Wat ben ik toch de laatste tijd een emo bommetje, ik voel mij soms zo zwak… en als ik dan ga relativeren is het ook niet zo verwonderlijk dat iemand breekt, heb nogal wat vóór de kiezen gehad….
Ik voel mij zo vreselijk zwak af en toe en dan breek ik, en wordt ik zo emotioneel, weet je als je toekomst hier op aarde soms zo onzeker lijkt en je niet weet of je ooit je plekje vindt hier op deze aarde dan wordt je emotioneel en dat mag. …Gelukkig mag dat. ..
Ik ben over het algemeen niet zo lief voor mijzelf ,moet dat nog echt leren, gaat wel steeds beter, maar toch…. Pfff moeilijk hoor, altijd maar die zelf veroordeling, “je moet sterk zijn”, “niet huilen”, “dat moet je toch kunnen”, en ga zo maar door, en dat is niet lief voor jezelf zijn…. en eigenlijk doe je jezelf daar tekort mee, maar ook doe ik hiermee God tekort, God die mij heeft gemaakt als een prachtige dochter waar Hij trots op is, die Hij zo graag wil zien stralen, waar hij zo graag wil dat ze haar plek inneemt hier op aarde om haar missie te vervullen…. de missie die Hij voor haar heeft klaar liggen, maar er is een iemand die dat niet wil, die alles ja echt alles uit de kast trekt om dat te voorkomen…. ziekte, ongemak, pijn, zorgen enz enz hij schuwt geen enkel ding..
En ik ….ja wat doe ik… help ik God een handje en daarbij mijzelf om daar te komen of help ik de andere kant. …
En dan weet ik dat ik God en mijzelf niet help door zelfveroordeling… en regelmatig hoor ik een stem in mij… Doe dat nou niet…wees nu eens lief voor jezelf, neem rust die je zo nodig hebt, je hoeft het allemaal niet te weten en te kunnen, wees klein, wees eens zwak, geef eens toe aan je emoties. .. en vooral wees dan niet bang dat je onderuitgaat, want dat gebeurt niet, want mijn eeuwige armen zijn onder jou, ik laat je niet vallen of roven uit mijn hand…..
En het ergste is die stem heeft gelijk, maar mijn angst is zo groot, ik ben zo bang dat als ik mij Laat gaan, klein wordt, zwak wordt, ik mijzelf verlies, en er niet meer bovenop kom… maar die angst is een grote leugen, want elke keer sta ik weer op, elke keer na een heftige huilbui, na een zwak moment, sta ik weer op, en juist dan wordt zijn kracht zichtbaar door mijn zwakheid…want dan kan God pas aan het werk en mij laten zien waar Hij mij wil hebben…..en dan hoef ik niet bang te zijn, Hij zegt immers in de bijbel; Ik zal je niet begeven nog verlaten, Ik hou je vast, Wauw…
En ja dan mag ik af en toe zwak zijn en een emo bommetje….
Ik weet waar de wortel zit van de zelfveroordeling, heb nooit geleefd, nooit kunnen leven, hier voel ik mij schuldig om, hierin voel ik mij dom….
Hallo dat moet ik toch weten, dat moet ik toch aankunnen…ik ben 46…
Maar ik vergeet nog wel eens dat ik 20 jaar in een luchtbel heb geleefd, waarin ik niet wist wat er om mij heen gebeurde, waarin ik dus op emotioneel en sociaal gebied niks heb meegekregen…. maar ook de praktische vaardigheden niet vergeten…zoals administratie en alles wat daarbij hoort….
Hoe kan ik het dan allemaal in een keer weten… gewoonlijk is het aldoende leert men, maar als er een gat zit van 20 jaar haal je dat niet zomaar in qua vaardigheden…
En ja dan mag ik trots zijn op het feit wat ik in 7 jaar allemaal al geleerd en opgebouwd heb… dankbaar zijn hoever God mij al heeft gebracht, en Hem eren om wat hij allemaal al heeft gedaan in mijn leven…en dan mag ik lief zijn voor mijzelf dat ik het gewoon niet allemaal kan weten, dat ik best wel eens overprikkeld mag raken, dat ik wel eens zwak mag zijn….
Maar wat is dan Zwak versus Sterk. … in de bijbel staat het prachtig opgeschreven, en dit is ook mijn definitie van zwak zijn, kwetsbaarheid!
In 2 Korinthiers 12:8-10 staat
Drie keer heb ik aan de Heer gevraagd om mij hiervan te bevrijden. Maar Hij zei tegen mij: “Je hebt genoeg aan mijn liefdevolle goedheid. Want mijn kracht kan pas helemaal zichtbaar worden als jij zelf zwak bent.” Daarom zal ik maar al te graag opscheppen over de dingen waarin ik zwak ben. Want door die dingen is de kracht van Christus in mij te zien. Daarom ben ik blij met alle moeilijkheden, beledigingen, problemen, vervolging en ellende die ik meemaak omdat ik in Christus geloof. Want pas als ik zwak ben, ben ik sterk [ in de kracht van God ] . 2 KORINTIËRS 12:8-10 BB http://bible.com/1276/2co.12.8-10.BB
Gelukkig leer ik elke keer weer meer, en mag ik ook deze dingen elke keer weer belijden, en de leugen bestraffen en dan mag ik weer opnieuw beginnen….en steeds meer kom ik dichter bij mijn plek die God voor mij heeft bestemd hier op deze aardbol! Om uiteindelijk mijn missie te kunnen volbrengen… tot Eer en Glorie van mijn God! En dan is voor mij op dit moment Zijn genade voor mij genoeg…maar gelukkig mag ik mij wel steeds uitstrekken naar meer, meer van Hem, zodat ik tot volle bloei mag komen zoals Hij mij heeft bedoelt….
Voor de 2e keer in drie maanden tijd in hetzelfde ziekenhuis, op dezelfde afdeling en ja ook nog op de zelfde kamer alleen ik ben gepromoveerd, ik lig namelijk nu bij het raam….
Vorige week voor de 2e keer geopereerd aan mijn hernia die binnen een week na de vorige operatie terug was…. wat een pech… maar eigenlijk logisch een iets waar we allemaal rekening mee hadden gehouden en toch.. we hadden de hoop dat het goed zou gaan…
Ook nu weer geopereerd en de operatie is op zich goed gegaan… het was helaas weer een enorme hernia.. ongelofelijk dat iets in drie maanden tijd zo enorm kan groeien… na een dag was de narcose uitgewerkt en mijn spieren die werden zo boos… die baalden zo dat hun goedje weer werd afgepakt…dus de verkrampingen en spasmen kwamen eigenlijk direct terug… mijn spieren schreeuwden zo om het goedje… maar o wat was ik bang, bang dat de hernia weer terug zou komen… dat de operatie weer voor niks was geweest….
S”avonds kwam de arts en die had echt met mij te doen en er is spoed beraad geweest.. ik stelde voor om baclofen te gaan proberen… ik had dat gelezen op de dystonievereniging site dat er meer patiënten dit gebruikten en wel resultaat mee boekten… dit wilde de neurochirurg niet alleen beslissen, dus hij overlegde met de neuroloog en er werd besloten om het mij te geven… er zat wel weer anderhalve dag tussen voor ik startte met de baclofen…
Eerst een lage dosis…. en ja warempel ik voelde enig resultaat.. mijn spieren in mijn kaak waren de eersten die ontspanden… toen mijn handen en toen mijn voeten… het ging heel langzaam… helaas duurde die ontspanning veel te kort… dus twee dagen later besloot de arts om het middel te verhogen… wat eigenlijk het wonderlijke was, was dat ik geen last van bijwerkingen had… de ergste bijwerking was dat het enorme psychische invloed kon hebben en daar zat ik nou net niet op te wachten… maar al wat gebeurde.. niks van dat alles, alleen maar af en toe ontspanning… dus de arts durfde wel verhoging aan….
Helaas bleef de pijn van de hernia bestaan… gelukkig niet meer zo erg dan dat het was voor de operatie.. de stroomstoten waren weg… totaal weg… maar de pijn was ook weg.. helaas na de verkrampingen is die pijn wel weer terug… nu is de hoop dat mijn lichaam door de baclofen ontspanning krijgt, en zo doende het lichaam de restverschijnselen weer opruimt..
In al deze toestanden ervaar ik enorm de rust van mijn Heer… Hij bemoedigt mij met teksten… muziek en mensen die mij een hart onder de riem steken door mij te bemoedigen…
Waarom lig ik dan nog steeds in het ziekenhuis…. nu al een dikke week zul je misschien denken… nou de pijn is natuurlijk nog steeds niet helemaal onder controle maar er is nog een dingetje wat ik graag met jullie wil delen..
Ik moet namelijk aanstaande maandag naar het oncologisch centrum in Zwolle… ik had in principe een oproep gekregen voor internist en was mij nog niet zo bewust van de ernst van de situatie, maar nu las ik op mijn site van het ziekenhuis, dat ik een afspraak heb op het oncologisch centrum…. oeps … slik…. dit komt binnen….
Dat woord… dat roept toch een “bepaalde brok in je keel” op gevoel…. ik weet niet wat mij te wachten staat… de situatie is zo onzeker…. ja ik weet dat ik maandag een gesprek heb en dat ze onderzoeken willen doen naar de ziekte van Kahler, dus ja en beenmergpunctie.. botscan..bloedonderzoeken enz. enz.
Maar ja nu komt het… als ik naar huis ga, nu met ontslag dan moet ik volgende week maandag weer terug met de taxi voor het oncologisch centrum… ik keek mijn neurochirurg aan en hij schudde met zijn hoofd… zo lang kun jij niet zitten en mag jij ook niet zitten na de operatie…. dus enige optie is hier blijven zolang en dan maandag naar de andere afdeling en afwachten wat voor plannen die met mij maken qua onderzoeken en wanneer die plaatsvinden… en ja dan lig je hier en tijd genoeg om na te denken helaas…
Er schieten helaas van allerlei scenario’s door mij hoofd… stel dat het zo is, wanneer kom ik dan weer thuis… willen ze gelijk de onderzoeken die week, dan zal ik die week ook hier zijn… maar stel dat het mis is…. dan zullen ze ook gelijk de behandeling willen beginnen…..
HELP… dan kom ik voorlopig niet thuis ben ik bang….
Wat vloog het mij aan op dat moment… en wat bemoedigt God mij dan met deze woorden…….
Efeziërs 3:17-20
Ik bid dat Christus meer en meer in u mag wonen, naarmate u Hem meer gaat vertrouwen. Dat u geworteld zult zijn in Gods liefde en daarop uw leven zult bouwen. Dan zult u, samen met alle gelovigen, zien hoe breed, lang, hoog en diep de liefde van Christus is. U zult ervaren en begrijpen dat die liefde van Christus ons menselijk verstand te boven gaat. Uw hele wezen zal dan vol van God zijn. God kan oneindig veel meer doen dan wij ooit kunnen bidden of beseffen. Dat blijkt uit de kracht die in ons werkt.
Als ik maar op Hem blijf vertrouwen dan blijft Hij mij omringen met zijn liefde samen met al mijn mede gelovigen… en ga ik die Liefde ook nog ervaren en begrijpen…. en het mooiste is, ik word helemaal vol van die Liefde… wauw…en dan ga ik ook ervaren dat God meer kan doen dan ik ooit zal beseffen of kan bidden…. en dat Hij mij ook de kracht zal geven om dit te dragen en te doorstaan…
Wauw Heer…. wat bent U groot en almachtig, wat is het een Zegen om U te mogen kennen en zo Uw liefde te mogen ervaren…..
Als jij ook zo’n ervaring hebt met deze God zou je het met mij willen delen? Of dat je iets in deze blog herkent… ik zou het ontzettend leuk vinden om een reactie te krijgen van mijn lezers!
Het is zaterdagavond en ik heb behoefte om van mij af te schrijven nadat ik vrijdag de uitslag heb gehad van de bloedonderzoeken ed… ik was naar de reumatoloog geweest omdat mijn sjögren klachten erger waren geworden…
Dus twee weken geleden bij hem geweest en hij stelde voor om bloedonderzoek te doen en een ogentest (Schirmer-test) opnieuw te doen… verder zei hij: “ik weet niet wat er uit komt, misschien wel helemaal niet Sjögren, misschien wel wat anders” ik dacht bij mijzelf… ach ik heb ondertussen al zoveel diagnoses over mij heen gekregen, zo erg kan het niet zijn.. Hij vertelde wel dat ik artrose had in de handen en voeten…. dit vermoeden had ik ook al wel omdat mijn vingers scheef gaan staan..
Al de symptomen van Sjögren kan ik aanvinken dus dan veronderstel je toch bijna wel dat het dan wel Sjögren zal zijn…. maar ik kom dus vrijdag bij de reumatoloog en hij begint te vertellen dat de Schirmer test van de ogen wel droogte liet zien maar dat dit ook goed kon passen bij de medicijnen die ik slikte, zoals de pijnstillers en bij de diabetes.. verder vertelde hij dat het stofje in het bloed (ANA) goed was en niet verhoogd, ook had hij gekeken naar een ander reumastofje en ook dat was niet verhoogd… aan de ene kant was ik hier heel blij mee maar mijn gedachten vlogen heen en weer… want wat is er dan toch met mij aan de hand als dit het dan ook niet is…
De laatste tijd word ik steeds meer wanhopiger… ik wordt steeds zieker, mijn lichaam geeft steeds meer op en laat steeds meer mankementen zien… maar niemand kan er achter komen wat er aan de hand is… en dat is op zijn zachts gezegd “balen”… ten tweede wordt ik er vreselijk onzeker van… ik ben toch wel bijna op een punt gekomen dat ik niet meer naar een arts durf.. simpelweg omdat er nooit iets concreets uitkomt… het is zo frustrerend als je lichaam het zo opgeeft en je allerlei klachten heb, de huisarts doet niks anders dan symptoom bestrijden, elke kwaal, elke ontsteking word behandeld… maar het is symptoom bestrijden, je wilt toch graag weten wat er toch achter zit, wat jou zo ziek maakt… je wilt toch achter de oorzaak komen, zodat er wat aan de oorzaak gedaan kan worden en daardoor de symptomen minder worden of verdwijnen als de oorzaak behandeld word…
Al dat symptoom bestrijden is wel prima, maar de symptomen zullen altijd blijven komen als de oorzaak niet gevonden word en behandeld, als de oorzaak natuurlijk behandelbaar is… dat is natuurlijk wel de vraag… en exact het zelfde zei de arts… de oorzaak kunnen we niet vinden, we blijven bij symptomatische sjögren, want klachten heeft u wel en die moeten we gewoon blijven behandelen, maar ik kan u niet het stickertje geven dat u sjögren heeft… het is wel vreemd dat uw bloedwaarden wel altijd op de randjes balanceren… dus nooit helemaal goed…maar steeds op het randje van goed…
Maar zegt ie, u heeft wel weer bloedarmoede…. ik had net een jaar ijzertabletten geslikt omdat ik heel erg bloedarmoede had en ik was net drie maanden gestopt… verder zei hij, u vertelde mij dat de artsen in 2014 hadden gezien dat u het MGUS factor had en daar heb ik nu ook weer opgeprikt en u heeft weer teveel M.Proteïnen in het bloed… dus het MGUS factor , vroeger wachten we dan altijd met verder onderzoeken totdat de M Proteïnen tot een bepaalde hoogte waren gestegen, en moest u gewoon steeds gecontroleerd worden maar het protocol is veranderd en omdat u nog zo jong bent wil de Internist/Hematoloog u verder onderzoeken want het kan zijn dat u de Ziekte van Kahler heeft….
