertrouw je mij… Vertrouw je mij echt?

c72096d3fb8089ec969f97b9e5478dd3

Donderdag vertrok ik vol goede moed naar het ziekenhuis.. Daar aangekomen moesten we wachten tot ik aan de beurt was…

In mijn vorige blog #BESCHERMING #VEILIG had ik verteld dat ik bewapend met de brief over mijn erkenning en een brief van mijn coach naar het ziekenhuis ging.. Na een uur wachten kon ik mijn bedje opzoeken en werd ik klaar gemaakt voor OK..

De zuster was alles op haar gemak aan het invoeren maar ineens was daar een andere zuster die kwam en zei; ‘Ze kan naar de OK gebracht worden’…

  • Beproeving 1

Ik schrok… Had het operatiehemd nog niet eens aan, maar bovenal ik had mijn verhaal nog niet verteld over het triggeren van de narcose en waar die brieven bij hoorde… Slik… Dit was niet de bedoeling… ik merkte dat ik in paniek raakte… Ik dacht… Maar nu weten ze “het” niet.. Straks ga ik onder narcose terwijl “het” niet doorgenomen is… Mijn radertjes draaiden overuren en ik dacht… ‘ik moet wat zeggen’… Nu!!… of het wordt niks meer…

Ik stamelde iets van.. Eh… Ik heb hier nog twee brieven die voor jullie zijn en die wij voor de operatie moeten doornemen zodat jullie op de hoogte zijn.. De zuster zag mij aan en zei; ‘waar is dat dan van, moet de arts dat weten?’ Ik zei; ‘Nee is voor jullie, is voor na de narcose’ En ik begon heel vlug te vertellen….

Maar hoe vertel je iets in 2 tellen waar je eigenlijk meer tijd voor nodig hebt? Dit had best wel enige uitleg nodig… Ik hakkelde en stamelde en kon het niet meer in mijn hoofd op een volgorde krijgen om het te vertellen.. Het werd een chaotisch verhaal… Ik werd steeds zenuwachtiger en begon te zweten, de stress gierde door mijn lichaam… Tsjonge… wat stress en paniek met je kan doen…. En de zuster… Ze zei dat ze er niks van snapte.. Het erge was ik begreep dat ze er op deze manier ook niks van kon snappen.. Ondertussen waren we aangekomen in de holding maar nog geen stap verder…

De verpleegkundige van de holding kwam en de zuster moest het overdragen.. Ja toen kwam het, want zei ze… Er is nog iets… Heb hier twee brieven maar geen idee wat we er mee moeten… Misschien kan ze dat zelf uitleggen.. Ik zuchtte en dacht… Gelukkig krijg ik nog even wat tijd…

Vlug mijn gedachten ordenen… schietgebedje… en bedenken hoe vertel ik het kort en bondig… Pfff een hele opgave voor mij…

Maar gelukkig ik werd rustig en God gaf mij de woorden om het uit te leggen… De verpleegkundige was meteen erg begripvol en maakte een samenvatting van wat ik zei..

Misdiagnoses… waardoor verkeerde medicatie gehad, waardoor nu allergische reacties op narcose enz. En als er iets gebeurt geen extra medicijnen maar je coach bellen…

Door dat de verpleegkundige begripvol en rustig reageerde had dit een positief effect op mijn stress en de adrenaline daalde en ik werd rustiger…

Maar de stress had mij niet goed gedaan zo vlak voor de operatie.. Mijn lichaam reageerde direct met verkrampingen.. Dystonie reageert namelijk op stress…. En Stress Ja dat was er..

Ik probeerde afleiding te zoeken door in gesprek te blijven met de verpleegkundige zodat ik afleiding had en de dystonie en de pijn minder ervoer..

Maar na deze eerste beproeving kwam er nog een tweede..

  • Beproeving 2

Na een kwartiertje kwam de arts die mij ging opereren met de anesthesioloog en assistentes om mij op te halen naar de OK.. Hij blies direct van de hoge toren door voortdurend te roepen; ‘Opschieten.. Maak eens een beetje haast…heb niet de hele dag de tijd’.. Dit geschreeuw ging met de nodige arrogantie gepaard en was erg voelbaar.. De verpleegkundige mopperde dat zij niet zo snel kon… Maar daar werd aan voorbij gegaan en ik werd in allerijl meegenomen de OK in..

En hier gebeurde iets waar ik nog steeds stomverbaasd over ben..

De procedure van vragen begon en de arts vroeg mij wat er moest gebeuren, ik vertelde dat de lymfeklier aan de rechterkant er uit gehaald moest worden… Hij keek, voelde en zei; ‘Dat ga ik niet doen.. Dit is klinkklare onzin… Ik heb ook zo’n ding daar zitten… Is grote onzin om hem eruit te halen… Heeft geen zin.. 9 van de 10 keer komt er niks uit… een onnodige operatie… Ik ga dit wel even fiksen want dit ga ik niet doen’… en hij liep weg…

Slik… Hoor ik dat goed? Onnodige operatie, geen zin, onzin? Ik raakte in de war en dacht… Geen operatie, geen narcose, geen….

Maar de anesthesist ging gewoon door met de voorbereidingen, en vertelde mij wat er verder ging gebeuren. Ik dacht “hoezo?!?” Komt er dan toch nog een operatie? Een narcose? Hij wil mij toch niet opereren?!?

Na ongeveer 5 minuutjes kwam de arts weer terug, hij had namelijk, na dat hij weg was gegaan, achter in de ruimte staan praten en overleggen. Hij kwam naar mij toe en sloeg een hele andere toon aan dan de eerste keer… hij werd erg vriendelijk en zei; ‘Nou Mevrouw, we gaan de lymfeklier verwijderen en dat is zo gepiept’.

Mijn maag draaide om en ik wist het nu helemaal niet meer… het vertrouwen in deze arts was totaal naar het 0 punt gedaald!

Ik merkte dat de twijfel bij mij toesloeg… Had het eerste gesprek niet plaatsgevonden? had ik het gedroomd? En wederom betrok ik het direct op mijzelf… gelukkig herkende ik het meteen en kon ik deze leugen per direct wegsturen en ook het schuldgevoel wees ik de deur… IK BEN NIET GEK!!! ik weet drommels goed wat hier gebeurd…

Mmm… die cursus “Als muren vallen” doe ik niet voor niets dacht ik bij mijzelf…

Ik kreeg steeds meer een nare bijsmaak van dit hele gebeuren… Eigenlijk wilde ik helemaal niet meer geopereerd worden…Mijn gevoel en lichaam zeiden “Vluchten” “Rennen”… Maar ik durfde niet…. Wist überhaupt niet eens wat ik nog kon zeggen, of inbrengen voelde mij zo klein en nietig… en klapte helemaal dicht… men nam mij zo NIET serieus, alle blauwe plekken kregen een dreun AU….

444131b13939a680586143a3fd34916e

Pffff… Dit was toch eigenlijk te bizar voor woorden… Ik moest mij toevertrouwen aan een arts die het hele gebeuren onzin vondt?? Dit kon ik niet… Oooo wat moet ik doen… als dit maar goed komt dacht ik… Heer help!

Mijn hart en mijn gedachten riepen al voortdurend de Heer aan door middel van “Schietgebedjes” want ik wist dat er 1 Iemand was waar ik naar toe kon gaan die mij wel serieus nam en dat was de Here Jezus… En door dat al mijn veiligheid om mij heen weg viel begon ik te bidden… “Heer als het onzin is, als de operatie niet Uw wil is, of niet nodig is.. wilt U dan dit hele circus stoppen? Maar als het moet gebeuren wilt U dan maar het roer hier overnemen?”

Alle zekerheden om mij heen waren weggevallen… Het enige wat er nog was, was de zekerheid dat God mijn leven in Zijn handen had.. Op wie ik kon vertrouwen… Ik herhaalde steeds in mijn gedachten de woorden “Maar wat er ook gebeurd, Ik hou van U en U bent hierbij… En God antwoordde en zei tegen mij als een cadans in mijn gedachten… ‘Ik hou van jou’ ‘Ik hou van jou’

Met deze woorden en gedachten kon ik mij uiteindelijk toevertrouwen, niet aan de arts die mij ging opereren, maar aan mijn Heer die er bij blijft ook als ik mijn ogen sluit!

867b22bc0338f9039d0bd723f251d826

Na een uur werd ik weer wakker op de uitslaapkamer..

De anesthesist kwam bij mij en vertelde dat de operatie goed geslaagd was, de lymfeklier was naar volle tevredenheid verwijderd…

Ik dacht gelukkig dan is dat in ieder geval goed gegaan, hiervoor was ik tenslotte ook gekomen..

Ondanks deze bizarre ochtend wat al zeer stressvol was, kwam voor mij nu nog een spannend gedeelte… Hoe zou mijn lichaam gaan reageren… ik maakte mij daar best wel een beetje zorgen om omdat ik voor de narcose mijn portie stress zeer zeker had gehad en daardoor de uitwerking nog wel eens heftiger kon verlopen… Maar ik zei direct tegen mij zelf… geen zorgen voor de dag van morgen… eerts maar even afwachten.. misschien valt het wel reuze mee….

De uren dat ik langzaam wakkerder werd ging het eigenlijk best goed… Geen gekke dingen… psychisch of lichamelijk… Na een paar uurtjes mocht ik weer naar de afdeling..

Er viel een last van mij af… ik was zo blij en dankbaar dat ik mij zo goed voelde… na zo’n stressvolle ochtend!

Op de afdeling mocht ik gelukkig weer wat eten en na 2 uurtjes kwam de verpleegkundige en ze zei… ‘Volgens ons gaat het goed met u en mag u wat ons betreft u aankleden en lekker naar huis gaan’…

Ik was erg blij dat ik weer naar huis mocht, weg uit deze onveilige situatie, heerlijk terug naar mijn eigen vertrouwde veilige Thuis!

Thuisgekomen voelde ik mij prima… Bijna geen pijn en geen klachten qua Dystonie of geestelijk in de war zijn… Ik dacht bij mijzelf; ‘Zou ik er nu dan eindelijk een keer goed doorheen rollen?’

De nacht kwam, maar de slaap was ver te zoeken… We zijn nu 4 dagen verder en de narcose heeft mijn slaapprobleem een stuk erger gemaakt… Als ik 3 uurtjes pak dan is dat veel…

De volgende dag trok de narcose verder mijn lichaam uit en dan neemt je lichaam de regie weer over, en toen ging mijn lichaam toch nog protesteren… en kwam er toch nog een dystonie aanval… achteraf bekeken kon het eigenlijk ook niet uitblijven… ik had tevroeg gejuicht…

Na dat ik Baclofen ben gaan slikken voor de Dystonie en het wonder van Oktober 2017 heb ik niet meer zo’n Dystonie aanval meer gehad….

Ooo wat is dit pijnlijk… Wat zijn die verkrampingen en spasmen lastig en vreselijk pijnlijk… het vervelende is dat je er totaal niks aan kan doen.. overgeven en loslaten en hopen dat de aanval snel voorbij gaat..

Ik kwam er achter dat je geest best wel raar in elkaar zit… Als je namelijk al een poosje weinig tot bijna geen verkrampingen of spasmen hebt gehad, vergeet je al snel hoe pijnlijk een Dystonie aanval ook alweer was… Maar ik weet nu weer hoe een heftige dystonieaanval voelt…

Ik baalde natuurlijk wel.. Had toch stiekem gehoopt dat het goed zou gaan… Maar de teleurstelling kon ik goed handelen en relativeren, want ik was er toch wel een klein beetje op voorbereid en daardoor bleef ik erg rustig… Ik kon mijzelf direct geruststellen en zeggen dat het zeer waarschijnlijk tijdelijk is.. Als de narcose helemaal uit mijn lichaam is zal ik steeds minder klachten ervaren… Hier hield ik mij aan vast… En ik slik natuurlijk nog steeds Baclofen en die zal zijn werk ook doen…

En gelukkig deed de baclofen zijn werk want na 1 dag was de grote aanval verdwenen en had ik alleen nog kleine spasmen en verkrampingen.. Mijn lichaam werd in de loop van de tweede dag steeds ontspannender…

Door de Dystonieaanval van de afgelopen 2 dagen heb ik nu wel vreselijke spierpijn… Alsof ik fanatiek aan het sporten ben geweest… Marathon gelopen.. de Mount Everest beklommen… ach je herkent het vast wel… Maar gelukkig gaat spierpijn weer over!!! 😘

Mijn lichaam is nog wel steeds behoorlijk van slag en ontregeld.

Narcose… Het is en blijft vergif….

Goed drinken en rust pakken…

As donderdag krijg ik de uitslag van de lymfeklier van mijn Hematoloog/Oncoloog… Maar wat ik nog wel wil doen, is de hele situatie omtrent de operatie aan mijn oncoloog vertellen… Want daar ben ik nog steeds verbaasd over.

Ik vind het eigenlijk zo onbeschoft wat de arts heeft gedaan op de OK… Je wordt geopereerd… dan is het toch de bedoeling dat je gerustgesteld wordt? Zodat je rustig de narcose ingaat… en je lichaam zo weinig mogelijk stress ervaart?!?!

Tjonge wat schudde de grond weer onder mijn voeten die dag… ‘Alles’ viel weg.. Maar Hij was daar, Hij.. bij wie ‘Alles’ aanwezig is en waar ‘Alles’ altijd hetzelfde blijft, wat er ook gebeurt… die je volledig kan vertrouwen!

Ik vraag mij eerlijk gezegd soms wel eens af waarom er bij mij vaak van die gekke vreemde dingen gebeuren… bij mij gaat eigenlijk nooit iets zoals het hoort… volgens het “boekje”

En dan moet ik aan de woorden van mijn vader denken… “Het is een bijzonder kind en dat zal ze altijd blijven!”

Maar ik mag wel merken dat ik steeds iets sterker de strijd inga en er elke keer nog weer sterker uitkom..

Hierdoor weet ik dat mijn identiteit meer en meer in de Here Jezus komt te liggen en dat ik steeds meer en meer mag groeien…

Wel met vallen en opstaan, struikelend achter Jezus aan…

En dan durf ik zonder naast mijn schoenen te gaan lopen, zeggen dat ik best een beetje Trost ben op mijzelf… Trost op mijn groei, Trots op MIJZELF!!

dea21285c9e356190444d2bb8c5039b9

#BESCHERMING #VEILIG


Als je bescherming zoekt bij de Allerhoogste God, ben je helemaal veilig.
PSALMEN 91:1 BB
https://bible.com/bible/1276/psa.91.1.BB

Vandaag een prachtige bemoedigende tekst…

Wat bijzonder om dit vandaag als tekst van vandaag in je mail te ontvangen.. God weet precies wat wij nodig hebben..

Een spannende dag vandaag, om 8.00 mij melden in het ziekenhuis… operatie voor het verwijderen van een lymfeklier in de hals…

Hij wordt verwijderd… Eindelijk verlost van mijn vervelende klier… Wel spannend omdat een operatie met algehele narcose altijd een trigger is voor mijn lichaam en geest..

Loslaten en overgeven in de wetenschap dat mijn God de controle heeft… Extra spannend is dat het een nieuw ziekenhuis is voor mij qua opereren en mijn probleem; Ik heb geen vertrouwen in dit ziekenhuis..

Waarom

Omdat dit ziekenhuis mij niet serieus neemt, en niet erkend dat mijn verleden één groot misverstand is… Maar ik heb mij gewapend met de brief van mijn psychiater en mijn coach… En met mijn Heer aan mijn zij moet ik ook hier de overwinning ook binnen kunnen slepen toch?!?

Maar ik merk aan mijzelf dat het mij wel de nodige spanning oplevert… Je overgeven een een voor jou onveilige situatie… Dat voelt gewoon niet oké…

Maar goed… Niet bang zijn… Vertrouwen dat er 1 Iemand voor je strijd… Ik hoef het niet zelf te doen… Hij heeft mij erkenning en gerechtigheid gegeven dus zal Hij ook voor de rest zorgen..

Dat is geloven… Niet zien en toch geloven en vertrouwen dat het goedkomt.

Ik hoop en bid dat het allemaal goed mag gaan en de nasleep van de narcose niet te heftig is..

Maar in dit alles mag ik bemoedigd worden met de tekst van vandaag!

Als je bescherming zoekt bij de Allerhoogste God, ben je helemaal veilig.
PSALMEN 91:1 BB

Maak jij dat ook wel eens mee… dat een bemoediging of iets dergelijks op het juiste moment voorbij komt?

Weet dan dat dat God is…

“Als mijn muren vallen” Deel 1


In mijn blog ‘Als twijfel om de hoek komt kijken’ heb ik verteld dat ik bezig ben met de cursus “Als muren vallen”. Afgelopen zaterdag heb ik de derde dag gehad en wat ervaar ik een zegen dat ik deze cursus doe… Aan de ene kant een enorme confrontatie en aan de andere kant een geweldige bevrijdende cursus…

Ik heb besloten om deze cursus te doen omdat ik geloof dat herstel ook stappen van ons vraagt… dat herstel ook een proces is om door bepaalde pijnpunten heen te gaan.. dit kan je op vele manieren doen… met een therapeut, met een coach, met groepsgesprekken, boeken lezen over bepaalde onderwerpen, cursussen over bepaalde thema’s.. zo zijn er vele manieren en je moet gaan zoeken naar de manier die bij jou past… ik merkte dat na mijn bevrijding er ook een bepaalde honger is gekomen… een bepaalde drang naar onderwijs, gesprekken met andere christenen over bepaalde thema’s waar je zo mee kan worstelen, om zo dingen op te kunnen ruimen… maar misschien ook dingen te kunnen leren, en hoe je bepaalde dingen anders kan doen, hoe je bepaald gedrag kan afleren of aanleren enz. enz….

De cursus ‘Als Muren vallen’ kwam voorbij, en het triggerde mij enorm… ik werd er erg bij bepaald dat dit voor mij was.. soms kan iets zo rechtstreeks je hart binnen komen…

Ik kan wel zeggen dat ik op alle terreinen in mijn leven afwijzing heb ervaren.. Afwijzing heeft een heel groot gebied in mijn hart ingenomen en merkte al een hele poos dat ik er behoorlijk last van had, maar ook dat het steeds terug kwam, dat in mijn huidige leven afwijzing nog steeds een rol speelt en als een rode draad door mijn leven loopt.. en ik wilde er zo graag vanaf, van de pijnlijke ervaringen van afwijzing maar ook van de gevolgen.

Ik wist dat ik dit seminar niet alleen kan doen daarvoor is het thema veel te heftig, ik weet dat ik God er bij nodig heb en dat ik samen met Hem het wel aandurf…

Ik heb vele dingen in mijn handen gehouden Maarten Luther

Dat ik samen met Hem, dit in beslag genomen gebied door de vijand, tegemoet mag treden en samen met Hem de strijd aan mag gaan om het terug te veroveren… want zo voelt het echt… en wat is het fijn om het samen met Hem te doen en als je Gods Zegen erover vraagt merk je ook dat God bij je is… als de pijnlijke knelpunten dan voor bij komen dan kun je het ook aan, dan overweldigt het je niet.. en verlies je ook niet jezelf erin, maar dan komt de Heilige Geest met Zijn wijsheid om je bepaalde dingen te laten zien… pijnpunten… situaties die je mag belijden maar waar je ook herstel in mag krijgen… en dan worden pijnpunten Zegeningen…

Doordat ik dit herstel als één grote Zegen ervaar heb ik de behoefte om dit te delen, want ik geloof dat je Zegeningen krijgt om uit te delen zodat anderen er ook weer door gezegend en bemoedigd worden waardoor het Dubbele Zegeningen worden!

Het doel van dit seminar is om er achter te komen:

  • Hoe kom ik los van afwijzing
  • Hoe is mijn Godsbeeld/Hoe is mijn zelfbeeld
  • Leren accepteren dat ik Gods geliefde dochter ben
  • Stuk genezing van afwijzing
  • Leren staan in nieuw Leven.

Deze punten komen elke cursus dag terug en elke cursus dag mogen we een muur omgooien!

De eerste cursus dag ging over “Wat is afwijzing” en wat zijn de gevolgen van Afwijzing! S’middags ging het over de Afwijzing naar God…. Ik ga dit splitsen in twee blog’s anders worden ze te lang..

Wat is afwijzing..

Afwijzing kennen we allemaal… de een in mindere mate en de ander wat meer… Bijvoorbeeld door traumatische ervaringen zoals:

Misbruik, verlating door ouders of anderen, ontrouw in het huwelijk, echtscheiding van ouders of nieuw huwelijk, pesten, vroege dood van ouders of een van de ouders, verblijf in een ziekenhuis als kind.

Of afgewezen worden omdat je andere normen en waarden hebt, hoe je eruit ziet, of je kan niet aan de verwachtingen van een ander voldoen.. afwijzing… vul zelf maar in…

Pfff… die kwam binnen… er komen heel veel voorbeelden bij mij binnen…ga ze niet allemaal opnoemen.. maar pesten is er 1 van, verlaten door de belangrijkste mensen in je leven, ontrouw in mijn vorige huwelijk, misbruik op vele manieren en gebieden in mijn leven.. onveiligheid.. niet gezien worden binnen hulpverlening/Psychiatrie

Afwijzing brengt ook “slechte” vruchten voort maar het kan ook erg nare gevolgen hebben..

  • Angst, Schaamte
  • Zelfmedelijden
  • hopeloosheid
  • Je gaat aan alles en iedereen twijfelen
  • negatief denken
  • Je verliest je dromen
  • er niet bij horen
  • zelf-afwijzing
  • faalangst/perfectionisme
  • bang voor kritiek
  • minderwaardigheid gevoelens

Het is een voedingsbodem voor het gevoel dat je “NIET” Geliefd bent.. en dit kan stevig in je wortelen als je niet bevestigd wordt in dat je er mag zijn…dat je geliefd bent… dat je waardevol bent… wat uiteindelijk kan resulteren in Burn-out of depressie

Afwijzing heeft dus en vernietigende kracht!

De macht van afwijzing is dat afwijzing een negatieve emotie is, en als deze emotie te lang duurt dan gaat de macht van afwijzing in je wortelen, hierdoor kan je hart verharden.. je kunt verbitterd raken maar het neemt ook je hart gevangen!

Afwijzing is absoluut NIET van God… want God is Liefde… afwijzing komt uit de verkeerde koker… afwijzing komt uit de koker van Vijand… want hoe meer jij je afgewezen voelt, hoe verder jij van God komt te staan, omdat afwijzing andere gevoelens veroorzaakt dan Liefde… vanuit afwijzing kun je met erg onprettige gevoelens worstelen.. zoals haat, woede, jaloezie, bitterheid en door deze emoties/gevoelens kun je niet Gods Liefde voelen of accepteren… of de liefde van je medemens accepteren of voelen… hierdoor komt de afwijzing tussen jou en God en tussen jou en je medemens in te staan.

Maar we kunnen er wat aan doen…dat heb ik wel geleerd in dit seminar… wij zijn degenen die dit kunnen stoppen..

Jij kunt de gevolgen stoppen van de macht van afwijzing over je leven!

Vaak zoeken wij de oplossing om los te komen of om te gaan met afwijzing in onszelf of onze omgeving… ook ik heb dat in een aantal dingen geprobeerd…

Je gaat vluchtwegen zoeken, of je gaat jezelf afwijzen (waar ik een ster in ben geworden)… of je gaat het zoeken in genot.. roken, drinken, drugs, geld… vul zelf maar verder in…

Ten diepste ontkende ik het probleem, ontkende ik de afwijzing omdat het veel te diep zat, omdat het veel te pijnlijk is… want wat doet afwijzing ongelofelijk zeer…wat is het toch ontzettend pijnlijk… wat kan het je raken tot in het diepst van je ziel..

Maar de oplossing ligt bij God.

Je mag samen met de Heilige Geest gaan ontdekken (Als je dit wilt natuurlijk want we weten dat God een gentleman is en wacht totdat jij er klaar voor bent).. maar als je zover bent, en er voor open staat mag je de Heilige Geest vragen of Hij samen met jou door de pijnlijke afwijzingen heen wil gaan.. en Hij jou er van wil bevrijden… dit vraagt wel stappen van ons…

  1. Allereerst de afwijzingen benoemen/belijden dit is zo belangrijk.. schrijf het desnoods op en geef het dan symbolisch aan God terug, verbrand het of haal het door de papierversnipperaar…

  2. BID.. ga in gebed.. breng het bij God, breng het bij de Here Jezus.. vertel Hem wat jou is aangedaan en hoeveel last jij er van hebt… Jou reactie op afwijzing… De Here Jezus weet als geen ander wat afwijzing is en wat afwijzing betekend…

Toen Jezus de periode in ging naar Pasen, naar Zijn sterven is Hij meerdere malen afgewezen… zelfs door Zijn vrienden de discipelen.. Jezus vertelde dit al aan zijn discipelen voordat Hij gevangen genomen werd. Jezus wist dat Hij, juist als het moeilijk zou worden, verlaten werd door Zijn beste vrienden. Matthëus 26:31-35

Maar de ergste afwijzing die Jezus mee moest maken was de afwijzing van Zijn eigen Vader…

Toen Jezus aan het kruis hing… kwamen al onze zonden, onze ongerechtigheden, ziekten, pijn, al ons leed, al onze AFWIJZINGEN op Zijn schouders terecht… maar doordat ALLES op Hem kwam, kon God Zijn eigen vader Hem niet meer aanzien…Jezus was zo bevuild met ons “mensen”… dat God niet anders kon dan Hem verlaten, God wilde niks met onze zonden, onze ongerechtigheden en onze ziekten te maken hebben… Hij wilde dat wij Schoon voor Hem kwamen te staan, dat de weg werd vrij gemaakt.. maar dit konden wij zelf niet… daarvoor moest Jezus sterven, daarvoor moest Jezus eerst dit dragen en verlaten zijn van Zijn eigen vader… wat vreselijk.. hier zijn geen woorden voor… wat een eenzaamheid moet Jezus daar hebben geproefd en gevoeld.. wat een Afwijzing heeft hij ondergaan… ONZE AFWIJZING!!! Mattheus 27:33-56

Maar wat mogen we dankbaar zijn dat Hij dit voor ons heeft gedaan, zodat wij onze pijn, onze zonden, onze afwijzing bij deze God mogen brengen… en omdat Jezus dit voor ons heeft gedragen ziet God ons mensen niet meer voor Hem staan maar ziet Hij de Here Jezus voor hem staan… Wij zijn Zijn geliefde zonen en dochters door de Here Jezus… al onze zonden, onze pijn, onze afwijzingen zijn vergeven, vernietigd aan dat kruis.. en als wij het dan bij God brengen, mogen we het ook aannemen dat het zo is… en Hij gooit het in een denkbeeldige zee waar een bordje in staat verboden te vissen…

verboden-te-vissen

3. Ga dan heen en zondig niet meer… Oei… dat is pittig, dat is niet makkelijk… de pijn moet helen en herstellen en dat heeft tijd nodig… en we zullen onze valkuilen houden, en ook zal je nog wel eens afgewezen worden in bepaalde situaties of dingen… dat hoort bij deze gebroken wereld helaas… maar we mogen weten waar we naar toe mogen gaan, elke keer weer opnieuw.. Hij staat met open armen op je te wachten en dan mag je weer opnieuw beginnen…

Hij is een God van herstel en heeft engelengeduld met ons!

De geluiden van de wereld


De Geluiden van de wereld zijn luid en hard, maar de stem van God is een constante fluister.

Qoute Benjamin J. Elger

Qoute Benjamin J Elger

God beloften zijn als…


Gods beloften zijn als sterren: hoe donkerder de nacht, hoe meer ze schitteren

Qoute David Nicholas

Wees niet bang….


Wees niet bang voor morgen God is er al.

Citaat Ethel Löfgren

Jesaja 51:8B


Maar de overwinning die ik geef zal altijd blijven, de bevrijding die ik breng zal nooit verdwijnen

Jesaja 51:8B

Onderweg naar Pasen


 

Prachtige bemoediging voor als je onderweg bent naar Pasen

Daarom….

Eindelijk (H)erkenning van mijn misdiagnoses


Stil…..

Ja ik ben stil… ik ben eigenlijk nog steeds verbaasd en verwonderd… verbaasd en verwonderd dat het nu eindelijk erkend wordt, bevestigd wordt van mijn vele missdiagnoses gekregen in de psychiatrie..

Iedereen die mij een beetje volgt en mijn blogs lezen weten dat ik al heel lang strijd tegen mijn verleden… tegen mijn misdiagnose… dat artsen mij bij de eerste kennismaking al in een bepaald hokje hebben gestopt en direct al hun oordeel klaar hebben..

Nu daar is bij deze (hopelijk) voorgoed een einde aan gekomen… ik zeg hopelijk want nu is de strijd nog om al mijn dossiers wat bij vele ziekenhuizen ligt te laten veranderen of te laten verwijderen, maar ik ben een stapje dichterbij..

Ik ben zo BLIJ en DANKBAAR… eindelijk ERKENNING!!

Al vijf jaar ben ik aan het strijden voor erkenning dat mijn psychiatrische diagnoses niet kloppen… dat men er enorm naast heeft gezeten…. dat al die verkeerd gestelde diagnoses nu eens verdwijnen en voor goed overboord worden gegooid.. maar wat was het een strijd… heb het vaak zelf geprobeerd bij verschillende artsen, als ik naar het ziekenhuis moest voor een lichamelijk probleem verdedigde ik mijzelf door voortdurend uit te leggen dat die diagnoses absoluut niet klopten.. maar dat was vechten tegen een systeem waar ik het nooit van zou kunnen winnen.

Al vrij gauw kwam ik er achter dat ik bij een psychiater moest zijn… deze specialist kon het veranderen… maar het was niet makkelijk om een psychiater te vinden die het goed kon beoordelen… omdat

  1. Ik niet serieus werd genomen door al die diagnoses die met dikke rode letters bovenaan op mijn dossier staan
  2. Dat artsen al een oordeel klaar hebben voordat ze mij gezien hebben…
  3. Dat artsen niet toe willen geven als ze het verkeerd ingeschat hebben.

Ik ben in mijn psychiatrisch verleden door verschillende psychiaters behandeld helaas (mis) behandeld.. dus ik dacht: “Ik moet eigenlijk terug naar de psychiater die vanaf het begin in MIJ geloofde.

Toen ik na mijn scheiding in 2010 een half jaar later een psychiater opzocht, met de vraag of hij mij van de medicijnen af wilde halen was er geen psychiater die dit aandurfde… De diagnoses die ik had waren niet mis en daar kwam je normaal gezien ook niet meer vanaf en zonder medicatie heb je dan ook geen leefbaar leven… dus zeiden ze dit kan niet…je zit al veel te lang aan deze heftige medicijnen en als je stopt val je onherroepelijk terug en dan moet je weer opgenomen worden.. ik kon bij hoog en bij laag beweren dat het niet zo was, dat het misdiagnoses waren en dat er heel wat anders had gespeeld in mijn leven dan wat iedereen binnen de psychiatrie dacht… maar mij geloven “een leek” en eindelijk eens naar mij luisteren, nee ho maar… maar ik had “geluk” mijn oude psychiater ging heel binnenkort met pensioen dus moest ik naar een andere psychiater… en die zei: “Weet je wat… we gaan het gewoon proberen.. ik geef je het voordeel van de twijfel en lukt het niet dan heb ik je zo weer aan de medicijnen” Ik zei: “Deal”

En zo kon ik mijn medicijnen afbouwen en na 2 jaar was ik clean… het was geen leuke periode maar achteraf zeer de moeite waard… en nu na vijf jaar nog steeds geen enkele terugval of medicijn… maar een heel NIEUW LEVEN!!

Dus ik moest terug naar die psychiater maar hoe kom je daar… want als jij je namelijk weer meld bij de psychiatrie, kom je gewoon bij het aanmeldcentrum en wijzen zij jou een arts toe.. meestal ook nog een arts in opleiding en zelden zie je een echte psychiater…

Ik heb er veel voor gebeden… en God gevraagd voor gerechtigheid.. maar heb het op een gegeven moment opgegeven omdat ik merkte dat er geen deur openging en het koste mij zoveel energie wat ik niet meer had… en God had tegen mij gezegd… Ik zal voor je strijden… Ik ben jou bevrijder… Mijn overwinning is blijvend.. zoals Jesaja 51:6-8 zegt:

Kijk eens omhoog naar de hemel. En kijk naar de aarde hier beneden. Misschien zal de hemel verdwijnen, zoals rook verdwijnt. Misschien zal de aarde vergaan, zoals een oude, versleten jas vergaat. En misschien zullen de mensen allemaal sterven. Maar de bevrijding die ik breng, zal altijd blijven. De overwinning die ik geef, zal nooit verdwijnen. 7 Luister naar mij, mijn volk. Jullie kennen mijn regels. Jullie denken veel aan mijn wetten. Wees niet bang voor mensen die je beledigen en vernederen. 8 Want zij zullen verdwijnen, als een oude jas die langzaam vergaat. Maar de overwinning die ik geef, zal altijd blijven. De bevrijding die ik breng, zal nooit verdwijnen.’

Jesaja 51 vers 8b

Hierdoor kreeg ik rust en kon ik het loslaten… maar sinds ik in Twente ben komen wonen kreeg ik een nieuwe christelijke coach die met mij mee loopt in het leven en mij helpt en bijstaat in de dagelijkse dingen… en zij geloofde in mij en ging met mij de strijd aan… we hadden er beiden niet veel vertrouwen in want wisten hoe moeilijk en lastig het is om überhaupt contact te krijgen met die ene psychiater maar we gingen samen de strijd aan…

Eerst uitzoeken waar hij op dit moment werkte… en toen bellen… we kregen contact maar moesten maar een verwijsbrief sturen naar volwassenen psychiatrie… dat vreesden we al maar zagen ook dat we geen andere keus hadden, dus op hoop van zegen eerst maar naar de huisarts voor een verwijsbrief.. dit ging wonderlijk vlot, maar er gebeurde nog iets buitengewoons… meestal stuurt de huisarts een brief rechtstreeks via het digitale systeem maar hij kon het niet vinden waar hij het naar toe moest sturen… dus gaf hij mij de brief mee en verwees mij terug naar mijn coach… zij kon het ook niet vinden en maar weer gebeld met de desbetreffende instantie waar die psychiater werkte.. ze kreeg de assistente van hem aan de lijn en die zei.. “Weet je wat.. ik geef je zijn 06 nummer” mijn coach was helemaal perplex… en ze heeft hem gebeld en gesproken… en oooo wat vonden we het spannend maar merkten dat God Zijn Zegen er op legde en hij zei” Ik moet overleggen of ik haar zomaar kan zien want ik ben psychiater op een behandelafdeling en zij komt eigenlijk voor een herdiagnose… maar ik bel je terug”… mijn coach dacht: “Nou dat zal wel niet gebeuren” maar wonder boven wonder dit was een psychiater die mee dacht en
mij wederom het voordeel van de twijfel gaf… en hij belde terug en vertelde hoe wij ons moesten aanmelden en waar de brief naar toe moest…

Ik was zo blij dat we al zover waren.. en nu moesten we wachten… maar dat hoefde niet lang want na 5 dagen werd ik gebeld dat de week er op hij een plekje had op zijn spreekuur…. nou ik kan je vertellen.. in mijn hele leven ben ik nog nooit blij geweest om naar een psychiater te moeten maar nu.. ik kon niet wachten… zo spannend maar zo verwachtingsvol… en op de een of andere manier wist ik dat het goed zou komen… want God zijn Zegen rustte erop… het is niet normaal dat ik gewoon zonder veel gedoe bij mijn oude psychiater kon komen.. en dan ook nog zo snel. God opende voor mij de deuren dus wat ook de uitslag zou zijn… Het is goed! Het zou in ieder geval een uitslag zijn waar ik mee verder zou kunnen.. Dat vertrouwen en geloof was bij mij 100%

En afgelopen woensdag was het zover… op naar mijn oude psychiater… zo spannend maar ik had er zo’n zin in…

Het was een onwijs goed gesprek… open en eerlijk.. met wederzijds respect… eindelijk werd ik serieus genomen…. eindelijk werd ik gehoord…. ik werd onderworpen aan een kruisverhoor… logisch hij moest wel zeker weten hoe het nou was en ook over mijn verleden… maar na anderhalf uur gesprek zei hij” Je hebt een heftig verleden achter de rug… je kunt wel een boek schrijven en misschien moet je dat ook gaan doen.. maar er is echt niks met jou aan de hand… er is teveel misgegaan.. ook binnen de psychiatrie.. maar al die diagnoses kloppen niet… jij hebt geen psychiatrische stoornis… jij bent gewoon kerngezond.. In geestelijk, sociaal, emotioneel en rationeel opzicht… ik was stil en dacht dat ik het niet goed hoorde.. ik dacht hoor ik dat goed.. is het echt waar… en omdat ik twijfelde vroeg ik, of ik niet nog een psychologisch onderzoek moest doen omdat het dan zwart op wit op papier zou staan… maar hij zie.. ik heb helemaal geen onderbouwing of reden om jou die test te laten doen en by the way… ik kan je de uitslag nu al vertellen… ik weet nu al wat er uit de test zou komen, dus waarom zou je hem dan moeten doen… je hebt al genoeg onnodige strijd meegemaakt in je leven…

Ik ga een brief opstellen waarin ik zet dat jij “GEEN PSYCHIATRISCHE STOORNIS HEBT” en ik ga je huisarts bellen en het hem uit de doeken doen want dat is de basis waar het goed moet zitten voor de rest van jou trajecten want dat je de gevolgen hiervan ondervind is ook logisch… of al die medicijnen jou lichamelijk ziek hebben gemaakt.. ja dat is koffiedik kijken maar ik denk dat jij misschien al heel lang lichamelijk ziek bent maar dat dit altijd onderdrukt is door die medicijnen… en dat dit nu naar buiten komt… en wat de Dystonie betreft weet ik dat die oude middelen dit zeer zeker kunnen veroorzaken ook jaren later terwijl je ze misschien al heel lang niet meer slikt.