Ik vroeg hem wat voor onderzoeken de internist dan zou willen doen… de reumatoloog vertelde dat er waarschijnlijk een beenmergpunctie gedaan zou worden en verdere onderzoeken om te kijken of het inderdaad ziekte van Kahler was… hij vertelde in ieder geval dat ik in een voorstadium zat… en dat elk moment het kon overslaan van MGUS naar ziekte van Kahler….
Tjonge ik schrok wel… en ineens realiseerde ik mij dat ze dit in MCL Leeuwarden al hadden geweten…ik ben toen een week opgenomen geweest in MCL Leeuwarden om te onderzoeken of ik syndroom van Sjögren had…dit kwam er toen niet uit en ze zeiden dat ik fibromyalgie had en Syndroom van Raynaud… zij hebben toen niet verteld dat ik het MGUS factor, teveel M Proteïnen in het bloed had…eind 2015 had ik mijn dossier opgevraagd, en daar las ik dat ik het MGUS factor had en dat ik elk half jaar erop geprikt moest worden… ik ben toen behoorlijk geschrokken en ben toen ook naar de huisarts gegaan, dat was een invaller omdat mijn eigen huisarts ziek was… ik vroeg hem waarom ik dit niet wist, en hij zei toen tegen mij… ach is toch niet erg.. als je de ziekte van Kahler had dan was je allang dood geweest… ik ben toen ontzettend boos geworden en stond er op dat ik nog een keer geprikt werd, ik kwam toen twee weken later terug voor de uitslag en de arts zei… niks aan de hand hoor.. ik zei het toch.. Ik ben toen weer naar huis gegaan maar was echt vreselijk boos, en voelde mij ook erg onbegrepen… ik had natuurlijk wel wat gelezen over Kahler en dat was niet misselijk als je dat had…
En dan nu kom je bij deze reumatoloog en dan krijg je dit verhaal… ik moest toch wel even slikken en werd weer erg boos op Leeuwarden… oké dat is wel weer een jaar geleden en toen kon het ook misschien wel niet erger zijn, maar toch.. ik vertrouwde het toch niet en ook toen had ik enorme bloedarmoede wat wel een symptoom is van Kahler…
Al met al is mijn conclusie, had ik niet mijn dossier opgevraagd, had ik het niet geweten en had ik het niet tegen deze reumatoloog kunnen zeggen, had hij er niet op geprikt, hadden we niet geweten dat het weer verhoogd was.. wat gaat er toch bij mij veel mis… wat er mis kan gaan gaat mis….
Hoe belangrijk is het om zelf steeds de regie te blijven houden…
Ik zie wel tegen het gesprek met de internist op…. afwachten wat hij allemaal wil gaan doen…. en ja dan speelt mijn hernia ook nog mee… de hernia waar ik in april aan ben geopereerd.. maar die binnen een week weer terug was…
En dan gaan mijn gedachten daar naar terug en herinner ik mij het gesprek met de neurochirurg, die vertelde dat hij tijdens de operatie allemaal los kraakbeen/bot had gevonden, en niet snapte wat dat daar deed… en als ik dan lees wat Kahler in houdt dat je botten dan afbreken, omdat de haarden in je botten zitten en daardoor je botten afbreekt… 1 en 1 is 2… heeft dat daar dan ook mee te maken? Is dan de hernia niet teruggekomen door de Dystonie maar door iets anders?? Wie zal het zeggen…
Ik ga in ieder geval wel contact opnemen maandag met de neurochirurg, om met hem te overleggen wat er nu uitgekomen is en of dat ook enige invloed op de operatie en de hernia zou kunnen hebben….
Ik moet het nu loslaten en afwachten wat er uit de onderzoeken komt, vind het wel moeilijk om het nu los te laten… heb het gevoel dat mijn leventje weer aardig op de kop staat… en ons leventje staat al zo op de kop… er gebeurt namelijk zo veel.. met mij en met mijn man… en dan nog overeind blijven staan?? Nee ik merk dat ik de laatste tijd veel vaker onderuit ga… Ik kan soms zomaar ontzettend verdrietig worden… maar ook zomaar ontzettend emotioneel en angstig… en dan spookt er van alles door mij heen… dan vliegen er allerlei nare gedachten door mij heen, herinneringen van vroeger… en wordt ik ook ontzettend geconfronteerd met mijn opgelopen blauwe plekken vanuit mijn verleden…
Is het dan toch nu allemaal teveel geworden… raak ik nu in een depressie??? Raak ik nu psychisch in de war?? Best wel angsten die mij parten spelen… en ja dat zijn een aantal van mijn blauwe plekken die dan een ontzettende dreun krijgen… en hoe moet ik daar dan mee omgaan??
Als je in zo’n emo bui zit dan kun je soms zo uit de bocht vliegen, je bent zo intens verdrietig en hebt het gevoel dat niemand je snapt… je voelt je in dat verdrietige moment ook nog eens ontzettend alleen, eenzaam en alles wat daar bij hoort… en wat heb ik eenzame moment meegemaakt… echte eenzame momenten.. momenten van alleen zijn is mij niet onbekend… ik wil gerust een voorbeeld noemen… misschien dat je dan een beetje begrijpt wat mijn blauwe plek “eenzaam” voelt.. en waarom ik dan soms zo reageer vanuit die blauwe plek “eenzaamheid”.. natuurlijk is dat niet goed… je moet eigenlijk nooit vanuit je blauwe plek reageren.. wacht dan even totdat je weer terug bent in het hier en nu en reageer dan… want die blauwe plek is natuurlijk nu niet meer reëel……maar die voel je omdat je je intens verdrietig voelt en juist die blauwe plek dan heel erg naar boven komt…
Mijn blauwe plek is dus “eenzaamheid” en die komt uit een ervaring die ik meegemaakt heb… ik heb in het verleden vele Psychiatrische ziekenhuizen bezocht.. als jullie mij een beetje hebben gevolgd weten jullie ook waarom… doordat ik getrouwd was met iemand waar ik niet gelukkig bij was en die mij emotioneel en geestelijk misbruikte met alles wat daarbij hoort…liet ik mij geregeld opnemen om uit de thuissituatie te ontvluchten… ik kreeg medicijnen die ik juist niet nodig had.. maar omdat, nu mijn ex-man, de artsen heel wat anders voorspiegelde dan de waarheid eigenlijks was, kreeg ik medicijnen… omdat ze dachten dat ik een enorme zware stoornis had… maar wat niemand wist was dat ik niet tegen die medicijnen kon, en ik juist door die medicijnen flink in de war raakte en psychotisch werd… waardoor ik soms zo in de war raakte dat ik in de isoleercel belandde…. en er is niets vernederendst dan dat… en dat het hielp… nee want ik kreeg alleen maar meer van die troep… dus de situatie verbeterde niet… en niemand die dat besefte…
(1 arts had het door een heeft ook in 2002 al geadviseerd dat ze daar wat mee moesten doen maar nooit heeft iemand dat opgepakt…had er maar iemand naar die arts geluisterd, had mij heel wat leed kunnen besparen…. daarom mag ik nu ook nooit meer die medicatie… want het gebeurt direct weer…heb het ondertussen al een paar keer weer meegemaakt met vergelijkbare medicijnen zoals prednison…. )
maar in die isoleercel waren mijn “eenzaamste” momenten… deze momenten raak je ook nooit meer kwijt en blijven in je geheugen gegrift… ik gun niemand deze ervaringen…zelfs mijn ergste vijand niet…en ja als je dan die emo buien hebt, of ik ben ontzettend verdrietig dan krijgen juist deze blauwe plekken weer een enorme dreun en daarmee borrelt die “eenzaamheid” weer enorm naar boven…. en dan is het aan mij hoe ik daar dan mee omga… verlies ik mij dan in die zware blauwe plek.. ja soms wel.. en ja soms reageer ik ook uit die enorme blauwe plek….
Sorry als ik daar mensen mee pijn doe.. is niet mijn bedoeling en als ik het ook weet dan bied ik altijd mijn excuses aan, want de ander kan er niets aan doen dat jij die blauwe plekken hebt en van daaruit reageert….
Maar gelukkig weet 1 Iemand hoe ik mij dan voel, Hij weet precies wat ik dan nodig heb.. en dan opeens is Hij er…. komt Hij en dit doet Hij dan door dat ik dan ineens een prachtig gedicht lees of een Bijbeltekst of er komt een bepaald lied voorbij op de radio…dit alles haalt mij dan uit dat diepe gevoel weg… Wauw wat is het toch een rijkdom om zo’n God te kennen… een God die mij kent van binnen en van buiten…. Hij heeft mij gemaakt dus weet precies hoe ik ben… en Hij weet ook wat ik allemaal heb mee gemaakt want Hij was daarbij… op het moment dat ik erin zat voelde dat niet zo hoor… maar nu weet ik dat Hij daarbij was… ik was dus niet zo alleen dan ik altijd dacht… alhoewel het gevoel daarbij nog steeds “eenzaamheid” is….
Een prachtige Bijbeltekst wat mij dan altijd weer terug brengt uit de eenzaamheid is…
Psalm 56:4
Wees niet bang, want ik ben bij je, vrees niet, want ik ben je God. Ik zal je sterken, ik zal je helpen, je steunen met mijn onoverwinnelijke rechterhand.
Hierdoor mag ik weten, wat er ook gebeurt…door welke perioden ik nog heen moet… of welke diepe dalen ik nog tegen ga komen, vooral nu mijn leven medisch gezien weer totaal op de kop staat… Hij is erbij…. en Hij zal mij de kracht geven..en mij helpen om het te kunnen doorstaan… al voel ik het misschien niet altijd… ik mag het gewoon zeker weten…. en dat zeker weten is mijn houvast….. en daardoor kan ik mijn rugzak dragen…. en ook de lasten die dat met zich mee brengt (ver)dragen…..
En ja dan kan ik deze tekst hardop uitspreken….
In 1 Korinthe 10 vers 13 staat: Gij hebt geen bovenmenselijke verzoeking te doorstaan. En God is getrouw, die niet zal gedogen, dat gij boven vermogen verzocht wordt, want Hij zal met de verzoeking ook voor de uitkomst zorgen, zodat gij ertegen bestand zijt.
Dit is Zijn belofte voor mij…. hier mag ik op gaan staan dat Hij ook voor uitkomst zal zorgen… en oké.. soms is die uitkomst niet zoals wij het zouden verwachten of zouden willen zien… maar Hij heeft het beste met ons voor, dus wat de uitkomst ook zal worden het zal uiteindelijk een perfecte uitkomst zijn… een uitkomst waar ik verder mee kan!
Heb jij ook zo’n houvast… kun jij geloven dat God ook voor jou een uitkomst heeft!!??
Als je Mij zoekt , zal Ik Me door je laten vinden, maar als u zich van Hem afwendt, zal Hij zich van u afwenden. 2 Kronieken 15:2
Elke morgen lezen wij uit ons dagboekje… het dagboekje van Sarah Young Vandaag met Jezus… Een prachtig waardevol boekje.. ik raad dit iedereen aan om aan te schaffen en de dag er mee te beginnen… het brengt je op dat moment even dicht bij Jezus en zij zet je ook tegelijk aan het nadenken..
Zo ook van de week… Als je mij zoekt… wat is het belangrijk om God elke dag te zoeken… om elke dag opnieuw te beginnen met Hem… ik heb gemerkt dat, als ik door drukte of anderen dingen die je dag zo gauw in beslag nemen, een dag oversla.. dus niet de dag begin met God, dat mijn dag anders verloopt dan de dagen die ik met God begin..
Herken jij dat ook?
Doordat ik dit heb ervaren probeer ik elke dat te beginnen met God…een stukje lezen en door gebed in gesprek gaan met mijn Vader, de dag aan Hem op te dragen… natuurlijk lukt het ook wel eens niet, ik ben tenslotte ook maar een mens..
Dus deze dag begonnen we ook met God en we lazen de overdenking horende bij 2 Kronieken 15:2.. en dan lees je de zin “Als je Mij zoekt, zal ik Me door je laten vinden”… wauw… die komt binnen…wat een waarheid… het is namelijk echt zo, als wij de dag beginnen met God… dus als wij God aan het begin van de dag opzoeken en met Hem de dag beginnen/openen zal Hij zich laten vinden
Maar wat betekend dat dan?
Ik heb ervaren als ik de dag met God begin en er komen dan moeilijkheden op je pad, dan kun je ze aan, dan voel je je sterker en sta je veel sterker… omdat je Hem van het begin van de dag hebt betrokken bij jou dag… en echt waar dan laat God hem vinden en als God er is dan geeft Hij jou steun en kracht en vooral wijsheid om het probleem aan te kunnen en op te lossen..
Goh wat klinkt dat makkelijk zou je denken.. toch??