Ik dacht bij mij zelf… eindelijk gerechtigheid… eindelijk iemand die hetzelfde denkt wat ik al jaren denk… ERKENNING… jonge wat werkt dat bevrijdend… er viel een enorme last van mij af…

Hij zei nog wel… ik weet niet in hoever je strijd nu voorbij is want in heel veel ziekenhuizen ligt jou dossier wat niet klopt en dat kan ik niet voor jou wegnemen maar met mijn brief kom je wel verder… en hopelijk wordt je nu eindelijk serieus genomen…

Ik geloof met heel mijn hart dat het goed komt… want samen met mijn God zijn Wij meer dan OVERWINNAARS!!!

Ik ben blij en dankbaar en dank God voor dit geweldige wonder wat Hij heeft gedaan…dit wonder is voor mij innerlijke genezing van mijn verwonde hart… God geneest op vele manieren..

Psalm 34 is een prachtige psalm wat mijn dankbaarheid beschrijft en wie God is bij wie ik schuilen mag! Wat een Liefde heeft Hij voor mij en ik voor Hem!

De Heer redt wie hem trouw zijn

Altijd wil ik de Heer danken,

zonder ophouden bewijs ik hem eer.

Van harte zal ik hem eren;

wie in verdrukking leven,

zullen het horen en zich verheugen.

Verkondig samen met mij

de grootse daden van de Heer;

laten wij allen zijn macht erkennen.

Ik heb me tot de Heer gewend

en hij heeft geantwoord;

van alle angsten heeft hij me bevrijd.

Wie zich tot hem richten,

zullen stralen van vreugde,

hun vertrouwen is niet vergeefs.

Ik was er ellendig aan toe,

ik riep de Heer te hulp

en hij luisterde naar mij,

verloste mij van al wat mij kwelde.

Als je ontzag hebt voor de Heer

waakt zijn engel over je,

staat je bij en bevrijdt je.

Je zult zien, je zult merken

hoe goed de Heer is:

je bent gelukkig

als je bij hem schuilt.

Ik weet dat er ook mensen zijn die deze diagnoses wel hebben en die ziekte/aandoening ook echt hebben… ik weet dat het enorm zwaar is om dat te dragen… ik heb veel van de psychiatrie van binnen gezien en af en toe was het voor mij de hel op aarde.. ik weet waar jij je af en toe in bevind, en weet dat ik dat heel erg vind en met je mee leef en voor je bid.. Ik weet niet hoe ik je kan bemoedigen, omdat ik weet als het zo donker om je heen is dat het dan zo moeilijk is een bemoediging aan te nemen, en toch wil ik je een hart onder de riem steken… misschien zie je het nu niet, of ervaar je er niks van… en misschien wordt je wel boos maar toch wil ik het doen… en hoop ik dat je dit misschien toch later nog een keer herinnerd als het beter met je gaat…

Weet dat God bij je is.. ook als het zo donker is om je heen…ook als je alleen bent… afgezonderd van iedereen… Hij is bij jou.. Hij zit naast je.. Hij huilt met je mee.. en eens zal er een oplossing komen.. eens zal aan het eind van die donkere tunnel licht schijnen.. en ik hoop dat je tot die tijd bij Hem blijft schuilen of gaat schuilen zodat je niet meer alleen bent… ieder verhaal is uniek… ook jou levensverhaal is uniek.. wat je ook meemaakt of meegemaakt hebt… God houdt er van om gebroken vazen te gebruiken…

Mag ik je bemoedigen met onderstaand filmpje!

Als twijfel om de hoek komt kijken..


Wat kunnen er soms tegenstrijdige dingen in ons leven gebeuren… waardoor er twijfels komen en de grond onder je voeten weer flink kan schudden… maar ondanks dat gaat God met ons door… Hij helpt ons  er mee te dealen… we blijven nu eenmaal leven in een kapotte gebroken wereld met al zijn haat, ziekte en onrecht.

Het ging zo goed!?!?….. en het gaat nog steeds goed laat ik dat voorop stellen. Ik wandel nog steeds, ik loop nog steeds, bouw langzaam mijn conditie op met een fantastische fysiotherapeut die ik eindelijk heb gevonden… langzaam wordt ik sterker en sterker…

En toch kan mijn lichaam mij nog steeds af en toe genadeloos in de steeklaten…. en daar kan ik zo van balen… dat kan mij soms zo uit mijn evenwicht brengen…

Na dat God mij in Oktober vorig jaar had aangeraakt en ik stapje voor stapje mag gaan herstellen, kreeg ik begin november een bultje in mijn hals…ach dacht ik misschien een virusje onder mijn leden waardoor mijn klieren wat reageren… maar het bultje werd groter en ging niet weg..

Na ongeveer 2 maand dacht ik, ik moet er toch maar even mee naar de huisarts en die vertrouwde het niet.. dus op naar het ziekenhuis voor een echo… helaas.. de uitslag was een pathalogische klier wat verder onderzocht moest worden.. nu had ik net een traject achter de rug voor de ziekte van Kahler (die ik gelukkig niet heb maar wel voor onder controle blijf), dus ik was bekend bij een Internist/Oncoloog en opnieuw werd ik doorverwezen naar haar.. hier was ik blij mee omdat ik haar kon en ik een goed contact met haar had, zij nam mij ontzettend seriues en dat ben ik helaas ook wel anders gewend…

Dus ik kwam bij haar en zij zei met een kniopoog.. “dit was niet wat we afgesproken hadden”… Ik zei “Nee, had het liever ook anders gezien”… we namen de situatie door en wederom moest ik bloedprikken, ook direct maar weer op ziekte van Kahler (want dat kon ook nog de boosdoener zijn),  maar ook een biopt om te kijken wat voor cellen er in aanwezig waren…

De afspraak voor de biopt werd gemaakt en ik zag daar best wel een beetje tegen op.. had natuurlijk niet zo’n leuke ervaring gehad met de beenmergpunctie, en bij mij gaat altijd alles anders dan normaal… maar wonder boven wonder heb ik er helemaal niks van gevoeld, terwijl het toch weer anders ging dan normaal…

Het mooie is dat ik ondervonden heb dat als ik tijdens de ingreep of onderzoek ga zingen, Hem loven en prijzen… zachtjes in mij zelf, dan nodig ik Hem uit in mijn situatie en voel ik zo weinig mogelijk van de ingreep…  Waarom? Omdat je je focus verlegt, je richt je gedachten op Jezus en niet op wat er om je heen gebeurt.

En… Het helpt echt!

De uitslag kwam van de biopt… eigenlijk een uitslag dat ze geen verkeerde cellen hadden gevonden, ik haalde opgelucht adem..  maar ze vertelde verder… ze hadden tijdens de biopt ook weer een extra uitgebreide echo gemaakt en daar was toch wel afwijkende dingen op te zien en het was nog steeds een pathalogische lymfeklier wat betekende dat het niet goed was… dus zei ze ik kan niet volledig op die biopt varen omdat een biopt maar een inie minie stukje is van die klier en ze misschien net een verkeerd stukje hadden gepakt waar niks in te zien was… dus zei ze… enige optie nog is de lymfeklier verwijderen en op te sturen naar de pathaloog voor verder onderzoek.. ze zei ook… jij hebt zeer waarschijnlijk de auto-immuunziekte Sjogren en dan heb je extra risico.

Er werd een afspraak gemaakt bij de oncologisch chirurg voor een operatie.

De operatie zou afgelopen donderdag 22 februari plaatsvinden maar helaas ging dit niet door omdat mijn lichaam aan het vechten is tegen iets… en daardoor zijn mijn suikers flink in de war geschopt waardoor mijn lichaam nog meer last krijgt van ontstekingen, en daar boven op sloeg het griepvirus ook nog toe… hoge koorts… dus aan de antibiotica… en dan mag je ook niet geopereerd worden… ik baalde zo… en tegelijk snapte ik er geen sikkepit van waarom dit allemaal weer gebeurt…

Ik doe nu een curus “Als muren vallen”  het is een cursus over afwijzing in alle facetten… God afwijzen, Jezelf afwijzen, Afwijzing door anderen, Angst voor afwijzen… afwijzing hangt veel samen met je eigen denken.. en dat je vernieuwing van denken nodig hebt om uit dit spiraal/zonde van afwijzing te komen.. Ik leer op die cursus ontzettend waardevolle dingen… ik steek daar zoveel op en vaak vallen sommige puzzelstukjes op zijn plek of laat God zijn licht ergens op schijnen…

Ineens realiseerde ik mij dat ik een deur open zette voor de duisternis door te gaan twijfelen…

Want door ontzettend te gaan twijfelen en te vragen waarom… zet ik een deur op een kier en komt de duisternis graag binnen om mij allemaal leugens te vertellen, leugens over mijn identiteit, je bent een slecht persoon.. je doet het nooit goed… leugens over hoe ik mij voel.. minderwaardigheids gevoelens…  leugens over wie God is..  geloof je nou echt dat God je hoort… Geloof je nou echt dat God voor je zorgt? en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan… leugens… leugens… en nog eens leugens… en dat zijn vaak leugens van afwijzing gek genoeg… het satans grootste wapen in deze wereld… want onder afwijzing kan je flink gebukt gaan… en als dat je zwakke plek is dan pakt satan jou daarop…

Maar als je er in gaat geloven gebeurt er nog wat…  je wijst God af… want God heeft hele andere gedachten over jou.. en als jij gaat geloven in deze negatieve leugens dan wijs je God met al Zijn Liefde voor jou af.. dan zeg je tegen God dat je niet gelooft dat je zijn bijzondere prachtige waardevolle Dochter/Zoon bent en dat Hij voor jou zorgt bij jou is…

Maar hoe bestrijd je die leugens dan? Eerst door vergeving te vragen aan God en te belijden dat je Hem hiermee afwijst en Hij jou wil vullen met Zijn waarheid en Liefde… en als jij om vergeving vraagt.. vergeeft Hij je direct en dan mag je doorgaan met de waarheid over je uit te spreken.. te proclameren hoe God je ziet… je indenteit in Christus… wie God werkelijk is…

HIeronder een proclamatie overgenomen uit de cursus “ALs Muren Vallen”

  • lk ben door verzoening met God een nieuw persoon. lk laat mijn eigen gedachten los en neem de gedachten van God, Zijn Woord, aan. lk vertrouw op de Heer met heel mijn hart en steun niet op mijn eigen gedachten. (Spreuken 3:5-6
  • lk ben een nieuwe schepping in Christus Jezus. lk ben niet eenvoudigweg als kind geadopteerd; ik ben verwekt en wedergeboren door Gods Geest. God heeft zijn intrek genomen in mij. Dit is een leven dat overwint, een gezegend leven, een helend leven, een overwinnend leven, een heersend leven. In Christus ben ik vrij van schuld, minderwaardigheid en onwaardigheid. (Ef. 2:4-6)
  • lk ben rechtvaardig gemaakt. God ziet mij in Christus, alsof ik nooit iets verkeerd heb gedaan. lk ben in Gods ogen rechtvaardig, oké. lk ben volledig geaccepteerd en welkom bij de Vader. . lk ben een erfgenaam van God en een mede-erfgenaam van Christus. (Rom. 5:17)
  • Niet langer mijn oude ik, maar Christus zelf leeft persoonlijk in mij (Gal 2:19-20). Christus nam me mee aan het kruis en ik stierf daar met Hem. lk beschouw me zelf als dood en ik verheug me nu in een tweede bestaan, dat betekent heel simpel: Jezus leeft (met) Zijn leven in mij. lk identificeer me met niemand en niets anders. lk identificeer me met Christus en God is mijn Vader. lk ben, wie God zegt, dat ik ben.lk heb Gods gedachten: Zijn plannen, Zijn ideeën en Zijn wegen en ik hoef niet meer door het leven te gaan met mijn eigen gedachten en plannen. Jezus is mij tot zaligheid. Hij heeft de prijs voor mijn bevrijding en vrijheid op elk gebied van mijn leven betaald.
  • God heeft mij verlost uit de macht der duisternis en mij overgeplaatst onder de heerschappij van Zijn geliefde Zoon (Kol 1:13). lk ben overgegaan uit het gebied van de dood in het gebied van het leven (Joh 5:24). De heerschappij van satan over mijn leven is gebroken. Jezus, U heeft de satan overwonnen en in U heb ik hem ook overwonnen. De heerschappij van de zonde in mijn leven is overwonnen. In Christus ben ik meer dan overwinnaar. Hij die in mij leeft, Christus, groter is dan degene die in de wereld is (Jes. 54:17/1Joh. 4:4). lk ben sterk in de Heer en in de sterkte van zijn Macht. lk weersta de duivel. lk weiger door gewoonten, negatieve houdingen en zonde gebonden te zijn. lk laat me niet door ideeën en meningen van mijn gezin van herkomst en omgeving bestemmen. Ik heb een partner met wie ik mijn nieuwe leven in Christus kan leiden. Dat bent U, Heilige Geest. De veranderingen in mijn denken en handelen komen door U. Dank U dat U onophoudelijk in mij aan het werk bent.

En dit proclameren moet je ook hardop doen… Satan kan namelijk geen gedachten lezen dus als je het in jezelf zegt hoort hij je niet… In Psalm 139:2  lezen we dat Jezus wel je gedachten kan lezen…   daarom kun je Jezus aanroepen in je gedachten omdat Jezus al jou gedachten kent…. daarom is het juist in deze situaties nodig om het te proclameren zodat satan je juist hoort en hij niet anders kan dan weggaan….   Zodat satan niet langer zijn pijlen op jou af vuurt maar rechtsomkeer gaat, omdat Hij niet door kan gaan zodra jij Jezus naam proclameert en je identiteit in Christus uitspreekt!

En dan komt er een ommekeer in je denken… niet de eerste keer hoor… dit is een proces.. maar als je leventje dan weer schud op zijn grondvesten dan mag je gaan staan in Zijn kracht…

Vader, U hebt mij een goede plaats om te leven toegewezen, mijn leefomgeving in Christus. lk neem nu deze plaats heel bewust in. Wat voor Jezus geldt, geldt nu ook voor mij. Wat U tegen Jezus zegt, zegt U ook tegen mij: “Jij ben het, mijn geliefde zoon, mijn geliefde dochter in wie ik vreugde vind. Jij bevalt Mij. Jij bent een reden tot vreugde. Ik kijk met welgevallen naar jou ik heb jou uitgekozen. Mijn zoon, mijn dochter, volledig geliefd. op jou rust mijn onbeperkte JA!” Wat mijn ervaring gisteravond ook gezegd heeft, of vanavond zal zijn; ik zie mijzelf zoals U mij ziet. lk vind van mezelf, dat wat U van mij vindt. lk vertrouw op Uw waarheid, in tegenstelling tot dat wat ik aan mezelf waarneem. lk prijs U, mijn Vader, voor Uw geweldige oproep om mijzelf zo te zien, zoals U naar mij kijkt. Halleluja ! Dat is al een voorproefje van de hemel, die door U, Here Jezus Christus, al in mij is.

6e4e01ea6c4ab181e2f608441548e63a

En dan wordt in jou zwakheid Zijn kracht zichtbaar zoals onderstaande tekst zo mooi zegt:

Maar de ​Heer​ zei tegen mij: ‘Ik ben goed voor je, meer heb je niet nodig. Want alleen iemand die zwak is en lijdt, kan aan iedereen laten zien hoe machtig ik ben.’En dus is er toch iets waar ik graag over opschep: dat ik zwak ben en moet lijden. Want dat maakt mij geschikt om de macht van ​Christus​ zichtbaar te maken. 2 Korinthiërs 12:9-10

Je hebt altijd een keus…. pak ik de donkere kant van negativiteit of focus ik mij op het positieve… op hoe God over mij denkt… hoe God mij ziet….

Dus hoe ga ik nou reageren op het feit dat mijn lichaam mij weer in de steek laat?

Ook al snap ik er niks van waarom ik nu weer ziek ben…  ook al begrijp ik er geen snars van.. ook al slaat af en toe de twijfel flink toe… ook ik mag dan proclameren dat mijn identiteit in Christus ligt… de negatieve leugens van satan direct bestraffen… en dan mag ik weten dat God mij wel degelijk ziet… dat Hij met mij begonnen is en het ook af zal maken… dat Hij mij vast houdt en mij erdoor heen leidt… en dat Hij kracht geeft om er doorheen te gaan… en als ik de waarheid van mijn identiteit in Christus over mij zelf uit blijf spreken…voor de positieve gedachten kies… kan ik in de ellende wat deze wereld met zich meebrengt blijven staan… uit mijzelf kan ik het niet hoor.. maar als ik Hem er om vraag en tegelijk actief in Zijn waarheid en kracht ga staan kan ik het wel… en heb ik een drive om door te gaan en kan ik simpelweg niet opgeven.

Is Zijn kracht ook zichtbaar in jou kwetsbaarheid

Ik zou mij voor kunnen stellen dat je nu zegt… Ik zou wel willen… Maar…

  • Er is mij ontzettend veel onrecht aangdaan…
  • Ik voel mij zo minderwaardig…
  • Ik ben zovaak afgewezen….
  • Ik ben geconfronteerd met ziekte…
  • En vul zelf maar verder in…

Dan zou ik je iets willen zeggen…  ik weet hoe jij je voelt… ik weet hoe moeilijk het is om staande te blijven… ik weet hoeveel frustratie dit kan geven… en ondanks dat heb ik op mijn hart om je te bemoedigen.

Weet dat God van jou houdt … en Hij ziet jou… God heeft ook een plan met jou leven… Hij wil jou ook herstel geven.. jou lege gaten opvullen.. en weet je ook al blijft je leven kwetsbaar door ziekte of door pijn… zoals mijn leven.. Hij wil in die ziekte en pijn bij jou komen… Hij wil naast je komen zitten als je het niet meer ziet zitten… HIj verlangt er naar om jou hand vast te houden.. maar Hij wacht op een ding en dat is jou uitnodiging… God is een gentleman en is geduldig… Hij dringt zich nooit op… maar als jij hem uitnodigt dan komt Hij per direct bij je!

Be Blessed…

2320f45a5de47acec067e9b4d76195c7

 

Liefde is….


Liefde is..

Liefde is relatie… Relatie met je man, vrouw, kinderen, ouders, broers en zussen, overige familie, vrienden, kennissen, buren… En God…

Maar wat als liefde niet vanzelfsprekend is… Als er hiaten in de liefde zitten… Als jou liefde onbeantwoord blijft… Of als je gekwetst wordt in de liefde, in de relatie met de ander..

Liefde is zo kwetsbaar… Als je in je leven niet onvoorwaardelijke liefde hebt gekend… Als je liefde altijd moest “verdienen” weet je als je ouder wordt niet goed wat liefde is, en wat onvoorwaardelijke liefde betekent… En nog moeilijker hoe geef je daar handen en voeten aan… Hoe draag je liefde uit…

Heb hier heel lang mee geworsteld… “Als je doet wat ik fijn vindt dan hou ik van je… Als je doet zoals het hoort dan hou ik van je… Als je het met mij eens bent dan hou ik van je…” Allemaal voorwaardelijke liefde..

Doordat ik zoveel liefde heb gemist, door de liefde zo gekwetst ben geweest kon ik echte ware liefde niet goed voelen binnen laten… Werd altijd achterdochtig als iemand zei; “maar ik hou van je!” dan dacht ik vrijwel direct… Wat moet ik doen, wat wil je van mij.. Ja maar als je weet wie ik ben dan…. Ja maar als je hoort wat ik eigenlijk graag wil dan….

Onvoorwaardelijke liefde kende ik niet..

Ik wilde het wel pakken maar het glipte als fijn zand door mijn vingers… Het sijpelde door de scheuren in mijn hart weg…

Ik wist niet hoe ik het moest voelen… Wat was liefde… Hoe voelt echte liefde…

Toen ik was bevrijd was mijn hart leeg… Ik leerde en wist verstandelijk dat sommige mensen van mij hielden, maar onvoorwaardelijk? Ongeacht wie ik was, wat ik zei of wat ik deed? Hielden ze dan nog steeds van mij?

Tekort aan liefde had mij zo onzeker en minderwaardig gemaakt…

Af en toe schoot ik ook de andere kant op… Ik wilde zo graag in de goedheid van de mensen geloven waardoor ik mij vaak kwetsbaar opstelde, te goed van vertrouwen was… Mijn leven was nog niet goed begrensd.. En balans was nog ver zoek…

Maar God kwam op een gegeven moment mijn verlangen tegemoet, nadat ik had gesmeekt om ware Liefde te mogen voelen en ervaren.. En God hoorde en verhoorde en legde een bodem in mijn hart… Heelde de scheuren waardoor mijn hart zich kon vullen met Liefde….

Hij Heelde de scheuren door mij te laten zien wat ware liefde is… Hij gaf mij een partner die onvoorwaardelijk voor mij door het vuur gaat… Hierdoor ervaar ik wat ware liefde is… Door hem kan ik lijfelijk ervaren wat liefde is.. Waardoor ik het gevoel kan vertalen naar God… God is een God van herstel en ik mocht heel veel relaties herstellen van vroeger die door alle narigheid stuk waren gegaan..

Door deze aardse relaties mag ik ervaren wat liefde is maar proef en voel ik ook hoe God van mij houdt… En het mooie is dat God mij liet zien dat Hij nog veel meer van mij houdt dan al deze mooie mensen… Mensen kunnen falen, mensen kunnen je kwetsen, bewust en onbewust omdat het mensen zijn.. Ook ik kan dat..

Maar God is en blijft altijd dezelfde.. God verandert nooit waardoor Hij onvoorwaardelijk van mij houd… Hij heeft mij gemaakt… Hoe bont ik het ook maak God is er voor mij!

Die liefde heeft mijn hart langzaam gevuld…

Maar ooo wat voelt het verschrikkelijk rot, en wat doet het pijn als die geheelde scheuren af en toe toch weer barstjes krijgen doordat je opnieuw gekwetst wordt in relaties… In de liefde voor elkaar…

En hoe reageer ik dan? Als ik naar mij zelf kijk dan reageer ik direct vanuit mijn pijn.. Vanuit mijn bloedende hart.. Maar na korte tijd wordt ik stil en zegt mijn hart; Ga naar je Vader, vraag Hem om in jou pijn te komen… En direct schiet door mijn hoofd WWJD..

En wat is het dan fijn om Gods onvoorwaardelijke Liefde te ervaren… Dat God mij al zoveel sterker heeft gemaakt… De scheuren al zo stevig zijn geheeld… Wauw… Dankuwel Heer voor zoveel heling en liefde…

Natuurlijk doet het pijn als zo’n scheurtje lekt… Het voelt of sijpelt er onnodig liefde weg die zo kostbaar is… Of toch niet…. is het onnodige weggesijpelde liefde?? Misschien gebruikt God die liefde die weg sijpelt om mijn scheurtjes extra te verstevigen zodat ze nog sterker worden..

Liefde is; 1 KORINTIËRS 13:4‭-‬8a BB

De liefde is geduldig en vriendelijk. Liefde wordt niet jaloers. Liefde schept niet op en vindt zichzelf niet vreselijk belangrijk. Liefde zegt of doet geen onaardige dingen en denkt niet alleen maar aan zichzelf. Liefde raakt niet verbitterd. Liefde vergeeft als een ander iets verkeerds heeft gedaan. Liefde is niet blij met oneerlijke dingen, maar met de waarheid. Liefde vertelt fouten van andere mensen niet door, denkt altijd het beste van een ander en blijft altijd geduldig. De liefde schiet nooit tekort en verdwijnt nooit

Liefde is relatie met de ander… Liefde is verbinding… Liefde is houden van… Maar vertel elkaar die liefde.. Zeg elke dag ik hou van je… morgen kan het te laat zijn…

En komt er een hobbel in de liefde, in de relatie met de ander… Ga in gesprek… Leg het bij… Vertel elkaar je pijn.. Zodat er weer herstel komt, vergeving plaats vindt en de Liefde de harten weer kan vullen❤

God heeft ons een voorbeeld gegeven “Jezus”… God hield zoveel van ons dat Hij zijn enige Zoon Jezus naar ons toe zond om voor ons te sterven zodat de weg naar het eeuwige leven weer mogelijk werd. Dat is Onvoorwaardelijke Liefde voor jou en mij!

Toen het Pasen werd, won de glimlach van zijn eeuwige liefde het van de duisternis van de dood. Citaat Rob Favier

Gedeelde Smart is halve Smart


Zorgen…. Het voegt helaas geen seconde toe aan je leven… En toch zijn ze er bij tijd en wijle en kan het je behoorlijk uit je slaap houden…

Zorgen… Waarom eigenlijk… Mijn leven ligt toch in de handen van mijn Heer… Klopt… Maar ik ben ook maar een mens… Met mijn eigen gedachten, gevoelens en emoties…

Natuurlijk weet ik gelukkig waar ik met dit alles naar toe kan… Bij wie ik moet zijn om mijn zorgen te delen… Ja delen want ze bij Hem laten en er niet meer aan denken of meenemen… Nee dat lukt mij niet met “zorgen”..

Delen… Met de wetenschap dat Hij ze met mij draagt waardoor de last lichter wordt… En mijn Vader voor mij zorgt…

En het is zo waar dat gedeelde smart halve smart is… Het delen van zorgen met vrienden, familie is fijn en doe ik ook… Ik zet onze belevenissen ook regelmatig op facebook… En het doet je goed al die meelevende reacties en bemoedigende berichten eronder of via een andere weg… Echt waar… Maar het delen met vrienden en familie lost niet in die zin de zorgen op… Want zij kunnen er niets aan doen, ja bidden en naast je staan in welke vorm dan ook… Maar verder houdt hun bijdrage op.. Verder reikt hun macht niet… Gelukkig maar..

Maar God daarentegen is wel bij machte om er iets aan te doen… Bij God mag je je zorgen delen in de wetenschap dat Hij voor je zorgt en dat jij niet boven je kunnen wordt verzocht…

Want dat staat in 1 Korinthiërs 10:13 De beproevingen die u hebt ondergaan, zijn niet ongewoon. God is trouw, Hij zal ervoor zorgen dat de beproevingen u niet te veel worden. Hij zal ook een uitweg uit de beproevingen geven, zodat u ertegen opgewassen bent.

Wauw wat geeft dat rust, veiligheid en vertrouwen dat wat er ook gebeurt het oke is… Want Hij zegt dat als het moeilijk, heftig of ondraaglijk wordt, Hij ook uitkomst zal brengen… Ik hoef niet bang te zijn want mijn leven is in Zijn hand… I am a Child of God!

En doet God “niets” dan is het ook goed….

Nou dat God “niets” doet is NIET waar… Hij heeft nog nooit “niets” gedaan… Altijd gebeurde er wel “iets”.. Dat “iets” kan zijn; Een lieve vriend(in), bemoediging, troost, hulpmiddelen, medicijnen die helpen, artsen die wijsheid krijgen hoe ze jou het beste kunnen helpen, een operatie die slaagt…. Vul maar in… En ja soms een “wonderbaarlijke Genezing” die Hij alleen kan doen… Maar meestal geeft God herstel in de gewone dagelijkse dingen…

En als je dit weet… Als je dit gelooft… Als je Hem je hele leven toevertrouwd.. Elk vezeltje van je leven… Als je weet bij wie je moet zijn om te delen… Dan kun je het leven aan met al zijn “zorgen”.. Dan komt er rust en een onverklaarbare kracht om door te gaan…

Mijn identiteit ligt in Jezus waardoor ik bergen kan verzetten en ik kan en durf te lopen op water met mijn blik op Jezus gericht…

En ja er zullen nog zware tijden komen, boordevol emoties, tranen als watervallen maar dan bid ik God dat Hij mij wil blijven herinneren dat ik geborgen ben in Zijn hand, en dat niemand of welke situatie ook mij ooit kan roven uit deze Hand…

Wat ben ik blij dat ik een Dochter ben van een Liefdevolle Vader..

Zo kan ik rustig slapen… Wat de uitslag morgen ook zal zijn…

My Life is in Your Hands

Waar begin jij de dag mee?!?!


Vanmorgen werd ik wakker na en kort nachtje… mij nachten zijn meestal niet zo lang omdat slapen niet aan mij is besteed denk ik wel eens, ten eerste wordt ik niet moe omdat ik het stofje melatonine mis… maar ben ook zomaar wakker…de diepe slaap krijg ik eigenlijks nooit te pakken… mijn lichaam en mijn hoofd hebben te veel meegemaakt om het natuurlijke proces te pakken… niet aan mij besteed dus en dan ga je andere dingen doen als je veel wakker ligt…

Meestal pak ik af en toe de telefoon om in de bijbel te lezen of op Pinterest  bemoedigende plaatjes zoeken… na een poosje leg ik de telefoon weer aan de kant en doe opnieuw een poging om te slapen… gelukkig val ik op een gegeven moment wel in slaap maar dat is dan al vaak laat in de nacht…waardoor de uurtjes kort zijn want de wekker gaat om de normale tijd…

Als je chronisch ziek bent, afgekeurd, thuis zit mis je de structuur van het gewone leven… je hebt geen stok achter de deur om op te staan, dus moet je zelf de structuur aanbrengen, en hoe doe je dat… je moet jou stukje zelf discipline aanspreken, dus gewoon je wekker zetten.. gewoon opstaan en beginnen aan je dagelijkse ritueel…

Dit is mijn ritueel s’morgens

  • Wekker op mijn telefoon uitzetten
  • Vlug even kijken of ik nog berichtjes heb
  • Eventjes scrollen op Facebook
  • Even scrollen over de mail…
  • O ja ondertussen mijn echtgenoot Goedemorgen wensen…
  • Opstaan… aankleden… ontbijten…
  • Stille tijd samen
  • En de rest van de dag volgt…….

Ik denk dat velen wel iets van dit “ritueel” zullen herkennen…..

En dan zit je vanmorgen in de kerk en dan hoor je een preek over…

Het is de week van gebed in alle kerken dus zo ook in onze kerk

Jonge en die preek kwam toch binnen…. ten eerste de spreker… wat een enthousiaste pure man.. zo gedreven… zo vol passie… vermanend ook…. maar zo vol liefde… Gods Liefde… ik voelde dat God sprak… dat God tot mij sprak…

Ik zat aan zijn lippen gekluisterd en wilde elk woord wel pakken en in een doosje doen zodat ik het mee kon nemen… het kwam echt binnen in mijn hart.. ik raakte ontroerd over wat hij, wat God zei…

Het bovenstaande stukje over het ritueel vertelde hij en wat was dat herkenbaar voor mij… ook ik had het al zo vaak geprobeerd om het anders te doen.. maar man wat is dat moeilijk… wat is het moeilijk om patronen te doorbreken als die er zo in gebakken zitten… Toch kreeg ik hoop naarmate de preek vorderde..

Eigenlijk was het heel “eenvoudig”.. een Bijbeltekst ging spreken…..

1 Timotheüs 2:1-4 uit de statenvertaling

Ik vermaan dan voor alle dingen, dat gedaan worden smekingen, gebeden, voorbiddingen, dankzeggingen, voor alle mensen; Voor koningen, en allen, die in hoogheid zijn; opdat wij een gerust en stil leven leiden mogen in alle godzaligheid en eerbaarheid. Want dat is goed en aangenaam voor God, onzen Zaligmaker; Welke wil, dat alle mensen zalig worden, en tot kennis der waarheid komen. 

Deze tekst lazen we vanmorgen in de kerk.. en de spreker vertelde dat er staat, volgens de Statenvertaling “VOOR” alle dingen…dat betekend dus dat je voor dat je dag begint, dus voor dat je je ritueel afwerkt… eigenlijk de dag eerst met God moet beginnen… want anders ben je al vol met al die andere zaken voordat je met God je dag begint… en als je ook verder leest in de tekst staat er ook waarom… opdat wij een gerust en stil leven leiden… dat God ALTIJD bij ons is, en dat ons leven tot Eer van Hem zal zijn.

Pff.. die kwam binnen…. en mijn gedachten gingen naar mijn ochtendritueel waarmee ik mijn hoofd eigenlijk al vol maak voordat ik eerst God uitnodig om mij eerst te vullen en dan pas al het andere… en ik denk dat er zeer zeker een kern van waarheid in zit…

Als je je eerst laat vullen door Zijn Geest en Zijn woorden dan begin je de dag in rust…want bij Zijn hart is rust en stilte en als je in die stilte komt dan kan je God ook horen spreken… en kan Hij je vullen met Zijn wijsheid, Zijn Kracht en Zijn Geest… waardoor Hij altijd bij je is, de hele dag door…. waardoor je veel beter met alle ellende, narigheid om kunt gaan…

In plaats van je eerst te laten vullen met alle narigheid, ellende enz enz, en dan naar God toe gaan om je dan pas te laten vullen met zijn Wijsheid, Kracht en Zijn Geest… waarschijnlijk ben je dan al zo vol van alle narigheid en ellende dat er weinig ruimte is voor God en je de dag moeilijker door komt!

Het gezegde zegt toch… “voorkomen is beter dan genezen”…. ik denk dat dat ook in deze situatie zo is…

Eerst naar de bron…. en dan kun je de dag ook aan met alles wat daarin voorbij komt…

Wat een les vanmorgen… en wat wil ik het graag anders doen… wat wil ik graag eerst gevuld worden met Zijn wijsheid, met Zijn kracht en met Zijn Geest… wat een verlangen kreeg ik om het voortaan zo te gaan doen… dus mijn voornemen voor morgen ochtend is niet zo moeilijk… en ik hoop en bid God dat ik het vol mag blijven houden… het verlangen is er in ieder geval.. en ik geloof dat God het ook zegent als je stappen in geloof zet…

En er was nog een ding waardoor het mij zo raakte en waardoor ik merk dat God een geweldige goede en Krachtige God is… “en dat God vandaag de dag echt nog wel tot je spreekt … echt Hij is geen zwijgzame God hoor”  zoals ik mijn blog begon over mijn slechte slapen zijn de gevolgen er natuurlijk ook… minder kracht.. meer vermoeid waardoor ik soms de dag begin met de gedachte “hoe kom ik hem door”

Net zoals elke dag hadden mijn man en ik na ons ontbijt onze stille tijd samen. Wij lezen vaak leesplannen van  De bijbel App  een echt aanrader mag ik zeggen..zo zijn wij nu met het leesplan begonnen 40 dagen voor Pasen…  40 Dagen #Jesus – Daily Devotionals

En vandaag lazen deze Bijbeltekst…

EFEZIËRS 1:18-20

18 Hij zal met zijn licht in jullie hart schijnen. Daardoor zullen jullie weten wat jullie nog zullen krijgen. Jullie zullen dan werkelijk kunnen begrijpen wat voor geweldige erfenis Hij aan de gelovigen gegeven heeft. 19 Ook zullen jullie dan begrijpen hoe onvoorstelbaar groot zijn kracht is in ons die in Hem geloven. 20 Want Gods kracht werkt in ons. Die kracht is dezelfde sterke macht waarmee God Jezus weer levend maakte. En het is dezelfde macht waarmee Hij Hem in de hemelse plaatsen een plaats gaf naast Zichzelf.  

Vaak kiezen wij voor leesplannen met een overdenking om opgebouwd te worden… en ook hier zat een overdenking bij..

#IBelieve (Leo Bigger)

Ik heb al weleens iets geërfd. Ik kan je zeggen dat het goed voelt om eenvoudigweg iets te ontvangen, zonder er iets voor gedaan te hebben om het te verdienen. Oké, het was ‘slechts’ een voorproefje van mijn erfenis. Eén van onze familieleden verkocht een huis en verdeelde de opbrengst onder de nakomelingen. Hierdoor waren wij in staat om te investeren in ons eigen huis. Is het dan toch waar dat ‘dingen altijd gebeuren als je ze het minst verwacht’?

En nu? Ben je jaloers?

Het is makkelijk om jaloers te worden als je jezelf vergelijkt met anderen. Hij heeft meer dan ik, zij ziet er beter uit dan ik, zij ervaren Jezus meer dan ik.

De Bijbeltekst van vandaag laat duidelijk zien dat we geen enkele reden hebben om jaloers te zijn want een rijke erfenis, die we nu niet kunnen zien, wacht op jou en mij omdat we bij God horen. En dit geldt niet alleen voor de dagen die nog komen moeten, maar ook vandaag al.  De kracht die Jezus deed opstaan uit de dood is in ons en op elk moment voor ons beschikbaar. Word wakker – lijkt het naar ons uit te schreeuwen! Alles wat God beschikbaar heeft, is al in jou aanwezig.

Actiestap:

Als alles wat voor jou klaargelegd is al in jou aanwezig is, laten we dan bidden met geloof voor iemand die God nog niet kent. Het is iets kleins voor God, die Jezus uit de dood heeft opgewekt, om deze vriend uit een geestelijke dood tot leven te brengen.

Uit deze overdenking sprong voor ons het onderstaand stukje tekst..

De kracht die Jezus deed opstaan uit de dood is in ons en op elk moment voor ons beschikbaar. Word wakker – lijkt het naar ons uit te schreeuwen! Alles wat God beschikbaar heeft, is al in jou aanwezig.

Wauw… die kracht… die kracht is dus ook voor ons, voor jou!!

Die zelfde kracht die Jezus deed opstaan uit de dood zit ook in ons… en in de kracht kunnen wij het leven aan… kom ik de dag door… en wat is het geweldig om te zien hoe God Zijn woorden bevestigd… Eerst lezen wij erover in onze stille tijd en dan later reikt God in de preek de handvatten aan… hoe wij in Zijn kracht kunnen gaan staan… hoe wij de dag goed door kunnen komen en uit kunnen delen van wat God ons geeft…

De Dag Beginnen Met Hem…. 

Waar begin jij de dag mee?!?!

2cc32e2feaac345624c5955ec2c842ee

En het mooie van samen stille tijd houden, is dat je er samen over kunt doorpraten… en elkaar ook hierin kunt bemoedigen en het kan toepassen.

Het is voor ons op dit moment niet een makkelijke tijd… mijn echtgenoot heeft vorige week de voorlopige diagnose CADASIL gekregen…. een ernstig erfelijke vaataandoening in de hersenen.

CADASIL staat voor Cerebrale Autosomaal Dominante Arteriopathie met Subcorticale Infarcten en Leukoencefalopathie.  CADASIL is een nog vrij onbekende, erfelijke ziekte die gekenmerkt wordt door TIA’ s, herseninfarcten, migraine met aura, dementie en psychiatrische symptomen.

Wij hopen dat hij binnenkort naar Leiden kan “LUMC” voor erfelijkheidsonderzoek en dat daar duidelijkheid komt…de Neuroloog komt uit op CADASIL omdat alle andere dingen zijn onderzocht en uitgesloten en dit er eigenlijk alleen nog overblijft… nu mag de neuroloog deze aandoening niet zo maar stellen en daarom moeten we naar Leiden voor de bevestiging…

Deze aandoening is heftig en ook een onvoorspelbare aandoening, waarvan wij niet weten hoe die eindigt en hoe snel het zal gaan…dat het snel gaat merken wij inmiddels aan de symptomen die mijn man al heeft en dat het snel achteruit gaat… hij is als het ware een tikkende tijdbom… en het is een diagnose waar je geen kant mee op kunt want er is helaas “nog” helemaal niks aan te doen… er is geen behandeling of medicijn voor.

Het bijzondere is aan dit alles is, dat wij ondanks de heftige diagnose, God zo dichtbij ervaren… mijn echtgenoot gaat geen fijne tijd hier op aarde nog tegemoet maar hij ervaart een enorme rust hierin… hij zegt:  “weet je Mirjam… God is erbij.. en ik weet waar ik naar toe ga.. en tot die tijd zal God mij de kracht geven maar ook de wijsheid…. en ik hoef niet te lijden wat ik niet aankan… en wat ik moet lijden ben ik dan ook sterk genoeg voor, want God zegt in de bijbel dat je niet boven je krachten verzocht zult worden en dat Hij als het te zwaar wordt Hij dan ook uitkomst gaat geven”…

Wauw wat een Getuigenis.. en wat een enorme kracht en rust straalt hij hiermee uit… wat een rotsvast vertrouwen in zijn Heer…. pfff…. hier kan ik nog wat van leren…

Natuurlijk hebben we onze paniek momenten…  maar dan mogen we elkaar aan onze Jezus herinneren die ons draagt… en hierdoor ervaren wij Zijn Kracht… in ons lijden is Hij nabij..

En als het te zwaar wordt mogen wij bidden om uitkomst…dan mogen wij God aanroepen om verlichting… en zoals mijn man zegt… “Ik ben er klaar voor… God mag mij thuishalen… mijn leven is klaar hier op aarde… ik verlang om naar Hem toe te gaan… nooit meer pijn, nooit meer verdriet maar voor altijd vreugde en voor altijd in de nabijheid van Jezus”…

Oei…. wat een ontzettend dubbel gevoel…verdriet en iemand het beste gunnen.. kruisen elkaar hier…

VERDRIET omdat ik hem absoluut nog niet kwijt wil… NOG LANG NIET…  maar ik wil ook niet dat hij moet lijden en dan GUN ik hem het BESTE…. en waar is onze toekomst.. in de Hemel… De Hemel waar het goed is… er is geen BETERE plek!!!

En dan mag en kan ik hem voorzichtig stapje voor stapje loslaten… makkelijk?? NEE…absoluut niet!!!

Maar ik probeer het, en ik mag bidden, in de wetenschap dat waar hij naar toe gaat het fantastisch is… en dat gun je toch iedereen!!!!

Maar er is nog een kant, en die kant wil ik ook niet onbenut laten… ik weet en gelukkig weten wij dat samen… dat wij ons elke dag opnieuw uit mogen strekken naar God en Hem bidden om GENEZING…. ik bid elke dag dat er een wonder mag gaan gebeuren…dat God hem geneest… dat God de situatie omkeert… en ik hoop en bid dat er heel veel met mij mee willen bidden…

Maar doet God het niet dan is het goed… dan heeft God een ander plan… ik vertrouw erop dat wat er ook gebeurt, het GOED is… want ik geloof in een GOEDE GOD! Een God die van ons houdt en voor ons een Hoopvolle toekomst heeft…

En eens zullen we elkaar weer zien!

Tot die tijd mogen we vol houden.. ieder op zijn plek.. ieder in zijn of haar situatie…

Het nummer van Kees Kraaijenoord “Houd Vol”  kan ik niet met droge ogen zingen en toch kies ik ervoor om het te zingen… te zingen met een vast vertrouwen dat in deze situatie ik niet alleen ben, al voelt het soms wel zo… want stukje bij stukje raak ik mijn man kwijt… moet ik hem loslaten… maar God is erbij en houdt mij, houdt ons vast…

Hou Vol!

Willen jullie ons dragen in jullie gebeden?

 

0b024ad0a4f4cd20830c14939efac3e2

 

 

 

 

 

 

 

 

Maatwerk geleverd!


Na lang wikken en wegen, lang nadenken heb ik toch de stap durven nemen om mijn getuigenis te geven in de kerk…

Het is voor mij een enorme worsteling geweest of ik het wel zou doen… eigenlijk een worsteling gebaseerd op angst…

Wat als…

Wat als ik weer een terug val krijg, wat als de pijn en ongemakken in alle hevigheid weer terug komt? Ik weer in een rolstoel beland… ooo wat werd ik aangevallen..

De Boze wilde duidelijk niet dat ik opnieuw ging getuigen… en hij deed er alles aan om het Grote Wonder wat God heeft gedaan teniet te doen…

En hoe doet hij dat dan? Door mij te pakken op een van mijn zwakke plekken… ONZEKERHEID… ik ben erg onzeker door wat ik allemaal heb mee gemaakt… onzeker over wie ik ben en wat ik mag zijn, doe ik het allemaal wel goed… ik weet verstandelijk allemaal best hoe het zit..

Dat ik er mag zijn zoals ik ben, dat ik het waard ben, dat God mij gemaakt heeft en dat het oké is enz. enz… 

Dit alles heeft mij gemaakt tot wat ik nu ben… een gevoelige onzekere meid… met voelsprieten die continu op scherp staan… en ja Satan weet dat en pakt mij daarop…

Dit is mijn strijd in mijn leven, elke dag weer… maar gelukkig mag ik merken dat ik groei… dat wat ik verstandelijk weet, ook in mijn gevoelsleven mag dalen zodat ik het kan pakken…

En hoe groei ik…door voortdurend het tegen mij zelf te zeggen hoe God mij ziet… tegen mij zelf te zeggen dat het goed is, dat het een leugen is wat mijn gedachten steeds zeggen… voortdurend mijn gedachten corrigeren… ook de bevestiging van andere mensen helpen mee, waardevolle mensen die dicht om mij heen staan… en door te proclameren en het ook te gaan geloven.. ook wat de anderen om je heen tegen je zeggen,  mag het langzaam dalen..

En dan komt er groei en word je steeds sterker, satan krijgt dan steeds minder ingang om jou om op je onzekerheden te pakken…

Alleen is Herstel vaak een lange, heftige en moeilijke weg….

Ken je het verhaal van het propje papier.. vast wel…

“Een onderwijzeres in New York onderwees haar klas over de gevolgen van pesten. Ze gaf hen de volgende opdracht. Ze gaf alle kinderen in de klas een stuk papier en zei hen het te verfomfaaien, het te verkreukelen, er een prop van te maken, het op de grond te gooien en er op te stampen. Kortom er echt een puinhoop van te maken, maar het niet te verscheuren. De kinderen vonden dat wel een leuke opdracht en deden hun best het blad zo veel mogelijk te verkreukelen. Toen kregen ze de opdracht om het papier voorzichtig weer open te vouwen, zodat het niet scheurde en het weer glad te strijken. Ze liet hen zien hoe vol littekens en vuil het papier was geworden. Toen zei ze de de klas dat ze het papier moesten zeggen dat het hen speet dat ze het zo verkreukeld hadden. Maar hoe vaak ze ook zeiden dat het hen speet en hoe ze hun best ook deden om de kreukels weer uit het papier te halen, het lukte hen niet om het blad in de vorige gladde staat terug te krijgen. Ze wees haar leerlingen op alle littekens die ze achterlieten. En dat die littekens nooit meer zullen verdwijnen, hoe hard ze ook probeerden ze te repareren. Dat is wat er gebeurt als een kind een ander kind pest. Je kan zeggen dat het je spijt, je kan proberen het weer goed te maken, maar de littekens zijn er en die blijven. Mensen van 80 kunnen nu nog navertellen hoe ze op de lagere school gepest werden. De kreukels gingen er niet meer uit. De gezichten van de kinderen in de klas vertelden haar dat haar boodschap was overgekomen.”

Iets kapot maken is vaak in no-time gebeurd maar iets helen of herstellen gaat jaren overheen en altijd blijf je het zien en voelen…

Nu gaat dit verhaal over pesten maar ik denk dat je het wel in ontelbare situatie’s kunt gebruiken…

In Lucas 6:45 staat een geweldige tekst: lucas-6-45-2

Vanuit welke schatkamer handel jij?

Ook ik heb moeten leren om niet vanuit de verkeerde schatkamer te reageren… vanuit mijn gekwetste schatkamer, want het leid tot niks… het brengt je in een slachtofferrol waar je niet verder mee komt… ik heb geleerd en ik leer nog steeds om vanuit mijn geheelde schatkamer te reageren waar een volwassen vrouw woont die best wel weet wat ze wel en niet wil… en steeds over haar angstdrempel mag stappen…

En gelukkig mag ik dat samen met Hem doen… stap voor stap in geloof uitstappen en met God aan mijn zij, hoef ik niet bang te zijn, hoef ik niet meer stil te zijn…maar mag ik spreken, mag ik vertellen hoe groot God is..

Als je genezen bent betekend het niet dat je nooit meer ziek zou kunnen worden…ook al ben je van het ene genezen er kan zomaar weer wat gebeuren, zodat je door een andere ziekte weer stil gezet wordt… jou lichaam blijft kwetsbaar… en we leven nog steeds in een gebroken wereld….

Maar ondank dat mogen wij… nee moeten wij… van elk wonder vertellen…

Psalm 105 vers 1

Waarom omdat er Hoop is, geen hoop op een leven zonder ziekte, pijn of ongemak… nee… maar Hoop dat er Iemand is die jou in die ziekte of pijn draagt…en jou wonderen geeft om verder te kunnen… God geeft jou altijd alles wat jij nodig hebt op dat moment… bij de een is dat genezing van een ziekte, bij de ander is dat kracht om het te kunnen dragen, weer bij een ander is dat zorg om de ziekte te kunnen dragen… er zijn zoveel situatie’s waarin je Zijn wonderen kunt zien… Kleine en Grote…

God is een God van Maatwerk….. iedereen kent misschien die term wel uit de gezondheidszorg..  maatwerk betekend: Het werk afstemmen op de behoefte van de patiënt… Wij hebben een liefdevolle Heelmeester die precies weet wat wij nodig hebben en achteraf zien wij ook altijd het het goed was… op het moment zelf snap je niet altijd waarom iets gebeurt… maar achteraf zie je het en dan zeg je…

Dat was u Heer…

13886860_1002063593196180_3857608724705936622_n

Mijn Heelmeester weet precies wat ik nodig heb en heeft Perfect Maatwerk geleverd! Ben ik dan 100% genezen?!?! Nee… maar God heeft gegeven wat ik en wij op dit moment zo nodig hebben.. en dan mag ik daar van getuigen…

Ik hoop dat ik jou door deze blog heb bemoedigt, en dat je vol kunt houden in jou strijd… en misschien is het een idee om Hem te vragen of Hij Maatwerk wil leveren in jou leven.. en weet je misschien heeft Hij dat al wel gedaan maar heb jij dat nog niet ontdekt…

Ik hoop en bid dat Hij in jou situatie Een Op Maat Werkende Heelmeester mag zijn!

Klik hieronder op de link en je kunt mijn getuigenis die ik oudjaarsdag 31 december 2017 heb gegeven bekijken.

Mijn Getuigenis!

Be Blessed

 

Emotioneel in een Achtbaan Deel 2


Na mijn vorige blog is er al weer heel veel gebeurd waardoor ik niet direct mijn verhaal verder kon vertellen.. Ook had ik de pech dat mijn computer stuk was gegaan en ter reparatie weg moest.. en dan ben je onthand… maar gelukkig hij is er weer en weer gemaakt!

Maar goed ik eindigde in mijn vorige blog dat ik klaar was om de operatie in te gaan…

In mijn blog Daar Lig je dan! heb je kunnen lezen wat er tijdens en na de operatie allemaal is gebeurt…

Tijdens mijn verblijf in Zwolle had ik contact met oudsten van de Ichtus gemeente en voelde mij enorm door deze mensen gedragen, ik wist ook dat er heel veel mensen, vrienden biddend om ons heen stonden… dit deed mij enorm goed.. wij waren helemaal nog niet bij de Ichtus aangesloten en kwamen er nog maar net als gast… maar ik had de vrijmoedigheid genomen om de oudsten te mailen en zo kwam er onverwachts een Herdersechtpaar bij ons op bezoek in het ziekenhuis.. om met ons te praten maar ook voor ons te bidden… en wat ik ontzettend fijn vond dat ze zelfs ons hebben gezalfd zonder dat wij er van te voren om hadden gevraagd… die betrokkenheid deed ons heel erg goed… door deze mensen heen wist ik dat God mij op het oog had en dat Hij in alles erbij was…

En ik kreeg zo’n enorme rust… Hij droeg mij en Hij zorgde er ook voor dat de medicijnen zijn werk gingen doen… alhoewel ik ontzettend last van de bijwerkingen hield mocht ik op een gegeven moment toch naar huis… en verder thuis revalideren en kijken hoe het zou gaan…

Heerlijk naar huis.. wat was ik blij en dankbaar… ik pakte mijn leventje thuis al snel weer op… maar ik kon nog niet veel en lag merendeel van de dag op bed… ik wilde zo graag weer deelnemen aan het maatschappelijke leven… maar mijn lichaam stond het niet toe… mijn hernia was ook weer terug door de vele verkrampingen en spasmen dus ja ik was al met al met die operatie niet veel opgeschoten…

Maar hoe nu verder Heer.. dit kon toch niet het einde zijn van alles… dit is toch niet mijn leven… op het bed voor het raam… mijn verhalen opschrijven maar verder weinig tot geen contacten… niet meer goed naar de kerk kunnen… dus niet opgebouwd worden.. ook als je thuis mensen weinig ziet is het lastig om zelf dicht bij God te blijven… natuurlijk probeer je het wel en zeer zeker ook samen als man en vrouw elke dag in God handen leggen maar de eenzaamheid was groot….

Ik voerde mijn enorme strijd hierin… maar langzaam aan ging het door de baclofen ook wel weer stapjes goed… ik had in ieder geval die verkrampingen en spasmen nog maar zeer weinig dus dat hielp om mijn lichaam goed te kunnen ontspannen…. en op een zondag kreeg ik zo,n verlangen om weer naar de kerk te gaan…

Ik had gehoord dat op zondag s’avonds er een Wonderlijke Zondag in Wierden van Martin Koornstra zou zijn in VBG De Ichtus.. diep van binnen had ik er wel oren naar om daar naar toe.. ik had sinds de vorige gebeden wel weer de drive om naar deze diensten te gaan en ook voor mij te laten bidden.. ik wist dat ik mij uit mocht strekken naar God maar dat ik het bij God mocht laten wat Hij er mee ging doen… maar ik mag elke keer weer naar Hem toe…

Alleen ik was helemaal niet in staat om te gaan… ook omdat ik ontzettend twijfelde… wat als er niks gebeurd… ik ben wel een potentieel slachtoffer in mijn elektrische rolstoel… wat als ik weer teleurgesteld naar huis moest gaan… natuurlijk ben ik ontzettend blij als er bij andere mensen genezingen plaatsvinden… maar ik was er zelf zo aan toe merkte ik maar durfde dat gevoel eerst niet toe te laten… ik werd er bang van… ja maar Heer… dat is toch niet voor mij.. ik moet dit toch dragen…het zijn de gevolgen van mijn verleden…

Het bijzonder was dat God het verlangen steeds groter maakte…. Verlangen in mijn hart werd steeds heftiger…. het verlangen naar een ontmoeting met Jezus en daarin genezing werd zo groot dat ik het niet meer aankon… allerlei emoties vlogen door elkaar heen… ik voelde mij in een achtbaan van emoties… ik was bang… bang dat het werkelijk zou gebeuren… bang voor teleurstelling dat ik echt moest dragen wat mij overkwam… maar tegelijk ook hoop… hoop dat God een plan heeft ook met mij… een plan met mijn toekomst.. Hij had mij toch het beeld laten zien dat ik zou zingen.. staand en stralend als de zon voor zijn aangezicht… dus hoop was er zeker wel bij mij… maar…..

De tijd ging door en we naderden het punt dat we een beslissing moesten maken.. gaan we wel of gaan we niet….

Ik zei tegen mijn man… we gaan… God roept mij!!

En we stapten in de auto.. rolstoel achterin en op naar Wierden… ik was zo zenuwachtig dat praten moeilijk ging… dat mijn keel dicht geknepen werd… ik was niet meer bang maar meer zenuwachtig wat gaat er gebeuren Heer… waarom heb ik zo’n enorm verlangen???

Maar aangekomen in Wierden…vloeide de zenuwen weg en de dienst begon… de aanbidding was geweldig en ik stond open voor Zijn leiding.. Martin vertelde een paar dingen en daarop begonnen de wonderen… zo bijzonder…dingen die hij niet kon weten kreeg van God op zijn hart gelegd… hij bad ook voor vele ziekten en aandoeningen en men kon gaan staan als hij iets opnoemde… ik dacht bij mijn eigen..dan kan ik de hele avond wel blijven staan…geloof dat dat niet de bedoeling is en ik had er ook geen energie voor.. dus ik bleef zitten in mijn Rolstoel en wist als God een plan had deze avond dan kon Hij het ook in mijn rolstoel doen op de plek waar ik zat!

Op een gegeven moment riep Martin mensen op die pijnlijke handen hadden om te gaan staan… ik dacht bij mijzelf Heer u Weet precies wat ik mankeer… ja pijnlijke vingers en handen heb ik… het belemmert mij enorm in mijn dagelijks leven… maar ik liet het los en bad mee voor al die mensen die waren gaan staan…dat God ze aan mocht raken….en wat gebeurde er tijdens dit gebed mijn handen werden helemaal warm… het stroomde helemaal vol met warmte… ik had enorm koude handen op dat moment omdat ik erg last had van mijn Syndroom van Raynaud…. dus mijn vingers waren spierwit en er zat geen druppel bloed meer in… maar ze werden gloeiend heet en de pijn vloeide weg… ik had geen pijn meer…


Halleluja… God heeft mij aangeraakt…. ik heb geen pijnlijke handen meer, geen kramp meer, geen stijve vingers meer…
ik kon met mijn vingers niet meer snelle bewegingen maken die je bij de dokter altijd moet doen als test….en warempel ik kan het weer….

De dienst ging verder en verschillende wonderen gebeurden… en God was duidelijk aanwezig… Je zag God aan het werk… Aan het einde van de dienst kon je nog naar voren gaan om verder met je te laten bidden door teamleden van De Royal Mission…. ik ben ook naar voren gegaan en heb voor mij laten bidden… weer had ik een ontmoeting met God… God kwam in mijn hart en bevrijdde mij verder van obstakels waar ik last van had… Hij liet mij zien hoeveel Hij van mij hield.. en weer een stukje gekwetst hart werd genezen…
God is zo groot… lichamelijk gebeurde er verder niets en we zijn na een bewogen avond naar huis gegaan… ik heb het bij God gebracht die avond en ook tegen Hem gezegd… U gaat verder… mijn handen zijn genezen… dank U wel… het is goed zo….
Maar na twee drie dagen kon ik meer bewegen… ik kreeg veel meer energie… had geen last meer van depressieve buien… en voelde mij zo gedragen… langzaam aan kwam ik wat meer uit bed… en begon kleine stukjes te wandelen..

Op een dag zei ik tegen mijn man ik heb ook al een week helemaal geen pijn meer in mijn rug.. geen pijn meer in mijn spieren en gewrichten… ik wist niet wat ik meemaakte… we breiden de wandelingetjes langzaam aan uit.. en ik genoot ervan…

De kleine dingen waren weer mogelijk… samen hand in hand lopen… samen door het bos in de bladeren schoppen… gewoon van elkaar genieten in de natuur… niet meer op afstand maar dicht bij… ik werd er zo gelukkig van..

En God ging door… ik mocht het zingen ook weer oppakken…en dat ging goed.. heerlijk om je stem weer te kunnen en mogen gebruiken om Hem de eer te geven.. Om Hem te danken voor wat voor geweldige wonderen Hij in mijn leven heeft gedaan en nog doet…

En elke dag merk ik dat ik stapje voor stapje verbetering ervaar… natuurlijk heb ik nog een lange weg te gaan… het energie level is 0,0 en helaas is er ook een andere kant…de duivel wil namelijk niet dat het goed met mij gaat en weet mij ook op de zwakke plekken te pakken… mijn lichaam is zo ontzettend kwetsbaar door wat het allemaal heeft meegemaakt in het verleden en dat zal ook zo blijven maar ik mag mij gedragen weten door Hem die ook mijn verleden kent en die ondanks alles van mij houdt en voor mij strijd… Hij is sterker dan de satan….

Doordat ik nu veel meer beweeg en actiever word gaat mijn lichaam ongelofelijk protesteren… mijn Dystonie is nog altijd wel aanwezig en ook niet genezen… maar het vervelende is dat Dystonie getriggerd word door negatieve emoties maar ook door positieve gelukkige emoties en dat is nou precies wat de duivel weet en mij op weet te pakken..

Maar zoals ik al zei mijn God is Sterker, Groter en Machtiger..

Even een voorbeeldje hoe God laat zien dat Hij Groter, Sterker en Machtiger is… ik ben weer aan het zingen en heb vorige week zaterdag een oefendag gehad voor projectkoor van The Choir Comapany voor het optreden met het Project The Young Messiah van Tom Parker… ik doe mee maar het is heftig…doordat ik nu weer zing en erg gelukkig ben… speelt de Dystonie op… het triggert de spieren die ik meer gebruik.. mijn borstspieren dus.. maar ook mijn hart en mijn slokdarm zitten daar..dus na een hele dag zingen ging mijn hart moeilijk doen… hartkramp en slokdarm verkrampingen waren het gevolg….het hart gaf aan dat het niet eens was met de gang van zaken…. ik moest op de gegeven moment de dokterspost bellen, had gehoopt dat het af zou zakken….maar gebeld en na een half uurtje met de Ambulance naar het ziekenhuis gebracht… na onderzoeken gelukkig weer naar huis… maar die maandag ernaar nog een keer.. en weer met de ambu naar het ziekenhuis.. wat baalde ik maar ik heb geleerd de laatste tijd om het los te laten en het over te geven aan Hem die overal controle over heeft ook over dit stukje van mijn lichaam.. Ik was ook totaal niet bang dat het niet goed was met mij hart… alhoewel je natuurlijk je vraagtekens had… maar ik kwam weer thuis van het ziekenhuis en dan geeft God een ongelofelijk nummer op dat moment door de radio heen….. Het nummer “God Give me a song” van Oslo Gospel Choir werd gespeeld… mijn nummer… God dat hun nummers mij door de diepste dalen hebben gedragen..dus hoe mooi om op zo’n heftig moment dit te mogen horen en weer werd ik bevestigd dat ik zal blijven zingen wat er ook gebeurt!…

En God gaat door… ik heb al eerder gezegd dat ik geloof dat God het bij mij in kleine stapjes doet zodat ik het kan handelen… en ik ben blij en dankbaar voor die kleine/grote wonderstapjes…. en dat ik zou verder mag bouwen aan Zijn plan met mijn leven…
Hij was erbij zondagavond in Wierden en is mijn verlangende hart tegemoetgekomen.. heeft het nu alleen aan de wonderlijke zondag gelegen.. dat daar God mij genezing heeft gebracht… nee ik geloof er niks van..het is een optelsom…

Op al die gebeden die er uitgesproken zijn bouwt God zijn Troon… op die gebeden en mijn overgave, vertrouwen en geloof dat het goed zou komen heeft God Zijn werk gedaan… Hij gebruikt en doet alles meewerken ten goede…..

Ik ben blij, gezegend en verwonderd over deze wonderlijke God! Die ALLES gebruikt en Alles mee laat werken ten goede.. zodat Zijn plan met mij tot ontplooiing zal komen… Hoe ik laat mij graag verrassen….Ik laat het Los en geeft mij Over, ik Vertrouw 100% mijn Schepper en mijn Vriend en Geloof dat Hij het beste met mij voor heeft… Het gaat mijn verstand te boven echt waar!

Emotioneel in een achtbaan


Heb een poosje niet geblogd omdat ik wilde afwachten hoe mijn ommekeer zich zou ontwikkelen…

Jonge wat voel ik mij dankbaar, blij, overdonderd, emotioneel… Pff alles door elkaar heen… Een echte achtbaan..

En waarom ben ik dankbaar en wat is er de laatste maanden gebeurd?

Ik zal het jullie allemaal vertellen, want ik heb goede hoop dat de ommekeer doorzet! En durf er voorzichtig mee naar buiten te komen.. Ik ben wel bang dat het een blog wordt in twee delen anders wordt ie veel te lang… Maar wil het zo graag met jullie delen, delen dat God Groter is dan je omstandigheden, dat God echt een God van wonderen is en dat er HOOP is, ook al lijkt het zo uitzichtloos…

Jullie weten misschien nog wel dat ik van het voorjaar een blog heb geschreven dat ik beruste in mijn ziek zijn.. Dat ik er vrede mee had en ondanks dat God dichtbij ervaarde..

En dat was ook zo… Ik had er rust en vrede mee, maar merkte dat het wel enorm veel van mij vroeg… Accepteren dat dit het dus is… En Tjonge wat had ik het er zwaar mee, zo zwaar dat ik zo somber werd, ik steeds meer medicijnen moest slikken om de pijn de baas te blijven, en door mijn sombere perioden kreeg ik nog meer pijn, en gingen mijn spieren nog strakker staan, wat resulteerde in nog meer pijnstillers en je komt in de vicieuze cirkel.

Maar hoe kom je daar weer uit?

Ondanks mijn sombere periodes ervaarde ik God dicht bij mij en kon ik van de kleine dingen genieten!

Wij waren verhuisd van Goor naar Borne en waren zoekende naar een nieuwe gemeente, op een dag zei een lieve vriendin tegen mij kom eens mee naar Wierden… Dat hebben we gedaan en eigenlijk is daar mijn ommekeer gekomen… Echt sinds wij naar Ichtus VBG gaan in Wierden heb ik weer hoop, kracht en energie gekregen en nu na een half jaar genezing!

Wij hebben een prachtige tijd bij de VBG de Ark gehad, echt waar daar heeft God ook bijzondere dingen gedaan door de mensen daar heen, vooral de voorganger heeft veel voor mij persoonlijk betekent in mijn groei naar God, God heeft grote dingen gedaan door Hem heen!

Maar God gaat door… Het begon met een zondags dienst bij Ichtus met Gor Katchikyan.. Het was een geweldige ontroerende dienst en na de dienst was er gelegenheid voor gebed… Ik ben naar voren gegaan en Gor heeft met mij gebeden en God heeft door deze man tot mij gesproken met de volgende woorden….

Lieve zus God zal het stof van je oude kleed af schudden..hij zal jou een nieuwe jas aandoen…ik schuif jou een prachtige nieuwe konings ring om je vinger die zal stralen en schitteren… woorden zullen jou niet meer raken….zullen jou niet meer krenken of beschadigen….de deuken die je in het verleden hebt opgelopen zal ik herstellen…ze zullen jou niet meer plagen of pijn doen… jij zal stralen en schitteren…..jij mag opstaan….ga in mijn naam….God zal jou herstel geven en hij bad voor volledig herstel…


Wat een bijzondere woorden. Ik was helemaal stil en overdonderd… Had weken ervoor erg last gehad van mijn verleden… Nachtmerries, flashbecks enz.enz.

Wij zijn naar huis gegaan en ik was helemaal stil, heb het daarom ook destijds niet gedeeld… Puur omdat ik wilde wachten, afwachten wat God zou doen.

Een week later gingen we weer naar de kerk en toen kwam de Dichtbij Jezus dienst nu heet het de 1,2,4 dienst volgens het principe uit

1 korinthiers 2 vers 4 daar staat: Ik kwam jullie dan ook niet met mooie woorden of wijze ideeën over God vertellen. Want voor mij is de boodschap van de gekruisigde Jezus Christus het enige belangrijke. En ik voelde mij onzeker en bang toen ik bij jullie kwam. Ik hield dan ook geen prachtige toespraak. Maar ik sprak gewoon uit mijn hart. En God gaf er kracht aan.
Hier heb ik in een vorige blog Onrecht…. Bitterheid…..It Is Well…….en jij??? over geschreven, maar er was meer gebeurd wat ik toen nog niet had verteld, maar wederom werd er die avond na afloop ook weer voor mij gebeden, ik had in een vorige blog gedeeld dat ik niet meer durfde maar God had mij aangeraakt en mij weer hoop gegeven, hoop op een beter leven, God had wederom tegen mij gezegd dat Hij een plan voor mij had, dat ik zou stralen en schitteren… Dus ik kreeg steeds meer verlangen en had oprecht honger naar God, had het idee dat ik lang in een woestijn had gezeten… Dus overwon mijn vrees en schaamte en durfde de stap voor gebed weer te wagen… ik vroeg mij ook steeds maar af hoe dan??? … Deze avond kreeg ik antwoord…
Ze baden wederom met mij, nu het pastorale team… En ze volharden in gebed zoals God ook zegt in de bijbel… Er werden weer wonderlijke, goddelijke woorden gezegd… Waarvan ik stil werd..

Een zuster zei tegen mij.. Ik voel dat u een ongelofelijk sterke vrouw bent… Meestal krijgt de persoon waarvoor gebeden wordt een ervaring met God maar ik krijg door u een ervaring met God… Als ik voor u bid wordt ik helemaal warm… Er straalt zo’n rust vrede van u uit… En u straalt als u verteld over God… Uw ogen stromen over van Liefde, liefde voor God en de mensen…

Ik moest zo huilen… Dit raakte mij diep, dat God dit tegen mij zei… Ik kreeg zo’n enorme diepe vrede en liefde terug, ik ervaarde zo Zijn nabijheid… Wauw… En het verlangen werd maar groter… En ze vertelde nog dat ze zag dat God grote dingen voor ons in petto had bij de Ichtus gemeente…
Wat was dit ook een bevestiging voor mij dat dit de gemeente was waar God ons wilde hebben… Hier baden wij al weken voor en uit het niets kwam een antwoord!
Dit was het begin van een groot avontuur… De weken die volgde waren mooi, maar ook zwaar, er was een iemand die dit niet wilde, dus de aanvallen van de andere kant logen er niet om… Maar ik mocht mij vasthouden aan de woorden van God…. Dat hij mij niet meer zou raken… Niet met woorden en niet met het verleden…. en met een gerust hart ging ik de tweede operatie aan mijn hernia tegemoet…
En zelfs in het ziekenhuis ging God door!
Dit vertel ik in deel 2 van Emotioneel in een achtbaan!

Be blessed

Het verhaal van de Potlood


Het potlood

Een jongetje keek naar zijn oma die een brief aan het schrijven was. Op een gegeven moment vroeg hij: ‘Oma, schrijf je een verhaaltje over wat wij samen hebben meegemaakt? Of schrijf je misschien een verhaaltje over mij?’

Zijn oma stopte met haar brief, glimlachte, en zei: ‘Ik schrijf inderdaad over jou. Maar belangrijker dan de woorden die ik schrijf, is het potlood waarmee ik schrijf. Ik zou willen dat je later, als je groot bent, net zoals dit potlood wordt.’

Het jongetje keek nieuwsgierig naar het potlood, maar kon er niets bijzonders aan ontdekken. ‘Maar het is een gewoon potlood, niets speciaals!’

‘Het is maar hoe je ernaar kijkt’ zei oma
Het potlood heeft vijf bijzondere dingen die jou – maar dan moet je ze wel onthouden – tot iemand zullen maken die altijd in vrede zal leven met de wereld:

Ten eerste: Je zult misschien grootse daden verrichten, maar je mag nooit vergeten dat er een hand is die jou leidt. Deze hand noemen we God, en Hij zal je altijd leiden volgens Zijn wil.

Ten tweede: Af en toe moet ik stoppen met schrijven, om de punt te slijpen. Daardoor heeft het potlood een beetje pijn, maar het wordt er wel scherper van. Dus je moet wat pijn kunnen verdragen, het maakt je tot een beter mens.

Ten derde: Als je met een potlood schrijft, kun je altijd uitgummen wat je fout schreef. De les is dat corrigeren wat we gedaan hebben niet slecht is, maar belangrijker is om rechtvaardig door het leven te kunnen gaan.

Ten vierde: Het belangrijkste van het potlood is niet het hout of de buitenkant, maar het grafiet dat erin zit. Dus, wees steeds bezorgd om wat er binnen in je gebeurt.

Ten slotte, het vijfde wat een potlood bijzonder maakt: hij laat altijd een spoor achter. Besef goed dat alles wat je in je leven doet, sporen zal achterlaten en probeer je daar voortdurend van bewust te zijn.’

close-up-1836666_1920

Zwak versus Sterk


Wat ben ik toch de laatste tijd een emo bommetje, ik voel mij soms zo zwak… en als ik dan ga relativeren is het ook niet zo verwonderlijk dat iemand breekt, heb nogal wat vóór de kiezen gehad….

Ik voel mij zo vreselijk zwak af en toe en dan breek ik, en wordt ik zo emotioneel, weet je als je toekomst hier op aarde soms zo onzeker lijkt en je niet weet of je ooit je plekje vindt hier op deze aarde dan wordt je emotioneel en dat mag. …Gelukkig mag dat. ..

Ik ben over het algemeen niet zo lief voor mijzelf ,moet dat nog echt leren, gaat wel steeds beter, maar toch…. Pfff moeilijk hoor, altijd maar die zelf veroordeling, “je moet sterk zijn”, “niet huilen”, “dat moet je toch kunnen”, en ga zo maar door, en dat is niet lief voor jezelf zijn…. en eigenlijk doe je jezelf daar tekort mee, maar ook doe ik hiermee God tekort, God die mij heeft gemaakt als een prachtige dochter waar Hij trots op is, die Hij zo graag wil zien stralen, waar hij zo graag wil dat ze haar plek inneemt hier op aarde om haar missie te vervullen…. de missie die Hij voor haar heeft klaar liggen, maar er is een iemand die dat niet wil, die alles ja echt alles uit de kast trekt om dat te voorkomen…. ziekte, ongemak, pijn, zorgen enz enz hij schuwt geen enkel ding..