Nou Ik kan je vertellen dat het helemaal niet zo makkelijk is dan het klinkt.. want wat is het moeilijk om God soms te vinden… Oké we beginnen elke dag met God.. dus ja dan zou je kunnen zeggen “dan heb je Hem toch gevonden?” Ja oké.. gevonden wel maar heb ik ook echt contact met Hem dan? eerlijk??.. nee… Ik ervaar dat er wel wezenlijk verschil zit in God vinden en echt contact met Hem hebben… en dan bedoel ik echt contact…
Er kan zoveel ruis op de lijn zijn voor je echt contact hebt met God, je hoofd kan zo vol zijn van je dagelijkse problemen, zorgen, ziekte wat je met je meedraagt, waarmee je soms s’morgens al van bed komt… en dat kan je dan zo belemmeren in het echte contact… en ja helaas weet de boze ook wat jou zwakheden zijn en gebruikt ze graag om jou bij God vandaan te houden…. en fluistert het dan in je oor..of brengt juist op dat moment je problemen even in je gedachten.. of laat je even voelen hoe ziek je bent, of hoe moe je bent…brrrr
Wat is het dan fijn om te mogen ervaren dat God mijn pogingen op dat moment wel ziet, en ook ziet hoe jij worstelt met je zwakheden.. en Hij weet ook dat diep in jou hart het verlangen is om contact met Hem.. Hij kent jou hart.. en Hij komt dan met Zijn liefde en laat Hem vinden… dat je mag ervaren dat Hij boven je problemen staat….en dat Hij dat dan laat zien door een Bijbeltekst zoals vanmorgen eruit te laten springen… waarmee Hij mij bemoedigt door tegen mij te zeggen: He Mirjam…Kom maar vertrouw mij maar.. Ik ben er echt.. en als je Mij aanroept dan ben ik er… als je blijft komen dan kom Ik ook… want als je Mij oprecht zoekt dan zal Ik mij laten vinden… wauw wat een bemoediging…
En het mooiste is dan dat ik helemaal warm wordt van deze intense dingen die ik dan ervaar met God en dat overstijgt dan op dat moment mijn zwakheden waar ik op dat moment zo’n last van heb… en dan kan ik, echt waar….makkelijker de dag doorkomen omdat mijn dag met een bemoediging is begonnen… want als ik dan een probleem tegen kom die dag… denk ik veel gauwer… Heer U staat boven mijn problemen…met U kan ik het aan… dat is de kracht van de dag beginnen met onze God….
Maar de keuze hierin ligt bij ons.. kies jij voor de dag met Hem te beginnen of denk je van dat komt wel… ik zie wel wanneer ik vandaag een gaatje heb om contact met Hem te maken… nou dan kan ik je wel vertellen… dat gaatje komt niet… want er is steeds wel weer wat….
Ons leven bestaat uit keuzes.. zo heeft God het bedacht.. als Hij bedacht had dat alles in ons leven Hij zou bepalen, dan had Hij wel allemaal marionetten van ons gemaakt.. Hij trekt aan deze kant van het touwtje en je slaat die richting uit… dit wilde God niet.. God heeft ons mensen geschapen met een eigen wil… Hij wil heel graag dat alle mensen die hij gemaakt heeft leven naar Zijn wil.. en hoe weet je wat Zijn wil is… dat leer je door elke dag de dag te beginnen met Hem, door in Zijn woord te lezen en met Hem te praten.. met Hem de dag door te nemen… en ik vind het dan fijn omdat middels een dagboekje te doen.. omdat daarin vaak de Bijbeltekst op een praktische manier wordt uitgelegd waar je vaak ook wat mee kan… en doordat je dan praktisch van Hem leert kun je dit weer betrekken in de keuzes die je gaat maken in je leven.. en wat is het dan fijn om de keuze te maken om de dag te beginnen met Hem..
En ik ervaar dan, dat er vanaf het eerste moment van contact die dag, er meerdere momenten op de dag ontstaan dat ik contact met Hem heb … want elke dag bestaat mijn dag uit moeilijkheden… beren op de weg die ik elke keer weer moet verslaan… dit kunnen praktische problemen zijn, lichamelijke problemen, geestelijke problemen.. en ze komen elke dag weer…. ik denk wel eens bij ons houdt het nooit op, en soms kan ik dan zo verlangen naar rust… ons leven is namelijk zo turbulent… in alle opzichten.. dat ik het soms uitschreeuw naar God… Heer ik verlang zo naar rust… even helemaal niks… ik ben zo moe van het vechten tegen die beren…
Soms doet het mij ook wel eens glimlachen, dan moet ik denken aan die man die een keer tegen mij zij… Mirjam.. zolang er strijd is mag je weten dat je op de goede weg bent… want een christen zonder strijd mag bij hem zelf te rade gaan of hij of zij nog wel een christen is…
Gelukkig is God zo genadig voor mij dat ik ook mag ervaren dat Hij er in de stormen is, gewoon als een feit… daar hoef ik niet meer aan te twijfelen.. Hij is er gewoon en als ik de dag dan ben begonnen met God, krijg ik meer energie, vertrouwen, rust en vrede en dit ervaar ik dan in het verslaan van die beren op de weg…
Als ik dan weer een beer heb verslagen, dan ben ik zo dankbaar en ervaar ik zo’n vrede. En dan dank ik God voor de hulp die Hij mij heeft gegeven in welke vorm dan ook om die beer te verslaan….. en deze dankbaarheid en vrede zijn nauw aan elkaar verbonden zo schrijft Sarah Young..
“hoe dankbaarder je bent hoe beter je Mijn Vrede kunt ontvangen, en het omgekeerde is; hoe meer vrede je hebt, hoe makkelijker het is om dankbaar te zijn”…
En dan schrijft ze een heel mooi stukje wat ik jullie niet wil onthouden… wat mij enorm heeft bemoedigt..
Deze rustige dankbaarheid is onafhankelijk van de omstandigheden; het komt voort uit je vertrouwen dat Ik altijd doe wat het beste is, zelfs wanneer je mijn wegen niet begrijpt.
Mijn vrede functioneert als een scheidsrechter in je hart, die een juist oordeel velt over de vragen en twijfels die in je opkomen. Wanneer je bezorgd begint te worden, gebruik deze gevoelens dan als een aansporing om met Mij te communiceren. Praat met Me over alles wat je dwarszit. Vertel Mij al je wensen met DANK. Omdat je van Mij bent – Innig met Mij verbonden- zal Ik je hart en gedachten met Mijn vrede bewaren. Vergeet niet dat dit een bovennatuurlijke vrede is DIE ALLE VERSTAND TE BOVEN GAAT.
Wauw wat mooi… wat is dat een mooi beschrijving van de Vrede die je gaat ervaren als je de dag begint met Hem… als je voor dat de dag begint de HELE dag aan Hem geeft…. met alles wat daarin voorbij komt.. al je afspraken, al je problemen, zorgen en beren op de weg die je hebt te verslaan en dan gaat Hij met jou mee die dag en gaat samen met jou in Zijn vrede die Beren verslaan… op Zijn manier zoals Hij het wil… en dat is dan ook mijn verlangen…
Ik hoop dat ik jou heb kunnen bemoedigen/aansporen om ook de dag met Hem te beginnen….
Wat een ware tekst…en wat geeft dat een Rust Toch…..???
Weet je…als je God voor de 100% daarin vertrouwd dan kan er alleen maar Rust en Vrede komen in je hart!
Vertrouw jij jou Schepper ook voor de volle 100% dat Hij het beste met je voor heeft….
Hij heeft jou gemaakt….en een Schepper koestert zijn Creatie…. en wil dat het tot volle bloei komt!
Oké als het goed gaat is dat niet zo moeilijk maar als de tijden lastiger worden.. .als je zorgen hebt…als je met ziekte te maken hebt of werkeloosheid….of eenzaamheid…kan je dan nog voor 100% vertrouwen gaan?
Kun jij Hem de ruimte geven, vaak nemen wij de meeste ruimte in omdat wij de regie willen houden…de controle zodat wij weten wat er gebeuren gaat….maar Hem vertrouwen is alles uit handen geven en Hem alle ruimte geven in alle facetten van je leven…en dan gebeuren er mooie dingen.. want dan kan de Schepper aan de slag om jou tot volle bloei te laten komen…bloeien en stralen daar waar de schepper jou heeft neer gezet…
En ook al over zien wij steeds maar kleine stapjes van ons leven….Hij overziet alles en weet precies wat er nodig is om ons tot volle bloei te laten komen in het plan wat Hij voor jou heeft…
Hij vraagt hiervoor maar 1 ding van ons… 100% vertrouwen… en Hij kan dan de rest doen…
Wat geloven voor mij inhoudt.. .is niet eerst zien dan geloven.. .maar geloven is voor mij Hem 100% vertrouwen in alle facetten van mijn leven dat Hij het allerbeste met mij voorheeft…wat er ook gebeurt..
Ik heb geleerd en ik leer elke dag weer…hoe meer ruimte ik Hem geef in mijn leven…hoe meer ik op Hem vertrouw…Hij die ruimte in kan nemen om mij bij te schaven en te polijsten, en dan mag ik Zijn plan voor mij ontdekken en zien en beleven hoe Hij mij bedoelt heeft als een prachtige Creatie…stralend en vol passie aan het werk in Zijn koninkrijk in dienst van mijn Schepper…
En hier mag ik elke dag opnieuw voor gaan… want het gaat met vallen en opstaan….en elke dag een stukje dichterbij het volmaakte plan…
Gister was het Vaderdag en omdat de kinderen kwamen hadden we besloten om niet naar de kerk te gaan… wij wisten dat er s’avonds ook een dienst was dus daar konden we eventueel naar toe als we daar nog puf voor hadden…
De Kinderen zijn geweest en het was erg gezellig… we genoten volop van de drukte, en het deed ons goed dat ze er weer waren.. halverwege de middag waren ze allemaal weer vertrokken en wij bleven voldaan achter… wat is het toch en rijkdom om dit mee te mogen maken en dat het contact goed is… het besef dat het ook anders had kunnen lopen maakt ons dankbaar…
Het liep tegen de avond en we besloten om de avonddienst te gaan bezoeken…. het was een Ontmoeting met Jezus Dienst.. waarin het draait om Aanbidding, bevrijding en genezing….de titel alleen al maakt je nieuwsgierig… dus huppekee een beetje optuttelen en we trokken naar Wierden.
Aangekomen in Wierden werden we warm onthaald door mede kerkgangers en we zochten een plekje…. we kozen een plekje achterin omdat dit gewoon makkelijker is vanwege de rolstoel….voor in de kerk stonden twee sta tafels waar brood en wijn op stond dit duidde erop dat er waarschijnlijk ook avondmaal gevierd zou worden…. en ja avondmaal geeft mij altijd een speciaal dankbaar gevoel… ook een eerbiedig gevoel… een gevoel van stil zijn…
De avond begon en er werden een paar liederen gezongen… prachtige aanbiddingsliederen die echt bij mij binnen kwamen… ondertussen vertelde de zangleidster hoe de avond er een beetje uit zou zien, je kon een kaartje voor bij de sta tafels weghalen als je dat wilde om misschien wat op te schrijven als je wat op je hart kreeg, een beeld, of een gedachte van God, of een bemoediging… alles kon je daar op zetten wat jou raakte… en dan kon je (hoefde niet) het kaartje na de verkondiging naar voren brengen en werd het tijdens de aanbidding voor gelezen… want misschien was het wel een bemoediging voor die ander…ook was er na de verkondiging gelegenheid om persoonlijk het avondmaal te vieren, gewoon tijdens de aanbidding kon je naar voren lopen en je moment met Jezus nemen, de vrijheid nemen om alles dingen/situaties bij het kruis te brengen en Hem te danken door middel van het avondmaal… alles mocht en niks hoefde, het was jou Persoonlijke Avond met Jezus… niet een avond met je broers en zussen heerlijk zingen en een overdenking, maar een persoonlijke avond tussen jou en Jezus…
Tsjonge dacht ik dat beloofd wat… ik had wel oren naar een ontmoeting met Jezus…
Tijdens het zingen van die prachtige liederen werd ik geraakt… ik werd helemaal warm van binnen en kon mij helemaal overgeven aan de Rust en Vrede die God voor mij had klaar liggen… ik kon alles loslaten wat mij die dag bezig had gehouden en merkte dat de Heilige Geest aanwezig was….dat Hij mij klaar maakte voor een ontmoeting met Jezus…
Na het eerste blokje aanbidding kwam de spreker naar voren en begon met zijn verkondiging… Bitter naar Beter…. wat een titel…. pfff best wel een pittige titel… tenminste bitterheid is niet niks…. En hij vertelde het verhaal van de Israëlieten… dat zij regelmatig verbitterd waren door de situaties die zij meemaakten…. ondanks dat God hun Zijn zegeningen gaf en voor hun zorgde, raakten zij regelmatig verbitterd… maar waarom zou je zeggen… dit kwam omdat hun verwachtingen.. hun hoop.. hun verlangens niet altijd uitkwamen… dat ze teleurgesteld raakten..
Bijvoorbeeld: Na een lange reis in de woestijn kwamen ze eindelijk bij water en ze dachten “ooooo water”… maar helaas… ze namen een slok en “Brrrr” het water bleek vreselijk bitter te zijn….. Ze riepen naar Mozes, verbitterd en teleurgesteld; “het water is Bitter” hiermee ging Mozes naar God en zei: “Heer help… de mensen hebben zo’n dorst en nu is het water bitter” toen zei God tegen Mozes “gooi een stuk hout in het water” …Mozes gooide een stuk hout in het water en het water werd zoet… Wauw wat een WONDER!!!
Maar wat nu het mooie was wat de spreker vertelde, was dat het hout wat Mozes in het water gooide niet zomaar een stuk hout was, maar dat het ergens naar verwees…. Heel veel dingen/situaties in het Oude Testament verwijzen naar het Nieuwe Testament… en hebben vaak een profetische waarde… dus dat Hout had een veel diepere betekenis, want dat hout verwees naar het Kruis van Jezus…het kruis waar de Here Jezus Zijn leven heeft gegeven voor ons!!! Zodat wij bevrijd konden worden van welke situatie dan ook!
Ik werd voor de zoveelste keer ontroerd en dankbaar dat het kruis eigenlijk zoveel betekend… Hij heeft daar geleden voor jou en voor mij en voor al onze pijn…. lichamelijk of geestelijk… Hij wil ons door het kruis Genezing geven in alle facetten van ons leven…want in Jesaja 53:5 | NBVstaat
Om onze zonden werd hij doorboord,
om onze wandaden gebroken.
Voor ons welzijn werd hij getuchtigd,
zijn striemen brachten ons genezing.