En ik ….ja wat doe ik… help ik God een handje en daarbij mijzelf om daar te komen of help ik de andere kant. …

En dan weet ik dat ik God en mijzelf niet help door zelfveroordeling… en regelmatig hoor ik een stem in mij… Doe dat nou niet…wees nu eens lief voor jezelf, neem rust die je zo nodig hebt, je hoeft het allemaal niet te weten en te kunnen, wees klein, wees eens zwak, geef eens toe aan je emoties. .. en vooral wees dan niet bang dat je onderuitgaat, want dat gebeurt niet, want mijn eeuwige armen zijn onder jou, ik laat je niet vallen of roven uit mijn hand…..

En het ergste is die stem heeft gelijk, maar mijn angst is zo groot, ik ben zo bang dat als ik mij Laat gaan, klein wordt, zwak wordt, ik mijzelf verlies, en er niet meer bovenop kom… maar die angst is een grote leugen, want elke keer sta ik weer op, elke keer na een heftige huilbui, na een zwak moment, sta ik weer op, en juist dan wordt zijn kracht zichtbaar door mijn zwakheid…want dan kan God pas aan het werk en mij laten zien waar Hij mij wil hebben…..en dan hoef ik niet bang te zijn, Hij zegt immers in de bijbel; Ik zal je niet begeven nog verlaten, Ik hou je vast, Wauw…

En ja dan mag ik af en toe zwak zijn en een emo bommetje….

Ik weet waar de wortel zit van de zelfveroordeling, heb nooit geleefd, nooit kunnen leven, hier voel ik mij schuldig om, hierin voel ik mij dom….

Hallo dat moet ik toch weten, dat moet ik toch aankunnen…ik ben 46…

Maar ik vergeet nog wel eens dat ik 20 jaar in een luchtbel heb geleefd, waarin ik niet wist wat er om mij heen gebeurde, waarin ik dus op emotioneel en sociaal gebied niks heb meegekregen…. maar ook de praktische vaardigheden niet vergeten…zoals administratie en alles wat daarbij hoort….

Hoe kan ik het dan allemaal in een keer weten… gewoonlijk is het aldoende leert men, maar als er een gat zit van 20 jaar haal je dat niet zomaar in qua vaardigheden…

En ja dan mag ik trots zijn op het feit wat ik in 7 jaar allemaal al geleerd en opgebouwd heb… dankbaar zijn hoever God mij al heeft gebracht, en Hem eren om wat hij allemaal al heeft gedaan in mijn leven…en dan mag ik lief zijn voor mijzelf dat ik het gewoon niet allemaal kan weten, dat ik best wel eens overprikkeld mag raken, dat ik wel eens zwak mag zijn….

Maar wat is dan Zwak versus Sterk. … in de bijbel staat het prachtig opgeschreven, en dit is ook mijn definitie van zwak zijn, kwetsbaarheid!

In 2 Korinthiers 12:8-10 staat

Drie keer heb ik aan de Heer gevraagd om mij hiervan te bevrijden. Maar Hij zei tegen mij: “Je hebt genoeg aan mijn liefdevolle goedheid. Want mijn kracht kan pas helemaal zichtbaar worden als jij zelf zwak bent.” Daarom zal ik maar al te graag opscheppen over de dingen waarin ik zwak ben. Want door die dingen is de kracht van Christus in mij te zien. Daarom ben ik blij met alle moeilijkheden, beledigingen, problemen, vervolging en ellende die ik meemaak omdat ik in Christus geloof. Want pas als ik zwak ben, ben ik sterk [ in de kracht van God ] .
2 KORINTIËRS 12:8‭-‬10 BB
http://bible.com/1276/2co.12.8-10.BB

Gelukkig leer ik elke keer weer meer, en mag ik ook deze dingen elke keer weer belijden, en de leugen bestraffen en dan mag ik weer opnieuw beginnen….en steeds meer kom ik dichter bij mijn plek die God voor mij heeft bestemd hier op deze aardbol! Om uiteindelijk mijn missie te kunnen volbrengen… tot Eer en Glorie van mijn God! En dan is voor mij op dit moment Zijn genade voor mij genoeg…maar gelukkig mag ik mij wel steeds uitstrekken naar meer, meer van Hem, zodat ik tot volle bloei mag komen zoals Hij mij heeft bedoelt….

Wees gezegend!

Daar lig je dan…..


Daar lig je dan

Voor de 2e keer in drie maanden tijd in hetzelfde ziekenhuis, op dezelfde afdeling en ja ook nog op de zelfde kamer alleen ik ben gepromoveerd, ik lig namelijk nu bij het raam….

Vorige week voor de 2e keer geopereerd aan mijn hernia die binnen een week na de vorige operatie terug was…. wat een pech… maar eigenlijk logisch een iets waar we allemaal rekening mee hadden gehouden en toch.. we hadden de hoop dat het goed zou gaan…

Ook nu weer geopereerd en de operatie is op zich goed gegaan… het was helaas weer een enorme hernia.. ongelofelijk dat iets in drie maanden tijd zo enorm kan groeien… na een dag was de narcose uitgewerkt en mijn spieren die werden zo boos… die baalden zo dat hun goedje weer werd afgepakt…dus de verkrampingen en spasmen  kwamen eigenlijk direct terug… mijn spieren schreeuwden zo om het goedje… maar o wat was ik bang, bang dat de hernia weer terug zou komen… dat de operatie weer voor niks was geweest….

S”avonds kwam de arts en die had echt met mij te doen en er is spoed beraad geweest.. ik stelde voor om baclofen te gaan proberen… ik had dat gelezen op de dystonievereniging site dat er meer patiënten dit gebruikten en wel resultaat mee boekten…  dit wilde de neurochirurg niet alleen beslissen, dus hij overlegde met de neuroloog en er werd besloten om het mij te geven… er zat wel weer anderhalve dag tussen voor ik startte met de baclofen…

Eerst een lage dosis…. en ja warempel ik voelde enig resultaat.. mijn spieren in mijn kaak waren de eersten die ontspanden… toen mijn handen en toen mijn voeten… het ging heel langzaam… helaas duurde die ontspanning veel te kort… dus twee dagen later besloot de arts om het middel te verhogen… wat eigenlijk het wonderlijke was, was dat ik geen last van bijwerkingen had… de ergste bijwerking was dat het enorme psychische invloed kon hebben en daar zat ik nou net niet op te wachten… maar al wat gebeurde.. niks van dat alles, alleen maar af en toe ontspanning… dus de arts durfde wel verhoging aan….

Helaas bleef de pijn van de hernia bestaan… gelukkig niet meer zo erg dan dat het was voor de operatie.. de stroomstoten waren weg… totaal weg… maar de pijn was ook weg.. helaas na de verkrampingen is die pijn wel weer terug… nu is de hoop dat mijn lichaam door de baclofen ontspanning krijgt, en zo doende het lichaam de restverschijnselen weer opruimt..

In al deze toestanden ervaar ik enorm de rust van mijn Heer… Hij bemoedigt mij met teksten… muziek en mensen die mij een hart onder de riem steken door mij te bemoedigen…

Waarom lig ik dan nog steeds in het ziekenhuis…. nu al een dikke week zul  je misschien denken… nou de pijn is natuurlijk nog steeds niet helemaal onder controle maar er is nog een dingetje wat ik graag met jullie wil delen..

Ik moet namelijk aanstaande maandag naar het oncologisch centrum in Zwolle… ik had in principe een oproep gekregen voor internist en was mij nog niet zo bewust van de ernst van de situatie, maar nu las ik op mijn site van het ziekenhuis, dat ik een afspraak heb op het oncologisch centrum…. oeps … slik…. dit komt binnen….

Dat woord… dat roept toch een “bepaalde brok in je keel” op gevoel…. ik weet niet wat mij te wachten staat… de situatie is zo onzeker…. ja ik weet dat ik maandag een gesprek heb en dat ze onderzoeken willen doen naar de ziekte van Kahler, dus ja en beenmergpunctie.. botscan..bloedonderzoeken enz. enz.

Maar ja nu komt het… als ik naar huis ga, nu met ontslag dan moet ik volgende week maandag weer terug met de taxi voor het oncologisch centrum… ik keek mijn neurochirurg aan en hij schudde met zijn hoofd… zo lang kun jij niet zitten en mag jij ook niet zitten na de operatie…. dus enige optie is hier blijven zolang en dan maandag naar de andere afdeling en afwachten wat voor plannen die met mij maken qua onderzoeken en wanneer die plaatsvinden… en ja dan lig je hier en tijd genoeg om na te denken helaas…

Er schieten helaas van allerlei scenario’s door mij hoofd… stel dat het zo is, wanneer kom ik dan weer thuis… willen ze gelijk de onderzoeken die week, dan zal ik die week ook hier zijn… maar stel dat het mis is…. dan zullen ze ook gelijk de behandeling willen beginnen…..

HELP… dan kom ik voorlopig niet thuis ben ik bang….

Wat vloog het mij aan op dat moment… en wat bemoedigt God mij dan met deze woorden…….

Efeziërs 3:17-20

Ik bid dat Christus meer en meer in u mag wonen, naarmate u Hem meer gaat vertrouwen. Dat u geworteld zult zijn in Gods liefde en daarop uw leven zult bouwen. Dan zult u, samen met alle gelovigen, zien hoe breed, lang, hoog en diep de liefde van Christus is. U zult ervaren en begrijpen dat die liefde van Christus ons menselijk verstand te boven gaat. Uw hele wezen zal dan vol van God zijn. God kan oneindig veel meer doen dan wij ooit kunnen bidden of beseffen. Dat blijkt uit de kracht die in ons werkt. 

Als ik maar op Hem blijf vertrouwen dan blijft Hij mij omringen met zijn liefde samen met al mijn mede gelovigen… en ga ik die Liefde ook nog ervaren en begrijpen…. en het mooiste is, ik word helemaal vol van die Liefde… wauw…en dan ga ik ook ervaren dat God meer kan doen dan ik ooit zal beseffen of kan bidden…. en dat Hij mij ook de kracht zal geven om dit te dragen en te doorstaan…

Wauw Heer…. wat bent U groot en almachtig, wat is het een Zegen om U te mogen kennen en zo Uw liefde te mogen ervaren…..

Als jij ook zo’n ervaring hebt met deze God zou je het met mij willen delen? Of dat je iets in deze blog herkent… ik zou het ontzettend leuk vinden om een reactie te krijgen van mijn lezers!

Wees Gezegend…..

 

Hoeveel kan een mens (ver)dragen….


Het is zaterdagavond en ik heb behoefte om van mij af te schrijven nadat ik vrijdag de uitslag heb gehad van de bloedonderzoeken ed… ik was naar de reumatoloog geweest omdat mijn sjögren klachten erger waren geworden…

Dus twee weken geleden bij hem geweest en hij stelde voor om bloedonderzoek te doen en een ogentest (Schirmer-test) opnieuw te doen… verder zei hij: “ik weet niet wat er uit komt, misschien wel helemaal niet Sjögren, misschien wel wat anders” ik dacht bij mijzelf… ach ik heb ondertussen al zoveel diagnoses over mij heen gekregen, zo erg kan het niet zijn.. Hij vertelde wel dat ik artrose had in de handen en voeten…. dit vermoeden had ik ook al wel omdat mijn vingers scheef gaan staan..

Al de symptomen van Sjögren kan ik aanvinken dus dan veronderstel je toch bijna wel dat het dan wel Sjögren zal zijn…. maar ik kom dus vrijdag bij de reumatoloog en hij begint te vertellen dat de Schirmer test van de ogen wel droogte liet zien maar dat dit ook goed kon passen bij de medicijnen die ik slikte, zoals de pijnstillers en bij de diabetes..  verder vertelde hij dat het stofje in het bloed (ANA) goed was en niet verhoogd, ook had hij gekeken naar een ander reumastofje en ook dat was niet verhoogd… aan de ene kant was ik hier heel blij mee maar mijn gedachten vlogen heen en weer… want wat is er dan toch met mij aan de hand als dit het dan ook niet is…

De laatste tijd word ik steeds meer wanhopiger… ik wordt steeds zieker, mijn lichaam geeft steeds meer op en laat steeds meer mankementen zien… maar niemand kan er achter komen wat er aan de hand is… en dat is op zijn zachts gezegd “balen”… ten tweede wordt ik er vreselijk onzeker van… ik ben toch wel bijna op een punt gekomen dat ik niet meer naar een arts durf.. simpelweg omdat er nooit iets concreets uitkomt… het is zo frustrerend als je lichaam het zo opgeeft en je allerlei klachten heb, de huisarts doet niks anders dan symptoom bestrijden, elke kwaal, elke ontsteking word behandeld… maar het is symptoom bestrijden, je wilt toch graag weten wat er toch achter zit, wat jou zo ziek maakt… je wilt toch achter de oorzaak komen, zodat er wat aan de oorzaak gedaan kan worden en daardoor de symptomen minder worden of verdwijnen als de oorzaak behandeld word…

Al dat symptoom bestrijden is wel prima, maar de symptomen zullen altijd blijven komen als de oorzaak niet gevonden word en behandeld, als de oorzaak natuurlijk behandelbaar is… dat is natuurlijk wel de vraag… en exact het zelfde zei de arts… de oorzaak kunnen we niet vinden, we blijven bij symptomatische sjögren, want klachten heeft u wel en die moeten we gewoon blijven behandelen, maar ik kan u niet het stickertje geven dat u sjögren heeft… het is wel vreemd dat uw bloedwaarden wel altijd op de randjes balanceren… dus nooit helemaal goed…maar steeds op het randje van goed…

Maar zegt ie, u heeft wel weer bloedarmoede…. ik had net een jaar ijzertabletten geslikt omdat ik heel erg bloedarmoede had en ik was net drie maanden gestopt… verder zei hij, u vertelde mij dat de artsen in 2014 hadden gezien dat u het MGUS factor had en daar heb ik nu ook weer opgeprikt en u heeft weer teveel M.Proteïnen in het bloed… dus het MGUS factor , vroeger wachten we dan altijd met verder onderzoeken totdat de M Proteïnen tot een bepaalde hoogte waren gestegen, en moest u gewoon steeds gecontroleerd worden maar het protocol is veranderd en omdat u nog zo jong bent wil de Internist/Hematoloog u verder onderzoeken want het kan zijn dat u de Ziekte van Kahler heeft….

Ik vroeg hem wat voor onderzoeken de internist dan zou willen doen… de reumatoloog vertelde dat er waarschijnlijk een beenmergpunctie gedaan zou worden en verdere onderzoeken om te kijken of het inderdaad ziekte van Kahler was… hij vertelde in ieder geval dat ik in een voorstadium zat… en dat elk moment het kon overslaan van MGUS naar ziekte van Kahler….

Tjonge ik schrok wel… en ineens realiseerde ik mij dat ze dit in MCL Leeuwarden al hadden geweten…ik ben toen een week opgenomen geweest in MCL Leeuwarden om te onderzoeken of ik syndroom van Sjögren had…dit kwam er toen niet uit en ze zeiden dat ik fibromyalgie had en Syndroom van Raynaud… zij hebben toen niet verteld dat ik het MGUS factor, teveel M Proteïnen in het bloed had…eind 2015 had ik mijn dossier opgevraagd, en daar las ik dat ik het MGUS factor had en dat ik elk half jaar erop geprikt moest worden… ik ben toen behoorlijk geschrokken en ben toen ook naar de huisarts gegaan, dat was een invaller omdat mijn eigen huisarts ziek was… ik vroeg hem waarom ik dit niet wist, en hij zei toen tegen mij… ach is toch niet erg.. als je de ziekte van Kahler had dan was je allang dood geweest… ik ben toen ontzettend boos geworden en stond er op dat ik nog een keer geprikt werd, ik kwam toen twee weken later terug voor de uitslag en de arts zei… niks aan de hand hoor.. ik zei het toch.. Ik ben toen weer naar huis gegaan maar was echt vreselijk boos, en voelde mij ook erg onbegrepen… ik had natuurlijk wel wat gelezen over Kahler en dat was niet misselijk als je dat had…

En dan nu kom je bij deze reumatoloog en dan krijg je dit verhaal… ik moest toch wel even slikken en werd weer erg boos op Leeuwarden… oké dat is wel weer een jaar geleden en toen kon het ook misschien wel niet erger zijn, maar toch.. ik vertrouwde het toch niet en ook toen had ik enorme bloedarmoede wat wel een symptoom is van Kahler…

Al met al is mijn conclusie, had ik niet mijn dossier opgevraagd, had ik het niet geweten en had ik het niet tegen deze reumatoloog kunnen zeggen, had hij er niet op geprikt, hadden we niet geweten dat het weer verhoogd was..  wat gaat er toch bij mij veel mis… wat er mis kan gaan gaat mis….

Hoe belangrijk is het om zelf steeds de regie te blijven houden…

Ik zie wel tegen het gesprek met de internist op…. afwachten wat hij allemaal wil gaan doen…. en ja dan speelt mijn hernia ook nog mee… de hernia waar ik in april aan ben geopereerd.. maar die binnen een week weer terug was…

En dan gaan mijn gedachten daar naar terug en herinner ik mij het gesprek met de neurochirurg, die vertelde dat hij tijdens de operatie allemaal los kraakbeen/bot had gevonden, en niet snapte wat dat daar deed… en als ik dan lees wat Kahler in houdt dat je botten dan afbreken, omdat de haarden in je botten zitten en daardoor je botten afbreekt… 1 en 1 is 2… heeft dat daar dan ook mee te maken? Is dan de hernia niet teruggekomen door de Dystonie maar door iets anders?? Wie zal het zeggen…

Ik ga in ieder geval wel contact opnemen maandag met de neurochirurg, om met hem te overleggen wat er nu uitgekomen is en of dat ook enige invloed op de operatie en de hernia zou kunnen hebben….

Ik moet het nu loslaten en afwachten wat er uit de onderzoeken komt, vind het wel moeilijk om het nu los te laten… heb het gevoel dat mijn leventje weer aardig op de kop staat…  en ons leventje staat al zo op de kop… er gebeurt namelijk zo veel.. met mij en met mijn man… en dan nog overeind blijven staan?? Nee ik merk dat ik de laatste tijd veel vaker onderuit ga… Ik kan soms zomaar ontzettend verdrietig worden… maar ook zomaar ontzettend emotioneel en angstig… en dan spookt er van alles door mij heen… dan vliegen er allerlei nare gedachten door mij heen, herinneringen van vroeger… en wordt ik ook ontzettend geconfronteerd met mijn opgelopen blauwe plekken vanuit mijn verleden…

Is het dan toch nu allemaal teveel geworden… raak ik nu in een depressie??? Raak ik nu psychisch in de war?? Best wel angsten die mij parten spelen… en ja dat zijn een aantal van mijn blauwe plekken die dan een ontzettende dreun krijgen… en hoe moet ik daar dan mee omgaan??

Als je in zo’n emo bui zit dan kun je soms zo uit de bocht vliegen, je bent zo intens verdrietig en hebt het gevoel dat niemand je snapt… je voelt je in dat verdrietige moment ook nog eens ontzettend alleen, eenzaam en alles wat daar bij hoort… en wat heb ik eenzame moment meegemaakt… echte eenzame momenten.. momenten van alleen zijn is mij niet onbekend… ik wil gerust een voorbeeld noemen… misschien dat je dan een beetje begrijpt wat mijn blauwe plek “eenzaam” voelt.. en waarom ik dan soms zo reageer vanuit die blauwe plek  “eenzaamheid”.. natuurlijk is dat niet goed… je moet eigenlijk nooit vanuit je blauwe plek reageren.. wacht dan even totdat je weer terug bent in het hier en nu en reageer dan… want die blauwe plek is natuurlijk nu niet meer reëel……maar die voel je omdat je je intens verdrietig voelt en juist die blauwe plek dan heel erg naar boven komt…

Mijn blauwe plek is dus “eenzaamheid” en die komt uit een ervaring die ik meegemaakt heb… ik heb in het verleden vele Psychiatrische ziekenhuizen bezocht.. als jullie mij een beetje hebben gevolgd weten jullie ook waarom… doordat ik getrouwd was met iemand waar ik niet gelukkig bij was en die mij emotioneel en geestelijk misbruikte met alles wat daarbij hoort…liet ik mij geregeld opnemen om uit de thuissituatie te ontvluchten… ik kreeg medicijnen die ik juist niet nodig had.. maar omdat, nu mijn ex-man, de artsen heel wat anders voorspiegelde dan de waarheid eigenlijks was, kreeg ik medicijnen… omdat ze dachten dat ik een enorme zware stoornis had… maar wat niemand wist was dat ik niet tegen die medicijnen kon, en ik juist door die medicijnen flink in de war raakte en psychotisch werd… waardoor ik soms zo in de war raakte dat ik in de isoleercel belandde…. en er is niets vernederendst dan dat… en dat het hielp… nee want ik kreeg alleen maar meer van die troep… dus de situatie verbeterde niet… en niemand die dat besefte…

(1 arts had het door een heeft ook in 2002 al geadviseerd dat ze daar wat mee moesten doen maar nooit heeft iemand dat opgepakt…had er maar iemand naar die arts geluisterd, had mij heel wat leed kunnen besparen…. daarom mag ik nu ook nooit meer die medicatie… want het gebeurt direct weer…heb het ondertussen al een paar keer weer meegemaakt met vergelijkbare medicijnen zoals prednison…. )

maar in die isoleercel waren mijn “eenzaamste” momenten… deze momenten raak je ook nooit meer kwijt en blijven in je geheugen gegrift… ik gun niemand deze ervaringen…zelfs mijn ergste vijand niet…en ja als je dan die emo buien hebt, of ik ben ontzettend verdrietig dan krijgen juist deze blauwe plekken weer een enorme dreun en daarmee borrelt die “eenzaamheid” weer enorm naar boven….  en dan is het aan mij hoe ik daar dan mee omga… verlies ik mij dan in die zware blauwe plek.. ja soms wel.. en ja soms reageer ik ook uit die enorme blauwe plek….

Sorry als ik daar mensen mee pijn doe.. is niet mijn bedoeling en als ik het ook weet dan bied ik altijd mijn excuses aan, want de ander kan er niets aan doen dat jij die blauwe plekken hebt en van daaruit reageert….

Maar gelukkig weet 1 Iemand hoe ik mij dan voel, Hij weet precies wat ik dan nodig heb.. en dan opeens is Hij er…. komt Hij en dit doet Hij dan door dat ik dan ineens een prachtig gedicht lees of een Bijbeltekst of er komt een bepaald lied voorbij op de radio…dit alles haalt mij dan uit dat diepe gevoel weg… Wauw wat is het toch een rijkdom om zo’n God te kennen… een God die mij kent van binnen en van buiten….  Hij heeft mij gemaakt dus weet precies hoe ik ben… en Hij weet ook wat ik allemaal heb mee gemaakt want Hij was daarbij… op het moment dat ik erin zat voelde dat niet zo hoor… maar nu weet ik dat Hij daarbij was… ik was dus niet zo alleen dan ik altijd dacht… alhoewel het gevoel daarbij nog steeds “eenzaamheid” is….

Een prachtige Bijbeltekst wat mij dan altijd weer terug brengt uit de eenzaamheid is…

Psalm 56:4 

Wees niet bang, want ik ben bij je,
vrees niet, want ik ben je God.
Ik zal je sterken, ik zal je helpen,
je steunen met mijn onoverwinnelijke rechterhand. 

Hierdoor mag ik weten, wat er ook gebeurt…door welke perioden ik nog heen moet… of welke diepe dalen ik nog tegen ga komen, vooral nu mijn leven medisch gezien weer totaal op de kop staat… Hij is erbij…. en Hij zal mij de kracht geven..en mij helpen om het te kunnen doorstaan…  al voel ik het misschien niet altijd… ik mag het gewoon zeker weten…. en dat zeker weten is mijn houvast….. en daardoor kan ik mijn rugzak dragen…. en ook de lasten die dat met zich mee brengt (ver)dragen…..

En ja dan kan ik deze tekst hardop uitspreken….

In 1 Korinthe 10 vers 13 staat: Gij hebt geen bovenmenselijke verzoeking te doorstaan. En God is getrouw, die niet zal gedogen, dat gij boven vermogen verzocht wordt, want Hij zal met de verzoeking ook voor de uitkomst zorgen, zodat gij ertegen bestand zijt.

Dit is Zijn belofte voor mij…. hier mag ik op gaan staan dat Hij ook voor uitkomst zal zorgen… en oké.. soms is die uitkomst niet zoals wij het zouden verwachten of zouden willen zien… maar Hij heeft het beste met ons voor, dus wat de uitkomst ook zal worden het zal uiteindelijk een perfecte uitkomst zijn… een uitkomst waar ik verder mee kan!

Heb jij ook zo’n houvast… kun jij geloven dat God ook voor jou een uitkomst heeft!!??

 

 

 

 

 

Als je Mij zoekt…


Als je Mij zoekt , zal Ik Me door je laten vinden, maar als u zich van Hem afwendt, zal Hij zich van u afwenden.     2 Kronieken 15:2             

Elke morgen lezen wij uit ons dagboekje… het dagboekje van Sarah Young Vandaag met Jezus… Een prachtig waardevol boekje.. ik raad dit iedereen aan om aan te schaffen en de dag er mee te beginnen… het brengt je op dat moment even dicht bij Jezus en zij zet je ook tegelijk aan het nadenken..

Zo ook van de week… Als je mij zoekt… wat is het belangrijk om God elke dag te zoeken… om elke dag opnieuw te beginnen met Hem… ik heb gemerkt dat, als ik door drukte of anderen dingen die je dag zo gauw in beslag nemen, een dag oversla.. dus niet de dag begin met God, dat mijn dag anders verloopt dan de dagen die ik met God begin..

Herken jij dat ook?

Doordat ik dit heb ervaren probeer ik elke dat te beginnen met God…een stukje lezen en door gebed in gesprek gaan met mijn Vader, de dag aan Hem op te dragen… natuurlijk lukt het ook wel eens niet, ik ben tenslotte ook maar een mens..

Dus deze dag begonnen we ook met God en we lazen de overdenking horende bij 2 Kronieken 15:2.. en dan lees je de zin  Als je Mij zoekt, zal ik Me door je laten vinden”… wauw… die komt binnen…wat een waarheid… het is namelijk echt zo, als wij de dag beginnen met God… dus als wij God aan het begin van de dag opzoeken en met Hem de dag beginnen/openen zal Hij zich laten vinden

Maar wat betekend dat dan?

Ik heb ervaren als ik de dag met God begin en er komen dan moeilijkheden op je pad, dan kun je ze aan, dan voel je je sterker en sta je veel sterker… omdat je Hem van het begin van de dag hebt betrokken bij jou dag… en echt waar dan laat God hem vinden en als God er is dan geeft Hij jou steun en kracht en vooral wijsheid om het probleem aan te kunnen en op te lossen..

Goh wat klinkt dat makkelijk zou je denken.. toch??

Nou Ik kan je vertellen dat het helemaal niet zo makkelijk is dan het klinkt.. want wat is het moeilijk om God soms te vinden… Oké we beginnen elke dag met God.. dus ja dan zou je kunnen zeggen “dan heb je Hem toch gevonden?” Ja oké.. gevonden wel maar heb ik ook echt contact met Hem dan?  eerlijk??.. nee… Ik ervaar dat er wel wezenlijk verschil zit in God vinden en echt contact met Hem hebben… en dan bedoel ik echt contact…

Er kan zoveel ruis op de lijn zijn voor je echt contact hebt met God, je hoofd kan zo vol zijn van je dagelijkse problemen, zorgen, ziekte wat je met je meedraagt, waarmee je soms s’morgens al van bed komt… en dat kan je dan zo belemmeren in het echte contact… en ja helaas weet de boze ook wat jou zwakheden zijn en gebruikt ze graag om jou bij God vandaan te houden…. en fluistert het dan in je oor..of brengt juist op dat moment je problemen even in je gedachten.. of laat je even voelen hoe ziek je bent, of hoe moe je bent…brrrr

Wat is het dan fijn om te mogen ervaren dat God mijn pogingen op dat moment wel ziet, en ook ziet hoe jij worstelt met je zwakheden.. en Hij weet ook dat diep in jou hart het verlangen is om contact met Hem.. Hij kent jou hart..  en Hij komt dan met Zijn liefde en laat Hem vinden… dat je mag ervaren dat Hij boven je problemen staat….en dat Hij dat dan laat zien door een Bijbeltekst zoals vanmorgen eruit te laten springen… waarmee Hij mij bemoedigt door tegen mij te zeggen: He Mirjam…Kom maar vertrouw mij maar.. Ik ben er echt.. en als je Mij aanroept dan ben ik er… als je blijft komen dan kom Ik ook… want als je Mij oprecht zoekt dan zal Ik mij laten vinden… wauw wat een bemoediging…

En het mooiste is dan dat ik helemaal warm wordt van deze intense dingen die ik dan ervaar met God en dat overstijgt dan op dat moment mijn zwakheden waar ik op dat moment zo’n last van heb… en dan kan ik, echt waar….makkelijker de dag doorkomen omdat mijn dag met een bemoediging is begonnen… want als ik dan een probleem tegen kom die dag… denk ik veel gauwer… Heer U staat boven mijn problemen…met U kan ik het aan… dat is de kracht van de dag beginnen met onze God….

Maar de keuze hierin ligt bij ons.. kies jij voor de dag met Hem te beginnen of denk je van dat komt wel… ik zie wel wanneer ik vandaag een gaatje heb om contact met Hem te maken…  nou dan kan ik je wel vertellen… dat gaatje komt niet… want er is steeds wel weer wat….

Ons leven bestaat uit keuzes.. zo heeft God het bedacht.. als Hij bedacht had dat alles in ons leven Hij zou bepalen, dan had Hij wel allemaal marionetten van ons gemaakt.. Hij trekt aan deze kant van het touwtje en je slaat die richting uit… dit wilde God niet.. God heeft ons mensen geschapen met een eigen wil… Hij wil heel graag dat alle mensen die hij gemaakt heeft leven naar Zijn wil.. en hoe weet je wat Zijn wil is… dat leer je door elke dag de dag te beginnen met Hem, door  in Zijn woord te lezen en met Hem te praten.. met Hem de dag door te nemen… en ik vind het dan fijn omdat middels een dagboekje te doen.. omdat daarin vaak de Bijbeltekst op een praktische manier wordt uitgelegd waar je vaak ook wat mee kan… en doordat je dan praktisch van Hem leert kun je dit weer betrekken in de keuzes die je gaat maken in je leven..  en wat is het dan fijn om de keuze te maken om de dag te beginnen met Hem..

En ik ervaar dan, dat er vanaf het eerste moment van contact die dag, er meerdere momenten op de dag ontstaan dat ik contact met Hem heb … want elke dag bestaat mijn dag uit moeilijkheden… beren op de weg die ik elke keer weer moet verslaan… dit kunnen praktische problemen zijn, lichamelijke problemen, geestelijke problemen.. en ze komen elke dag weer…. ik denk wel eens bij ons houdt het nooit op, en soms kan ik dan zo verlangen naar rust… ons leven is namelijk zo turbulent… in alle opzichten.. dat ik het soms uitschreeuw naar God… Heer ik verlang zo naar rust… even helemaal niks… ik ben zo moe van het vechten tegen die beren…

Soms doet het mij ook wel eens glimlachen, dan moet ik denken aan die man die een keer tegen mij zij… Mirjam.. zolang er strijd is mag je weten dat je op de goede weg bent… want een christen zonder strijd mag bij hem zelf te rade gaan of hij of zij nog wel een christen is…

Gelukkig is God zo genadig voor mij dat ik ook mag ervaren dat Hij er in de stormen is, gewoon als een feit… daar hoef ik niet meer aan te twijfelen.. Hij is er gewoon en als ik de dag dan ben begonnen met God, krijg ik meer energie, vertrouwen, rust en vrede en dit ervaar ik dan in het verslaan van die beren op de weg…

Als ik dan weer een beer heb verslagen, dan ben ik zo dankbaar en ervaar ik zo’n vrede. En dan dank ik God voor de hulp die Hij mij heeft gegeven in welke vorm dan ook om die beer te verslaan….. en deze dankbaarheid en vrede zijn nauw aan elkaar verbonden zo schrijft Sarah Young..

“hoe dankbaarder je bent hoe beter je Mijn Vrede kunt ontvangen, en het omgekeerde is;  hoe meer vrede je hebt, hoe makkelijker het is om dankbaar te zijn”…

En dan schrijft ze een heel mooi stukje wat ik jullie niet wil onthouden… wat mij enorm heeft bemoedigt..

Deze rustige dankbaarheid is onafhankelijk van de omstandigheden; het komt voort uit je vertrouwen dat Ik altijd doe wat het beste is, zelfs wanneer je mijn wegen niet begrijpt. 

Mijn vrede functioneert als een scheidsrechter in je hart, die een juist oordeel velt over de vragen en twijfels die in je opkomen. Wanneer je bezorgd begint te worden, gebruik deze gevoelens dan als een aansporing om met Mij te communiceren. Praat met Me over alles wat je dwarszit. Vertel Mij al je wensen met DANK. Omdat je van Mij bent – Innig met Mij verbonden- zal Ik je hart en gedachten met Mijn vrede bewaren. Vergeet niet dat dit een bovennatuurlijke vrede is DIE ALLE VERSTAND TE BOVEN GAAT.

Wauw wat mooi… wat is dat een mooi beschrijving van de Vrede die je gaat ervaren als je de dag begint met Hem… als je voor dat de dag begint de HELE dag aan Hem geeft…. met alles wat daarin voorbij komt.. al je afspraken, al je problemen, zorgen en beren op de weg die je hebt te verslaan en dan gaat Hij met jou mee die dag en gaat samen met jou in Zijn vrede die Beren verslaan… op Zijn manier zoals Hij het wil… en dat is dan ook mijn verlangen…

Ik hoop dat ik jou heb kunnen bemoedigen/aansporen om ook de dag met Hem te beginnen….

 

 

 

Hem 100% Vertrouwen??


Wat een ware tekst…en wat geeft dat een Rust Toch…..???

Weet je…als je God voor de 100% daarin vertrouwd dan kan er alleen maar Rust en Vrede komen in je hart!
Vertrouw jij jou Schepper ook voor de volle 100% dat Hij het beste met je voor heeft….
Hij heeft jou gemaakt….en een Schepper koestert zijn Creatie…. en wil dat het tot volle bloei komt!

Oké als het goed gaat is dat niet zo moeilijk maar als de tijden lastiger worden.. .als je zorgen hebt…als je met ziekte te maken hebt of werkeloosheid….of eenzaamheid…kan je dan nog voor 100% vertrouwen gaan?

Kun jij Hem de ruimte geven, vaak nemen wij de meeste ruimte in omdat wij de regie willen houden…de controle zodat wij weten wat er gebeuren gaat….maar Hem vertrouwen is alles uit handen geven en Hem alle ruimte geven in alle facetten van je leven…en dan gebeuren er mooie dingen.. want dan kan de Schepper aan de slag om jou tot volle bloei te laten komen…bloeien en stralen daar waar de schepper jou heeft neer gezet…

En ook al over zien wij steeds maar kleine stapjes van ons leven….Hij overziet alles en weet precies wat er nodig is om ons tot volle bloei te laten komen in het plan wat Hij voor jou heeft…
Hij vraagt hiervoor maar 1 ding van ons… 100% vertrouwen… en Hij kan dan de rest doen…

Wat geloven voor mij inhoudt.. .is niet eerst zien dan geloven.. .maar geloven is voor mij Hem 100% vertrouwen in alle facetten van mijn leven dat Hij het allerbeste met mij voorheeft…wat er ook gebeurt..

Ik heb geleerd en ik leer elke dag weer…hoe meer ruimte ik Hem geef in mijn leven…hoe meer ik op Hem vertrouw…Hij die ruimte in kan nemen om mij bij te schaven en te polijsten, en dan mag ik Zijn plan voor mij ontdekken en zien en beleven hoe Hij mij bedoelt heeft als een prachtige Creatie…stralend en vol passie aan het werk in Zijn koninkrijk in dienst van mijn Schepper…

En hier mag ik elke dag opnieuw voor gaan… want het gaat met vallen en opstaan….en elke dag een stukje dichterbij het volmaakte plan…

Durf jij het ook aan…Hem 100%vertrouwen?

Onrecht….Bitterheid…..It Is Well…….en jij???


 

Gister was het Vaderdag en omdat de kinderen kwamen hadden we besloten om niet naar de kerk te gaan… wij wisten dat er s’avonds ook een dienst was dus daar konden we eventueel naar toe als we daar nog puf voor hadden…

De Kinderen zijn geweest en het was erg gezellig… we genoten volop van de drukte, en het deed ons goed dat ze er weer waren.. halverwege de middag waren ze allemaal weer vertrokken en wij bleven voldaan achter… wat is het toch en rijkdom om dit mee te mogen maken en dat het contact goed is… het besef dat het ook anders had kunnen lopen maakt ons dankbaar…

Het liep tegen de avond en we besloten om de avonddienst te gaan bezoeken…. het was een Ontmoeting met Jezus Dienst.. waarin het draait om Aanbidding, bevrijding en genezing….de titel alleen al maakt je nieuwsgierig… dus huppekee een beetje optuttelen en we trokken naar Wierden.