Bitterheid ontstaat uit verschillende dingen… boosheid, teleurstellingen, hoop wat niet gebeurt, verwachtingen die niet uitkomen… deze dingen kunnen uiteindelijk bitterheid in je hart geven…. maar ook door onrecht kan je bitter worden… onrecht wat jou is aangedaan…. al dat onrecht kan je bitter maken en je een bitter hart geven… pfff die kwam binnen..
ONRECHT….
Wat is mij dat veel aangedaan…. en hoe ga ik daar dan mee om… tijd om dat van binnen bij mijzelf te onderzoeken… ik zat daar in mijn rolstoel en als een film kwam mijn hele leven voorbij… al het onrecht kwam voorbij…. En dat was nogal wat….ik werd er terneergeslagen van…. maar ook de twijfel kwam om de hoek kijken…. had ik niet aan dat onrecht zelf bij gedragen… heb toch zelf sommige keuzes gemaakt….. mmmm ja dat klopt… maar sommige keuzes hadden wel een oorzaak… en sommige situaties waren op zijn zachts gezegd niet makkelijk…. Op een gegeven moment zat ik als een vlieg gevangen in een spinnenweb…. als een vlinder in een cocon.. alleen het verschil was dat ik daar niet vrijwillig in zat…. en ik kon mijzelf daar niet uit halen…ik was totaal gedrogeerd en wist soms niet eens wat er om mee heen gebeurde….maar God heeft mij in 2010 bevrijd… en heel langzaam mag ik uit die cocon kruipen….
Tijdens deze film…. dit hele gebeuren wat aan mij voorbij kwam, werd ik heen en weer geslingerd tussen allerlei gevoelens en emoties, en ineens was daar God… Hij was heel dicht bij mij…Hij maakte mij tijdens deze verdrietige film duidelijk dat sommige dingen gebeuren door keuzes die mensen maken, ikzelf en de ander….wij leven in een gebroken wereld…. met gebroken mensen en ik ben daar één van. Maar Hij troostte mij en zei “Ik was erbij” Ik was in die situaties en heb jou vast gehouden… ook al dacht je dat je helemaal alleen was… Ik was daar bij en huilde met jou mee… Ik laat jou nooit alleen…. hou dat vast!
Wat was dit een mooi moment… ik ben naar voren gegaan en ben aan het avondmaal gegaan, tijdens het avondmaal heb ik bewust de hele verdrietige film met alles erop en eraan aan God gegeven… en Hem gevraagd of Hij zich wilde ontfermen over al dat onrecht, en dat Hij aan het einde van de rit maar recht wil spreken… dat is niet aan mij… iedereen moet aan het eind van de rit verantwoording afleggen over al zijn daden…
En dan mag je het loslaten en erop vertrouwen dat het in Goede Handen is gelegd… en je wilt niet weten hoe dat voelt…..dat geeft zo’n enorme opluchting…
Ik was erg blij dat ik in mijn hart geen spoor van bitterheid kon vinden… natuurlijk ben ik af en toe wel boos op wat mij is aangedaan…vooral als ik veel pijn heb en erg last heb van de gevolgen en dat mag….Jezus wordt ook ontzettend boos om onrecht…net zo dat Hij verdrietig is met mij, is Hij ook boos met mij…. en eigenlijk zou ik niet verbaasd zijn geweest als ik heel verbitterd was geworden…maar ik gelukkig is dat niet gebeurt…en ik vroeg mij eigenlijk af hoe dat kon en God gaf mij de sleutel….
Als ik mijn boosheid aan God geef en de persoon of situatie vergeef… dan komt God in mijn boosheid en dan krijgt bitterheid geen kans… want het is opgeruimd….. dit kan ik niet uit mij zelf… ik heb gelukkig met hulp van God en fijne mensen in mijn omgeving direct na mijn bevrijding, de persoon en situatie kunnen vergeven…. en elke keer als ik moeite heb of pijn, of als ik boos ben, dan breng ik het bij God en zo krijgt bitterheid geen ingang in mijn hart…en echt er is geen beter persoon om het daar te brengen want God is een rechtvaardig God en hij oordeelt vanuit Zijn Liefde en Goedheid.
Ik zou mij voor kunnen stellen dat mensen zich afvragen hoe het nu kan dat God mij genezen heeft, en mij van al die medicijnen heeft afgeholpen. En toch lichamelijk ziek ben van de gevolgen van al dat onrecht… dat kan toch niet…. dan zou Hij toch ook de gevolgen weg moeten/kunnen nemen???
(En ik ben niet ziek van mijn bitterheid zoals ook wel eens wordt gezegd of gedacht in de christelijke wereld…want bitterheid is er niet…dus die optie is ook uitgesloten…)
Hij zou mij kunnen genezen en waarom Hij dat niet doet? Daar heb ik het al eens vaker over gehad in een van mijn blogs…dus dat is een goeie vraag… en ja dit is een vraag die mij natuurlijk ook al een poosje bezig houd…wij mensen willen altijd alles verklaren… nou ik heb er over nagedacht en mag ik je een verklaring geven?? Een misschien verklaring??
Voordat ik mijn misschien verklaring ga vertellen wil ik eerst een aantekening maken ter verduidelijking “Dat Ziekte niet van God komt” en dat God mij dus niet ziek houd om mij dit allemaal te leren, nee… maar GOD GEBRUIKT het wel… dat is mijn overtuiging… Hij kan het zo, met een knip van de vingers wegnemen…. en waarom hij dat dan niet doet?? Dat weet ik niet! Misschien…………….
Misschien gebruikt Hij het zodat ik hierdoor leer om nog meer op God te vertrouwen…
misschien gebruikt Hij het wel om mij geduldiger te maken voor mijzelf en voor de ander… ik ben namelijk met mij zelf heus niet zo geduldig hoor…
misschien gebruikt Hij het zodat ik juist in mijn zwakheid heel dicht bij God blijf.. (haha dit weet ik wel zeker dat is geen misschien)…
Misschien gebruikt Hij het om juist door mijn Kwetsbaarheid Zijn kracht te laten zien…
Misschien gebruikt Hij het wel om mij en anderen te leren dat Hij alles in Zijn hand heeft en dat Hij vroeg of laat alles GOED zal maken…
Misschien kun je hier wel helemaal niet in meegaan, maar het geeft mij kracht en houvast om door te gaan… in het zeker weten dat Hij mijn leven in Zijn hand heeft, wat er dan ook maar gebeurt in mijn leven…
En weet je, als ik alles aan Hem geef al mijn boosheid, verdriet, onrecht, verkeerde keuzes, mijn vragen en mijn waarom’s…en ik vraag Hem om vergeving dan zal;
De HEER zal je voortdurend leiden, hij zal je verkwikken in dorre streken, hij maakt je botten sterk en krachtig. Je zult zijn als een goed bevloeide tuin, als een bron waarvan het water nooit opdroogt.
Jesaja 58:11
Dit nummer hebben we die avond gezongen en zegt eigenlijk alles………
Vandaag las ik een stukje in ons dagboekje wat ik graag met jullie wil delen..
Het is zo ongelofelijk hoe God werkt en hoe Hij ons steeds bemoedigt door Zijn woord en Zijn muziek..
Hij is bij ons en Leid ons..
Ik heb je de weg van de wijsheid gewezen, op rechte paden heb Ik je gevoerd. Spreuken 4:11
Ik weet hoe verward je je soms voelt, en hoe je ernaar verlangt de weg vooruit te vinden. Je hebt veel verschillende dingen geprobeerd; je bent bij tijden vol hoop geweest. Maar je werd keer op keer teleurgesteld. Weet dat Ik je helemaal begrijp en zie hoe moeizaam je reis tot nu toe is geweest. En Ik verzeker je dat Ik elk stukje hiervan ten goede kan keren.
Dit is de weg van de wijsheid: Mij Vertrouwen.Wat er ook gebeurt in je leven. Door te vertrouwen, volg je Mij langs de juiste weg. Je komt tijdens je reis vaak dingen tegen die willekeurig of verkeerd lijken. Toch ben ik in staat om al deze dingen een plaats te geven in Mijn alomvattende plan voor het goede.
Mijn Meesterplan.
Laat je dus niet misleiden door de situatie waar jij je nu in bevindt. Je ziet slechts een heel klein stukje van een grote puzzel. Vanuit jouw beperkte perspectief kan je reis verwarrend zijn en raadselachtige wendingen nemen. Maar bezien vanuit mijn onbegrensde perspectief op het grote geheel,
Voer Ik je zeker op rechte paden!
Wat is dit mooi om te weten… soms kan ons leven zo op de kop staan en je afvragen waarom Heer… Waarom gebeurt dit of is dat gebeurt…. sommige situaties zijn zo heftig en dan heb je tijd nodig om het een plekje te kunnen geven… wat is het dan fijn om te weten dat Hij alle dingen… ja echt ALLE DINGEN ten goede kan keren… vroeg of laat, en ja soms loopt iets niet goed af, maar dan mogen wij weten dat Hij recht zal spreken, en uiteindelijk wij bij de eindstreep mogen zien dat alles een plek heeft gekregen en Hij alles ten goede heeft laten keren… en mogen en kunnen wij zeggen HET IS GOED!
Hij zal ook al onze tranen van onze ogen wissen, dat heeft Hij ons beloofd, al onze tranen vangt Hij op en bewaart ze en wij zullen het meervoudige terug krijgen in Zegeningen… wat zal dat een Heerlijke tijd zijn… en weet je laat mijn tranen dan maar watervallen worden… straks mag ik dansen van vreugde.. VOOR ALTIJD!!!!
Psalm 56:9
U heeft gezien hoe ik heb rondgezworven.
U bewaart al mijn tranen in een kruik.
Hun aantal heeft U opgeschreven in uw boek.
Als ik U om hulp roep, slaan mijn vijanden op de vlucht.
Want ik weet zeker dat U voor mij zorgt.
Ik vertrouw op U en ik prijs uw woord.
Ik vertrouw op U, Heer, en ik prijs uw woord.
Omdat ik op U vertrouw, hoef ik voor niemand bang te zijn.
Wat zou een mens mij kunnen doen?
Is het hier dan makkelijk… NEE niet altijd.. maar als je weet dat God een ongelofelijk prachtig machtig plan heeft klaar liggen voor je, dan kun je het hier op deze aarde dragen, dan is het niet te zwaar en strijd je met vreugde! En wat ik dan zo mooi vind is dat Zijn Grootheid door jou zwakte heen zichtbaar wordt… dat is mijn verlangen… dat de mensen mogen zien, dat in mijn zwakte Hij aanwezig is… en dat Hij mij kracht geeft, troost geeft, en mij ook de vreugde geeft van de overwinning…
Sorry dat ik dan af en toe ontzettend pruttel…. maar mijn Heer kan dat hebben gelukkig…. want Hij houdt zoveel van ons, en dan komt Hij weer met zijn woorden om ons te bemoedigen en aan te sporen dat het goed komt! En dat wij niet bang hoeven te zijn omdat ons leven in Zijn hand ligt… het enige wat wij moeten doen is Hem daarin vertrouwen!
Als je ene lelie of een roos van Christus bent, weet dan dat je wandel onder de doornen zal zijn
Verdrietig….. ja dat ben ik echt… verdrietig… net gehoord dat de hernia weer terug is… ja ik heb recht om verdrietig te zijn…. maar misschien is verdrietig wel niet het juiste woord maar moet ik teleurgesteld zeggen…. teleurgesteld in mijn lichaam….
En als ik zo bij mij zelf na ga en met mij zelf in gesprek ga denk ik bij mij zelf… ben ik echt wel teleurgesteld in mijn lichaam of ben ik teleurgesteld in iets anders… in iets ongrijpbaars… misschien wel in God…mmmmm….misschien is het wel teleurgesteld in mij zelf dat ik niet voldoen kan aan de mensen die zoveel voor mij bidden……au dat doet pijn….weer die worsteling om altijd mensen maar tevreden te stellen… die Pleaser in mij draait soms overuren… brrr
En zo mijmer ik verder…. en merk ik kom er niet uit… er borrelt zoveel pijn naar boven… alle blauwe plekken krijgen weer een dreun….maar dat ik teleurgesteld ben is wel zeker…
Ja de hernia is weer terug….. pfff balen… zoveel voor gebeden, door anderen en door mijzelf… en de plaaggeest is weer terug… zijn die gebeden dan niet verhoord??? Nee dat klopt… er is (nog) geen genezing gekomen voor de hernia… de operatie was goed gelukt maar door mijn andere aandoeningen is de hernia weer terug gekomen.. en toch… er is Vrede en Rust…. zo raar
Echt er is Vrede en Rust… ik kan het niet uitleggen en ik kan het niet verklaren…. ik ben dus ook absoluut NIET teleurgesteld in God… God mijn Vader, mijn Vriend…. ik ben zo blij dat ik Hem ken… en die mij die Vrede en Rust geeft ondanks de turbulentie waar wij ons in bevinden… Hij geeft dit ondertussen wel aan mij…
En ja dan kom ik bij de mensen die voor mij bidden… ongelofelijk wat ben ik daar dankbaar voor… dankbaar dat mensen mij elke keer weer voor de troon van mijn Vader brengen… en weet je al komt die volledige genezing dan niet… Hij geeft wel de Vrede en Rust die ik zo hard nodig heb… en dat is mij genoeg… die genade is mij genoeg…. aan die genade heb ik mij overgegeven en hunker ik niet zo zeer meer naar die genezing…
Natuurlijk wil ik graag helemaal beter worden, wil ik graag doen wat al die anderen kunnen, wil ik graag zonder die vreselijke pijnen leven, zonder al die pijnstillers die mij door de dag heen moeten slepen… maar de volledige genezing is er niet… dat is (nog) niet gebeurt… en het klinkt gek maar ik heb er Vrede mee, Vrede en Rust mee gekregen, het is niet meer mijn eerste streven….
Ik heb gemerkt dat mijn streven en verlangen, mijn Heer is geworden.. als ik het contact met Hem maar houd, als ik het lijntje met mijn Vader en Vriend maar open houd en ik dicht bij Hem mag leven…. en weet je dat probeer ik, en dat doen jullie door mij dagelijks in jullie gebeden bij Hem te brengen…. daarvoor mijn grote dank..
Berust ik dan in mijn lijden, ja ik berust er in… het is goed zo…. strek ik mij dan niet meer uit naar genezing… jawel hoor maar het is niet meer mijn prioriteit….
Alleen wat mij zo veel verdriet doet, is dat ik weet dat er zoveel mensen voor mij bidden voor genezing.. en dat het maar op zich laat wachten… ik merk dat ik mij schuldig begin te voelen tegenover jullie bidders dat het maar niet gebeurt…elke keer die teleurstelling, ik neem aan ook voor jullie, dat het dan weer moeilijk gaat of zoals nu de hernia weer terug is gekomen…. natuurlijk weet ik wel dat ik er niks aan kan doen dat ik niet genees, dat het niet aan mijn geloof ligt… zoals ik zo vaak in het verleden heb gehoord….deze leugens vallen mij wel aan maar ik mag ze direct wegsturen in Zijn naam en dan komt die Vrede en Rust weer van Hem…en dan weet ik dat het God is die het kan en moet doen… maar toch het raakt mij……
En eigenlijk is het al zover dat ik geen gebed meer durf te vragen.. en al helemaal niet gebed die direct uitgesproken word… mensen die lijfelijk/persoonlijk met mij bidden… en vooral als ze dan direct bidden voor genezing… ik krijg de laatste tijd dan altijd het gevoel dat ik ergens aan moet voldoen… dat ik bv uit die rolstoel (waar ik de laatste tijd veel in zit/lig helaas) moet springen… dat ik moet gaan staan en juichen dat Hij mij genezen heeft…of tenminste iets doen.. als is het iets piepskleins… maar… ik kan dat niet als er niks gebeurt… en dan moet ik ze weer teleurstellen…
Dit weerhoudt mij op dit moment ook om naar gebedsgenezingen te gaan… als je in een rolstoel zit ben je zo wie zo een potentieel slachtoffer, want wat is er mooier dan iemand op een gebedsgenezingsavond zien opstaan uit de rolstoel… het is gewoon waarheid dat iedereen dat een ontzettend groot wonder vind en dat is het ook… en als het ook echt gebeurt is het ook een GROOT WONDER…ik wil daar absoluut niet aankomen.. en ben ontzettend blij voor die persoon als het echt gebeurt en gelukkig geneest God nog steeds!!
MAAR IK DURF SIMPELWEG NIET MEER…..
Weet je ik weet het eigenlijks niet meer zo goed… Hij heeft mij zoveel Vrede en Rust gegeven in mijn situatie, Hij zegent ons elke dag met goede dingen… Hij zorgt voor ons in ALLES, de kleine en grote dingen, elke dag staat er eten op tafel, elke dag kunnen we ons kleden, elke dag laat Hij ons genieten van de dingen om ons heen, een bloem die bloeit, de zon die schijnt, natuurlijk is ons leven hectisch qua ziekenhuis bezoeken ed. en ervaren wij ook veel pijn en ongemak, en klaag ik ook af en toe steen en been, (maar mijn Vader kan dat hebben hoor)… maar dat weegt niet op tegen de zegeningen die wij van Hem mogen ontvangen, Hij geeft ons Zijn kracht en Troost en bescherming elke dag is Hij om ons heen, boven, onder, voor en achter en in ons en bovenal Hij Zorgt voor ons… en dat zou ik voor geen goud willen missen…
Deze tekst kwam vandaag voorbij…. je wilt toch niets liever dan dit beseffen en van hieruit leven….
Mussen kosten bijna niets, je hebt er al twee voor een paar cent. Toch valt er dankzij de macht van God, jullie Vader, geen mus zomaar dood op de grond. God weet zelfs hoeveel haren je op je hoofd hebt. Je hoeft dus niet bang te zijn. Jullie zijn voor God veel belangrijker dan mussen. — Matteus 10:29-31
IK BEN ZO RIJK VOOR WIE OF WAT ZOUDEN WIJ DAN NOG BANG ZIJN???
Oké er liggen nog veel struikelblokken op onze weg, en of ze allemaal opgeruimd worden ik weet het niet, en ja het is zwaar.. dat wil ik niet ontkennen, maar het leven wisselt zich af… de ene dag is de andere niet… en ik zal vaak nog tranen laten… ik zal misschien af en toe bij de muren opvliegen…maar daarin is Hij… met Zijn Zegeningen… en door mijn tranen heen mag ik blijven zingen… en dan is het lied zo van toepassing als zegeningen komen door regendruppels…
Maar er rest mij nog wel een vraag…. mag ik hem stellen? Ja ik durf het toch….
Durf je te leven Durf je weer kwetsbaar te zijn Durf je Me toe te laten Om te genezen je pijn
Durf je te huilen En daarna op te staan Om samen met Mij De wereld in te gaan
Durf je te kijken Te houden van hen Die je kwetsen en pijnigden Zo vaak uit eigen onmacht en pijn
Durf je te zijn Wie je eigenlijk bent Durf je te houden Durf je te laten zien Durf je te zeggen Dat je houdt Van wie je ziet in de spiegel
Durf te geloven Vertrouw op mij Stap uit en breek de muren Je bent geliefd door Mij En Ik ga voor je uit.
Trudy Steegman
Zou u wel voor mij/ons willen blijven bidden… voor die Rust en Vrede….en misschien genezing??
Vandaag las ik een stukje op de bijbelapp wat mij aan het nadenken zette….
Johannes 12:1 tot 8
Een vrouw zalft Jezus’ voeten
1 Jezus kwam zes dagen vóór het Paasfeest naar Betanië, waar Lazarus woonde. Lazarus was de man die gestorven was en door Jezus weer levend gemaakt was. 2 Ze maakten een maaltijd voor Hem klaar. Marta bediende Hem. Lazarus zat samen met nog andere mensen met Hem aan tafel. 3 Maria nam een pond dure parfum, echte nardus-olie , en zalfde daarmee Jezus’ voeten. Daarna droogde ze zijn voeten af met haar haren. De heerlijke geur van de parfum was door het hele huis te ruiken. 4Maar één van de leerlingen werd boos. Dat was Judas Iskariot, die Hem later zou verraden. 5 Hij zei: “Waarom is deze dure parfum niet voor 300 zilverstukken verkocht? Dan hadden we dat geld aan de arme mensen kunnen geven!” 6 Hij zei dat niet omdat hij zo graag de arme mensen wilde helpen, maar omdat hij een dief was. Hij bewaarde het geld dat ze van de mensen kregen, maar nam daarvan voor zichzelf. 7 Jezus zei: “Laat haar met rust. Ze doet dit alvast voor mijn begrafenis. 8 Want arme mensen zullen er altijd wel bij jullie zijn, maar Ik zal niet altijd bij jullie zijn.”
Het stukje ging over een gedeelte waar Maria haar flesje Nardus Olie over Jezus zijn voeten druppelde en met haar haar Jezus zijn voeten ging wassen, dit was niet zomaar Olie maar hele dure Olie, Olie wat wel een jaarloon in onze tijd waard zou zijn… en jaarloon en het werd zomaar over Jezus zijn voeten gegoten… bijzonder om daar over na te denken, Jezus was voor Maria een heel belangrijk persoon, een persoon waarvan zij wist dat Hij niet lang meer bij haar zou zijn en zij wilde Hem daarmee aanbidden, voor Hem zorgen…
Ik voelde diep respect voor Maria en dacht bij mij zelf hoe staat het bij mij… geef ik Jezus alles wat Hem toekomt? Hij gaf zijn hele leven voor mij, Hij ging tot aan het kruis voor mij… en ik… ben ik bereid om mijn leven voor Hem te geven?
Nu hoeft het natuurlijk niet dure dingen te zijn, maar mijn tijd… is dat hem waard of zit ik liever op Facebook.… te lezen hoe het iedereen vergaat en wat iedereen zoal doet… heb ik minstens 30 minuutjes van mijn tijd voor Hem over?
Ben ik bereid om te dienen, ben ik bereid om lief te hebben en dan niet alleen Jezus maar ook de mensen om mij heen, maar dichter bij huis… mijn partner…. mijn bonuskinderen… in hoever ben ik bereid om die te dienen, echt lief te hebben, alles te geven… wat in mijn vermogen ligt? Door mijn naaste lief te hebben heb ik ook Jezus lief… maar mag het mij wat kosten?
Lastig…. ik zei eigenlijk vanmorgen direct “Ja Heer het mag mij wat kosten”… ik wil heel graag tijd voor U nemen en voor mijn partner en voor mijn bonuskinderen… maar mijn dagelijkse zorgen, mijn omstandigheden… mijn pijn…nemen vaak alle tijd in beslag… en Heer mijn/onze omstandigheden zijn zwaar… en weer somde ik allerlei redenen op om te beredeneren waarom ik minder tijd had, waarom ik het lastig vind om Facebook uit te doen…het is toch mijn afleiding… maar ik werd stil en de tranen biggelden over mijn wangen… en riep uit “Sorry Heer… U heeft alles aan de kant gezet, Uw vriendschap met Uw vrienden, Uw leven op aarde, U heeft het zwaarste lijden op U genomen… en het besef dat U dat voor mij heeft gedaan…wie ben ik om zo egoïstisch te reageren”… en toen ik dat zei tegen Hem daalde er een enorme rust in mij en ik zag een beeld voor mijn ogen…
Ik zag Hem zitten op de rand van mijn bed.. en Hij strekte zijn armen naar mij uit en zei “Als je nou alles eens aan Mij gaf, je tijd, je partner, je bonuskinderen, al je zorgen, en omstandigheden, ziekte en pijn… durf je Mij te vertrouwen dat Ik het beste met jullie voor heb… dat Ik voor jullie zorg?”
En weer huilde ik van ontroering, dat Hij zomaar tijd nam voor mij en op de rand van mijn bed zat… dezelfde Jezus die voor mij aan het kruis was gegaan, ging liefdevol tegenover mij zitten en vroeg mij dit… en ik stamelde voor mij uit en zei “Graag Heer want ik kan het zelf niet meer… ik weet niet meer hoe het moet, het groeit mij boven het hoofd… ik kan het niet zelf…er gebeuren zoveel heftige dingen in mijn leven…wat ik niet meer kan handelen”…
Hij keek mij aan met warme ogen en ik zag bewogenheid in Zijn gezicht, en ik zag dat Hij het meende, er daalde een enorme diepe rust en vrede in mij… ik was opeens niet meer bang voor de toekomst… niet meer bang wat er misschien allemaal nog op ons pad zou komen het was of smolt het weg als sneeuw voor de zon… ik weet dat mijn/onze toekomst zeker is .. mijn toekomst ligt in Zijn handen en waar is het veiliger dan bij Hem, Hij die overal de controle over heeft…en mij Kracht naar Kruis geeft… en ja ik weet het leven geeft mij misschien een enorme zware last te dragen maar ik mag weten waar ik heen mag gaan met die last….Hij houd mijn hand vast en loopt met mij mee… en de meeste tijd zal Hij mij dragen…
Nu denk je misschien waar is ze dan bang voor… waarom zal ze een zware weg tegemoet gaan…
Nu ik durfde er heel lang niet over te schrijven omdat alles erg onzeker is… maar langzaam wordt er meer duidelijk, nog steeds is er onzekerheid en kan het nog heel lang duren voordat wij zekerheid hebben… maar de situatie is nu zo dat ik het niet meer voor mij zelf wil en kan houden… ik omzeilde het zoveel mogelijk in mijn vorige blogs nog maar het is voor mij nu tijd om er over te praten en te delen… en misschien dat jullie er voor willen en kunnen bidden…
Ik plaats dit ook met toestemming van mijn echtgenoot, hij weet er van en heeft mij ook nadrukkelijk gezegd dat ik erover moest gaan bloggen om het kwijt te kunnen en van mij af te kunnen schrijven…
Mijn man heeft vorig jaar november een MRI gehad van zijn hoofd omdat hij vreselijke hoofdpijn aanvallen had met Aura, na de MRI kregen we de uitslag die ons leven even stil zette…
In zijn hersenen was een witte stofafwijking gevonden, die al in fase 3 zit, de neuroloog vertelde dat zijn hersenen er uit zagen als van een 80 jarige, en dat hij waarschijnlijk al meerder Tia’s had gehad, (gelukkig heeft hij ze midden in het hoofd waardoor wij in die zin niks hebben gemerkt qua uitval), en dat zijn aders dicht slibben, maar het verklaarde wel een hele hoop en ook het verklaarde het de druk in zijn hoofd en de hoofdpijnen met aura, hij kreeg bloedverdunners en er werden meerder onderzoeken uitgeschreven, hij kreeg een verwijzing naar de vasculaire polikliniek waar hij een erg aardige internist kreeg, het vreemde is dat ze niet goed weten waar het weg komt, geen verhoogd cholesterol, geen hoge bloeddruk, geen roker..bloeduitslagen die er goed uitzagen..op een enkel dingetje na…maar alles werd uit de kast getrokken om een lichamelijke oorzaak te kunnen vinden.. ook was men bang dat de andere bloedvaten ook aangetast waren.. dus ook een scan van het hart…
Na de onderzoeken was de conclusie dat de andere bloedvaten niet aangetast waren, in ieder geval niet rond het hart en dat het dus alleen de hersenen betreft, Gelukkig…..maar ik had liever een ander bericht gehad, want aan de hersenen is weinig te doen, ons werd ook verteld dat zijn kleine bloedvaten in de hersenen al helemaal niks meer doen, die zijn stram en stijf en dicht geslibd.
Wij kregen een gesprek met de internist en die zei “Wij kunnen nu niet zoveel meer voor u doen en moeten afwachten hoe het zich verder ontwikkeld en wij willen u over drie maanden weer zien”… maar wij vertelden dat ons toch wel rare dingen opvielen.
Zijn vergeetachtigheid werd toch wel erger, niet op woorden kunnen komen, het wel in de gedachten hebben maar er simpelweg niet op kunnen komen, ook verkeerde woorden gebruiken, bv hij zegt dat de hond eruit moet.. maar mijn man zegt dan een heel ander woord bv het konijn moet eruit, ook het inzicht in het verkeer wordt lastiger, bv als er een andere auto aankomt, kan ik dan nog wel met de auto er voor langs wat menig keer net goed ging…..ook overal tegen aanlopen door de bocht te krap nemen en tegen de bank aan lopen, struikelen over zijn eigen benen… de spullen op gekke plaatsen weer terug vinden en dan absoluut niet meer weten dat hij ze daar heeft neergelegd…
Dit alles verontruste ons wel en de internist ook dus een afspraak met de neuroloog volgde, die zei “dan wil ik u toch doorverwijzen naar de geheugenpoli voor een neuropsychologisch onderzoek, met andere woorden wij willen u testen op vasculaire dementie”….