Aangekomen in Wierden werden we warm onthaald door mede kerkgangers en we zochten een plekje…. we kozen een plekje achterin omdat dit gewoon makkelijker is vanwege de rolstoel….voor in de kerk stonden twee sta tafels waar brood en wijn op stond dit duidde erop dat er waarschijnlijk ook avondmaal gevierd zou worden…. en ja avondmaal geeft mij altijd een speciaal dankbaar gevoel… ook een eerbiedig gevoel… een gevoel van stil zijn…

De avond begon en er werden een paar liederen gezongen… prachtige aanbiddingsliederen die echt bij mij binnen kwamen… ondertussen vertelde de zangleidster hoe de avond er een beetje uit zou zien,  je kon een kaartje voor bij de sta tafels weghalen als je dat wilde om misschien wat op te schrijven als je wat op je hart kreeg, een beeld, of een gedachte van God, of een bemoediging… alles kon je daar op zetten wat jou raakte… en dan kon je (hoefde niet) het kaartje na de verkondiging naar voren brengen en werd het tijdens de aanbidding voor gelezen…  want misschien was het wel een bemoediging voor die ander…ook was er na de verkondiging gelegenheid om persoonlijk het avondmaal te vieren, gewoon tijdens de aanbidding kon je naar voren lopen en je moment met Jezus nemen, de vrijheid nemen om alles dingen/situaties bij het kruis te brengen en Hem te danken door middel van het avondmaal… alles mocht en niks hoefde, het was jou Persoonlijke Avond met Jezus… niet een avond met je broers en zussen heerlijk zingen en een overdenking, maar een persoonlijke avond tussen jou en Jezus…

Tsjonge dacht ik dat beloofd wat… ik had wel oren naar een ontmoeting met Jezus…

Tijdens het zingen van die prachtige liederen werd ik geraakt… ik werd helemaal warm van binnen en kon mij helemaal overgeven aan de Rust en Vrede die God voor mij had klaar liggen… ik kon alles loslaten wat mij die dag bezig had gehouden en merkte dat de Heilige Geest aanwezig was….dat Hij mij klaar maakte voor een ontmoeting met Jezus…

Na het eerste blokje aanbidding kwam de spreker naar voren en begon met zijn verkondiging… Bitter naar Beter…. wat een titel…. pfff best wel een pittige titel… tenminste bitterheid is niet niks…. En hij vertelde het verhaal van de Israëlieten… dat zij regelmatig verbitterd waren door de situaties die zij meemaakten…. ondanks dat God hun Zijn zegeningen gaf en voor hun zorgde, raakten zij regelmatig verbitterd… maar waarom zou je zeggen… dit kwam omdat hun verwachtingen.. hun hoop.. hun verlangens niet altijd uitkwamen… dat ze teleurgesteld raakten..

Bijvoorbeeld: Na een lange reis in de woestijn kwamen ze eindelijk bij water en ze dachten “ooooo water”… maar helaas… ze namen een slok en “Brrrr” het water bleek vreselijk bitter te zijn….. Ze riepen naar Mozes, verbitterd en teleurgesteld; “het water is Bitter”  hiermee ging Mozes naar God en zei: “Heer help… de mensen hebben zo’n dorst en nu is het water bitter” toen zei God tegen Mozes “gooi een stuk hout in het water” …Mozes gooide een stuk hout in het water en het water werd zoet… Wauw wat een WONDER!!!

Maar wat nu het mooie was wat de spreker vertelde, was dat het hout wat Mozes in het water gooide niet zomaar een stuk hout was, maar dat het ergens naar verwees…. Heel veel dingen/situaties in het Oude Testament verwijzen naar het Nieuwe Testament… en hebben vaak een profetische waarde… dus dat Hout had een veel diepere betekenis, want dat hout verwees naar het Kruis van Jezus…het kruis waar de Here Jezus Zijn leven heeft gegeven voor ons!!! Zodat wij bevrijd konden worden van welke situatie dan ook!

Ik werd voor de zoveelste keer ontroerd en dankbaar dat het kruis eigenlijk zoveel betekend… Hij heeft daar geleden voor jou en voor mij en voor al onze pijn…. lichamelijk of geestelijk… Hij wil ons door het kruis Genezing geven in alle facetten van ons leven…want in Jesaja 53:5 | NBV staat

Om onze zonden werd hij doorboord,
om onze wandaden gebroken.
Voor ons welzijn werd hij getuchtigd,
zijn striemen brachten ons genezing.

Bitterheid ontstaat uit verschillende dingen… boosheid, teleurstellingen, hoop wat niet gebeurt, verwachtingen die niet uitkomen… deze dingen kunnen uiteindelijk bitterheid in je hart geven…. maar ook door onrecht kan je bitter worden… onrecht wat jou is aangedaan…. al dat onrecht kan je bitter maken en je een bitter hart geven… pfff die kwam binnen..

ONRECHT….

Wat is mij dat veel aangedaan…. en hoe ga ik daar dan mee om… tijd om dat van binnen bij mijzelf te onderzoeken… ik zat daar in mijn rolstoel en als een film kwam mijn hele leven voorbij… al het onrecht kwam voorbij…. En dat was nogal wat….ik werd er terneergeslagen van….  maar ook de twijfel kwam om de hoek kijken…. had ik niet aan dat onrecht zelf bij gedragen… heb toch zelf sommige keuzes gemaakt….. mmmm ja dat klopt… maar sommige keuzes hadden wel een oorzaak… en sommige situaties waren op zijn zachts gezegd niet makkelijk…. Op een gegeven moment zat ik als een vlieg gevangen in een spinnenweb…. als een vlinder in een cocon.. alleen het verschil was dat ik daar niet vrijwillig in zat…. en ik kon mijzelf daar niet uit halen…ik was totaal gedrogeerd en wist soms niet eens wat er om mee heen gebeurde….maar God heeft mij in 2010 bevrijd… en heel langzaam mag ik uit die cocon kruipen….

Tijdens deze film…. dit hele gebeuren wat aan mij voorbij kwam, werd ik heen en weer geslingerd tussen allerlei gevoelens en emoties,  en ineens was daar God… Hij was heel dicht bij mij…Hij maakte mij tijdens deze verdrietige film duidelijk dat sommige dingen gebeuren door keuzes die mensen maken, ikzelf en de ander….wij leven in een gebroken wereld…. met gebroken mensen en ik ben daar één van. Maar Hij troostte mij en zei “Ik was erbij”  Ik was in die situaties en heb jou vast gehouden… ook al dacht je dat je helemaal alleen was… Ik was daar bij en huilde met jou mee… Ik laat jou nooit alleen…. hou dat vast!

Wat was dit een mooi moment… ik ben naar voren gegaan en ben aan het avondmaal gegaan, tijdens het avondmaal heb ik bewust de hele verdrietige film met alles erop en eraan aan God gegeven… en Hem gevraagd of Hij zich wilde ontfermen over al dat onrecht, en dat Hij aan het einde van de rit maar recht wil spreken… dat is niet aan mij… iedereen moet aan het eind van de rit verantwoording afleggen over al zijn daden…

En dan mag je het loslaten en erop vertrouwen dat het in Goede Handen is gelegd… en je wilt niet weten hoe dat voelt…..dat geeft zo’n enorme opluchting…

Ik was erg blij dat ik in mijn hart geen spoor van bitterheid kon vinden… natuurlijk ben ik af en toe wel boos op wat mij is aangedaan…vooral als ik veel pijn heb en erg last heb van de gevolgen en dat mag….Jezus wordt ook ontzettend boos om onrecht…net zo dat Hij verdrietig is met mij, is Hij ook boos met mij…. en eigenlijk zou ik niet verbaasd zijn geweest als ik heel verbitterd was geworden…maar ik gelukkig is dat niet gebeurt…en ik vroeg mij eigenlijk af hoe dat kon en God gaf mij de sleutel….

Als ik mijn boosheid aan God geef en de persoon of situatie vergeef… dan komt God in mijn boosheid en dan krijgt bitterheid geen kans… want het is opgeruimd….. dit kan ik niet uit mij zelf… ik heb gelukkig met hulp van God en fijne mensen in mijn omgeving direct na mijn bevrijding, de persoon en situatie kunnen vergeven…. en elke keer als ik moeite heb of pijn, of als ik boos ben, dan breng ik het bij God en zo krijgt bitterheid geen ingang in mijn hart…en echt er is geen beter persoon om het daar te brengen want God is een rechtvaardig God en hij oordeelt vanuit Zijn Liefde en Goedheid.

Ik zou mij voor kunnen stellen dat mensen zich afvragen hoe het nu kan dat God mij genezen heeft, en mij van al die medicijnen heeft afgeholpen. En toch lichamelijk ziek ben van de gevolgen van al dat onrecht… dat kan toch niet…. dan zou Hij toch ook de gevolgen weg moeten/kunnen nemen???

(En ik ben niet ziek van mijn bitterheid zoals ook wel eens wordt gezegd of gedacht in de christelijke wereld…want bitterheid is er niet…dus die optie is ook uitgesloten…)

Hij zou mij kunnen genezen en waarom Hij dat niet doet? Daar heb ik het al eens vaker over gehad in een van mijn blogs…dus dat is een goeie vraag… en ja dit is een vraag die mij natuurlijk ook al een poosje bezig houd…wij mensen willen altijd alles verklaren… nou ik heb er over nagedacht en mag ik je een verklaring geven?? Een misschien verklaring??

Voordat ik mijn misschien verklaring ga vertellen wil ik eerst een aantekening maken ter verduidelijking “Dat Ziekte niet van God komt” en dat God mij dus niet ziek houd om mij dit allemaal te leren, nee… maar GOD GEBRUIKT het wel… dat is mijn overtuiging… Hij kan het zo, met een knip van de vingers wegnemen…. en waarom hij dat dan niet doet?? Dat weet ik niet!  Misschien…………….

  • Misschien gebruikt Hij het zodat ik hierdoor leer om nog meer op God te vertrouwen…
  • misschien gebruikt Hij het wel om mij geduldiger te maken voor mijzelf en voor de ander… ik ben namelijk met mij zelf heus niet zo geduldig hoor…
  • misschien gebruikt Hij het zodat ik juist in mijn zwakheid heel dicht bij God blijf.. (haha dit weet ik wel zeker dat is geen misschien)…
  • Misschien gebruikt Hij het om juist door mijn Kwetsbaarheid Zijn kracht te laten zien…
  • Misschien gebruikt Hij het wel om mij en anderen te leren dat Hij alles in Zijn hand heeft en dat Hij vroeg of laat alles GOED zal maken…

Misschien kun je hier wel helemaal niet in meegaan, maar het geeft mij kracht en houvast om door te gaan… in het zeker weten dat Hij mijn leven in Zijn hand heeft, wat er dan ook maar gebeurt in mijn leven…

En weet je, als ik alles aan Hem geef al mijn boosheid, verdriet, onrecht, verkeerde keuzes, mijn vragen en mijn waarom’s…en ik vraag Hem om vergeving dan zal;

De HEER zal je voortdurend leiden, 
hij zal je verkwikken in dorre streken, 
hij maakt je botten sterk en krachtig. 
Je zult zijn als een goed bevloeide tuin, 
als een bron waarvan het water nooit opdroogt.

Jesaja 58:11

Dit nummer hebben we die avond gezongen en zegt eigenlijk alles………

It Is Well With My Soul…. en bij jou??

Bemoediging


Vandaag las ik een stukje in ons dagboekje wat ik graag met jullie wil delen..

Het is zo ongelofelijk hoe God werkt en hoe Hij ons steeds bemoedigt door Zijn woord en Zijn muziek..

Hij is bij ons en Leid ons..

Ik heb je de weg van de wijsheid gewezen, op rechte paden heb Ik je gevoerd. Spreuken 4:11

Ik weet hoe verward je je soms voelt, en hoe je ernaar verlangt de weg vooruit te vinden. Je hebt veel verschillende dingen geprobeerd; je bent bij tijden vol hoop geweest. Maar je werd keer op keer teleurgesteld. Weet dat Ik je helemaal begrijp en zie hoe moeizaam je reis tot nu toe is geweest. En Ik verzeker je dat Ik elk stukje hiervan ten goede kan keren.

Dit is de weg van de wijsheid: Mij Vertrouwen. Wat er ook gebeurt in je leven. Door te vertrouwen, volg je Mij langs de juiste weg. Je komt tijdens je reis vaak dingen tegen die willekeurig of verkeerd lijken. Toch ben ik in staat om al deze dingen een plaats te geven in Mijn alomvattende plan voor het goede.

Mijn Meesterplan.

Laat je dus niet misleiden door de situatie waar jij je nu in bevindt. Je ziet slechts een heel klein stukje van een grote puzzel. Vanuit jouw beperkte perspectief kan je reis verwarrend zijn en raadselachtige wendingen nemen. Maar bezien vanuit mijn onbegrensde perspectief op het grote geheel,

Voer Ik je zeker op rechte paden!

Wat is dit mooi om te weten… soms kan ons leven zo op de kop staan en je afvragen waarom Heer… Waarom gebeurt dit of is dat gebeurt…. sommige situaties zijn zo heftig en dan heb je tijd nodig om het een plekje te kunnen geven… wat is het dan fijn om te weten dat Hij alle dingen… ja echt ALLE DINGEN ten goede kan keren… vroeg of laat, en ja soms loopt iets niet goed af, maar dan mogen wij weten dat Hij recht zal spreken, en uiteindelijk wij bij de eindstreep mogen zien dat alles een plek heeft gekregen en Hij alles ten goede heeft laten keren… en mogen en kunnen wij zeggen HET IS GOED!

Hij zal ook al onze tranen van onze ogen wissen, dat heeft Hij ons beloofd, al onze tranen vangt Hij op en bewaart ze en wij zullen het meervoudige terug krijgen in Zegeningen… wat zal dat een Heerlijke tijd zijn… en weet je laat mijn tranen dan maar watervallen worden… straks mag ik dansen van vreugde.. VOOR ALTIJD!!!!

Psalm 56:9

U heeft gezien hoe ik heb rondgezworven.
U bewaart al mijn tranen in een kruik.
Hun aantal heeft U opgeschreven in uw boek.
Als ik U om hulp roep, slaan mijn vijanden op de vlucht.
Want ik weet zeker dat U voor mij zorgt.
Ik vertrouw op U en ik prijs uw woord.
Ik vertrouw op U, Heer, en ik prijs uw woord.
Omdat ik op U vertrouw, hoef ik voor niemand bang te zijn.
Wat zou een mens mij kunnen doen?

Is het hier dan makkelijk… NEE niet altijd.. maar als je weet dat God een ongelofelijk prachtig machtig plan heeft klaar liggen voor je, dan kun je het hier op deze aarde dragen, dan is het niet te zwaar en strijd je met vreugde! En wat ik dan zo mooi vind is dat Zijn Grootheid door jou zwakte heen zichtbaar wordt… dat is mijn verlangen… dat de mensen mogen zien, dat in mijn zwakte Hij aanwezig is… en dat Hij mij kracht geeft, troost geeft, en mij ook de vreugde geeft van de overwinning…

Sorry dat ik dan af en toe ontzettend pruttel…. maar mijn Heer kan dat hebben gelukkig…. want Hij houdt zoveel van ons, en dan komt Hij weer met zijn woorden om ons te bemoedigen en aan te sporen dat het goed komt!  En dat wij niet bang hoeven te zijn omdat ons leven in Zijn hand ligt… het enige wat wij moeten doen is Hem daarin vertrouwen!

En dat doe en durf ik…. JIJ OOK????

 

 

MAAR IK DURF SIMPELWEG NIET MEER…..


 

Als je ene lelie of een roos van Christus bent, weet dan dat je wandel onder de doornen zal zijn

Verdrietig….. ja dat ben ik echt… verdrietig… net gehoord dat de hernia weer terug is… ja ik heb recht om verdrietig te zijn…. maar misschien is verdrietig wel niet het juiste woord maar moet ik teleurgesteld zeggen…. teleurgesteld in mijn lichaam….

En als ik zo bij mij zelf na ga en met mij zelf in gesprek ga denk ik bij mij zelf… ben ik echt wel teleurgesteld in mijn lichaam of ben ik teleurgesteld in iets anders… in iets ongrijpbaars… misschien wel in God…mmmmm….misschien is het wel teleurgesteld in mij zelf dat ik niet voldoen kan aan de mensen die zoveel voor mij bidden……au dat doet pijn….weer die worsteling om altijd mensen maar tevreden te stellen… die Pleaser in mij draait soms overuren… brrr

En zo mijmer ik verder…. en merk ik kom er niet uit… er borrelt zoveel pijn naar boven… alle blauwe plekken krijgen weer een dreun….maar dat ik teleurgesteld ben is wel zeker…

Ja de hernia is weer terug….. pfff balen… zoveel voor gebeden, door anderen en door mijzelf… en de plaaggeest is weer terug… zijn die gebeden dan niet verhoord???  Nee dat klopt… er is (nog) geen genezing gekomen voor de hernia… de operatie was goed gelukt maar door mijn andere aandoeningen is de hernia weer terug gekomen.. en toch… er is Vrede en Rust…. zo raar

Echt er is Vrede en Rust… ik kan het niet uitleggen en ik kan het niet verklaren…. ik ben dus ook absoluut NIET teleurgesteld in God… God mijn Vader, mijn Vriend…. ik ben zo blij dat ik Hem ken… en die mij die Vrede en Rust geeft ondanks de turbulentie waar wij ons in bevinden… Hij geeft dit ondertussen wel aan mij…

En ja dan kom ik bij de mensen die voor mij bidden… ongelofelijk wat ben ik daar dankbaar voor… dankbaar dat mensen mij elke keer weer voor de troon van mijn Vader brengen… en weet je al komt die volledige genezing dan niet… Hij geeft wel de Vrede en Rust die ik zo hard nodig heb… en dat is mij genoeg… die genade is mij genoeg…. aan die genade heb ik mij overgegeven en hunker ik niet zo zeer meer naar die genezing…

 

Natuurlijk wil ik graag helemaal beter worden, wil ik graag doen wat al die anderen kunnen, wil ik graag zonder die vreselijke pijnen leven, zonder al die pijnstillers die mij door de dag heen moeten slepen… maar de volledige genezing is er niet… dat is (nog) niet gebeurt… en het klinkt gek maar ik heb er Vrede mee, Vrede en Rust mee gekregen, het is niet meer mijn eerste streven….

Ik heb gemerkt dat mijn streven en verlangen, mijn Heer is geworden.. als ik het contact met Hem maar houd, als ik het lijntje met mijn Vader en Vriend maar open houd en ik dicht bij Hem mag leven…. en weet je dat probeer ik, en dat doen jullie door mij dagelijks in jullie gebeden bij Hem te brengen…. daarvoor mijn grote dank..

Berust ik dan in mijn lijden, ja ik berust er in… het is goed zo…. strek ik mij dan niet meer uit naar genezing… jawel hoor maar het is niet meer mijn prioriteit….   

Alleen wat mij zo veel verdriet doet, is dat ik weet dat er zoveel mensen voor mij bidden voor genezing.. en dat het maar op zich laat wachten… ik merk dat ik mij schuldig begin te voelen tegenover jullie bidders dat het maar niet gebeurt…elke keer die teleurstelling, ik neem aan ook voor jullie, dat het dan weer moeilijk gaat of zoals nu de hernia weer terug is gekomen…. natuurlijk weet ik wel dat ik er niks aan kan doen dat ik niet genees, dat het niet aan mijn geloof ligt… zoals ik zo vaak in het verleden heb gehoord….deze leugens vallen mij wel aan maar ik mag ze direct wegsturen in Zijn naam en dan komt die Vrede en Rust weer van Hem…en dan weet ik dat het God is die het kan en moet doen… maar toch het raakt mij……

En eigenlijk is het al zover dat ik geen gebed meer durf te vragen.. en al helemaal niet gebed die direct uitgesproken word… mensen die lijfelijk/persoonlijk met mij bidden… en vooral als ze dan direct bidden voor genezing… ik krijg de laatste tijd dan altijd het gevoel dat ik ergens aan moet voldoen… dat ik bv uit die rolstoel (waar ik de laatste tijd veel in zit/lig helaas) moet springen… dat ik moet gaan staan en juichen dat Hij mij genezen heeft…of tenminste iets doen.. als is het iets piepskleins… maar…  ik kan dat niet als er niks gebeurt… en dan moet ik ze weer teleurstellen…

Dit weerhoudt mij op dit moment ook om naar gebedsgenezingen te gaan… als je in een rolstoel zit ben je zo wie zo een potentieel slachtoffer, want wat is er mooier dan iemand op een gebedsgenezingsavond zien opstaan uit de rolstoel… het is gewoon waarheid dat iedereen dat een ontzettend groot wonder vind en dat is het ook… en als het ook echt gebeurt is het ook een GROOT WONDER…ik wil daar absoluut niet aankomen.. en ben ontzettend blij voor die persoon als het echt gebeurt en gelukkig geneest God nog steeds!!

MAAR IK DURF SIMPELWEG NIET MEER…..

Weet je ik weet het eigenlijks niet meer  zo goed… Hij heeft mij zoveel Vrede en Rust gegeven in mijn situatie, Hij zegent ons elke dag met goede dingen… Hij zorgt voor ons in ALLES, de kleine en grote dingen, elke dag staat er eten op tafel, elke dag kunnen we ons kleden, elke dag laat Hij ons genieten van de dingen om ons heen, een bloem die bloeit, de zon die schijnt, natuurlijk is ons leven hectisch qua ziekenhuis bezoeken ed. en ervaren wij ook veel pijn en ongemak, en klaag ik ook af en toe steen en been, (maar mijn Vader kan dat hebben hoor)… maar dat weegt niet op tegen de zegeningen die wij van Hem mogen ontvangen, Hij geeft ons Zijn kracht en Troost en bescherming elke dag is Hij om ons heen, boven, onder, voor en achter en in ons en bovenal Hij Zorgt voor ons… en dat zou ik voor geen goud willen missen…

Deze tekst kwam vandaag voorbij…. je wilt toch niets liever dan dit beseffen en van hieruit leven….

Mussen kosten bijna niets, je hebt er al twee voor een paar cent. Toch valt er dankzij de macht van God, jullie Vader, geen mus zomaar dood op de grond. God weet zelfs hoeveel haren je op je hoofd hebt. Je hoeft dus niet bang te zijn. Jullie zijn voor God veel belangrijker dan mussen. — Matteus 10:29-31

IK BEN ZO RIJK VOOR WIE OF WAT ZOUDEN WIJ DAN NOG BANG ZIJN???

Oké er liggen nog veel struikelblokken op onze weg, en of ze allemaal opgeruimd worden ik weet het niet, en ja het is zwaar.. dat wil ik niet ontkennen, maar het leven wisselt zich af… de ene dag is de andere niet… en ik zal vaak nog tranen laten… ik zal misschien af en toe bij de muren opvliegen…maar daarin is Hij… met Zijn Zegeningen… en door mijn tranen heen mag ik blijven zingen… en dan is het lied zo van toepassing als zegeningen komen door regendruppels…

Maar er rest mij nog wel een vraag…. mag ik hem stellen?    Ja ik durf het toch….

Durf je te leven
Durf je weer kwetsbaar te zijn
Durf je Me toe te laten
Om te genezen je pijn

Durf je te huilen
En daarna op te staan
Om samen met Mij
De wereld in te gaan

Durf je te kijken
Te houden van hen
Die je kwetsen en pijnigden
Zo vaak uit eigen onmacht en pijn

Durf je te zijn
Wie je eigenlijk bent
Durf je te houden
Durf je te laten zien
Durf je te zeggen
Dat je houdt
Van wie je ziet in de spiegel

Durf te geloven
Vertrouw op mij
Stap uit en breek de muren
Je bent geliefd door Mij
En Ik ga voor je uit.

Trudy Steegman

Zou u wel voor mij/ons willen blijven bidden… voor die Rust en Vrede….en misschien genezing??

Volhouden…..


17884634_787835241374413_5777749704107897541_n

Volhouden!

Vandaag las ik een stukje op de bijbel app wat mij aan het nadenken zette….

Johannes 12:1 tot 8

Een vrouw zalft Jezus’ voeten

1 Jezus kwam zes dagen vóór het Paasfeest naar Betanië, waar Lazarus woonde. Lazarus was de man die gestorven was en door Jezus weer levend gemaakt was. 2 Ze maakten een maaltijd voor Hem klaar. Marta bediende Hem. Lazarus zat samen met nog andere mensen met Hem aan tafel. 3 Maria nam een pond dure parfum, echte nardus-olie , en zalfde daarmee Jezus’ voeten. Daarna droogde ze zijn voeten af met haar haren. De heerlijke geur van de parfum was door het hele huis te ruiken. 4Maar één van de leerlingen werd boos. Dat was Judas Iskariot, die Hem later zou verraden. 5 Hij zei: “Waarom is deze dure parfum niet voor 300 zilverstukken verkocht? Dan hadden we dat geld aan de arme mensen kunnen geven!” 6 Hij zei dat niet omdat hij zo graag de arme mensen wilde helpen, maar omdat hij een dief was. Hij bewaarde het geld dat ze van de mensen kregen, maar nam daarvan voor zichzelf. 7 Jezus zei: “Laat haar met rust. Ze doet dit alvast voor mijn begrafenis. 8 Want arme mensen zullen er altijd wel bij jullie zijn, maar Ik zal niet altijd bij jullie zijn.”

Het stukje ging over een gedeelte waar Maria haar flesje Nardus Olie over Jezus zijn voeten druppelde en met haar haar Jezus zijn voeten ging wassen, dit was niet zomaar Olie maar hele dure Olie, Olie wat wel een jaarloon in onze tijd waard zou zijn… en jaarloon en het werd zomaar over Jezus zijn voeten gegoten… bijzonder om daar over na te denken, Jezus was voor Maria een heel belangrijk persoon, een persoon waarvan zij wist dat Hij niet lang meer bij haar zou zijn en zij wilde Hem daarmee aanbidden, voor Hem zorgen…

Ik voelde diep respect voor Maria en dacht bij mij zelf hoe staat het bij mij… geef ik Jezus alles wat Hem toekomt? Hij gaf zijn hele leven voor mij, Hij ging tot aan het kruis voor mij… en ik… ben ik bereid om mijn leven voor Hem te geven?

Nu hoeft het natuurlijk niet dure dingen te zijn, maar mijn tijd… is dat hem waard of zit ik liever op Facebook.te lezen hoe het iedereen vergaat en wat iedereen zoal doet… heb ik minstens 30 minuutjes van mijn tijd voor Hem over?

Ben ik bereid om te dienen, ben ik bereid om lief te hebben en dan niet alleen Jezus maar ook de mensen om mij heen, maar dichter bij huis… mijn partner…. mijn bonuskinderen… in hoever ben ik bereid om die te dienen, echt lief te hebben, alles te geven… wat in mijn vermogen ligt? Door mijn naaste lief te hebben heb ik ook Jezus lief… maar mag het mij wat kosten?

Lastig…. ik zei eigenlijk vanmorgen direct “Ja Heer het mag mij wat kosten”… ik wil heel graag tijd voor U nemen en voor mijn partner en voor mijn bonuskinderen… maar mijn dagelijkse zorgen, mijn omstandigheden… mijn pijn…nemen vaak alle tijd in beslag… en Heer mijn/onze omstandigheden zijn zwaar… en weer somde ik allerlei redenen op om te beredeneren waarom ik minder tijd had, waarom ik het lastig vind om Facebook uit te doen…het is toch mijn afleiding… maar ik werd stil en de tranen biggelden over mijn wangen… en riep uit “Sorry Heer… U heeft alles aan de kant gezet, Uw vriendschap met Uw vrienden, Uw leven op aarde,  U heeft het zwaarste lijden op U genomen… en het besef dat U dat voor mij heeft gedaan…wie ben ik om zo egoïstisch te reageren”… en toen ik dat zei tegen Hem daalde er een enorme rust in mij en ik zag een beeld voor mijn ogen…

Ik zag Hem zitten op de rand van mijn bed.. en Hij strekte zijn armen naar mij uit en zei “Als je nou alles eens aan Mij gaf, je tijd, je partner, je bonuskinderen, al je zorgen, en omstandigheden, ziekte en pijn… durf je Mij te vertrouwen dat Ik het beste met jullie voor heb… dat Ik voor jullie zorg?”

En weer huilde ik van ontroering, dat Hij zomaar tijd nam voor mij en op de rand van mijn bed zat… dezelfde Jezus die voor mij aan het kruis was gegaan, ging liefdevol tegenover mij zitten en vroeg mij dit… en ik stamelde voor mij uit en zei “Graag Heer want ik kan het zelf niet meer… ik weet niet meer hoe het moet, het groeit mij boven het hoofd… ik kan het niet zelf…er gebeuren zoveel heftige dingen in mijn leven…wat ik niet meer kan handelen”…

 

Hij keek mij aan met warme ogen en ik zag bewogenheid in Zijn gezicht, en ik zag dat Hij het meende, er daalde een enorme diepe rust en vrede in mij… ik was opeens niet meer bang voor de toekomst… niet meer bang wat er misschien allemaal nog op ons pad zou komen het was of smolt het weg als sneeuw voor de zon… ik weet dat mijn/onze toekomst zeker is .. mijn toekomst ligt in Zijn handen en waar is het veiliger dan bij Hem, Hij die overal de controle over heeft…en mij Kracht naar Kruis geeft… en ja ik weet het leven geeft mij misschien een enorme zware last te dragen maar ik mag weten waar ik heen mag gaan met die last….Hij houd mijn hand vast en loopt met mij mee… en de meeste tijd zal Hij mij dragen…

Nu denk je misschien waar is ze dan bang voor… waarom zal ze een zware weg tegemoet gaan…

Nu ik durfde er heel lang niet over te schrijven omdat alles erg onzeker is… maar langzaam wordt er meer duidelijk, nog steeds is er onzekerheid en kan het nog heel lang duren voordat wij zekerheid hebben… maar de situatie is nu zo dat ik het niet meer voor mij zelf wil en kan houden… ik omzeilde het zoveel mogelijk in mijn vorige blogs nog maar het is voor mij nu tijd om er over te praten en te delen… en misschien dat jullie er voor willen en kunnen bidden…

Ik plaats dit ook met toestemming van mijn echtgenoot, hij weet er van en heeft mij ook nadrukkelijk gezegd dat ik erover moest gaan bloggen om het kwijt te kunnen en van mij af te kunnen schrijven…

Mijn man heeft vorig jaar november een MRI gehad van zijn hoofd omdat hij vreselijke hoofdpijn aanvallen had met Aura, na de MRI kregen we de uitslag die ons leven even stil zette…

In zijn hersenen was een witte stofafwijking gevonden, die al in fase 3 zit, de neuroloog vertelde dat zijn hersenen er uit zagen als van een 80 jarige, en dat hij waarschijnlijk al meerder Tia’s had gehad, (gelukkig heeft hij ze midden in het hoofd waardoor wij in die zin niks hebben gemerkt qua uitval), en dat zijn aders dicht slibben, maar het verklaarde wel een hele hoop en ook het verklaarde het de druk in zijn hoofd en de hoofdpijnen met aura, hij kreeg bloedverdunners en er werden meerder onderzoeken uitgeschreven, hij kreeg een verwijzing naar de vasculaire polikliniek waar hij een erg aardige internist kreeg, het vreemde is dat ze niet goed weten waar het weg komt, geen verhoogd cholesterol, geen hoge bloeddruk, geen roker..bloeduitslagen die er goed uitzagen..op een enkel dingetje na…maar alles werd uit de kast getrokken om een lichamelijke oorzaak te kunnen vinden.. ook was men bang dat de andere bloedvaten ook aangetast waren.. dus ook een scan van het hart…

Na de onderzoeken was de conclusie dat de andere bloedvaten niet aangetast waren, in ieder geval niet rond het hart en dat het dus alleen de hersenen betreft, Gelukkig…..maar ik had liever een ander bericht gehad, want aan de hersenen is weinig te doen, ons werd ook verteld dat zijn kleine bloedvaten in de hersenen al helemaal niks meer doen, die zijn stram en stijf en dicht geslibd.

Wij kregen een gesprek met de internist en die zei “Wij kunnen nu niet zoveel meer voor u doen en moeten afwachten hoe het zich verder ontwikkeld en wij willen u over drie maanden weer zien”… maar wij vertelden dat ons toch wel rare dingen opvielen.

Zijn vergeetachtigheid werd toch wel erger, niet op woorden kunnen komen, het wel in de gedachten hebben maar er simpelweg niet op kunnen komen, ook verkeerde woorden gebruiken, bv hij zegt dat de hond eruit moet.. maar mijn man zegt dan een heel ander woord bv het konijn moet eruit, ook het inzicht in het verkeer wordt lastiger, bv als er een andere auto aankomt, kan ik dan nog wel met de auto er voor langs wat menig keer net goed ging…..ook overal tegen aanlopen door de bocht te krap nemen en tegen de bank aan lopen, struikelen over zijn eigen benen… de spullen op gekke plaatsen weer terug vinden en dan absoluut niet meer weten dat hij ze daar heeft neergelegd…

Dit alles verontruste ons wel en de internist ook dus een afspraak met de neuroloog volgde, die zei “dan wil ik u toch doorverwijzen naar de geheugenpoli voor een neuropsychologisch onderzoek, met andere woorden wij willen u testen op vasculaire dementie”….

Pfff…. heftig….zachtjes uitgedrukt…er gaat de laatste tijd heel veel door ons heen… mijn man heeft sinds deze week de oproepen binnen en begin mei gaan de onderzoeken plaatsvinden…

Ons hele wereldje staat te schudden… ik merk aan mijzelf dat ik het niet begrijp, dat ik eigenlijk heel erg boos en tegelijk verdrietig ben.. op wie ik weet het niet… boos op de ziekte… boos op de omstandigheden… gewoon boos en verdrietig… maar er zit ook een stukje “er niet bij kunnen” bij…

Ik zei vanmorgen ook tegen de Heer… Ik ben bang Heer… ik weet niet wat de toekomst brengt maar rooskleurig is het niet… en ik snap het niet Heer.. ik wil en kan het eigenlijk niet geloven…. U heeft ons net bij elkaar gebracht… waarom moet ons dit overkomen… U heeft ons toch niet bij elkaar gebracht om zo gauw alweer uit elkaar te worden gehaald…U kunt toch de situatie veranderen, U bent machtiger, machtiger dan deze ziekte…

Het maakt mij enorm verdrietig en ik merk dat ik het af en toe niet kan handelen.. ook dat ik het heel erg moeilijk vind om hem te blijven begrijpen, en het geduld op te brengen…vooral als hij het niet meer weet, als hij het niet meer kan vinden… ik merk dat er heel veel verantwoording ook op mij af komt… en dan bekruipt mij de angst… kan ik dat aan.. ben ik alweer zo sterk?

En dan merk ik dat Hij mij Kracht en troost geeft… maar bovenal dat ik nog meer liefde krijg voor mijn man… dat ik nog meer van hem ga houden..ondanks zijn ongemakken, ondanks dat hij mij heel vaak niet meer begrijpt als ik hem wat vraag… dat ik het vaak een paar keer achter elkaar moet vragen voordat het daalt…

En dan ben ik dankbaar dat God mij heeft gezegend met een geestelijk vermogen wat weer helemaal oké is…en dan wordt ik mij nog meer bewust en dankbaar dat Hij mij 5 jaar geleden heeft genezen en bevrijd van mijn psychische gesteldheid, dat Hij dat helemaal heeft hersteld…. ik ben nu 5 jaar van de medicijnen af en heb nog geen enkele terugval gehad… en als ik de artsen destijds moest geloven dan had ik na 3 maanden weer een enorme terugval gehad en kon ik absoluut niet zonder de medicatie met mijn psychische diagnoses…oké ik heb mijn lichamelijk beperkingen maar ik ben dankbaar en blij dat ik geestelijk en psychisch weer helemaal oké ben dat heb ik liever dan dat mijn lichamelijke situatie goed zou zijn en ik geestelijk een wrak zou zijn….

 

Zo kan ik nu wel meer een steun zijn voor mijn man, mijn liefhebbende echtgenoot… altijd schreef ik dat ik op hem bouwde, dat hij mijn helpende hand was.. enz.. maar langzaamaan draaien de rollen om… moeilijk, lastig en heftig maar God geeft mij wel het vermogen om het te kunnen en daar ben ik dankbaar voor…

En gelukkig mag ik weten dat Hij mee gaat en bij elke situatie is… elke heftige onbegrijpelijke situatie, er zullen vast nog heel veel tranen vloeien, en dat mag… wij mogen het verdriet ook toelaten anders hou je het niet vol…. en deze situatie zal ook heel wat geduld van mij vergen… ik weet dat ik voor mij zelf best af en toe ongeduldig ben, vooral wat mij zelf betreft…ik moet alles eigenlijk direct kunnen, en sommige dingen moeten ook direct klaar..maar ik merk dat ik voor mijn man meer geduld kan opbrengen en ik bid God dagelijks dat Hij mij dit ook wil geven..