Pfff…. heftig….zachtjes uitgedrukt…er gaat de laatste tijd heel veel door ons heen… mijn man heeft sinds deze week de oproepen binnen en begin mei gaan de onderzoeken plaatsvinden…
Ons hele wereldje staat te schudden… ik merk aan mijzelf dat ik het niet begrijp, dat ik eigenlijk heel erg boos en tegelijk verdrietig ben.. op wie ik weet het niet… boos op de ziekte… boos op de omstandigheden… gewoon boos en verdrietig… maar er zit ook een stukje “er niet bij kunnen” bij…
Ik zei vanmorgen ook tegen de Heer… Ik ben bang Heer… ik weet niet wat de toekomst brengt maar rooskleurig is het niet… en ik snap het niet Heer.. ik wil en kan het eigenlijk niet geloven…. U heeft ons net bij elkaar gebracht… waarom moet ons dit overkomen… U heeft ons toch niet bij elkaar gebracht om zo gauw alweer uit elkaar te worden gehaald…U kunt toch de situatie veranderen, U bent machtiger, machtiger dan deze ziekte…
Het maakt mij enorm verdrietig en ik merk dat ik het af en toe niet kan handelen.. ook dat ik het heel erg moeilijk vind om hem te blijven begrijpen, en het geduld op te brengen…vooral als hij het niet meer weet, als hij het niet meer kan vinden… ik merk dat er heel veel verantwoording ook op mij af komt… en dan bekruipt mij de angst… kan ik dat aan.. ben ik alweer zo sterk?
En dan merk ik dat Hij mij Kracht en troost geeft… maar bovenal dat ik nog meer liefde krijg voor mijn man… dat ik nog meer van hem ga houden..ondanks zijn ongemakken, ondanks dat hij mij heel vaak niet meer begrijpt als ik hem wat vraag… dat ik het vaak een paar keer achter elkaar moet vragen voordat het daalt…
En dan ben ik dankbaar dat God mij heeft gezegend met een geestelijk vermogen wat weer helemaal oké is…en dan wordt ik mij nog meer bewust en dankbaar dat Hij mij 5 jaar geleden heeft genezen en bevrijd van mijn psychische gesteldheid, dat Hij dat helemaal heeft hersteld…. ik ben nu 5 jaar van de medicijnen af en heb nog geen enkele terugval gehad… en als ik de artsen destijds moest geloven dan had ik na 3 maanden weer een enorme terugval gehad en kon ik absoluut niet zonder de medicatie met mijn psychische diagnoses…oké ik heb mijn lichamelijk beperkingen maar ik ben dankbaar en blij dat ik geestelijk en psychisch weer helemaal oké ben dat heb ik liever dan dat mijn lichamelijke situatie goed zou zijn en ik geestelijk een wrak zou zijn….
Zo kan ik nu wel meer een steun zijn voor mijn man, mijn liefhebbende echtgenoot… altijd schreef ik dat ik op hem bouwde, dat hij mijn helpende hand was.. enz.. maar langzaamaan draaien de rollen om… moeilijk, lastig en heftig maar God geeft mij wel het vermogen om het te kunnen en daar ben ik dankbaar voor…
En gelukkig mag ik weten dat Hij mee gaat en bij elke situatie is… elke heftige onbegrijpelijke situatie, er zullen vast nog heel veel tranen vloeien, en dat mag… wij mogen het verdriet ook toelaten anders hou je het niet vol…. en deze situatie zal ook heel wat geduld van mij vergen… ik weet dat ik voor mij zelf best af en toe ongeduldig ben, vooral wat mij zelf betreft…ik moet alles eigenlijk direct kunnen, en sommige dingen moeten ook direct klaar..maar ik merk dat ik voor mijn man meer geduld kan opbrengen en ik bid God dagelijks dat Hij mij dit ook wil geven..
Liefde
Geduld
Begrip
Wij weten nog niet 100% zeker of het deze rotziekte is.. dat zullen de onderzoeken uitwijzen maar de symptomen zijn er wel en daar moeten wij mee dealen…ik maar ook hij..voor mijn man is het ook een heftige situatie, hij beseft alles nog ten volle en heeft ook wel door wat hem misschien mogelijk te wachten staat en dat is wel de heftigste fase waar wij nu in zitten… gelukkig kunnen we er samen over praten en relativeren en er samen mee naar onze Vader gaan.. Hij is degene aan wie wij ons vast mogen klampen…
Als ik dan terug kom op het eerste stukje van mijn blog dan kan ik zeggen dat ik bereid ben om te dienen en dat ik mag liefhebben degenen die God mij heeft toevertrouwd en dat ik bereid ben om tot het uiterste te gaan…dat ik ook voor hem zal zorgen, totdat het niet meer gaat of dat de dood ons scheid…ik heb 2,5 jaar mijn trouwbelofte uitgesproken en daar sta ik nog steeds achter hoe heftig het ook zal worden….
Om de dag af sluiten lezen mijn man en ik elke dag een stukje uit een dagboekje, zo ook op een avond deze week….en dit keer een bijzonder stukje en het zette mij op de een of ander manier aan het denken.
Toen riep Isaï Abinadab en stelde hem aan Samuel voor, maar die zei: ‘Ook hem heeft de HEER niet gekozen.’ Isaï stelde Samma voor, maar weer zei Samuel: ‘Ook hem heeft de HEER niet gekozen.’ Zo stelde Isaï zijn zeven zonen aan Samuel voor, maar telkens zei Samuel dat dit niet degene was die de HEER gekozen had. ‘Zijn dit alle zonen die u hebt?’ vroeg hij. ‘Nee,’ antwoordde Isaï, ‘de jongste is er niet bij, die hoedt de schapen en de geiten.’ Toen zei Samuel tegen Isaï: ‘Laat hem hier komen. We beginnen niet aan de maaltijd voordat hij er is.’ Isaï liet hem halen. Het was een knappe jongen met rossig haar en sprekende ogen. En de HEER zei: ‘Hem moet je zalven. Hij is het.’ Samuel nam de hoorn met olie en zalfde hem te midden van zijn broers. Van toen af aan was David doordrongen van de geest van de HEER.
De profeet Samuel krijgt van God de opdracht om naar Betlehem te gaan. Hij moet een van de zonen van Isaï aanwijzen als toekomstige koning over Israël. De zeven zonen van Isaï zien er groot en sterk uit. Maar als ze een voor een aan hem worden voorgesteld, zegt Samuel telkens: ‘Ook hem heeft de HEER niet gekozen.’
Pas wanneer Isaï zijn jongste zoon, David, laat komen, weet de profeet: dit is de nieuwe koning die God heeft uitgekozen. David is minder groot en sterk dan zijn broers. Toch zalft Samuel hem tot koning over Israël. Uiteindelijk wordt David Israëls belangrijkste koning. Hij is dan ook de enige koning in de lijst met voorouders van Jezus die echt koning genoemd wordt (Matteüs 1:6).
Ook Jezus heeft niet het uiterlijk van een koning. De meeste mensen zien dan ook niet aan hem dat hij koning is. De blinde Bartimeüs is een van de weinigen die hem herkent als de beloofde messias. Hij spreekt Jezus aan als ‘Zoon van David’ (Marcus 10:47). Toch zegt de engel Gabriël tegen zijn moeder Maria: ‘Hij zal een groot man worden en Zoon van de Allerhoogste worden genoemd, en God, de Heer, zal hem de troon van zijn vader David geven’ (Lucas 1:32).
Hoe kijk jij naar Jezus? Is hij voor jou alleen een bekend persoon uit het verre verleden, of is hij meer dan dat?
En dan eindigt elk stukje altijd met een vraag, en dat brengt ons natuurlijk op een gesprek…dit vindt ik altijd heel erg fijn…soms is het best wel lastig om zomaar met elkaar in gesprek te gaan over iets..waar moet je op dat moment over hebben en dan via deze eenvoudige vraag kwamen wij op een bijzonder gesprek samen…
Wat hadden we een prachtige quality time samen en wat besef ik mij dan hoe rijk ik eigenlijk ben als je samen met je partner op een lijn staat en zo met elkaar over het geloof kan praten en elkaar er ook in begrijpt…heb dit helaas nooit zo gekend….maar mag het nu proeven en dan voel ik mij zo dankbaar…
Maar naar aanleiding van de vraag Hoe kijk jij naar Jezus kwamen wij toch wel tot de conclusie dat Hij voor ons een vriend is en erg dicht bij staat….een Vriend waar wij alles mee kunnen delen, een Vriend die naast je staat.
en dan ga je door praten en kom je bij het stukje Drie eenheid…pfff lastig…want Jezus is toch ook God en ook Heilige Geest….dit vindt ik best een heel moeilijk stukje en zou daar graag meer duidelijkheid in willen hoe ik dat het beste visueel kan zien, ja ik ben nu eenmaal iemand die graag de dingen visualiseert, de dingen/situatie,s voor me wil zien zodat ik het beter kan begrijpen.
Op dat moment kreeg ik een beeld….pfff nog nooit gehad en zo bijzonder…..
Ik was even stil en zei toen tegen mijn man moet je eens luisteren…ik zie dat God onze Vader als een beschermende paraplu boven ons hangt….en waar wij met z,n drieën, jij de Here Jezus en ik, onder lopen….en de stok van de paraplu is de Heilige Geest…
De almachtige Vader is om ons heen, Hij beschermt ons tegen al het kwade om ons heen en onder de beschermde aanwezigheid van Hem mogen wij wandelen, gearmd met onze Vriend de Here Jezus, de Here Jezus is een Vriend waar wij onder het wandelen door voortdurend mee kunnen praten en overleggen….en dan is er de Heilige Geest, Hij is de verbinding tussen God, de Here Jezus en ons…als wij ons vasthouden aan de (stok) Heilige Geest dan houden wij de verbinding met uiteindelijk onze Vader…
Ik vond dit zo bijzonder en het ging voor mij leven…..de Here Jezus staat voor mijn gevoel dichter bij ons dan God de Vader, en als ik ook bid dan praat ik ook meestal tegen de Here Jezus…toen zei mijn man…grappig maar wij beginnen altijd ons gebed met Lieve Vader in de hemel en eindigen altijd met dit vragen wij in de naam van de Here Jezus en zo is het cirkeltje weer rond…
Wat hebben wij toch een grote God die ons dit zo duidelijk maakt..en wat zijn wij blij dat wij deze Grote God op deze manier kennen en steeds meer een relatie met Hem mogen opbouwen…via onze Vriend naar de Vader….
Wat doet het mij goed om dit te mogen weten, dat wij wandelen onder die grote paraplu die Vader heet….arm in arm met onze Vriend de Here Jezus en als dit beeld voor je gaat leven dan mag ik weten dat wij beschermd worden in ons leven..waarom zouden wij dan nog bang zijn????
Wij hoeven ons ook nooit meer eenzaam en alleen te voelen, helaas weet ik wat echte eenzaamheid betekend maar ik mag gelukkig nu ook weten dat ik dus nooit meer eenzaam ben…wat er ook gebeurt, natuurlijk voel ik mij best nog wel eens alleen…maar alleen zijn is anders dan echte eenzaamheid….eenzaamheid is een veel dieper gevoel en dat heelt Hij..door die paraplu mag ik weten dat Hij altijd om mij heen is….en weet je dan gaat de echte eenzaamheid weg…
Ik denk dat er veel mensen hier op deze wereld echte eenzaamheid kennen…..eenzaamheid omdat je letterlijk alleen bent, eenzaam voelen in een relatie, eenzaam omdat je geen vrienden hebt..en in deze tijd van het jaar zal het nog veel heftiger voelen dan andere dagen…maar dan troost het mij dat ik een Vriend heb die ALTIJD er is…Altijd naast mij loopt….Een Vader die mij beschermt…wat een prachtig iets om te mogen weten!
Ken jij deze Vriend en deze Vader ook??
Ik heb ook een diepe overtuiging dat ik niet meer alleen ben, deze eenzame plek heeft Hij opgevuld maar daar heb ik Hem wel om gevraagd….en als je het Hem vraagt dan geeft Hij het je vroeg of laat, Hij laat een bidder niet staan…. en dan…dan voel je je echt nooit meer alleen al ben je soms letterlijk natuurlijk wel eens alleen….
Het is wel een proces geweest…deze dingen gaan niet in een knip met de vingers…het is een proces van vallen en opstaan…..maar er is Hoop…..
Voel jij je eenzaam, voel jij je alleen….vooral in deze tijd van het jaar en misschien voel jij je al jaren eenzaam…..weet dan dat er 1 iemand is die naar je verlangt….die graag een Vriend van jou wil zijn…die in je geïnteresseerd is….iemand die Echt van je houdt..en het verlangen heeft om dat eenzame gat op te vullen….weet je waarom?? Omdat Hij je gemaakt heeft…en hij houdt zoveel van je dat Hij maar een wens heeft en die wens is om jou te helen….en ik kan je verzekeren dat Hij het doet als jij hem accepteert als Vriend….
Zou je hier hulp bij willen dan raad ik je aan om dat wel te gaan doen….op onderstaande site zal je vast iemand kunnen vinden die je hierbij kan helpen…. ik heb het zelf ook gedaan, ik heb ook hulp gehad van een christelijke hulpverleenster en zij heeft mij zeker verder geholpen tot de vrouw die ik nu ben…en ik ben heel blij dat ik mijn schaamte opzij heb gezet en hulp heb gezocht….het is niet makkelijk om toe te geven dat je het niet alleen kan…maar hoe waardevol is het om iemand te hebben waar je op dat moment al deze lastige dingen mee kunt delen en die je op weg helpt….met God als paraplu boven je….
Ik heb dit gedicht al eens gedeeld op mijn site en las het laatst weer opnieuw en wil het met jullie delen waarom het mij zo raakte….
Heel vaak hebben wij vrouwen last van minderwaardige gevoelens..tenminste ik wel…
Natuurlijk heeft het te maken met wat je hebt meegemaakt in je leven, hoe je gevormd bent door het leven en door vooroordelen van mensen, ik ben vroeger erg gepest op school waardoor ik een laag zelf beeld ontwikkelde, dit heeft jaren doorgesudderd, elke keer viel ik weer terug in mijn denken van mijn lage zelfbeeld…en nog als ik voor de spiegel sta bekruipt mij soms dat nare gevoel, wordt ik onzeker en heb ik bevestiging nodig dat het goed is, dat ik er mooi uitzie, dat ik er mag zijn…..en ik krijg gelukkig die bevestiging van mijn man, maar hoe waardevoller is het als je uiteindelijk die bevestiging van je zelf kunt krijgen, dat je tegen je zelf kunt zeggen.. je bent mooi…mooi zoals je bedoelt bent…mooi zoals God het heeft bedoelt..
Hij heeft ons gemaakt…en Hij heeft ons gemaakt en Hij zag dat het goed was….wat ontzagwekkend mooi!
Wie zijn wij om daar dan aan te twijfelen om ons onzeker te voelen en er überhaupt niet mee eens te zijn…eigenlijk trekken wij Zijn meesterwerk dan in twijfel….eigenlijk zeggen wij dan tegen God…..U heeft het niet goed gedaan……
Maar wat is het vreselijk moeilijk om dit zo te zien en je denken te veranderen…als je zo tekort gedaan bent in je leven, of als je altijd gehoord hebt dat je niet goed genoeg bent, of dat je niet geaccepteerd word op je werk of op school, of omdat je anders bent dan anderen….er zijn zoveel oorzaken en situaties op te noemen waardoor je jezelf ontzettend minderwaardig tot waardelooskan voelen…..
En dan mag je dit lezen…en weten dat je ONTZAGWEKKEND WONDERBAARLIJK MOOI BENT GEMAAKT!!!!!
Ontzagwekkend wonderbaarlijk gemaakt …
Ik ben ontzagwekkend wonderbaarlijk gemaakt door God.
Geen afgerafeld stukje werk, even snel tussen neus en lippen door gemaakt, maar weloverwogen en met zeer grote zorg,
Ontzagwekkend wonderbaarlijk!
Ja, ik ben te dik, mijn lichaam kan niet alles wat een gezond iemand kan, ik ben een beetje beperkt in wat ik kan, en toch …
Ja, ik doe dingen verkeerd, keer op keer op keer op keer …, en toch …
Ik maak fouten, schiet tekort op vele fronten –zowel naar God toe als naar mensen, en toch …
Ik …
En toch …
Ik ben ontzagwekkend wonderbaarlijk gemaakt door God!
Door mijn eigen ogen zie ik al deze dingen, maar als ik mijzelf ga zien door wat Hij zegt in Zijn woord, ga ik ontdekken dat het heel anders is dan ik vaak denk, of zie.
In gedachten zie ik U, Vader, gebogen over één van Uw in de maak zijnde meesterwerken.
Uw handen gaan zorgvuldig, liefdevol en teder te werk; niets, helemaal niets zal er zijn op aan te merken.
Als het af is, zie ik de vreugde op Uw gezicht, en hoor ik U zeggen: ‘Wauw, wat is zij mooi en goed!’
U geeft haar een plaats ergens op de wereld, en ziet uit naar de dag dat U haar weer van aangezicht tot aangezicht ontmoet.
Tot die tijd echter, mag zij op die plaats de gaven en talenten, die zo zorgvuldig door U in haar leven zijn ingeweven, ontdekken en ontplooien, om zo tot eer en glorie van U, haar Schepper, te leven.
Allerlei dingen zullen op haar afkomen, U weet daarvan, niets is voor U verborgen.
Maar U houdt haar vast, en zult alle dagen, onafgebroken, voor haar zorgen.
Haar naam is in Uw hand gegrift, haar beeld heeft U elk moment van de dag voor ogen.
Ze is U zo kostbaar, zo dierbaar, zo speciaal, niemand anders dan U is zo over haar bewogen.
Wat een prachtig mooi gedicht, ik heb het overgelezen, overgelezen en elke keer drong het weer een stukje dieper tot mij door wat er werkelijk stond…wat een enorme Waarheid.
Wat is Gods liefde dan Groot en het enorme diepe ontroerende is dat je deze dingen altijd voorbij ziet komen op de momenten dat je het zo goed kan gebruiken….
Mijn gebed is dat het diep door mag dringen in elke vezel van mijn lichaam, in het begin toen Hij Zijn liefde aan mij toonde voelde ik helemaal niks, het drong niet tot mij door en verdween in het diepe lege gat…ik heb het uitgeroepen naar Hem dat ik niks voelde en dat ik Hem zo graag wilde voelen en dat ik het zo graag aan wilde nemen, maar door het elke keer weer te horen hoeveel Hij van mij houdt van de mensen om mij heen en door te lezen in Zijn woord de Bijbel wordt dat diepe lege gat gevuld….
Maar God moet er eerst een bodem in leggen.. een gat zonder bodem kan niet gevuld worden want alles wat daar in komt stroomt weg, dus eerst moet er een bodem gelegd worden, een fundament, en die bodem wordt gelegd doordat God je vult met zijn Woord, maar dan moet je wel dat Woord gaan lezen…dan met je wel God gaan zoeken en een relatie met Hem gaan opbouwen….maar God heeft je zo lief dat Hij ook begrijpt dat Zijn liefde soms nog zo ongrijpbaar is….dus gebruikt Hij daar zeer zeker ook de mensen om je heen voor…Hij stuurt mensen op je pad die die leegte letterlijk kunnen vullen, waardoor je ook Zijn liefde voor jou gaat voelen…doordat God mij weer een lieve man gaf leerde ik weer opnieuw voelen wat liefde was en wat echte liefde eigenlijk inhield, maar door dat ik echte liefde…. menselijke liefde kreeg en ook letterlijk kon voelen, kon ik begrijpen en leren wat Gods liefde inhield, beetje bij beetje en stukje bij stukje….alleen God heeft ons onvoorwaardelijk lief….wat je ook doet wat je ook nog verkeerd doet Hij is zo genadig en vergevingsgezind dat Hij klaar staat om je te vullen met Zijn onvoorwaardelijke liefde als jij je uitstrekt naar Zijn grote Liefde….wat een Grote God hebben wij dan…
Zo bid ik ook, dat het ook in elk vezel van jou bestaan, beste lezer, mag doordringen en dat je het als waarheid aan mag nemen… stukje bij beetje en dat je mag voelen dat Hij ontzagwekkend veel van je houdt veel meer dan wij kunnen beseffen of bedenken…vraag God dat Hij dat lege gat in jou hart mag gaan vullen dat Hij er een bodem in mag gaan leggen en uit ervaring weet ik dat Hij dat dan ook gaat doen……laat je maar onder dompelen in die liefde…..
Had er een maand geleden over in een van mijn blogs…rust….wat verlangde ik daar naar….gewoon een periode van helemaal niks…..had het idee dat het nooit zou gebeuren….
En dan lig je nu al weer twee weken grotendeels in bed…. bed in de woonkamer, bij het raam….alleen lig ik zo laag dat ik net niet uit het raam kan kijken op straat, maar ik zie wel de luchten…luchten die op dit moment grauw en grijs zijn…..ach tijd van het jaar zullen we maar zeggen maar wat moet je dan oppassen dat je zelf niet grijs en grauw gaat denken…
En waarom lig ik in bed….vermoeden van een hernia, ze weten het niet zeker omdat mijn lichaam ook symptomen aangeeft die niet bij een hernia passen en op advies van de fysio en mijn eigen lichaam mag ik alleen maar lopen en liggen…
Kan er nog meer bij?? Ik weet het niet…..heb zelf het gevoel dat ik aardig op mijn laatste restjes loop/lig…. en dan weet je dat God in zijn Woord/Bijbel zegt dat je niet boven mate verzocht word.
U hebt geen beproevingen te doorstaan die niet voor mensen te dragen zijn. God is trouw en zal niet toestaan dat u boven uw krachten wordt beproefd: hij geeft u mét de beproeving ook de uitweg, zodat u haar kunt doorstaan.
…dit vindt ik een lastige zin…ontzettend lastig eerlijk gezegd….want is dat ook zo??….
Ik denk op het moment als je er middenin zit dat je zeker zal zeggen…..het is genoeg…dan voelt het of kan je niet meer….of is het of je emmer overloopt….dat je God smeekt wanneer houdt het op…wanneer krijg ik nu eindelijk rust….en ironisch genoeg krijg je dan ineens rust…letterlijke rust!
Maar als je er door heen moet, want je hebt simpelweg geen andere keus..dan kom je jezelf tegen en dan moet ik soms ook wel stiekem grinniken zoals nu..dan vraag/denk ik: “Mijn God waarom”….ik vroeg rust maar dit was nou ook weer niet de bedoeling….natuurlijk wil ik wel rust…maar nu moet ik zoveel dingen loslaten…vooral het zingen (Mozaïek nieuw koor waar we net begonnen zijn…The Choir Company Young Messiah) wat juist allemaal begon….en door mijn Vitb12 injecties kreeg ik eindelijk ietsje pietsje meer energie, dus het komt wel op een beroerd moment hoor…..maar dan ga je nadenken…(ach ja heb de tijd nu)…en dan ga je je situatie overdenken…..eerst een moment van balen…..een moment van ja en nu??? wat moet ik met mijn tijd??? en dan komt het moment waarop je gaat denken waarom? en dan denk ik toch dat God je soms even stil zet…Soms zet God je even stil om echt tot rust te kunnen komen….om weer dichter bij Hem te komen…tijd te nemen voor de dingen die belangrijk zijn en die soms er zo bij in schieten doordat er zoveel dingen op je pad komen of doordat je zoveel wilt en aan bepaalde verwachtingspatronen wilt voldoen…vaak verwachtingspatronen die je jezelf hebt opgelegd…
Hiermee wil ik absoluut niet zeggen dat God mij deze hernia klachten heeft gegeven om mij in de rust te brengen….absoluut niet, maar ik denk dat God van een nood een deugd kan maken…samen met jou als jij er gehoor aan wil geven…
Ik kwam namelijk al een hele poos niet meer aan mijn dagelijkse tijd met God toe…aan mijn vrijwilligerswerk bij Dagelijkse Broodkruimels…..ook voor mijn website nam ik de tijd niet meer….
Ik ben best wel een persoon dat ontzettend graag van alles wil…heeft natuurlijk ook zijn redenen….heb 20 jaar een verdoofd leven geleefd waardoor ik heel veel heb gemist…heel veel dingen ook niet meer weet….grote gaten in mijn geheugen heb….en op de een of andere manier wil je dat toch gaan inhalen…al zeg ik wel tegen mij zelf… dat gaat niet meer….ja kan die tijd niet meer inhalen… maar onbewust ben je er toch mee bezig….en dan ga je dus spreekwoordelijk voortdurend over je grenzen….maar ja wat wil je ook…zolang niet geleefd…niet het gevoel gehad dat je überhaupt bestond…en dan krijg je het leven terug…..dan wil je toch niets liever dan ook LEVEN…
Alleen ik wil veel te veel en veel te snel…maar ja ik ben toch ook al 45 jaar hihi en 20 jaar haal je niet zomaar in…maar goed op een gegeven moment merk je dus dat het niet gaat lukken op deze manier….dat er iemand op de rem moet trappen en dat ik dat zelf ben….iemand anders doet het niet voor je…maar dan komt het nare gevoel weer boven, dat je weer niet aan de verwachting kan doen van jezelf… wat je graag allemaal zelf nog wilt…en natuurlijk hebben we een zeer drukke ingewikkelde 2 jaar achter de rug van verhuizingen, trouwen, zorg regelen enz. enz…dus aan de andere kant is het ook logisch dat de rek eruit is….zelfs een (gezond) iemand zou nu zeggen…RUST….
Ook wil ik het soms niet altijd weten, maar 20 jaar leven als een zombie, als een persoon die in coma lag….(zoals een therapeut tegen mij zei) heeft zeer zeker zijn sporen na gelaten…helaas….lichamelijke sporen maar ook geestelijke sporen…Ik heb na zo,n heftig leven wel HSP (“Highly Sensitive Person”) ontwikkeld
Niet zozeer dat ik een HSP persoontje ben van vroeger uit..maar HSP doordat mijn antennes ongelofelijk in opperste paraatheid staan en altijd hebben gestaan….altijd heb ik in een overlevingsmodus gestaan…waardoor mijn antennes over ontwikkeld zijn en ik een ernstige overgevoeligheid heb ontwikkeld op heel veel gebieden…en daar kan je in je gewone leventje af en toe behoorlijk last van hebben en met vallen en opstaan leer ik er mee omgaan…
Wat dit dus wel met zich meebrengt dat ik dus aardiger tegen mij zelf moet zijn en af en toe dus gewoon voor mij zelf moet kiezen….dus ja ik moet nu af en toe NEE zeggen, af en toe naar mijn eigen lichaam luisteren wanneer het aangeeft het is genoeg….luisteren wanneer mijn lichaam overprikkeld raakt of er tegen aan zit…helaas merk ik het nu pas achteraf…en dan is het vaak dus al te laat…..ik hoop dat ik het steeds eerder doorkrijg en op tijd op mijn eigen rem kan trappen….voor nu krijg ik hulp van mijn omgeving.. hierin is mijn partner heel belangrijk…maar ook God trapt dus af en toe voor mij op de rem…..pech dat ik het soms achteraf pas zie dat die periode goed is…..maar als je er middenin zit is het zo heftig…pfff…
Vindt het soms zo ontzettend moeilijk om leuke dingen los te laten…vaak heb ik voor de leuke dingen in mijn hoofd nog wel de energie voor…maar lichamelijk niet meer..en krijg die twee maar eens in balans….
Toch zijn het twee verschillende dingen die wel met elkaar in verbinding staan…..want als het lichamelijk niet goed met je gaat dan ga je dat op den duur geestelijk toch wel merken…en andersom ook..en als je dan je hart (je geestelijk leven) zo noem ik het maar even gemakshalve er ook nog bij wilt betrekken, want die heeft zijn voeding en balans ook nodig ja dan raakt je hele Zijn totaal uit balans….
En hoe krijg je deze drie Lichaam Geest en Ziel nu weer een beetje in balans?
Ik ga het proberen je te vertellen zoals ik het zie natuurlijk en zoals ik het doe, dit zal natuurlijk voor iedereen weer anders zijn…
Zorgen voor je Lichaam: Luister naar je lichaam…je hebt er maar 1 en daar moet je het mee doen…maar wees ook lief voor je lichaam, zorg goed voor haar d.m.v de drie R,s Rust Reinheid en Regelmaat, ook is gezonde voeding een belangrijke bron van welzijn voor je….