  • Liefde
  • Geduld
  • Begrip

Wij weten nog niet 100% zeker of het deze rotziekte is.. dat zullen de onderzoeken uitwijzen maar de symptomen zijn er wel en daar moeten wij mee dealen…ik maar ook hij..voor mijn man is het ook een heftige situatie, hij beseft alles nog ten volle en heeft ook wel door wat hem misschien mogelijk te wachten staat en dat is wel de heftigste fase waar wij nu in zitten…  gelukkig kunnen we er samen over praten en relativeren en er samen mee naar onze Vader gaan.. Hij is degene aan wie wij ons vast mogen klampen…

Als ik dan terug kom op het eerste stukje van mijn blog dan kan ik zeggen dat ik bereid ben om te dienen en dat ik mag liefhebben degenen die God mij heeft toevertrouwd en dat ik bereid ben om tot het uiterste te gaan…dat ik ook voor hem zal zorgen, totdat het niet meer gaat of dat de dood ons scheid…ik heb 2,5 jaar mijn trouwbelofte uitgesproken en daar sta ik nog steeds achter hoe heftig het ook zal worden….

Lieve schat ik hou van jou…. Forever Yours….

 

 

 

 

 

Onder God’s Paraplu


hqdefault

Om de dag af sluiten lezen mijn man en ik elke dag een stukje uit een dagboekje, zo ook op een avond deze week….en dit keer een bijzonder stukje en het zette mij op de een of ander manier aan het denken.

Adventskalender Uitkijken naar de komst van Jezus

Samuel zalft David tot koning

Toen riep Isaï Abinadab en stelde hem aan Samuel voor, maar die zei: ‘Ook hem heeft de HEER niet gekozen.’
Isaï stelde Samma voor, maar weer zei Samuel: ‘Ook hem heeft de HEER niet gekozen.’
Zo stelde Isaï zijn zeven zonen aan Samuel voor, maar telkens zei Samuel dat dit niet degene was die de HEER gekozen had.
‘Zijn dit alle zonen die u hebt?’ vroeg hij. ‘Nee,’ antwoordde Isaï, ‘de jongste is er niet bij, die hoedt de schapen en de geiten.’ Toen zei Samuel tegen Isaï: ‘Laat hem hier komen. We beginnen niet aan de maaltijd voordat hij er is.’
Isaï liet hem halen. Het was een knappe jongen met rossig haar en sprekende ogen. En de HEER zei: ‘Hem moet je zalven. Hij is het.’
Samuel nam de hoorn met olie en zalfde hem te midden van zijn broers. Van toen af aan was David doordrongen van de geest van de HEER.

(1 Samuel 16:8-13, Nieuwe Bijbelvertaling)

De nieuwe koning

De profeet Samuel krijgt van God de opdracht om naar Betlehem te gaan. Hij moet een van de zonen van Isaï aanwijzen als toekomstige koning over Israël. De zeven zonen van Isaï zien er groot en sterk uit. Maar als ze een voor een aan hem worden voorgesteld, zegt Samuel telkens: ‘Ook hem heeft de HEER niet gekozen.’

Pas wanneer Isaï zijn jongste zoon, David, laat komen, weet de profeet: dit is de nieuwe koning die God heeft uitgekozen. David is minder groot en sterk dan zijn broers. Toch zalft Samuel hem tot koning over Israël. Uiteindelijk wordt David Israëls belangrijkste koning. Hij is dan ook de enige koning in de lijst met voorouders van Jezus die echt koning genoemd wordt (Matteüs 1:6).

Ook Jezus heeft niet het uiterlijk van een koning. De meeste mensen zien dan ook niet aan hem dat hij koning is. De blinde Bartimeüs is een van de weinigen die hem herkent als de beloofde messias. Hij spreekt Jezus aan als ‘Zoon van David’ (Marcus 10:47). Toch zegt de engel Gabriël tegen zijn moeder Maria: ‘Hij zal een groot man worden en Zoon van de Allerhoogste worden genoemd, en God, de Heer, zal hem de troon van zijn vader David geven’ (Lucas 1:32).

Hoe kijk jij naar Jezus? Is hij voor jou alleen een bekend persoon uit het verre verleden, of is hij meer dan dat?

En dan eindigt elk stukje altijd met een vraag, en dat brengt ons natuurlijk op een gesprek…dit vindt ik altijd heel erg fijn…soms is het best wel lastig om zomaar met elkaar in gesprek te gaan over iets..waar moet je op dat moment over hebben en dan via deze eenvoudige vraag kwamen wij op een bijzonder gesprek samen…

Wat hadden we een prachtige quality time samen en wat besef ik mij dan hoe rijk ik eigenlijk ben als je samen met je partner op een lijn staat en zo met elkaar over het geloof kan praten en elkaar er ook in begrijpt…heb dit helaas nooit zo gekend….maar mag het nu proeven en dan voel ik mij zo dankbaar…

Maar naar aanleiding van de vraag Hoe kijk jij naar Jezus kwamen wij toch wel tot de conclusie dat Hij voor ons een vriend is en erg dicht bij staat….een Vriend waar wij alles mee kunnen delen, een Vriend die naast je staat.

en dan ga je door praten en kom je bij het stukje Drie eenheid…pfff lastig…want Jezus is toch ook God en ook Heilige Geest….dit vindt ik best een heel moeilijk stukje en zou daar graag meer duidelijkheid in willen hoe ik dat het beste visueel kan zien, ja ik ben nu eenmaal iemand die graag de dingen visualiseert, de dingen/situatie,s voor me wil zien zodat ik het beter kan begrijpen.

Op dat moment kreeg ik een beeld….pfff nog nooit gehad en zo bijzonder…..

Ik was even stil en zei toen tegen mijn man  moet je eens luisteren…ik zie dat God onze Vader als een beschermende paraplu boven ons hangt….en waar wij met z,n drieën, jij de Here Jezus en ik, onder lopen….en de stok van de paraplu is de Heilige Geest…

De almachtige Vader is om ons heen, Hij beschermt ons tegen al het kwade om ons heen en onder de beschermde aanwezigheid van Hem mogen wij wandelen, gearmd met onze Vriend de Here Jezus,  de Here Jezus is een Vriend waar wij onder het wandelen door voortdurend mee kunnen praten en overleggen….en dan is er de Heilige Geest, Hij is de verbinding tussen God, de Here Jezus en ons…als wij ons vasthouden aan de (stok) Heilige Geest dan houden wij de verbinding met uiteindelijk onze Vader…

Ik vond dit zo bijzonder en het ging voor mij leven…..de Here Jezus staat voor mijn gevoel dichter bij ons dan God de Vader, en als ik ook bid dan praat ik ook meestal tegen de Here Jezus…toen zei mijn man…grappig maar wij beginnen altijd ons gebed met Lieve Vader in de hemel en eindigen altijd met dit vragen wij in de naam van de Here Jezus en zo is het cirkeltje weer rond…

Wat hebben wij toch een grote God die ons dit zo duidelijk maakt..en wat zijn wij blij dat wij deze Grote God op deze manier kennen en steeds meer een relatie met Hem mogen opbouwen…via onze Vriend naar de Vader….

Wat doet het mij goed om dit te mogen weten, dat wij wandelen onder die grote paraplu die Vader heet….arm in arm met onze Vriend de Here Jezus en als dit beeld voor je gaat leven dan mag ik weten dat wij  beschermd worden in ons leven..waarom zouden wij dan nog bang zijn????

Wij hoeven ons ook nooit meer eenzaam en alleen te voelen, helaas weet ik wat echte eenzaamheid betekend maar ik mag gelukkig nu ook weten dat ik dus nooit meer eenzaam ben…wat er ook gebeurt, natuurlijk voel ik mij best nog wel eens alleen…maar alleen zijn is anders dan echte eenzaamheid….eenzaamheid is een veel dieper gevoel en dat heelt Hij..door die paraplu mag ik weten dat Hij altijd om mij heen is….en weet je dan gaat de echte eenzaamheid weg…

Ik denk dat er veel mensen hier op deze wereld echte eenzaamheid kennen…..eenzaamheid omdat je letterlijk alleen bent, eenzaam voelen in een relatie, eenzaam omdat je geen vrienden hebt..en in deze tijd van het jaar zal het nog veel heftiger voelen dan andere dagen…maar dan troost het mij dat ik een Vriend heb die ALTIJD er is…Altijd naast mij loopt….Een Vader die mij beschermt…wat een prachtig iets om te mogen weten!

Ken jij deze Vriend en deze Vader ook??

Ik heb ook een diepe overtuiging dat ik niet meer alleen ben, deze eenzame plek heeft Hij opgevuld maar daar heb ik Hem wel om gevraagd….en als je het Hem vraagt dan geeft Hij het je vroeg of laat, Hij laat een bidder niet staan…. en dan…dan voel je je echt nooit meer alleen al ben je soms letterlijk natuurlijk wel eens alleen….

Het is wel een proces geweest…deze dingen gaan niet in een knip met de vingers…het is een proces van vallen en opstaan…..maar er is Hoop…..

Voel jij je eenzaam, voel jij je alleen….vooral in deze tijd van het jaar en misschien voel jij je al jaren eenzaam…..weet dan dat er 1 iemand is die naar je verlangt….die graag een Vriend van jou wil zijn…die in je geïnteresseerd is….iemand die Echt van je houdt..en het verlangen heeft om dat eenzame gat op te vullen….weet je waarom?? Omdat Hij je gemaakt heeft…en hij houdt zoveel van je dat Hij maar een wens heeft en die wens is om jou te helen….en ik kan je verzekeren dat Hij het doet als jij hem accepteert als Vriend….

Zou je hier hulp bij willen dan raad ik je aan om dat wel te gaan doen….op onderstaande site zal je vast iemand kunnen vinden die je hierbij kan helpen…. ik heb het zelf ook gedaan, ik heb ook hulp gehad van een christelijke hulpverleenster en zij heeft mij zeker verder geholpen tot de vrouw die ik nu ben…en ik ben heel blij dat ik mijn schaamte opzij heb gezet en hulp heb gezocht….het is niet makkelijk om toe te geven dat je het niet alleen kan…maar hoe waardevol is het om iemand te hebben waar je op dat moment al deze lastige dingen mee kunt delen en die je op weg helpt….met God als paraplu boven je….

Ik zoek christelijke hulp

Natuurlijk mag altijd een reactie achterlaten op mijn site…. je krijgt gegarandeerd antwoord terug…..

 

Ontzagwekkend mooi!


 

Ik heb dit gedicht al eens gedeeld op mijn site en las het laatst weer opnieuw en wil het met jullie delen waarom het mij zo raakte….

Heel vaak hebben wij vrouwen last van minderwaardige gevoelens..tenminste ik wel…

Natuurlijk heeft het te maken met wat je hebt meegemaakt in je leven, hoe je gevormd bent door het leven en door vooroordelen van mensen, ik ben vroeger erg gepest op school waardoor ik een laag zelf beeld ontwikkelde, dit heeft jaren doorgesudderd, elke keer viel ik weer terug in mijn denken van mijn lage zelfbeeld…en nog als ik voor de spiegel sta bekruipt mij soms dat nare gevoel, wordt ik onzeker en heb ik bevestiging nodig dat het goed is, dat ik er mooi uitzie, dat ik er mag zijn…..en ik krijg gelukkig die bevestiging van mijn man, maar hoe waardevoller is het als je uiteindelijk die bevestiging van je zelf kunt krijgen, dat je tegen je zelf kunt zeggen.. je bent mooi…mooi zoals je bedoelt bent…mooi zoals God het heeft bedoelt..

Hij heeft ons gemaakt…en Hij heeft ons gemaakt en Hij zag dat het goed was….wat ontzagwekkend mooi!

Wie zijn wij om daar dan aan te twijfelen om ons onzeker te voelen en er überhaupt niet mee eens te zijn…eigenlijk trekken wij Zijn meesterwerk dan in twijfel….eigenlijk zeggen wij dan tegen God…..U heeft het niet goed gedaan……

Maar wat is het vreselijk moeilijk om dit zo te zien en je denken te veranderen…als je zo tekort gedaan bent in je leven, of als je altijd gehoord hebt dat je niet goed genoeg bent, of dat je niet geaccepteerd word op je werk of op school, of omdat je anders bent dan anderen….er zijn zoveel oorzaken en situaties op te noemen waardoor je jezelf ontzettend minderwaardig tot waardeloos kan voelen…..

En dan mag je dit lezen…en weten dat je ONTZAGWEKKEND WONDERBAARLIJK MOOI BENT GEMAAKT!!!!!

Ontzagwekkend wonderbaarlijk gemaakt …

Ik ben ontzagwekkend wonderbaarlijk gemaakt door God.

Geen afgerafeld stukje werk, even snel tussen neus en lippen door gemaakt, maar weloverwogen en met zeer grote zorg,

Ontzagwekkend wonderbaarlijk!

Ja, ik ben te dik, mijn lichaam kan niet alles wat een gezond iemand kan, ik ben een beetje beperkt in wat ik kan, en toch …

Ja, ik doe dingen verkeerd, keer op keer op keer op keer …, en toch …

Ik maak fouten, schiet tekort op vele fronten –zowel naar God toe als naar mensen, en toch …

Ik …

En toch …

Ik ben ontzagwekkend wonderbaarlijk gemaakt door God!

Door mijn eigen ogen zie ik al deze dingen, maar als ik mijzelf ga zien door wat Hij zegt in Zijn woord, ga ik ontdekken dat het heel anders is dan ik vaak denk, of zie.

In gedachten zie ik U, Vader, gebogen over één van Uw in de maak zijnde meesterwerken.

Uw handen gaan zorgvuldig, liefdevol en teder te werk; niets, helemaal niets zal er zijn op aan te merken.

Als het af is, zie ik de vreugde op Uw gezicht, en hoor ik U zeggen: ‘Wauw, wat is zij mooi en goed!’

U geeft haar een plaats ergens op de wereld, en ziet uit naar de dag dat U haar weer van aangezicht tot aangezicht ontmoet.

Tot die tijd echter, mag zij op die plaats de gaven en talenten, die zo zorgvuldig door U in haar leven zijn ingeweven, ontdekken en ontplooien, om zo tot eer en glorie van U, haar Schepper, te leven.

Allerlei dingen zullen op haar afkomen, U weet daarvan, niets is voor U verborgen. 

Maar U houdt haar vast, en zult alle dagen, onafgebroken, voor haar zorgen.

Haar naam is in Uw hand gegrift, haar beeld heeft U elk moment van de dag voor ogen.

Ze is U zo kostbaar, zo dierbaar, zo speciaal, niemand anders dan U is zo over haar bewogen.

Ontzagwekkend, wonderlijk gemaakt

Geschreven door Rita Klapwijk.

Bron: Into Your Hands

 

Wat een prachtig mooi gedicht, ik heb het overgelezen, overgelezen en elke keer drong het weer een stukje dieper tot mij door wat er werkelijk stond…wat een enorme Waarheid.

Wat is Gods liefde dan Groot en het enorme diepe ontroerende is dat je deze dingen altijd voorbij ziet komen op de momenten dat je het zo goed kan gebruiken….

Mijn gebed is dat het diep door mag dringen in elke vezel van mijn lichaam, in het begin toen Hij Zijn liefde aan mij toonde voelde ik helemaal niks, het drong niet tot mij door en verdween in het diepe lege gat…ik heb het uitgeroepen naar Hem dat ik niks voelde en dat ik Hem zo graag wilde voelen en dat ik het zo graag aan wilde nemen, maar door het elke keer weer te horen hoeveel Hij van mij houdt van de mensen om mij heen en door te lezen in Zijn woord de Bijbel wordt dat diepe lege gat gevuld….

Maar God moet er eerst een bodem in leggen.. een gat zonder bodem kan niet gevuld worden want alles wat daar in komt stroomt weg, dus eerst moet er een bodem gelegd worden, een fundament, en die bodem wordt gelegd doordat God je vult met zijn Woord, maar dan moet je wel dat Woord gaan lezen…dan met je wel God gaan zoeken en een relatie met Hem gaan opbouwen….maar God heeft je zo lief dat Hij ook begrijpt dat Zijn liefde soms nog zo ongrijpbaar is….dus gebruikt Hij daar zeer zeker ook de mensen om je heen voor…Hij stuurt mensen op je pad die die leegte letterlijk kunnen vullen, waardoor je ook Zijn liefde voor jou gaat voelen…doordat God mij weer een lieve man gaf leerde ik weer opnieuw voelen wat liefde was en wat echte liefde eigenlijk inhield,  maar door dat ik echte liefde…. menselijke liefde kreeg en ook letterlijk kon voelen, kon ik begrijpen en leren wat Gods liefde inhield, beetje bij beetje en stukje bij stukje….alleen God heeft ons onvoorwaardelijk lief….wat je ook doet wat je ook nog verkeerd doet Hij is zo genadig en vergevingsgezind dat Hij  klaar staat om je te vullen met Zijn onvoorwaardelijke liefde als jij je uitstrekt naar Zijn grote Liefde….wat een Grote God hebben wij dan…

Zo bid ik ook, dat het ook in elk vezel van jou bestaan, beste lezer, mag doordringen en dat je het als waarheid aan mag nemen… stukje bij beetje en dat je mag voelen dat Hij ontzagwekkend veel van je houdt veel meer dan wij kunnen beseffen of bedenken…vraag God dat Hij dat lege gat in jou hart mag gaan vullen dat Hij er een bodem in mag gaan leggen en uit ervaring weet ik dat Hij dat dan ook gaat doen……laat je maar onder dompelen in die liefde…..

Wees gezegend!

Rust…..


1korintiers10-13b

Rust….

Had er een maand geleden over in een van mijn blogs…rust….wat verlangde ik daar naar….gewoon een periode van helemaal niks…..had het idee dat het nooit zou gebeuren….

En dan lig je nu al weer twee weken grotendeels in bed…. bed in de woonkamer, bij het raam….alleen lig ik zo laag dat ik net niet uit het raam kan kijken op straat, maar ik zie wel de luchten…luchten die op dit moment grauw en grijs zijn…..ach tijd van het jaar zullen we maar zeggen maar wat moet je dan oppassen dat je zelf niet grijs en grauw gaat denken…

En waarom lig ik in bed….vermoeden van een hernia, ze weten het niet zeker omdat mijn lichaam ook symptomen aangeeft die niet bij een hernia passen en op advies van de fysio en mijn eigen lichaam mag ik alleen maar lopen en liggen…

Kan er nog meer bij?? Ik weet het niet…..heb zelf het gevoel dat ik aardig op mijn laatste restjes loop/lig…. en dan weet je dat God in zijn Woord/Bijbel zegt dat je niet boven mate verzocht word.

1 Korintiers 10:13

U hebt geen beproevingen te doorstaan die niet voor mensen te dragen zijn. God is trouw en zal niet toestaan dat u boven uw krachten wordt beproefd: hij geeft u mét de beproeving ook de uitweg, zodat u haar kunt doorstaan.

…dit vindt ik een lastige zin…ontzettend lastig eerlijk gezegd….want is dat ook zo??….

Ik denk op het moment als je er middenin zit dat je zeker zal zeggen…..het is genoeg…dan voelt het of kan je niet meer….of is het of je emmer overloopt….dat je God smeekt wanneer houdt het op…wanneer krijg ik nu eindelijk rust….en ironisch genoeg krijg je dan ineens rust…letterlijke rust!

Maar als je er door heen moet, want je hebt simpelweg geen andere keus..dan kom je jezelf tegen en dan moet ik soms ook wel stiekem grinniken zoals nu..dan vraag/denk ik: “Mijn God waarom”….ik vroeg rust maar dit was nou ook weer niet de bedoeling….natuurlijk wil ik wel rust…maar nu moet ik zoveel dingen loslaten…vooral het zingen (Mozaïek nieuw koor waar we net begonnen zijn…The Choir Company Young Messiah) wat juist allemaal begon….en door mijn Vitb12 injecties kreeg ik eindelijk ietsje pietsje meer energie, dus het komt wel op een beroerd moment hoor…..maar dan ga je nadenken…(ach ja heb de tijd nu)…en dan ga je je situatie overdenken…..eerst een moment van balen…..een moment van ja en nu??? wat moet ik met mijn tijd??? en dan komt het moment waarop je gaat denken waarom?  en dan denk ik toch dat God je soms even stil zet…Soms zet God je even stil om echt tot rust te kunnen komen….om weer dichter bij Hem te komen…tijd te nemen voor de dingen die belangrijk zijn en die soms er zo bij in schieten doordat er zoveel dingen op je pad komen of doordat je zoveel wilt en aan bepaalde verwachtingspatronen wilt voldoen…vaak verwachtingspatronen die je jezelf hebt opgelegd…

Hiermee wil ik absoluut niet zeggen dat God mij deze hernia klachten heeft gegeven om mij in de rust te brengen….absoluut niet, maar ik denk dat God van een nood een deugd kan maken…samen met jou als jij er gehoor aan wil geven…

Ik kwam namelijk al een hele poos niet meer aan mijn dagelijkse tijd met God toe…aan mijn vrijwilligerswerk bij Dagelijkse Broodkruimels…..ook voor mijn website nam ik de tijd niet meer….

Ik ben best wel een persoon dat ontzettend graag van alles wil…heeft natuurlijk ook zijn redenen….heb 20 jaar een verdoofd leven geleefd waardoor ik heel veel heb gemist…heel veel dingen ook niet meer weet….grote gaten in mijn geheugen heb….en op de een of andere manier wil je dat toch gaan inhalen…al zeg ik wel tegen mij zelf… dat gaat niet meer….ja kan die tijd niet meer inhalen… maar onbewust ben je er toch mee bezig….en dan ga je dus spreekwoordelijk voortdurend over je grenzen….maar ja wat wil je ook…zolang niet geleefd…niet het gevoel gehad dat je überhaupt bestond…en dan krijg je het leven terug…..dan wil je toch niets liever dan ook LEVEN…

Alleen ik wil veel te veel en veel te snel…maar ja ik ben toch ook al 45 jaar hihi en 20 jaar haal je niet zomaar in…maar goed op een gegeven moment merk je dus dat het niet gaat lukken op deze manier….dat er iemand op de rem moet trappen en dat ik dat zelf ben….iemand anders doet het niet voor je…maar dan komt het nare gevoel weer boven, dat je weer niet aan de verwachting kan doen van jezelf… wat je graag allemaal zelf nog wilt…en natuurlijk hebben we een zeer drukke ingewikkelde 2 jaar achter de rug van verhuizingen, trouwen, zorg regelen enz. enz…dus aan de andere kant is het ook logisch dat de rek eruit is….zelfs een (gezond) iemand zou nu zeggen…RUST….

Ook wil ik het soms niet altijd weten, maar 20 jaar leven als een zombie, als een persoon die in coma lag….(zoals een therapeut tegen mij zei) heeft zeer zeker zijn sporen na gelaten…helaas….lichamelijke sporen maar ook geestelijke sporen…Ik heb na zo,n heftig leven wel HSP (“Highly Sensitive Person”) ontwikkeld

http://www.5broden2vissen.nl/2wat-is-hsp.html

Niet zozeer dat ik een HSP persoontje ben van vroeger uit..maar HSP doordat mijn antennes ongelofelijk in opperste paraatheid staan en altijd hebben gestaan….altijd heb ik in een overlevingsmodus gestaan…waardoor mijn antennes over ontwikkeld zijn en ik een ernstige overgevoeligheid heb ontwikkeld op heel veel gebieden…en daar kan je in je gewone leventje af en toe behoorlijk last van hebben en met vallen en opstaan leer ik er mee omgaan…

Wat dit dus wel met zich meebrengt dat ik dus aardiger tegen mij zelf moet zijn en af en toe dus gewoon voor mij zelf moet kiezen….dus ja ik moet nu af en toe NEE zeggen, af en toe naar mijn eigen lichaam luisteren wanneer het aangeeft het is genoeg….luisteren wanneer mijn lichaam overprikkeld raakt of er tegen aan zit…helaas merk ik het nu pas achteraf…en dan is het vaak dus al te laat…..ik hoop dat ik het steeds eerder doorkrijg en op tijd op mijn eigen rem kan trappen….voor nu krijg ik hulp van mijn omgeving.. hierin is mijn partner heel belangrijk…maar ook God trapt dus af en toe voor mij op de rem…..pech dat ik het soms achteraf pas zie dat die periode goed is…..maar als je er middenin zit is het zo heftig…pfff…

Vindt het soms zo ontzettend moeilijk om leuke dingen los te laten…vaak heb ik voor de leuke dingen in mijn hoofd nog wel de energie voor…maar lichamelijk niet meer..en krijg die twee maar eens in balans….

Toch zijn het twee verschillende dingen die wel met elkaar in verbinding staan…..want als het lichamelijk niet goed met je gaat dan ga je dat op den duur geestelijk toch wel merken…en andersom ook..en als je dan je hart (je geestelijk leven) zo noem ik het maar even gemakshalve er ook nog bij wilt betrekken, want die heeft zijn voeding en balans ook nodig ja dan raakt je hele Zijn totaal uit balans….

En hoe krijg je deze drie Lichaam Geest en Ziel nu weer een beetje in balans?

Ik ga het proberen je te vertellen zoals ik het zie natuurlijk en zoals ik het doe, dit zal natuurlijk voor iedereen weer anders zijn…

  • Zorgen voor je Lichaam: Luister naar je lichaam…je hebt er maar 1 en daar moet je het mee doen…maar wees ook lief voor je lichaam, zorg goed voor haar d.m.v de drie R,s  Rust   Reinheid en   Regelmaat, ook is gezonde voeding een belangrijke bron van welzijn voor je…. 

 

  • Zorgen voor je Geest: Als goed je ontspanning en inspanning in balans is krijgt je geest voldoende tijd om na Inspanning weer goed op te laden door de ontspanning die je dan neemt….dit betekend dus dat je “Zorgen voor je lichaam” ook serieus moet nemen.

 

  • Zorgen voor je Ziel: Je relatie met God: Als je tijd neemt en investeert in je relatie met God dus met hem praten/bidden, uit zijn Boek/Bijbel lezen, bouw je aan de relatie met God en aan je eigen innerlijk welzijn, en wat ook belangrijk is contacten met mede christenen…geloven kun je niet alleen daar heb je anderen bij nodig…ook om opgebouwd te worden maar ook om getroost te worden als het moeilijk is…anders had God Adam wel alleen op de wereld gezet en had Hij Eva niet gemaakt en daaruit al de andere mensen het leven gegeven…een mens is ook in dit opzicht niet bedoeld om alleen te leven…doordat je werkt aan je innerlijke welzijn, je ziel ben je beter bestand tegen alle situatie,s die op je pad komen en ja dan kun je het juist aan…..en bovenal je weet waar je met je lichamelijke en geestelijke problemen naar toe kan gaan…

En dan ervaar je RUST…

Maar wat is het lastig om aan deze dingen te voldoen…..

Natuurlijk ging ik wel naar de kerk..natuurlijk las ik wel stukjes tekst die voorbij kwamen op facebook…of via mail maar echt tijd ervoor nemen…echt met God praten….ik schaam mij diep naar God toe dat ik dit zo heb laten versloffen……het voelt net zoiets als heb je een hele tijd niks meer van je laten horen naar een goede vriend of vriendin…..pff dan kun je je soms ook zo schuldig voelen, ik weet niet of jij dat kent??

En wat is het dan geweldig om te weten dat God mij niet vergeet….dat Hij gewoon er altijd is en ook altijd dezelfde blijft….eigenlijk niet te begrijpen met ons verstand…..wij als mensen hadden al gauw gezegd….Nou daar hoor je ook niks meer van…wat is dat nou voor vriend/vriendin…

En dan te weten dat God een God van Trouw is en een God is van vergeven…..en dat Hij gewoon weer met je verder gaat, verder waar je met Hem was gebleven als jij tegen Hem zegt… Sorry!!!

Wauw……kun jij dit gevoel met mij delen….hoor het graag van je!

Reni En Elisa

Herstel Mijn Eerste Liefde

Vader in de hemel
die zoveel om mij geeft
dat U in Uw genade
Uw Zoon gegeven heeft
Dank U voor Uw liefde
Uw eindeloze trouw
dat ondanks al mijn falen
U zegt: “Ik hou van jou”.

Herstel mijn eerste liefde
die ik ooit had voor U
want ik wil van U houden
nog zoveel meer dan nu.
Mijn hart moet weer gaan branden
zoals het heeft gedaan
vol vuur en vol van hartstocht
die nooit meer weg zal gaan.

De drukte van het leven
trok mij met zich mee.
De liefde die vervaagde
de passie die verdween.
Ik was U niet vergeten
maar nam de tijd niet meer
om in uw woord te lezen
bij U te zijn o Heer

Herstel mijn eerste liefde
die ik ooit had voor U
want ik wil van U houden
nog zoveel meer dan nu.
Mijn hart moet weer gaan branden
zoals het heeft gedaan
vol vuur en vol van hartstocht
die nooit meer weg zal gaan.

Herstel mijn eerste liefde
die ik ooit had voor U
want ik wil van U houden
nog zoveel meer dan nu.
Mijn hart moet weer gaan branden
zoals het heeft gedaan
vol vuur en vol van hartstocht
die nooit meer weg zal gaan.

Herstel mijn eerste liefde
die ik ooit had voor U
want ik wil van U houden
nog zoveel meer dan nu.
Mijn hart moet weer gaan branden
zoals het heeft gedaan
vol vuur en vol van hartstocht
die nooit meer weg zal gaan.

Vader in de hemel
met eerbied vraag ik nu
of U mij wilt vergeven.
Ik kan niet zonder U
Dank U voor Uw liefde
Uw eindeloze trouw.
En Vader, ik wil zeggen
dat ik zoveel van U hou.

Dit lied kon even niet zingen zonder dat de tranen over mijn wangen rolden….het raakte mij zo…en tegelijk een ongelofelijke dankbaarheid dat je altijd weer terug mag komen…..

En dan ga je dus door een heftige periode en denk je dit is teveel Heer, dit gaat niet lukken en dan die tekst…pfff

1 Korintiers 10:13 

U hebt geen beproevingen te doorstaan die niet voor mensen te dragen zijn. God is trouw en zal niet toestaan dat u boven uw krachten wordt beproefd: hij geeft u mét de beproeving ook de uitweg, zodat u haar kunt doorstaan.

Maar op een gegeven moment merk je…“hé ik heb het aan wel aan gekund….ik ben er doorheen gekomen, en dat het net niet teveel was….en dat je het gered hebt…dat je er nog bent…dat je nog leeft!!!

En dan wordt de tekst WAARHEID…..en gaat de tekst voor je LEVEN!

Wat een Zegen en bovenal wat een genade…

 

 

 

 

 

 

 

Ik ben zo moe……..


1930489_10154010099719458_7802327664517067253_n

Ja ik ben zo moe….. zo moe van het strijden….. in plaats van dat je ziek bent en de tijd en de rust krijgt om te herstellen, ben en blijf je nog voortdurend aan het knokken aan het strijden voor je eigen huisje boompje beestje.

Aan het vechten en knokken om de eindjes aan elkaar te kunnen blijven knopen, te strijden om te krijgen waar je eigenlijk recht op zou hebben maar door dit LAND helaas niet meer vanzelfsprekend blijkt…

Ja en dan heb je ME…. en de rest, aandoeningen wat niet erkend wordt maar waardoor je tussen wal en schip valt, omdat je ziekte niet erkend wordt dus volgens instanties en sommige doktoren tussen de oren zit, moet je je zelf maar redden terwijl je dat niet kan….

Doordat je lichaam continu jou in de achteruitversnelling zet…. doordat je lichaam steeds de signalen afgeeft dat je echt moet gaan liggen, anders steekt je lichaam er wel een stokje voor……. door gewoon te zeggen doe het zelf maar en je letterlijk onderuit gaat…. ja ik weet ik lijk heel sterk, ja ik ben een optimistisch persoon (gelukkig), maar als letterlijk je alles afgepakt wordt, en daardoor de ontspannende dingen zelfs niet meer mogelijk zijn, je nog meer aan huis gekluisterd bent…. blijf dan maar eens optimistisch……

En ik weet ik ben niet de enige in dit LAND, helaas heb ik heel veel (medestrijders) die net zoals ik moeten knokken om overeind te blijven, lichamelijk, geestelijk maar ook financieel….. en als je dan bijna alles ontnomen wordt, puur omdat je aandoening niet erkend wordt, dus simpelweg niet bestaat, geen hulp krijgt om simpelweg door de bomen het bos te vinden, waardoor je alles zelf moet uitzoeken, waardoor de stress zo hoog word en je geestelijk er bijna weer aan onderdoor gaat…..en je financieel door alle regeltjes en wetjes aan de grond komt te zitten…. omdat je ettelijke eurootjes boven het minimum uitkomt waardoor je voor allerlei potjes buiten de boot valt….. en ze denken ook nog dat je door middel van die paar eurootjes alles kan blijven doen…want je zit er toch boven??? Maar het is nog al een groot verschil als je een potje kunt krijgen van €100,00 euro en zelf €10,00 boven het minimum uitkomt…dat is wel even snel gerekend 90,00 verschil….. denken ze echt dat wij het dan van €10,00 kunnen doen??? Hoe krom zit deze wereld in elkaar…… en ja…..

HOE BLIJF JE DAN NOG POSITIEF?????

Ja oke ben het lang geweest, misschien wel te lang mijn best gedaan…… te lang een big smiley gehad…

En dan heb IK gelukkig nog een partner…. een schat van een man….. iemand die voor mij door het vuur gaat……..en wat ben ik blij en gezegend met hem…. maar ook hij is door alle stress van de afgelopen twee jaar geknakt….. hij is voor mij blijven zorgen…. en wat het erge is… al de mensen die voorbij zijn gekomen van instanties, met allerlei belovende woorden…. je blij maken met mooie woorden…. ja dit is oneerlijk, ja wij gaan u helpen want u heeft er recht op… ja dit gaan wij wel winnen…… ja ik zie wel dat het goed komt…. nou mooi niet piet…….

Als dan alles tegenzit, en zelfs de artsen elkaar tegenspreken… dan is het toch het makkelijkst dat men zijn handen er van aftrekt????

Ach zij gaan weer naar huis, en kruipen s,avonds in hun bedje en draaien hun om en doen hun oogjes dicht en gaan slapen….. wij liggen uren wakker…. wakker hoe moet het verder…. hoe wordt ik morgen wakker?? met hoeveel pijn…. hoe moe wordt ik wakker……… hoe gaat mijn lichaam zich vandaag tegen mij keren??? welke lichaamsdelen/functies kan ik vandaag niet gebruiken???? elke morgen is het weer een verassing… en de onderzoeken blijven maar doorgaan…. want ja er is wel wat met u aan de hand hoor!!! maar wat????? ja dat weten we niet… en ik wordt steeds vermoeider en wanhopiger.. en niet alleen ik, ook mijn lieve man….. want je bent NOOIT alleen ziek…. helaas niet….

En ja omdat je geen zorg krijgt, althans niet de juiste had mijn lieverd geen andere keus dan minder te gaan werken…. ook omdat er op de werkplek helaas in Nederland weinig oog is voor Mantelzorgers…. maar dat niet alleen, mijn man heeft ook nog een WSW indicatie en dan zou je toch zeggen dat je de nodige begeleiding krijgt…maar nee in Nederland kennen ze dat niet… want iedereen heeft het druk… ja zelfs de instanties die er voor opgeleid zijn om je daarin te begeleiden…. zoals stichting MEE… zelfs die worden door de instantie Gemeente met de handen op de rug tegen de muur gezet…want owee…….als die nog iets zouden vinden waardoor wij wel recht op hulp zouden kunnen hebben dat kan niet!!!!

Dus nog minder financiële ruimte… maar van alle kanten beloftes… het komt goed…. u heeft recht op dit, op dat…. en nu blijkt dat het loze beloftes waren…… maar terugdraaien kun je niks… want ze zien je aankomen…. bang dat door de druk van de mantelzorgtaken, zullen we toch niet het maximale uit onze werknemer kunnen halen….

Dus weer een jurist… weer een advocaat… maar moeten wij ze nog geloven???? Echt niet…. maar als je geen hoop meer kunt hebben, geen moed meer kunt vinden, dan komt het spreekwoord moet verloren al verloren dichtbij…

En dit allemaal door een ziekte die niet wordt erkend… herkend…. en geaccepteerd dat het een invaliderende ziekte is… en mede lotgenoot heeft het verwoord in onderstaande blog……

Willen jullie de tijd nemen om het te lezen???… Alvast bedankt….

http://www.magiceveryday.nl/2016/05/25/740/

En ja waar is God dan in dit hele verhaal…. in al deze ellende… in al dit onrecht….??????

Moeilijk… ik weet Hij is er… ik weet Hij is erbij en zorgt voor ons… en tot nu toe is dat ook nog steeds waarheid…en ja Hij geeft kracht…. maar soms… soms dan schreeuw ik het uit naar Hem…. simpelweg omdat ik het dan niet meer weet…. simpelweg omdat ik dan wanhopig ben.. en ja waarom schreeuw ik het dan naar Hem uit?

Omdat ik weet dat Hij de antwoorden heeft.. Hij weet hoe het allemaal komt… Hij heeft mijn leven in Zijn hand.. Hij heeft mij gemaakt…maar dan mag ik mij vast houden aan de belofte dat ik niet boven mijn eigen kunnen verzocht wordt…. maar pfff wat is dat soms moeilijk…… echt…. wat slaat de twijfel dan soms toe… Heer waarom….wanneer houdt het op…. en weet je die vraag mag je gerust God stellen… waarom gebeurt dit Heer… oké antwoord krijg je niet altijd en pas later zie je soms waarom…. maar God begrijpt waarom we het vragen… Hij begrijp waarom we dan twijfelen, bang zijn, zorgen maken….wij zijn maar mensen en Hij houdt zoveel van ons… maar Hij zegt ook

Wees niet bezorgd, heeft God gezegd
Want ik zal steeds voor je zorgen
Altijd, nu, vandaag en ook morgen
Ik heb mijn armen om je heen gelegd.

Kijk maar naar de vogels in de lucht
Ze krijgen eten in alle overvloed
God, de Heer is het, die ze voedt
Er is niet één die Hem ontvlucht.

Jij bent veel meer waard dan zij
God weet wat je nodig hebt, elke dag
Zolang je op deze aarde leven mag
God, de Heer, Hij blijft je steeds nabij.

Wij mensen maken ons vaak zorgen
Over onze kinderen en ons bestaan
En kunnen de problemen soms niet aan
Heel veel dingen zijn voor ons verborgen.

Toch zegt God, maak je maar geen zorgen
Want ik ga met je mee door het leven
God wil ons helpen en ons het beste geven
Wees niet bezorgd voor de dag van morgen.

( Uit het Bijbelboek Mattheüs)
Fedde Nicolai

Hij begrijpt ook waarom wij ons zorgen maken….. en Hij wil ook niet dat dit allemaal gebeurt…. dit is het werk van mensen… God wil dat het goed met je gaat…. dat je blij bent….. dat je gezond bent… maar helaas leven wij in een gebroken wereld waarin dit niet vanzelfsprekend is… maar wij hebben wel een hoopvolle toekomst dat eens dit voorbij is…. dat eens dit moeilijke leven stopt en wij in eeuwigheid in een perfect lichaam in een perfecte omgeving mogen leven…

En tot die tijd mogen wij ons aan het bovenste gedicht vasthouden… als wij steeds maar weer terugkeren naar Hem…. Hij zorgt en dat doet Hij bij mij door middel van muziek.. teksten….en plaatjes… en zijn Woord…. maar je moet Hem wel gaan opzoeken….. Hij wil zo graag dat je Hem dan opzoekt en je het bij Hem brengt en dan zal Hij er mee aan de slag…. maar wat is dat moeilijk loslaten… VERTROUWEN dat het goed komt…. Vertrouwen dat Hij jou leven in Zijn hand heeft…. en dat gaat met vallen en opstaan…..want soms snap ik echt geen snars van het leven……

En ja op dit moment ben ik gevloerd…. maar Hij raapt mij wel weer op als ik Zijn hand vastpak… elke keer kom ik weer sterker uit de strijd….. want Hij is erbij….

12573069_659492850821087_862380808218210486_n

En soms staat je leven stil door toedoen van andere mensen…. van instanties… en kun je even helemaal niks…..tijdelijk je hobby’s en andere dingen aan de kant zetten….. wat pijn doet… echte pijn….. en je wereldje wordt helaas steeds kleiner…… omdat door alle stress… en je lichamelijke en financiële ongemakken je er niet zomaar op uit kunt………en dan is het een kunst om wel de kleine dingen te pakken… die nog wel lukken en kunnen en daar van te gaan Genieten….Iedereen heeft dit op zijn tijd nodig……en ja van te voren calculeer ik in dat ik na die tijd in moet leveren…..en soms heb ik dat ervoor over…

Het is zwaar en dat zal het ook blijven…..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het wonder van Pasen….


9b9408fd791322fcd652224e25bf695d

Het leven is soms net een achtbaan….. Het is bij mij hollen of stilstaan… en hoe stap je uit die achtbaan….. hoe zet je je leven even stil….

pffff Moeilijk.. en ja dan heb je weinig tijd om te bloggen of je site bij te houden maar mijn man is vanavond zijn hobby aan het uitoefenen en kan ik heerlijk even schrijven, ja even uit die achtbaan stappen en van mij af schrijven want dat heb je af en toe hard nodig.

Ik heb in mijn vorige blog nog gezegd dat er met Pasen nog meer bijzondere dingen zijn gebeurt en dat ik dat in een aparte blog zou vertellen… Nu bij deze….

Tweede Paasdag besloten wij naar Simply Jesus te gaan van David de Vos Stichting Go And Tell, omdat we als vrienden van Go and Tell kaartjes binnen hadden kregen. Eigenlijk kon ik niet gaan, want ik had zo veel pijn. Maar ik wilde er toch naartoe. We hadden een fantastische dag en werden enorm gezegend door de woorden van David geïnspireerd door de Heilige Geest.

Het begon al bijzonder want er kwam een jongeman met een hoedje op naar mij toe. Hij zei: ‘Ik wens u de opstandingskracht van de Here Jezus toe. En hij zei er achteraan: ‘God is enorm van u aan het genieten.’ Ik vond dat een beetje gek, maar eigenlijk ook heel bijzonder.

Aan het eind van de eerste preek zei David de Vos: ‘Neem een beeld in je hoofd van hoe jij jezelf ziet, en daarna een beeld van hoe God je ziet. Toen kreeg ik een beeld dat ik op mijn benen God stond te prijzen, stralend als de zon. Dat beeld schoof ik terzijde, omdat ik nu eenmaal moest accepteren dat het niet zo is. ‘S middags kwam de preek van Michiel Koelewijn een vriend van David ook dichtbij. Het ging erover dat we God moesten vertrouwen over het feit dat Hij zijn werk af zou maken. En ik kreeg in mijn hoofd dat God mij ook iets beloofd had dat Hij Zijn werk in mij zou afmaken.

In de laatste pauze zat ik in het restaurant en toen kwam er een kale man op mij af. Hij maakte een praatje en vroeg mij toen: ‘Waarom zit je in een rolstoel?’ Meteen voelde ik me ongemakkelijk, want ik was weer een potentieel slachtoffer. Als je in een rolstoel zit, komen er altijd veel mensen naar je toe om voor je te bidden. Dit had ik al vaker meegemaakt en was al helemaal voorbereid om mij niet in te laten pakken.

Terwijl wij aan het praten waren kwam weer die jongen met dat hoedje langs. Hij zei niets, lachte en stak zijn duim omhoog en weg was hij weer.

Maar die kale man sprak verder en vertelde dat God mijn Vader, mijn Pappa is en dat Hij mij natuurlijk het liefste gezond ziet en dat het Hem verdriet doet dat ik in de rolstoel zit. Dit geloofde ik zeer zeker, het is absoluut niet Gods wil dat er verdriet en ziekte is…. Dat is gekomen tijdens de zondeval en zal ook pas goed komen als de Here Jezus terug komt of wij bij Hem zijn…

Toen vroeg hij of hij voor ons mocht bidden. Ik zei bidden mag altijd.. dat vraagt God ook van ons.. De man bad niet voor genezing, maar hij vroeg God of mijn denken vernieuwd mocht worden – en mijn verleden gewist werd uit mijn herinneringen. Ook bad hij voor een vervulling met de Heilige Geest.

Tijdens het bidden was het heel bijzonder, want ik begon mee te bidden en vanuit het niets zong ik het opwekkingslied 581; “Ik wil heel dicht bij u zijn als een kind bij de vader op schoot!” Dit overkwam me nooit eerder.

Toen zei de man: ‘Kom, ga maar staan.’ Eigenlijk had ik daar helemaal geen zin in, want ik wilde geen poppenkast in een vol restaurant. Ik dacht ik wil niet, straks staat iedereen te kijken enz.. enz.. Maar het was alsof ik ineens uit de rolstoel geduwd werd. Ik ging staan en vanaf de eerste stap liep ik recht… van de hele ataxie was geen sprake meer mijn coördinatie tussen mijn hersenen en mijn lichaam was weer helemaal hersteld…

Zo instabiel ik was, zo stabiel liep ik nu! Ik liep naar hem toe, we omhelsden elkaar en we straalden allemaal!

Ik draaide me naar mijn man toe, maar wilde toch die kale man nog even bedanken. Dus draaide ik mij weer terug maar die man was ineens verdwenen. Het was net of was hij er nooit geweest, en de mensen om ons heen gingen gewoon door met de dingen die ze aan het doen waren, ze schonken helemaal geen aandacht aan ons. Het was net of was er helemaal niets gebeurd..

Heel bijzonder… ik dacht wat hebben wij een liefdevolle God, Hij wist precies wat ik nodig had en ook wat ik absoluut niet wilde…. Hij houd dus zoveel van mij dat Hij hier ook gewoon voor zorgde…

Ik ben lopend achter de rolstoel weer terug gegaan naar de zaal, we zaten doordat ik in een rolstoel zat vooraan. Tijdens het zingen kon ik gewoon gaan staan; Ik stond….Hem lovend en prijzend stralend als de zon! Precies zoals dat beeld dat God me had gegeven tijdens de ochtenddienst….Wauw….

Natuurlijk begonnen na een poosje mijn benen ongelofelijk te trillen want mijn spieren zijn natuurlijk ongelofelijk slap.

Bij de laatste oproep van David voor vervulling met de Heilige Geest, stond ik op om daar gehoor aan te geven. Toen ik daar stond dacht ik dat mijn man mijn hand pakte. Maar het was mijn man niet die mij vastpakte want hij stond zelf ook in aanbidding. Nee het was God…het was zo overweldigend ik voelde het echt….God raakte mij zo diep…. Ik heb zo gehuild…. Ik voelde dat ik vol stroomde met Zijn liefde….. opnieuw…  HIJ HOUDT VAN MIJ EN HOUDT MIJ VAST!!!

Terwijl ik daar stond kwam weer die jongen met dat hoedje langs. Zei niets, lachte met een big smile en weg was hij weer………………

God heeft een wonder gedaan, hij heeft mij letterlijk en figuurlijk weer met beide benen op de grond gezet… God heeft de verkeerde coördinatie in mijn hersenen naar mijn lichaam toe genezen waardoor ik letterlijk weer met beide benen op de vaste grond kon staan, en Hij heeft figuurlijk mij met beide benen weer op vaste grond in mijn denken gezet, mijn denken vernieuwd, in die zin dat ik dingen eerder los kan laten, situaties gauwer naast mij neer kan leggen, denken dat het om Hem gaat, dat het gaat om Hem 100% te vertrouwen..Dat Hij het beste met mij voorheeft.. Dat mijn taak is om in Zijn liefde te rusten… niet continu bezig zijn om anderen het naar de zin te maken..mijzelf wegcijferen. Je mag best af en toe wat egoïstisch zijn….. Mijn please gedrag is een heel stuk minder geworden….Ik heb een enorme rust gekregen… Het gaat erom dat ik God please en niet anderen….Mensen teleurstellen altijd elkaar, hoe goed je het ook met iemand voor hebt….maar Hij stelt NOOIT teleur…. Hij is mijn Toekomst…

Ik heb beide mannen niet meer gezien….. ik weet ook niet of ze echt hebben bestaan…  Voor mij waren het twee engelen door God gezonden…..

Waarom deel ik dit nu? Omdat ik hoop en bid dat mijn verhaal een bemoediging mag zijn voor andere mensen die ook worstelen met wat er in hun leven gebeurt, maar God is een God van liefde, Hij houdt zoveel van jou dat Hij het beste met jou voorheeft….

Het is absoluut niet zo dat als je maar blijft volharden en bidden en geloven dat God dan wel geneest… soms doet God het ook niet…. En waarom??  ik weet het niet… daar kan ik helaas geen antwoord op geven… maar dan mogen we biddend om elkaar heen staan en dan mogen we weten dat Hij er wel bij is en kracht geeft, nieuwe kracht….om samen de strijd aan te gaan….

God geeft ook mensen om je heen om samen door de strijd te gaan, om bemoedigd te worden door er voor elkaar te zijn… door voor elkaar te blijven bidden… het is zo nodig om elkaar voortdurend bij Gods troon te brengen… elkaar te helpen, want we blijven leven in een gebroken wereld, en er zal strijd blijven, er zal ziekte blijven, en ja ook ik heb nog steeds mij beperkingen zoals Autonome neuropatische Dysfunctie, mijn Diabetes die vervelende stadiums bereikt zoals zenuwen die uitvallen en nog steeds heb ik mijn hulpmiddelen nodig, en door mijn ME ben ik zo vreselijk vermoeid dat ik nog steeds mijn balans elke dag moet zoeken en dat gaat met vallen en opstaan.

Maar ik heb wel geleerd dat Hij erbij is… dat Hij niet loslaat…. Dat Hij zoveel van je houdt…

Hij heeft jou gezocht, Hij heeft jou gewild….Hij heeft jou gemaakt omdat Hij jou wilde, Jij bent Zijn Parel, de Parel die Hij weer zocht omdat jij Hem aan de kant had gezegd en dacht ik kan het zelf wel, maar Hij heeft jou weer gevonden, en om die Parel weer in Zijn bezit te krijgen moest Hij de Hoogste prijs betalen en dat heeft Hij gedaan door zijn eigen zoon te geven zodat jij weer Zijn parel kon zijn…

944429_537351142996045_2007973589_n

Ik geloof dat wij pas volledige genezing ontvangen als we bij God zijn. Dan zal ons dat gegeven worden… dan krijgen we een perfect en volmaakt lichaam en als wij ons vasthouden aan die belofte en geloven in de Here Jezus mogen wij daar ook verlangend naar uitzien.

Het is zo belangrijk om voor elkaar te blijven bidden…..God hoort ons zeer zeker en Hij laat ons niet los, ook al lijkt de situatie hopeloos, Hij heeft alles in Zijn hand….. ook jou leven…..laat het een bemoediging voor iedereen zijn… en gebeurt het niet meer op deze aarde, dan gebeurt het als wij bij God zijn, want dan zijn wij perfect zonder gebrek of enige beperking, wat een enorme mooie bijzondere Toekomst… een Toekomst om naar uit te zien..

En nu zult u zeggen: “maar waarom heb je dan nog steeds al die andere aandoeningen en beperkingen?” God geneest toch niet half???? Ja waarom? Geneest God dan niet helemaal???? Ik weet het niet… dat antwoord heb ik ook niet, en ik berust erin….. Ik geloof dat God geeft wat wij nodig hebben en Zijn liefde is zo Groot…

Mijn spieren zijn nog steeds heel zwak, en ik ben ontzettend moe en ik merk dat ik heel rustig aan moet blijven doen. De pech is dat mijn spieren niet meer herstellen op dit moment, en doordat ik nu wat meer doe qua bewegen met mijn spieren en ze niet herstellen gaan ze alleen maar nog meer achteruit, bv: als je een hele dag hebt gewerkt weet je dat je een goede nachtrust moet hebben om je lichaam te laten herstellen, zodat je de volgende dag weer met een uitgerust lichaam je werk kunt doen, maar als je niet gaat slapen dan gaat je lichaam in volle kracht door met het gevolg dat je na ….. dagen volledig instort en je lichaam dus niks meer kan, zo is het ook met mijn spieren, ze herstellen niet meer, maar ik gebruik ze wel al is het met mate… met het gevolg dat ik nog veel meer pijn in mijn spieren heb….en daardoor dus uit moet kijken met wat ik wel doe en wat  ik niet doe…..om zo weinig mogelijk de vervelende vruchten te plukken en ik het langer vol houdt.

Dus lief zijn voor je zelf….. dat heb ik hier zeker door geleerd…

zet jezelf

Maar ik ben allang blij dat mijn coördinatie terug is en ik niet meer dronken ben als ik loop, dat ik niet meer de afwijking heb om naar links te lopen…..en daar ben ik enorm DANKBAAR voor!!!

 

 

Verhuizen naar Twente…..


1ca6e817a6c3bfecd65cdd20ad522218

Hoe wij gekomen zijn om de afslag te nemen naar Twente…. om daar ons leven verder te gaan leiden….

Een paar weken geleden deelde ik een conversatie die ik had met mijn lichaam

Ik eindigde toen dat ik op een kruispunt stond in mijn leven en ik nog niet duidelijk wist welke kant ik op zou gaan…. maar dat mijn leven opeens deze wending zou krijgen…… dat had ik nooit durven of kunnen dromen…

Mijn lichaam liet mij ongelofelijk in de steek…. maar ik had niet veel keus en bleef ademen en doorgaan.. wat ik wel merkte was dat ik onbewust het los liet en begon te accepteren dat dit mijn leven zou zijn… samen met mijn lieve echtgenoot en God, moest ik er het beste van maken…

Ik kreeg steeds meer aanvallen van onwel worden een soort van flauwvallen op een gegeven moment toch maar even langs de huisarts gegaan en die heeft mij toen uitgelegd wat er aan de hand was.

Ik had namelijk last van

Autonome Dysfunctie en Dysautonomie bij Diabetes

Toen ik dit hoorde en er ook over las viel het kwartje.. dit kwam er wel extra overheen want ik had natuurlijk ook nog de beschadiging van mijn kleine hersencellen en spiercellen door de vele medicatie die ik had gebruikt.

Inmiddels hadden we contact gehad met de WMO en we konden verhuizen naar een meer aangepaste woning, met een aangepaste keuken, aangepaste badkamer met tillift enz… ik was best wel blij met dit aanbod.

Het paasweekend kwam er aan en we zijn een weekendje weggegaan…. even afleiding zoeken.. we hadden een chalet gevonden op christelijke vakantiesite waar we goedkoop een chalet konden huren… we waren wel toe aan een weekendje weg en het paasweekend hadden we best wel veel dingen te doen in Overijssel dus kozen we voor een chalet in Ommen…

We zijn donderdagavond naar optreden van Adriann Snell met The Passion in samenwerking met de Choir Company geweest, helaas konden we zelf niet meer mee optreden omdat ik door mijn ziekte niet de laatste oefendag er bij kon zijn.. maar nu konden we er toch bij aanwezig zijn en dan van de andere kant van het podium en wat hebben we genoten van hun optreden…. prachtig ook enorm mooie foto,s van kunnen maken!!

DSCN5939

Wij waren er niet voor niets bij, heerlijk om onze zangfamilie ook weer te ontmoeten!!!

Kortom we gingen voldaan ook weer terug naar Ommen…. de volgende dag heerlijk uitgeslapen en vrijdag in de middag kwam de oudste dochter en de jongste zoon van mijn man langs omdat hij de week er op jarig was.. het was erg gezellig en zo zei de oudste dochter tegen mijn man heb jij de wmo ook gevraagd of jullie kunnen verhuizen naar Twente met de zelfde condities als dat jullie naar het andere huis gaan verhuizen.. Dit hadden we nog niet gedaan en eerlijk gezegd ook niet aan gedacht……

Wij hebben al heel lang het verlangen om te verhuizen naar Twente maar er waren geen mogelijkheden maar door de vraag van de dochter werden we wel aan het nadenken gezet…. ze zijn weggegaan en wij hebben er samen over gesproken en voelden dat we dit nog wel moesten doen, dan hadden we in ieder geval alle kansen aangegrepen om te verhuizen naar Twente.. ging de WMO niet akkoord nou ja dan was er niks aan te doen… wij wisten ook dat als we nu verhuizen zouden naar het andere huis dat Twente voorgoed voorbij zou zijn…..

Zo gezegd zo gedaan… en we hebben er ook voor gebeden… wij wilden dit wel samen met God doen.. God wist dat wij al heel lang het verlangen hadden om weer terug naar Twente maar wij hadden de mogelijkheden niet.. en wij wilden wel doen wat God van ons vroeg…. ons verlangen is om te doen wat God van ons vraagt…. zodat ook Zijn zegen er op rust…

We hebben het losgelaten en zijn gaan genieten van het weekendje…

Zaterdags hebben we heerlijk genoten van het prachtige weer en een heerlijke wandeling gemaakt in de bossen van Ommen..

DSCN5957

S’avonds zijn de oudste zoon en vriendin langs geweest en dit was ook erg gezellig..

Zondag hebben we rustig aan gedaan en lekker gerelaxt omdat wij 2e paasdag naar Zwolle zouden gaan naar het Paasevent van David de Vos…. en ik wilde mijn krachten sparen..

We zijn daar geweest en een prachtige dag gehad… hier zal ik in een aparte blog over vertellen anders word dit wel een heel erg lang verhaal…

Dinsdag na Pasen was ons weekendje al weer voorbij en wij zaten s’morgens aan het ontbijt… en ineens zei een stemmetje in mij.. kijk eens op de website van de woningstichting in Twente… ik dacht oké, ik luister en ben gaan kijken op de site.. ..wij stonden al een poosje in geschreven, dit hadden we gedaan omdat we toch, al zou het in de verre toekomst zijn, te verhuizen naar Twente en zo bouwden we wel punten op… ik ging kijken en daar stonden twee levensloop woningen op… ik schrok een beetje, want in januari hadden wij voor de grap gereageerd op een woning om te kijken hoe hoog we al op de lijst stonden (dit adviseren ze) en wonder boven wonder hadden we die woning ook nog aangeboden gekregen… maar we moesten het negeren omdat we helemaal geen mogelijkheden hadden om te gaan verhuizen.. ik had steeds al op de site daarna gekeken om te zien of het huis weer opnieuw aangeboden zou worden gewoon uit nieuwsgierigheid… pffff wat kan een mens dan nieuwsgierig zijn…maar dat gebeurde niet en ik dacht nou ja, hij is dus verhuurd aan een ander.. maar dat gaf immers niks want we konden er toch niet er naar toe….

Nu keek ik dus weer en welke woning werd weer aangeboden??… u raad het al het huis wat wij toegewezen hadden gekregen en dan ook nog het huis er naast dus twee dezelfde woningen.. ik liet het mijn man zien en natuurlijk reageerde ik enthousiast… zoals ik ben…. nu heb ik gelukkig een hele nuchtere man en die zei laten we nou eerst de reactie maar afwachten van de WMO waar we een mail naar toe hebben gestuurd… ik zei ja je hebt gelijk.. ze zullen het toch wel niet doen….

We hebben de chalet schoongemaakt en zouden in de auto stappen weer naar huis.. zo zegt mijn man: “toch ook wel nieuwsgierig geworden” zullen we even langs het plaatsje rijden en even kijken bij het huis???? we zijn tenslotte aardig in de buurt… we keken elkaar aan en ja waarom ook niet, dus zo gezegd zo gedaan en hebben het bekeken…. en zijn toen naar huis gereden….

Wij kwamen thuis en daar rolt het mailtje van de WMO in de bus….. ik ging het lezen en ik viel stomverbaasd achterover en zei tegen mijn man “nu moet je eens luisteren wat ze schrijven… nu hadden we heel veel negativiteit meegemaakt met de WMO dus veel goeds verwachten wij niet meer van de WMO…. ik las de mail en daar stond kort gezegd letterlijk waar wij voor gebeden hadden…..

U kunt met dezelfde condities verhuizen naar Twente…….

Onze God is zo groot….. we hadden al zolang gebeden om antwoord… al zolang gevraagd om duidelijkheid waar wij ons leven op moesten bouwen…. waar God ons wilde hebben… hier in Friesland of in Twente….. al die twee jaar dat mijn man hier nu woonde en de anderhalf jaar dat wij getrouwd waren hadden we eigenlijk niet de rust dat hier ons plek was, maar andere mogelijkheden hadden we niet…. toch?????

En nu was ineens de weg open….. opengebroken door God….. wij ervoeren hierdoor zeker dat als God ergens deuren dicht doet er ergens anders deuren opengaan….

En ik kreeg een enorme rust over mij heen en mijn man ook…. ik weet nu 100% zeker dat ons plek in Twente zal zijn en God gaat met ons mee.. natuurlijk zal het niet altijd makkelijk zijn… ik ben natuurlijk een geboren Fries.. maar er ligt ook een uitdaging voor mij… en ja we maken allebei een nieuwe start… we komen in een hele nieuwe stad te wonen waar wij beiden geen verleden hebben liggen waardoor wij allebei kunnen beginnen aan een nieuw begin….

In Friesland ligt voor ons allebei een heel verleden.. mooie momenten, minder mooie momenten en vooral voor mij minder mooie momenten…. maar ik wilde niet vluchten… ik wilde door mijn proces heen hoe moeilijk soms ook….en Gods timing is perfect, anderhalf jaar geleden zou ik er nog niet aan toe zijn geweest, maar God wist de tijd en wanneer ik en mijn man er klaar voor zouden zijn…wij willen soms zo snel, ook omdat wij het hele plaatje niet overzien maar God gelukkig wel……en wat is het dan fijn dat God de dingen tegenhoud en pas de deuren opendoet als de tijd rijp is…… Vertrouwen is de sleutel…….

Ik zie dit ook absoluut niet als een vlucht… ik heb anderhalf jaar nu begeleiding van een christelijke begeleidster een coach die mij elke week bij de hand neemt en samen met mij door de hoogte en diepte punten gaat en ik pluk daar echt de vruchten van, ik wordt steeds sterker na alles wat ik heb meegemaakt…. zeker emotioneel.. durf meer voor mij zelf te kiezen.. heb door haar geleerd om op eigen benen te gaan staan, niet meer afhankelijk te zijn van anderen….maar ook zelf mijn dingen beslissen..natuurlijk wel rekening houdend met de mensen om mij heen maar tot zekere hoogte.. ik werd van het kleine meisje steeds meer een volwassen vrouw op het emotionele vlak… dit proces had ik zeker nodig na een leven van ellende en medicatieverslaving….. God had mij wel genezen en mij van alle medicatie afgeholpen maar dan komt er een heel proces…. mijn coach zei wel eens tegen mij “je moet het zo bekijken je hebt 20 jaar in Coma gelegen en nu ben je weer wakker geworden maar nu begint het proces van herstel”… iemand die wakker word uit coma moet ook alles weer opnieuw leren….. en nog zit ik in de proces van herstel, maar mag ervaren met de hulp van haar en mijn liefdevolle God dat ik herstel en vorderingen maak en steeds sterker wordt….. met ups en downs…. met mooie momenten en diepe dalen maar elke keer kom ik na een dal weer sterker op de top…..

En het is geen schande om een iemand te hebben die met je meeloopt, God geeft mensen om je heen die je helpen… laat dit een bemoediging zijn voor mensen die ook door de moeiten van het leven het even niet alleen kunnen… schroom niet om iemand te vragen om met je mee te lopen een coach die je handvatten en tips geeft

Zij is een cadeautje die ik heb gekregen van God…. en ik hoop ook dat ze nog een poosje met me mee loopt!!!

Ik was vroeger een stil en teruggetrokken meisje… gemaakt door het leven…. maar nu na mijn scheiding, afbouw van medicijnen, genezing van mijn geestelijke wonden…. wordt ik elke dag sterker…. maar God heelt mij  en geeft mij elke keer weer  een nieuw perspectief.. heeft mij mijn nieuwe/ oude liefde weer terug gegeven…. God was er altijd bij en gaat nu ook met ons mee…. een nieuwe start tegemoet!!

Op weg naar Twente het zal pas van de zomer worden dat we vertrekken,… er moet nog veel gebeuren maar wat een rust geeft God als je zijn stem verstaat….

1ca6e817a6c3bfecd65cdd20ad522218

 

 

 

 

 

Mijn Lichaam en IK……


 

12799262_1690167861258574_9003043225733558937_n

Mijn lichaam en ik…

Goedemorgen lichaam

Elke morgen als ik op sta kom ik je tegen…. Moet ik met je dealen… met al jou ongemakken..

Weet je wel wat je met me doet????

Weet je wel hoe moeilijk ik het vindt om elke dag jou weer tegen te komen?

24 uur per dag bezorg je mij pijn, lichamelijk maar ook geestelijk…

En het lastige is dan ook nog dat de ene dag de andere dag niet is, het is net of doe je het erom…. Ik heb er niet om gevraagd dat je mij zoveel pijn geeft.. of misschien toch wel?

Had ik maar….. had ik maar gepraat… had ik maar mij geuit.. was ik maar meer voor mij zelf opgekomen… had het geholpen? Ik weet het niet…. Mijn bron van alle ellende ben ik gelukkig kwijt maar het lijkt er op dat jij het stokje over hebt genomen…. En dat vindt ik zo gemeen…

Als ik wakker wordt heb ik het gevoel of heeft mijn geest geslapen maar dat jij de hele nacht hebt gewerkt…en mijn hoofd wil dan gewoon opstaan en jou verzorgen… lekker douchen.. insmeren opmaken zodat jij er weer verzorgd uitziet… maar omdat jij de hele nacht hebt gewerkt wil jij niet dat ik dat allemaal ga doen.. en sommeer jij mij om te blijven liggen.. jij maakt mij dan dodelijk vermoeid omdat jij nog rusten wil… of je geeft mij zoveel pijn dat ik wel moet blijven liggen. Jij neemt op die manier alle plek in, jij wilt dan gewoon dat ik naar je luister,  ja dan ben ik wel eens eigenwijs en doe ik wel wat ik wil.. en dan laat je het toe… totdat je genadeloos terug slaat…

Ooo wat moet ik altijd ontzettend rekening met je houden… en dat wil ik niet en dat kan ik niet…. Dat vindt ik zo moeilijk….

Ik ben net begonnen met leven en dan moet ik nu dus leven met jou…. Jij die over mij heersen wil en dat is iets wat ik dus totaal niet meer wil… ik wil leven.. ik wil graag leven zoals ik wil…. Genieten van de dingen die ik leuk vindt niet continu rekening houden met welke afstraffing ik na die tijd weer krijg van jou…

Mag ik leven… mag ik eindelijk leven…. Jij beperkt mij ontzettend…. En ja dan zeg je dat heb je aan jezelf te danken…

Had je mond maar open getrokken… was toch meer voor jezelf opgekomen… had die troep niet geslikt.. en dan geef ik je ook nog gelijk… maar dan zeg ik wel tegen jou:… dat kon ik niet op dat moment….. echt waar ik kon het niet…. Ik durfde niet…. Ik was BANG… ik was zo bang…. Bang om weer alleen gelaten te worden.. bang om weer alles te verliezen…. Ik kon het niet… en nu ben jij het gevolg van mijn zwijgen…. Ik wil nu zo graag leven maar jij houdt mij gevangen…. Jij houd mij voortdurend in de tang….. soms heb ik wel eens een dag dan denk ik en voel ik, oké het gaat wel een redelijk goede dag worden, maar dan doe ik maar eventjes iets,  al is het maar was opvouwen.. en na tien minuten is die goede dag weer in duigen…

Hoe kom ik van jou af… ik heb heel wat dokters gezien om er achter te komen waarom jij mij dit allemaal aandoet.. en de conclusie is omdat ik niet heb gesproken… omdat ik niet voor mijzelf ben opgekomen… omdat ik maar overal ja en amen op zei…. Omdat ik maar gewoon letterlijk en figuurlijk alles heb geslikt…

En weet je nu moet ik daar mee dealen… dealen dat ik hier dus elke dag mee wordt geconfronteerd….. 24 uur per dag…elke minuut van de dag wordt ik door jou hieraan herinnerd…. En weet je hoe rustig aan ik het ook doe… hoe ik ook mijn grenzen bewaak.. jij blijft.. jou pijn blijft.. jou moeheid blijft…. Jou ongemakken blijven.. elke keer pak je weer iets van mij af.. elke keer leg je de lat hoger voor mij om mee om te gaan…

Pffff dit is zo moeilijk… en weet je omdat jij mij zo in de steek laat heeft dit ook zijn weerslag op mijn ik zijn…. Ik merk dat doordat jij steeds moe bent, ik steeds minder hebben kan.. ik raak ook steeds vermoeider.. door dat jij mij steeds meer beperkingen oplegt, wat mij ontzettend frustreert, ik merk dat ik weer stiller wordt.. dat ik weer meer in mijzelf gekeerd ben… waarom om dat jij mij dodelijk vermoeid maakt… en mij door de pijn al zoveel prikkels geeft dat ik er simpelweg geen andere prikkels meer bij kan hebben.

Het slaan van een deur.. muziek die te luid staat.. mensen om mij heen die aan het eten zijn.. ik kan het soms niet meer verdragen en dat alleen maar omdat jij mij al zoveel prikkels geeft.. door je moeheid en je pijnprikkels.

En ja wat moet ik dan????  hele dagen op bed gaan liggen??? Ja om de pijn moet ik dat… om de vermoeidheid die jij mij geeft moet ik dat.. om lief tegen jou te zijn moet ik dat…..maar daar doe ik mij zelf geen plezier mee.. ik wordt er alleen maar  depressief van.. en lusteloos… dan heb ik het gevoel dat ik  niet meer leef… en ik ben net weer begonnen met leven… dus hoe dan nu????

Op bed blijven is geen optie.. van bed is eigenlijk ook geen optie… want dan ga ik al over mijn grens.. zodra ik opsta ben ik al over mijn grens gegaan…

Zo als je leest blijft er niet veel over om met jou te dealen..

Dus… ik kies er dus voor om over mijn grenzen te gaan.. de ene keer meer als de andere keer….. jij slaat toch terug ook al zou ik het niet doen…en dan geef ik af en toe maar aan jou grillen toe….. totdat ik merk dat ik ietsje pietsje meer energie weer heb om….. weer over JOU grens te gaan.. maar ook om mijn ik weer de ruimte te geven… totdat ik weer door jou teruggefloten wordt… en zo is het cirkeltje weer rond….

12376383_911671372286723_233256397790559065_n

Weet je de laatste tijd start ik vaak maar met 1 lepel, terwijl een gezond iemand start met 20 lepels…en dan moet de dag nog beginnen….. ik weet echt niet waar ik de kracht nog vandaan haal om de dag door te komen en jou te weerstaan…. Misschien mijn wilskracht om te leven.. want er is maar 1 ding wat ik wil en dat is leven… ik wil genieten… en ik kan niet genieten als ik op bed lig of in de stoel lig…… de muren blijven dezelfde kleur…

Maar een leven met jou is niet het leven wat ik wil… en dan is het zuur dat ik dus de rest van mijn leven wel met jou moet leven…dat ik de rest van mij leven dus elke minuut van de dag herinnert wordt aan mijn “verkeerde keuzes”

Ik kan jou niet uitschakelen jij bent onlosmakelijk met mij verbonden en wij zullen een deal moeten sluiten….. alleen hoe?…. ik weet het niet…althans nog niet… wie weet leer ik dat nog…. ik probeer nu met de dag te leven… mijn dingen zoveel mogelijk te doen en ja als jij mij dan terugfluit dan geef ik er maar aan toe.. ik weet het leven is geven en nemen….. ook hierin waarschijnlijk…..

Maar 1 ding weet ik ook dat God mij iets heeft belooft… er is eens tegen mij gezegd, en dat kwam van God, iemand had een woord van God voor mij gekregen en zei dat God afmaakt waar hij is aan begonnen… nou Hij heeft mij het leven teruggegeven … en Hij zal mij ook de mogelijkheden geven om te leven en het leven te kunnen gebruiken zoals hij dat voor ogen heeft… alleen ik snap er nu nog helemaal niks van, ik kan nu nog niet het niet het hele plaatje overzien, God wel die weet waarvoor ik geboren werd,  wat ik zal worden…. Hoe het met mij zal gaan.. en hoe ik uiteindelijk zal zijn als ik bij Hem kom… Maar in de tussentijd is het aan ons om hier ons leven te leven, en ons leven bestaat nou eenmaal uit keuzes… Hij heeft ons een vrije wil gegeven anders waren we allemaal we marionetten geweest, en ja we zijn mens en maken goede keuzes maar ook minder goede keuzes…. Maar wat is het zuur dat dit gevolgen zijn van mijn keuzes,…. Angst…..stilte…. maar ook van andermans keuzes……van personen die mij zo misbruikt hebben op allerlei fronten….

Maar ook in deze tijd (lijdenstijd) mag ik weten dat de Here Jezus ook hiervoor aan het kruis is gegaan voor al mijn gebrokenheid maar ook voor de gebrokenheid van de ander die mij dit allemaal heeft aangedaan….en dat ik mag schuilen in zijn armen.. dat zijn armen om mij heen zijn…  eens zal Hij zijn belofte inlossen….

Is het makkelijk nee zeker niet.. jij laat mij gigantisch in de steek en de toekomst is onzeker…. Hoe lang ga jij dit nog doen en waar ga je mij nog meer in beperken… hoever takel je mij nog meer af…

Maar dan heb ik weer twee keuzes…… ik wordt bang… ik wordt stil….

Of… ik ga leven met al mijn beperkingen… met al mijn niet kunnen en ga besluiten te leven en de dingen te gaan doen wat ik nog wel kan en zo goed en zo kwaad als het kan die te gaan ontwikkelen.. en de toekomst los te laten en te vertrouwen in wat nog komen gaat en dat er maar 1 is die mijn leven in Zijn hand heeft…

Op dit moment sta ik op dit kruispunt… welke afslag neem ik?????

Brrrr keuzes ik haat ze……..

Maar…….. ik heb geen keus………wat je ook beslist…. Zodra je iets beslist heb je al een keuze gemaakt……

Een keuze blijf ik maken en dat is LEVEN maar hoe???????

Dat is nu nog een groot vraagteken hopelijk wordt het een uitroepteken….!!!

 

 

7cf8409ddce3564b772f01b10f06e3d3

Niet Perfect…


1509704_740115409334147_786885929_n

Afgelopen maandag ben ik dus bij Dr Wolffenbuttel geweest.

Heb een fijn en een goed gesprek gehad…. hij nam mij serieus en begreep ook waarom ik doorzocht, gewoon om het feit dat ik niet serieus genomen werd en dat de diagnoses nooit goed zijn uitgelegd…

Wel was wat ik te horen kreeg pittig…

Ik wist van de Neuroloog al dat mijn kleine hersencellen beschadigd waren geraakt door overmatig medicatie gebruik en van jarenlange stress…. en nu vertelde de professor dat mijn kleine cellen in de spieren ook kapot waren gemaakt door de medicatie en stress… pfff dat is heftig…. hoe geef ik dit een plekje… moeilijk en ik zou nu ook nog niet weten hoe…..

Hoe accepteer je iets wat een gevolg is van een vreselijke tijd…..

Ik ben de dag er na naar de Noorderbrug geweest (een instantie wat mensen helpt met  niet aangeboren hersenletsel) ja daar val ik nu ook onder (moeilijk)…… ik moet af en toe echt even slikken en dan zeg ik Heer help wilt u mij helpen om het een plekje te geven? mag ik dit samen met u doen?

Ik heb ook daar een fijn gesprek gehad…. en wat werd ik serieus genomen… anderhalf jaar werden al mijn klachten geschoven op psychisch, natuurlijk omdat ik daarin een heel heftig verleden heb… maar ik wist dat het nu absoluut niet psychisch was ik was toch van mijn verleden los en bevrijd dus hoe kon het dan dat dit psychisch was.. de verpleegkundige waar ik een intake mee had.. die zei, als jij al die psychiatrische diagnoses had gehad dan had je ten eerste hier niet zo gezeten en zo open met mij in gesprek geweest, ten tweede had je hier nu niet zonder medicatie gezeten en ten derde zeker niet al drie jaar want ja ik ben ondertussen al weer drie jaar van al die medicatie verlost…. dit deed mij zo goed toen ze dat zei en toen zei ze en helaas heb je er een hersenletsel aan overgehouden…. en dat was slikken…. ik kon wel janken….. maar zoals altijd slikte ik weer al mijn tranen door ik kon het ook niet de emotie was gewoon te heftig…..

Ik heb een rondleiding gehad en het was goed….. maar toen ik op de groep kwam moest ik wel even slikken… dat was heftig….. ik besefte ineens help… nu hoor ik ook bij deze groep mensen…. en dat kwam binnen….

Maar wederom voelde het aan de andere kant ook goed… en nu bezig om het rond te krijgen met de instanties die dit moeten financieren…. en dat is altijd weer spannend omdat de zorg in Nederland gewoon vreselijk is geworden…

Ik ben thuis gekomen en was intens verdrietig….. en gefrustreerd en boos… boos om het feit wat mij allemaal is aangedaan…. dat dit dus het gevolg is van een vreselijk gefrustreerd en verdrietig verleden…….

Ik merk ook dat ik hier mee om moet leren gaan en ik dacht ook Heer ik wil zo graag weer bloeien… en toen besefte ik dat ik mag bloeien zoals Hij mij heeft gemaakt en hoe Hij mij heeft bedoelt….. met al mijn gebreken….

Ik ben goed genoeg zo… ook met deze beperkingen mag ik een mooie vlinder zijn…..

14501_408448745957445_1344408011_n

Toen ik mijn getuigenis gaf heb ik dit ook gezegd dat ik graag een prachtige vlinder wilde worden…. ik heb gewoon jaren in een cocon geleefd en wil zo graag ontpoppen…maar ik voel wel dat dit heel langzaam stapje voor stapje wel gebeurt…. maar alles op Zijn tijd… en dat is het moeilijkste… geduld… met het vertrouwen dat het goed komt..

Maar ik merk ook dat het tijd nodig heeft…. het gaat gewoon heel erg heen en weer het ene moment denk ik dat ik op deze manier mag gaan bloeien en een paar uur later kan ik er weer ontzettend verdrietig om zijn…. of gefrustreerd en boos en dan mag ik weten dat dit ook mag en dat het reële gevoelens zijn… maar dan mag ik ook weten met wie ik al die nare gevoelens, die boosheid en frustratie mag geven en mag ruilen voor iets heel moois… en ik mag ook leren dat het oké is om hulp te vragen… hulp te krijgen en dan ook het te ontvangen…. je wilt zo graag zelf maar steeds moet ik weer tegen mijzelf zeggen… jij doet wat jij kunt en de rest doet iemand anders en het is niet erg het is goed zo… die ander kan misschien weer dingen niet die jij weer wel heel erg goed kunt….

1509704_740115409334147_786885929_n

Als de dingen tegenzitten, dan is het makkelijk om te denken: ‘Het gaat allemaal niet goed.’ Maar de waarheid is dat de vijand niet tegen je zou strijden als God niet iets bijzonders voor je in het vooruitzicht zou hebben

Ik hoop ook dat ik op den duur er goed mee om mag gaan… en stapje voor stapje mag zien hoe God mij gebruikt en gaat gebruiken…en God gebruikt zeer zeker mensen met een gebroken leven…..

De gebarsten emmer

Een waterdrager in India had twee grote emmers; elke emmer hing aan één kant van een juk dat hij over zijn schouders droeg.

Eén van de emmers had een barst en de andere emmer was in perfecte staat. Terwijl die tweede emmer aan het einde van de lange weg tussen de rivier en het huis van de meester een volle portie water afleverde was tegen die tijd de gebarsten emmer nog maar halfvol.

Dat ging zo twee volle jaren verder. De waterdrager leverde altijd maar anderhalve emmer water af in het huis van zijn meester. Natuurlijk was de goede emmer bijzonder trots op zijn prestaties omdat hij perfect voldeed voor het doel waarvoor hij gemaakt was. Maar de arme gebarsten emmer was beschaamd om zijn gebrek en voelde zich ellendig omdat hij maar de helft kon presteren van wat je van hem had mogen verwachten. Nadat hij zich zo twee jaar lang als een mislukking had beschouwd begon hij op een dag bij de rivier tegen de waterdrager te praten.

“Ik ben beschaamd over mezelf en ik wil me bij jou verontschuldigen.”

“Waarom?”, vroeg de waterdrager. “Waarom ben je beschaamd?”

“Omdat ik de laatste twee jaar slechts in staat ben geweest om maar een halve portie water af te leveren. Door die barst in mijn zijwand verlies ik voortdurend water onderweg naar het huis van je meester. Door mijn falen moet jij zo hard werken en krijg je niet het volle loon voor je inspanning”, antwoordde de emmer.

De waterdrager kreeg echt medelijden met de oude gebarsten emmer; hij wilde hem troosten en zei: “Als we dadelijk teruggaan naar het huis van mijn meester moet je eens goed op die prachtige bloemen letten aan de kant van de weg”.

En inderdaad: toen ze de heuvel opliepen zag de gebarsten emmer de prachtige wilde bloemen langs de kant van de weg en dat bracht hem toch een beetje troost. Maar aan het einde van de reis voelde hij zich toch weer ongelukkig omdat de helft van het water weer was weggelopen en hij verontschuldigde zich opnieuw bij de waterdrager omdat hij weer gefaald had.

De waterdrager bekeek de emmer en zei: “Heb je dan niet gezien dat er alleen maar bloemen groeien langs jouw kant van de weg en niet langs de kant van de andere emmer?

Dat komt omdat ik altijd al wist dat je een beetje lekte en ik heb daar mijn voordeel mee gedaan. Ik heb bloemzaadjes geplant aan jouw kant van de weg en elke keer we terugkwamen van de rivier heb jij ze water gegeven

En zo heb ik twee jaar lang telkens prachtige bloemen kunnen plukken om de tafel van mijn meester mee te versieren. Als jij niet zou zijn zoals je nu eenmaal bent dan zou zijn huis er nooit zo prachtig uitzien.”

En zo heeft ieder van ons zijn eigen “lekken”. We zijn allemaal gebarsten emmers. Maar als wij er open voor staan dan zal de Heer ons falen kunnen gebruiken om de tafel van Zijn Vader op te fleuren.

In Gods grote plan gaat er nooit iets verloren. Wanneer je dus een manier zoekt om elkaar te dienen en als God je voor een bepaalde taak heeft geroepen, maak je dan geen zorgen om je zwakke punten. Wees je er wel van bewust maar geef Hem de mogelijkheid om er Zijn voordeel mee te doen en zo kan jij ook meewerken aan schoonheid langs Zijn weg.

Ga dapper voort en weet dat we in onze zwakheid Zijn sterkte ervaren.

Dit Verhaal bemoedigt mij enorm… elke keer weer…

Ik wil ook iedereen met dit verhaal bemoedigen… doe je voordeel ermee…

Heel veel Zegen toegewenst……

 

Altijd dichtbij!


Morgen heb ik een belangrijke dag….

Morgen ga ik naar UMCG naar professor Wolffenbuttel.. o wat ga ik hopen dat hij mij verder kan helpen…

maar ik zal vanaf het begin beginnen… het is een heel verhaal.

In 2014 heb ik allerlei onderzoeken gehad in MCL Leeuwarden en daar kwamen een aantal onderzoeken uit.. maar ik bleef achteruit gaan en ik kreeg weer nieuwe symptomen, meer neurologische symptomen….

Ik had al het syndroom van Meige toebedeeld gekregen wat een gevolg was van overmatig medicatie gebruik maar ik bleef neurologisch achteruit gaan.

Nu kwam ik begin 2015 opnieuw hier mee in MCL terecht en kreeg een EMG onderzoek… hier was ik enorm blij mee en hoopte dat ze konden vinden wat er aan de hand was…. de assistente deed het eerste deel van het onderzoek en toen kwam de neuroloog voor het tweede gedeelte… hij was erg aardig en behandelde me als een normale patiënt…toen zei hij dat hij even in het dossier wilde zien wat hij precies bij mij moest doen.. hij sloeg mijn dossier open en je wilt het geloven of niet maar hij veranderde als een blad aan de boom.. kortaf…. nors en hij deed erg minderwaardig tegen mij…. ik snapte eerst niet wat er aan de hand was maar toen ging er een lichtje bij mij branden… hé hij had in mijn dossier gekeken en ik kreeg een donkerbruin vermoeden dat er iets in stond wat NIET LEUK was.. en ik wist ook meteen wel wat… mijn psychiatrische diagnoses…. ooo ik werd zo kwaad en voelde mij zo machteloos… ik had zoiets van waarom???? Hij heeft zeggen en schrijven 1 naaldje in mijn hand gestoken en huppekee klaar was kees…. nou mevrouw er mankeert u niets u moet gewoon maar weer naar de huisarts terug gaan, het gaat gewoon hartstikke goed met u en anders zit het u helaas tussen de oren…. ik was helemaal overdonderd… hij vroeg nog hebben we nog andere onderzoeken gedaan? ik zie ja bloedonderzoek… ooo hij zei loopt u maar even mee naar de assistente bij de balie dan krijgt u die uitslagen ook meteen, hoeft u niet weer te komen… ik liep mee (toen kon ik nog een lopen) bij de balie, wat midden in de wachtkamer stond en die zat bomvol, zei hij nou mevrouw alle bloeduitslagen zijn goed totaal geen tekorten dus veel succes met uw verdere leven… ik was zo overdonderd dat ik verbouwereerd ben weggegaan….. maar ik was het er totaal niet mee eens, maar besefte eens te meer dat het nog een enorm gevecht zou worden…totdat er een dokter zou komen die mij serieus zou nemen,  ben weer terug naar de huisarts gegaan en vroeg om een second opinion..mijn huisarts begreep mij gelukkig en stuurde mij door naar UMCG Groningen de Neurologie… na een gesprek daar kreeg ik opnieuw een EMG onderzoek, nu wel een gedegen onderzoek… alles werd meegenomen, en de neuroloog die het onderzoek deed zei:”nou mevrouw we kunnen niet zoveel uit dit onderzoek halen maar dat u wat mankeert is wel duidelijk en er zijn nog zoveel onderzoeken…

Na een paar weken kon ik terug komen voor de uitslag nou daar werd ik niet vrolijk van en kon het moeilijk geloven… want de uitslag was Neurologische functionele stoornissen….. maar waren dan al die diagnoses die gesteld zijn in MCL reumatologie dan nog wel waar omdat de symptomen allemaal op elkaar lijken. Maar zei ik tegen de arts assistent, de neuroloog die het onderzoek heeft gedaan had het over nog meer onderzoeken… nee hoor zei ze dit is de uitslag u moet hier mee leren leven. Ik kreeg verder ook geen uitleg… heb hier in december weer een gesprek over aangevraagd en heb toen uitleg gekregen… het was toch wel zeker een gevolg van alle medicatie gebruik en helaas kon de neuroloog het niet bewijzen d.m.v een scan en moest ik het van haar aannemen.

Nou ja hier kon ik gewoon moeilijk mee eens zijn….. ik kon dit niet accepteren….. en ik zocht door op internet… ik kwam op de Facebook site van B12 tekort de vergeten ziekte…. en vroeg lidmaatschap aan en werd lid…. ik ging lezen lezen enz… en ik had op 1 na alle symptomen van B12 tekort en na een poosje durfde ik in het kort mijn verhaal te delen en er gebeurde een wonder…. iemand pakte het op en ik kreeg een privé bericht…. heb een heel gesprek gehad en zo kwamen er ineens 3 vrouwen op mijn pad… zij deelden mijn verhaal op de research groep van de B12 waar allerlei doktoren en professoren in zitten en warempel Dr. Wolffenbuttel pikte mij eruit en hij nam contact op met 1 van de drie vrouwen en vroeg wat mijn situatie was… het balletje ging rollen…

Ondertussen ging ik nog steeds naar mijn eigen internist in MCL, maar mijn lichaam ging steeds meer dingen niet opnemen en ook accepteerde mijn lichaam ineens geen medicatie meer wat ik altijd slikte.. ik kreeg chronische netelroos… het lichaam nam geen insuline meer op dus werd opnieuw insuline resistent wat ik in 2004 ook had alleen dat kwam toen van alle medicatie die ik toen slikte en nu slikte ik toch niks meer??? ik snapte mijn eigen lichaam niet meer…. het liet mij zo intens in de steek…. ik ging naar een diëtiste en die schreef mij diëten voor een glutenvrij dieet en een lactose vrij dieet en een fructose vrij dieet…dit bracht ietsje verbetering… vooral qua buikpijn.

Ook geestelijk had dit een weerslag op mij en ik werd steeds emotioneler… dit onbegrijpelijke…. dit niet te verklaren..en niemand die mij serieus nam….ik had geen controle meer over mijn lichaam….. de internist zei, je hebt het Metabool syndroom weer terug…. ik zei hoe kan dat dan??? ja dat kon hij mij niet vertellen maar wilde dat ik meer insuline ging spuiten en ooo ik dacht daar gaan mijn kilo,s die ik zo mooi was afgevallen…. ik zag mij alweer als een olifantje worden iets wat ik absoluut niet meer wilde….

Ondertussen ging de bal naar dr Wolffenbuttel gewoon door, ik moest een verwijsbrief via de huisarts vragen naar de endocrinologie in UMCG, zo gezegd zo gedaan… maar daar ging de telefoon… de huisarts hij zij, ik snap er niks van maar je aanvraag naar UMCG is afgewezen…. nou ik had nog nooit gehoord van een afgewezen second opinion… en de huisarts ook niet… hij zei dit heb ik nog nooit meegemaakt…

Ik heb meteen weer contact gezocht met de drie vrouwen en zei met dr Wolffenbuttel… ik kreeg en mail waarin stond wat de huisarts moest in vullen, in een nieuwe verwijsbrief en dat ik persoonlijk uitgenodigd werd door professor Wolffenbuttel…. nou ik had nog nooit meegemaakt dat een arts en dan ook nog een professor zomaar een patiënt uitnodigde… en dan ook nog iemand met een ongelofelijk ingewikkeld en beladen dossier…. maar de huisarts schreef opnieuw een verwijsbrief

En een paar weken later viel er een brief van UMCG op de mat.. een afspraak met dr Wolffenbuttel in het UMCG op de diabeteskliniek…. o wat was ik blij maar het was nog maar oktober en ik kon pas in februari heen… ik dacht als ik dat maar redt…. ik voel namelijk dat ik steeds meer achteruit ga… steeds minder energie… steeds meer dingen enz die mijn lichaam opgaf….. maar ik wist 1 ding zeker God had er voor gezorgd dat er een dokter kwam die mij wilde zien… dit weet ik 100% zeker en ik vertrouwde er ook op dat Hij ervoor ging zorgen dat ik naar hem toe kon in februari… en ja nu is het dan eindelijk morgen zover…

Wat was het zweten.. wat was het afzien en wat was het zwaar…. echt waar  en nog….en echt waar ik heb God heus niet elke dag dichtbij ervaren… maar verstandelijk weet ik dat Hij erbij was……

Vaak vraag ik God waarom…. maar ook vraag ik God van… ik heb zo vreselijk veel pijn.. oké als ik dit moet doorstaan wilt u het dan maar dragelijk maken of mij dragen…of…… er gewoon bij zijn…. en vaak denk ik dan aan de voetstappen in het zand… in de moeilijkste periode draag ik je…. maar dan nog is het best moeilijk…. zwaar om 24 uur pijn te hebben…24 uur moe te zijn en dan niet gewoon moe waarvan je weet nou als ik een nachtje slaap dan ben ik er wel weer maar moe zijn dat nooit meer overgaat ook al lig je een heel dag op bed te slapen… en dan door het moe zijn ontzettend veel geestelijke en emotionele ongemakken… niet kunnen concentreren….en de rest….

En ja dan mag ik morgen heen, maar wat ben ik eigenlijk bang…. bang voor het onbekende…. wil de professor mij wel helpen als hij mijn hele dossier nu heeft gelezen???…. wil hij er energie in steken of word het weer een teleurstelling….. wordt ik weer afgerekend op mijn verleden??? Neemt hij mij serieus???? Ik weet het niet…. en dan moet ik loslaten…. er op vertrouwen dat Hij er bij is en voor mij zorgt……..en ik weet zeker dat dat zo is…. daar twijfel ik niet aan… verstandelijk,  maar hoe vaak sluipt dat stemmetje niet naar binnen en je herinnert aan de dingen die misgingen… dokters die je niet serieus nemen… dat is het allerergste… en dat zijn leugens die absoluut niet waar zijn maar dan moet je zo sterk zijn om dat steeds tegen je zelf te zeggen…. en wat is het dan mooi dat je vrienden hebt die je erdoor heen helpen die het steeds weer tegen je zeggen dat Hij er bij is en voor je zorgt… God brengt deze mensen op je pad….heb er gisteren een plaatje van gemaakt… vrienden zijn een Zegen van God….

 

 

En dan het moeilijkste het overgeven… het vertrouwen op God dat Hij het beste met je voor heeft…

ik ben in mijn leven zo vaak teleurgesteld dat je bijna geen vertrouwen meer hebt in mensen, maar ook in God is dat zo ontzettend moeilijk…. terwijl je wel weet dat je God mag vertrouwen maar ik worstelde er wel ontzettend mee.

Totdat ik afgelopen donderdag naar een vrouwenspecial mocht in Hoogenveen, daar sprak en zong een lieve vriendin over haar leven wat voor diepe dalen ze had gekend, en hoe ze had ervaren dat God bij haar was, hoe God voor haar gezorgd had.. en ik hoorde zoveel herkenbare dingen… hoe je je kan voelen als je hele leven op je kop staat…. als vrouw wil je zorgen en dan kom je op een punt dat je je moet laten verzorgen… alle grond onder je voeten wordt weggevaagd.. je wankelt en dan toch mag je weten dat God erbij is, dat de Here Jezus, je vriend naast je zit, en je vast houdt.. oo wat was het een bemoedigende avond..  en ja als je zoveel teleurstelling hebt meegemaakt, zoveel pijn hebt meegemaakt en dat God zegt,  geef het maar aan mij…. en toen zong ze het lied Wil je met me ruilen…

oo wat werd ik geraakt… en ja ik wilde zo graag maar ik durfde eerst niet… ik dacht.. mijn pijn en mijn verdriet en mijn teleurstellingen wil God vast niet ruilen… maar toen zei ze… Hij is aan het kruis gegaan in ruil voor jou… doordat de Here Jezus is gestorven voor jou mag jij weer bij God horen en een prachtige toekomst tegemoet gaan… als de Here Jezus niet in jou plaats was gegaan was je verloren geweest en zouden wij nooit een prachtige toekomst tegemoet gaan…..en ik voelde zo de drang om te ruilen omdat ik er zo graag vanaf wil… ik wil zo graag van al mijn teleurstellingen af, van mijn pijn… van mijn pijn die mij is aangedaan.. en met wie kun je dan beter ruilen dan met de Here Jezus… Hij is tenminste te vertrouwen daar was ik in de jaren wel achter gekomen…. door de genezing van mijn psychische aandoeningen, mij van de medicatie af te halen… en de allergrootste genezing was dat Hij mij mijn LEVEN weer terug heeft gegeven.. dat Hij mij een geweldige echtgenoot terug heeft gegeven….een steun en toeverlaat.. en zo kan ik nog wel even doorgaan… dus ja ik wilde al mijn teleurstellingen en pijn aan hem geven en vroeg God of ik er VERTROUWEN EN HOOP  voor terug mocht krijgen…

En God zegt in de bijbel dat Hij doet wat Hij belooft dus waar ben ik nog bang voor, en dan zeg ik met een gerust hart Uw wil geschiede…….

 

 

 

Loslaten


Vandaag wil ik jullie graag vertellen waar ik al een poos mee worstel…

Loslaten… is je vastklemmen aan Hem

1622657_687421677977406_2001887335_n

God zal je dan gaan helpen..zodra jij loslaat…en Hem vertrouwt

Maar hoe doe je dat.. zoals ik al zei ben ik er al een poosje mee bezig. Hoe laat je los terwijl je in een afhankelijke positie zit zoals ik.. als je moet leven met een chronische aandoening…als je hulp moet accepteren omdat je het zelf simpelweg niet meer kan…

Wat wil je altijd zelf graag alles doen.. zelf de controle houden.. onafhankelijk zijn… graag zelf de touwtjes in handen houden… en dan komt God om het hoekje en zegt je… toe geef het aan Mij… Ik zorg toch voor je?? Maar ooo wat is dat toch ontzettend moeilijk wat roeien wij vaak zelf en dan ook nog ongelofelijk hard…..zodat je uiteindelijk gigantisch uitgeput raakt en er voor niemand meer kan zijn… en je ook God nog vreselijk voor de voeten roeit..

Vanmorgen was ik naar de kerk…wat hadden we een mooie dienst en wat een bemoedigende dienst en wat kan de Heilige Geest dan tot je spreken… en dat heeft Hij dan ook gedaan en graag wil ik daar iets uit delen met jullie…

Ik hoop dan ook dat er misschien iemand, ook al is het er maar 1, die er iets aan zal hebben…

De voorganger sprak over Jona… Jona en de Walvis het bekende verhaal maar het begon vanmorgen bij mij op een hele andere manier te leven… ik herkende mij zo in Jona…

Jona weigert Gods opdracht uit te voeren
De Here zei tegen Jona, de zoon van Amittai:
Ga naar de grote stad Ninevé en geef haar inwoners namens Mij de volgende boodschap: ‘De Here zegt: Ik waarschuw u, want Ik kan uw slechtheid niet langer verdragen!’
Maar Jona wilde niet. Hij ging naar de havenstad Jaffa waar hij een schip vond met de stad Tarsis als bestemming. Hij betaalde voor zijn overtocht, ging aan boord en vluchtte zo voor de Here.
Terwijl het schip voortzeilde, joeg de Here echter een harde wind over de zee. Er ontstond een storm waardoor het schip dreigde te vergaan.
In hun doodsangst riepen de bemanningsleden hun goden te hulp en gooiden de lading overboord om het schip lichter te maken.
Terwijl dit gebeurde, lag Jona te slapen in het scheepsruim.
De kapitein van het schip kwam naar beneden, wekte hem en zei: ‘Ligt u op een moment als dit te slapen? Vooruit, sta op. Roep uw god te hulp. Misschien zal hij genadig zijn en ons leven redden!’
De bemanning overlegde en besloot te loten om erachter te komen wie de goden had beledigd en dus de schuld had van deze verschrikkelijke storm. Jona bleek de schuldige te zijn.
‘Wat hebt u uitgehaald,’ vroegen zij hem, ‘dat wij in deze vreselijke storm terechtkomen? Wie bent u? Wat doet u hier? Uit welk land komt u?’
Hij zei: ‘Ik ben een Hebreeër en ik geloof in de Eeuwige, de God van de hemel, die de hemel, de aarde en de zee heeft gemaakt.’
Daarna vertelde hij hun dat hij op de vlucht was voor de Here. De angst sloeg de mannen om het hart toen zij dat hoorden. ‘Waarom hebt u dat gedaan?,’ riepen zij.
‘Wat moeten wij met u doen om een eind te maken aan deze storm?’ Want de zee werd steeds dreigender.
‘Gooi mij maar overboord,’ zei hij, ‘dan zal de zee weer tot rust komen. Want ik weet dat deze storm míjn schuld is.’
Zij spanden zich nog meer in om het schip naar de wal te roeien, maar het lukte niet. Zij konden niet tegen de storm op.
Toen schreeuwden zij in gebed tot de Here: ‘Here,’ smeekten zij, ‘laat ons toch niet sterven om de zonde van deze man en stel ons niet verantwoordelijk voor zijn dood, want het is niet onze schuld, U hebt naar uw eigen inzicht gehandeld.’
Toen pakten zij Jona en gooiden hem overboord in het woest kolkende water, en de storm ging liggen!
De mannen werden vervuld met een diep ontzag voor de Here, zij brachten Hem offers en zwoeren Hem te zullen dienen.
De Here had echter gezorgd voor een grote vis, die Jona inslikte. Jona bleef drie dagen en drie nachten in die vis.

Jona werd geroepen door God en moest naar NINEVE om te getuigen… maar Jona had daar helemaal geen zin in… ik denk dat hij ook niet durfde… hij dacht… ik ga vluchten dan kan God mij toch niet vinden… ik zoek een land waar niemand mij kent en bouw een nieuw leven op… maar God ging Jona achterna.. God was nog niet klaar met Jona. Hij hield zoveel van Jona dat Hij hem niet wilde laten zoals hij nu was.. Hij had grote plannen met Jona

Jona kwam op een boot en reisde met zeemannen mee… tot er een hevige storm opstak… de stoere mannen werden doodsbang en riepen Jona, maar Jona sliep en waande zich onderweg naar zijn droomland… het ging flink tekeer en de zeemannen maakte Jona wakker en zeiden: “help we verdrinken”…Jona wist wie hij aan moest roepen en zij ik ben een kind van God en Hij helpt… maar de storm bedaarde niet… uitdeindelijk zei Jona gooi mij maar overboord… maar dat wilden de stoere zeemannen niet… ze wilden niet dat er een zou sterven zodat de zee weer rustig zou worden en begonnen uit alle macht te roeien….. ze probeerde in hun eigen kracht het vaste land te bereiken….

Ik liet dit stukje even in mij omgaan en luisterde verder wat de voorganger had te vertellen… ik werd enorm bepaald met het beeld dat Jezus ook Zijn leven gaf, ook voor mij, zodat ik niet meer zo hard hoef te roeien…. Jona wilde zijn leven geven voor die zeemannen zodat ze behouden de kust zouden bereiken… een paar versen later lezen we ook dat ze uiteindelijk toch maar besloten om Jona overboord te gooien, en doordat ze dat deden en vertrouwden op wat Jona hun vertelde, werden ze uiteindelijk gered. Want toen ze Jona overboord gooiden bedaarde de zee en konden ze rustig naar de kust roeien…  toen konden ze alleen nog maar geloven dat God echt bestaat… ze hadden het aan de levende lijve ondervonden en ze kregen alleen maar diep respect voor God en wilden niets liever dan hun leven met God verder leven..

Zo is Hij ook gestorven voor mij zodat ik in Zijn rust mag leven en Hij voor mij zorgt en in vrede en harmonie mag leven met de mensen om mij heen…WAT EEN LIEFDE.. Hij heeft zijn leven gegeven zodat mijn zonden weg zijn… mijn onrust… mijn stormachtig leven een rustpunt mag kennen. Door je moeite en zorgen aan Hem te geven krijg je rust… maar hoe doe je dat dan???

Helaas heb ik ook niet 1,2,3 het antwoord hierop kan alleen mijn ervaring delen…

Hoe vaak geef ik het niet aan God en draai ik mij om en probeer uit alle macht zelf te roeien… oplossingen te zoeken…. te bedenken hoe het eigenlijk zou moeten…….. God zegt toch ook tegen mij, dat ik ook weer niet achterover moet gaan leunen en alles wel komt aanwaaien….. ik vindt dit best wel moeilijk… hoe bedoelt God dat dan????

Alles overgeven aan Hem…. in zijn vrede leven en ondertussen toch actief blijven en Zijn wijsheid gebruiken…… ik denk dat Zijn wijsheid ligt in de Bijbel, daar staan tenslotte onze antwoorden in op al onze vragen….

Wat is wijsheid…….. Ik denk dat God, door echt alles aan Hem te vertellen en het ook daar te laten.. Hij zijn rust geeft.. en ja dan komt het allermoeilijkste LOSLATEN… en VERTROUWEN..dus zelf niet uit alle macht gaan roeien maar HEM laten roeien…. en soms moet je dan ongelofelijk veel geduld hebben… soms denk en ervaar je dan dat je een hele andere kant op gaat.. en dan zeg je; “Heer help dit is de verkeerde kant op”… maar om dan opnieuw alles aan God te geven en op Hem te vertrouwen dat Hij het beste met je voor heeft… zie je achteraf dat alles toch goed komt… God wegen zijn vaak onbegrijpelijk voor ons….

Hem compleet te vertrouwen en weten, dat wat Hij ook doet.. en waar je ook doorheen gaat…. Hij het beste plan met je voor heeft, maar ooo wat moeilijk Hem zo te vertrouwen….. maar je bent Zijn kind, en als je zelf kinderen hebt weet je dat ook jij het beste wilt voor jou kind, en dan moet je soms ook dingen doen of zeggen die voor het kind op dat moment niet leuk zijn, maar later zal het kind zeggen wat ben ik blij dat u toen zo heeft beslist.. en zo is het ook met God en ons.. soms zegt God Ja.. en soms Nee… en soms Nog even wachten…

Ook in mijn chronisch ziek zijn denk ik wel eens, waarom geneest God mij niet?…. waarom moet ik zoveel pijn hebben…. waarom zo moe zijn… ik weet het niet, maar heb geleerd om die vraag niet naar God te stellen want God is niet verantwoordelijk voor mijn ziek zijn… dat is de gebrokenheid/zonde, het gevolg omdat we nu eenmaal in deze wereld leven…. die vol is van gebrokenheid en zonde maar dan mogen we weten dat Jezus zijn leven ook daarvoor gaf.. voor jou gebrokenheid, voor jou tekortkomingen, en als we het dan aan Jezus geven dan zorgt Hij voor jou… misschien niet om het weg te nemen.. maar Hij zal je kracht en troost geven om het te dragen… Jezus heeft net zoveel verdriet erom als jij… Hij huilt als jij huilt…

Ik wil daar graag een stukje over vertellen… ik ben een keer naar een genezingsdienst geweest van Vrij Zijn, dit was in Oldebroek en het was een bijzondere dag.. ik ging er niet heen voor genezing maar meer voor een ontmoeting met de Here Jezus.. ik heb in mijn leven nogal veel meegemaakt.. zo ook misbruik enz… hier worstelde ik echt mee en voelde mij daardoor soms zo vies en leeg, vaak had ik het gevoel dat ik niet rein voor God kon staan door wat ik mee had gemaakt  maar ik mocht die dag leren door Zijn woord dat het niet mijn schuld was, dat iemand anders mij dat had aangedaan.. maar toch voelde ik mij altijd besmeurd dat ging niet weg.. heb veel gehuild die dag en voelde enorm die pijn.. de pijn van beschadiging en verdriet.. en heb toen voor mij laten bidden en een oudere man bad voor mij, hij had mijn vader kunnen zijn.. op een gegeven moment hield hij op met bidden en ik dacht hij is klaar en deed mijn ogen open, en ik zag die man niet staan maar ik zag de Here Jezus staan… en Hij huilde… Hij huilde met mij mee.. en die man huilde… en hij zei ik heb een beeld voor je.. ik wist dat het rechtstreeks van God kwam omdat ik ook de Here Jezus voor mij zag staan en niet die man.. en God zei tegen mij… ik leg een hele mooie witte mantel om je heen een mantel van Reinheid, je bent schoon gewassen… je bent een prachtige mooie dochter voor mij… draag die witte mantel en weet dat ik je schoon gewassen heb… ik was helemaal overdonderd en voelde een diepe vrede in mij en wist vanaf dat moment dat ik Rein was en dat ik schoon tegenover God stond en ik mij nergens meer voor hoefde te schamen…

Ik mocht komen zoals ik ben en dat God mij door die witte mantel als een schone dochter zag… als ik dit nu opschrijf raakt het mij nog steeds en wordt ik dankbaar en weet ik dat de Here Jezus met al mijn tranen mee huilt… dus ook met mijn pijn.. moe zijn.. enz

Onthoudt 1 ding God heeft dit allemaal ook niet gewild….. Hij had een perfecte aarde voor ogen toen Hij de aarde schiep, maar omdat Hij ons een eigen wil gaf hebben wij een verkeerde keuze gemaakt….. Hij wilde volmaakte mensen met een eigen wil, een eigen wil die zijn eigen keuzes mag maken… maar die hebben wij verkeerd gebruikt waardoor ons leven soms zo,n puinhoop wordt… gelukkig heeft God een oplossing gebracht door de Here Jezus, door Zijn dood konden wij weer bij God komen… Door de Here Jezus niet door eigen kracht… niet door eigen werken.. niet om verschrikkelijk ons best te doen… keihard te gaan roeien maar door GENADE alleen… alleen maar door het werk van de Here Jezus…. door zijn kruisdood… mogen we bij God komen en straks leven in een perfecte hemel en aarde… wat iets moois om naar uit te zien… en dan kan ik ook de rust ervaren die God geeft, doordat ik mag weten wat mijn toekomst is…. dat is een ongelofelijk zekerheid!!!!

cceecaeeec775bba2e1680db07d06c68

Oke zul je zeggen maar je bent nog steeds ziek… ja dat klopt en misschien blijft dat ook zo en geneest God mij niet nu, maar ik weet wel dat Hij overal bij is in mijn pijn..in mijn moe zijn… in mijn eenzaamheid hierdoor.. Hij geeft wel wegen om er mee om te gaan en toch een licht te zijn in deze donkere wereld…. Hij geeft mensen om ons heen die ons helpen… mensen die een troost zijn in ons verdriet… maar vergeet dan niet dat God deze mensen geeft… en je mag dan ook leren om het aan te nemen..

God wil ons zoveel goedheid geven maar vaak denken wij…. dat kan ik niet aannemen, daar ben ik niet goed genoeg voor… dat moet ik zelf kunnen… maar als wij Gods goedheid en zorg willen ervaren dan mogen we ook aannemen de goede dingen die God voor ons heeft.. en God werkt vaak door mensen heen…. Hij kan natuurlijk dingen zo doen, met 1 knip kan hij dingen rechtmaken, maar God heeft mensen gemaakt… niet voor niks… en Hij wil mensen gebruiken voor andere mensen…. ook jij.. ook al ben je ziek of gebroken… Hij wil je gebruiken… God houdt er van om Gebroken mensen te gebruiken… want mensen met dezelfde ervaringen snappen hoe je je voelt en zijn tastbaar…door die mensen wil God hem zelf laten zien… God is zo groot en vaak zo ver weg voor ons gevoel en dat weet Hij en daarom stuurt Hij mensen op je pad om zijn Grootheid en zorg te laten zien…… en het is aan ons de kunst om in die mensen Gods liefde te zien…..

Als je alles aan Hem geeft en het van Hem verwacht dan zal Hij je helpen…..en wie weet gaat God jou nog gebruiken om Zijn liefde aan andere mensen te laten zien..

Dat heet geloven….. vertrouwen van mijn kant

En van Gods kant heet dat ONVOORWAAARDELIJKE LIEFDE…

Dit is mijn gebed voor mijzelf dat God mij gebruikt.. dat Zijn liefde in mij zichtbaar wordt naar andere mensen om mij heen

Ik wil je Gods Zegen toewensen…….

Vertrouw maar…..