Zorgen voor je Geest: Als goed je ontspanning en inspanning in balans is krijgt je geest voldoende tijd om na Inspanning weer goed op te laden door de ontspanning die je dan neemt….dit betekend dus dat je “Zorgen voor je lichaam” ook serieus moet nemen.
Zorgen voor je Ziel: Je relatie met God: Als je tijd neemt en investeert in je relatie met God dus met hem praten/bidden, uit zijn Boek/Bijbel lezen, bouw je aan de relatie met God en aan je eigen innerlijk welzijn, en wat ook belangrijk is contacten met mede christenen…geloven kun je niet alleen daar heb je anderen bij nodig…ook om opgebouwd te worden maar ook om getroost te worden als het moeilijk is…anders had God Adam wel alleen op de wereld gezet en had Hij Eva niet gemaakt en daaruit al de andere mensen het leven gegeven…een mens is ook in dit opzicht niet bedoeld om alleen te leven…doordat je werkt aan je innerlijke welzijn, je ziel ben je beter bestand tegen alle situatie,s die op je pad komen en ja dan kun je het juist aan…..en bovenal je weet waar je met je lichamelijke en geestelijke problemen naar toe kan gaan…
En dan ervaar je RUST…
Maar wat is het lastig om aan deze dingen te voldoen…..
Natuurlijk ging ik wel naar de kerk..natuurlijk las ik wel stukjes tekst die voorbij kwamen op facebook…of via mail maar echt tijd ervoor nemen…echt met God praten….ik schaam mij diep naar God toe dat ik dit zo heb laten versloffen……het voelt net zoiets als heb je een hele tijd niks meer van je laten horen naar een goede vriend of vriendin…..pff dan kun je je soms ook zo schuldig voelen, ik weet niet of jij dat kent??
En wat is het dan geweldig om te weten dat God mij niet vergeet….dat Hij gewoon er altijd is en ook altijd dezelfde blijft….eigenlijk niet te begrijpen met ons verstand…..wij als mensen hadden al gauw gezegd….Nou daar hoor je ook niks meer van…wat is dat nou voor vriend/vriendin…
En dan te weten dat God een God van Trouw is en een God is van vergeven…..en dat Hij gewoon weer met je verder gaat, verder waar je met Hem was gebleven als jij tegen Hem zegt… Sorry!!!
Wauw……kun jij dit gevoel met mij delen….hoor het graag van je!
Reni En Elisa
Herstel Mijn Eerste Liefde
Vader in de hemel
die zoveel om mij geeft
dat U in Uw genade
Uw Zoon gegeven heeft
Dank U voor Uw liefde
Uw eindeloze trouw
dat ondanks al mijn falen
U zegt: “Ik hou van jou”.
Herstel mijn eerste liefde
die ik ooit had voor U
want ik wil van U houden
nog zoveel meer dan nu.
Mijn hart moet weer gaan branden
zoals het heeft gedaan
vol vuur en vol van hartstocht
die nooit meer weg zal gaan.
De drukte van het leven
trok mij met zich mee.
De liefde die vervaagde
de passie die verdween.
Ik was U niet vergeten
maar nam de tijd niet meer
om in uw woord te lezen
bij U te zijn o Heer
Herstel mijn eerste liefde
die ik ooit had voor U
want ik wil van U houden
nog zoveel meer dan nu.
Mijn hart moet weer gaan branden
zoals het heeft gedaan
vol vuur en vol van hartstocht
die nooit meer weg zal gaan.
Herstel mijn eerste liefde
die ik ooit had voor U
want ik wil van U houden
nog zoveel meer dan nu.
Mijn hart moet weer gaan branden
zoals het heeft gedaan
vol vuur en vol van hartstocht
die nooit meer weg zal gaan.
Herstel mijn eerste liefde
die ik ooit had voor U
want ik wil van U houden
nog zoveel meer dan nu.
Mijn hart moet weer gaan branden
zoals het heeft gedaan
vol vuur en vol van hartstocht
die nooit meer weg zal gaan.
Vader in de hemel
met eerbied vraag ik nu
of U mij wilt vergeven.
Ik kan niet zonder U
Dank U voor Uw liefde
Uw eindeloze trouw.
En Vader, ik wil zeggen
dat ik zoveel van U hou.
Dit lied kon even niet zingen zonder dat de tranen over mijn wangen rolden….het raakte mij zo…en tegelijk een ongelofelijke dankbaarheid dat je altijd weer terug mag komen…..
En dan ga je dus door een heftige periode en denk je dit is teveel Heer, dit gaat niet lukken en dan die tekst…pfff
U hebt geen beproevingen te doorstaan die niet voor mensen te dragen zijn. God is trouw en zal niet toestaan dat u boven uw krachten wordt beproefd: hij geeft u mét de beproeving ook de uitweg, zodat u haar kunt doorstaan.
Maar op een gegeven moment merk je…“hé ik heb het aan wel aan gekund….ik ben er doorheen gekomen, en dat het net niet teveel was….en dat je het gered hebt…dat je er nog bent…dat je nog leeft!!!
En dan wordt de tekst WAARHEID…..en gaat de tekst voor je LEVEN!
Ja ik ben zo moe….. zo moe van het strijden….. in plaats van dat je ziek bent en de tijd en de rust krijgt om te herstellen, ben en blijf je nog voortdurend aan het knokken aan het strijden voor je eigen huisje boompje beestje.
Aan het vechten en knokken om de eindjes aan elkaar te kunnen blijven knopen, te strijden om te krijgen waar je eigenlijk recht op zou hebben maar door dit LAND helaas niet meer vanzelfsprekend blijkt…
Ja en dan heb je ME…. en de rest, aandoeningen wat niet erkend wordt maar waardoor je tussen wal en schip valt, omdat je ziekte niet erkend wordt dus volgens instanties en sommige doktoren tussen de oren zit, moet je je zelf maar redden terwijl je dat niet kan….
Doordat je lichaam continu jou in de achteruitversnelling zet…. doordat je lichaam steeds de signalen afgeeft dat je echt moet gaan liggen, anders steekt je lichaam er wel een stokje voor……. door gewoon te zeggen doe het zelf maar en je letterlijk onderuit gaat…. ja ik weet ik lijk heel sterk, ja ik ben een optimistisch persoon (gelukkig), maar als letterlijk je alles afgepakt wordt, en daardoor de ontspannende dingen zelfs niet meer mogelijk zijn, je nog meer aan huis gekluisterd bent…. blijf dan maar eens optimistisch……
En ik weet ik ben niet de enige in dit LAND, helaas heb ik heel veel (medestrijders) die net zoals ik moeten knokken om overeind te blijven, lichamelijk, geestelijk maar ook financieel….. en als je dan bijna alles ontnomen wordt, puur omdat je aandoening niet erkend wordt, dus simpelweg niet bestaat, geen hulp krijgt om simpelweg door de bomen het bos te vinden, waardoor je alles zelf moet uitzoeken, waardoor de stress zo hoog word en je geestelijk er bijna weer aan onderdoor gaat…..en je financieel door alle regeltjes en wetjes aan de grond komt te zitten…. omdat je ettelijke eurootjes boven het minimum uitkomt waardoor je voor allerlei potjes buiten de boot valt….. en ze denken ook nog dat je door middel van die paar eurootjes alles kan blijven doen…want je zit er toch boven??? Maar het is nog al een groot verschil als je een potje kunt krijgen van €100,00 euro en zelf €10,00 boven het minimum uitkomt…dat is wel even snel gerekend 90,00 verschil….. denken ze echt dat wij het dan van €10,00 kunnen doen??? Hoe krom zit deze wereld in elkaar…… en ja…..
HOE BLIJF JE DAN NOG POSITIEF?????
Ja oke ben het lang geweest, misschien wel te lang mijn best gedaan…… te lang een big smiley gehad…
En dan heb IK gelukkig nog een partner…. een schat van een man….. iemand die voor mij door het vuur gaat……..en wat ben ik blij en gezegend met hem…. maar ook hij is door alle stress van de afgelopen twee jaar geknakt….. hij is voor mij blijven zorgen…. en wat het erge is… al de mensen die voorbij zijn gekomen van instanties, met allerlei belovende woorden…. je blij maken met mooie woorden…. ja dit is oneerlijk, ja wij gaan u helpen want u heeft er recht op… ja dit gaan wij wel winnen…… ja ik zie wel dat het goed komt…. nou mooi niet piet…….
Als dan alles tegenzit, en zelfs de artsen elkaar tegenspreken… dan is het toch het makkelijkst dat men zijn handen er van aftrekt????
Ach zij gaan weer naar huis, en kruipen s,avonds in hun bedje en draaien hun om en doen hun oogjes dicht en gaan slapen….. wij liggen uren wakker…. wakker hoe moet het verder…. hoe wordt ik morgen wakker?? met hoeveel pijn…. hoe moe wordt ik wakker……… hoe gaat mijn lichaam zich vandaag tegen mij keren??? welke lichaamsdelen/functies kan ik vandaag niet gebruiken???? elke morgen is het weer een verassing… en de onderzoeken blijven maar doorgaan…. want ja er is wel wat met u aan de hand hoor!!! maar wat????? ja dat weten we niet… en ik wordt steeds vermoeider en wanhopiger.. en niet alleen ik, ook mijn lieve man….. want je bent NOOIT alleen ziek…. helaas niet….
En ja omdat je geen zorg krijgt, althans niet de juiste had mijn lieverd geen andere keus dan minder te gaan werken…. ook omdat er op de werkplek helaas in Nederland weinig oog is voor Mantelzorgers…. maar dat niet alleen, mijn man heeft ook nog een WSW indicatie en dan zou je toch zeggen dat je de nodige begeleiding krijgt…maar nee in Nederland kennen ze dat niet… want iedereen heeft het druk… ja zelfs de instanties die er voor opgeleid zijn om je daarin te begeleiden…. zoals stichting MEE… zelfs die worden door de instantie Gemeente met de handen op de rug tegen de muur gezet…want owee…….als die nog iets zouden vinden waardoor wij wel recht op hulp zouden kunnen hebben dat kan niet!!!!
Dus nog minder financiële ruimte… maar van alle kanten beloftes… het komt goed…. u heeft recht op dit, op dat…. en nu blijkt dat het loze beloftes waren…… maar terugdraaien kun je niks… want ze zien je aankomen…. bang dat door de druk van de mantelzorgtaken, zullen we toch niet het maximale uit onze werknemer kunnen halen….
Dus weer een jurist… weer een advocaat… maar moeten wij ze nog geloven???? Echt niet…. maar als je geen hoop meer kunt hebben, geen moed meer kunt vinden, dan komt het spreekwoord moet verloren al verloren dichtbij…
En dit allemaal door een ziekte die niet wordt erkend… herkend…. en geaccepteerd dat het een invaliderende ziekte is… en mede lotgenoot heeft het verwoord in onderstaande blog……
Willen jullie de tijd nemen om het te lezen???… Alvast bedankt….
En ja waar is God dan in dit hele verhaal…. in al deze ellende… in al dit onrecht….??????
Moeilijk… ik weet Hij is er… ik weet Hij is erbij en zorgt voor ons… en tot nu toe is dat ook nog steeds waarheid…en ja Hij geeft kracht…. maar soms… soms dan schreeuw ik het uit naar Hem…. simpelweg omdat ik het dan niet meer weet…. simpelweg omdat ik dan wanhopig ben.. en ja waarom schreeuw ik het dan naar Hem uit?
Omdat ik weet dat Hij de antwoorden heeft.. Hij weet hoe het allemaal komt… Hij heeft mijn leven in Zijn hand.. Hij heeft mij gemaakt…maar dan mag ik mij vast houden aan de belofte dat ik niet boven mijn eigen kunnen verzocht wordt…. maar pfff wat is dat soms moeilijk…… echt…. wat slaat de twijfel dan soms toe… Heer waarom….wanneer houdt het op…. en weet je die vraag mag je gerust God stellen… waarom gebeurt dit Heer… oké antwoord krijg je niet altijd en pas later zie je soms waarom…. maar God begrijpt waarom we het vragen… Hij begrijp waarom we dan twijfelen, bang zijn, zorgen maken….wij zijn maar mensen en Hij houdt zoveel van ons… maar Hij zegt ook
Wees niet bezorgd, heeft God gezegd
Want ik zal steeds voor je zorgen
Altijd, nu, vandaag en ook morgen
Ik heb mijn armen om je heen gelegd.
Kijk maar naar de vogels in de lucht
Ze krijgen eten in alle overvloed
God, de Heer is het, die ze voedt
Er is niet één die Hem ontvlucht.
Jij bent veel meer waard dan zij
God weet wat je nodig hebt, elke dag
Zolang je op deze aarde leven mag
God, de Heer, Hij blijft je steeds nabij.
Wij mensen maken ons vaak zorgen
Over onze kinderen en ons bestaan
En kunnen de problemen soms niet aan
Heel veel dingen zijn voor ons verborgen.
Toch zegt God, maak je maar geen zorgen
Want ik ga met je mee door het leven
God wil ons helpen en ons het beste geven
Wees niet bezorgd voor de dag van morgen.
( Uit het Bijbelboek Mattheüs)
Fedde Nicolai
Hij begrijpt ook waarom wij ons zorgen maken….. en Hij wil ook niet dat dit allemaal gebeurt…. dit is het werk van mensen… God wil dat het goed met je gaat…. dat je blij bent….. dat je gezond bent… maar helaas leven wij in een gebroken wereld waarin dit niet vanzelfsprekend is… maar wij hebben wel een hoopvolle toekomst dat eens dit voorbij is…. dat eens dit moeilijke leven stopt en wij in eeuwigheid in een perfect lichaam in een perfecte omgeving mogen leven…
En tot die tijd mogen wij ons aan het bovenste gedicht vasthouden… als wij steeds maar weer terugkeren naar Hem…. Hij zorgt en dat doet Hij bij mij door middel van muziek.. teksten….en plaatjes… en zijn Woord…. maar je moet Hem wel gaan opzoeken….. Hij wil zo graag dat je Hem dan opzoekt en je het bij Hem brengt en dan zal Hij er mee aan de slag…. maar wat is dat moeilijk loslaten… VERTROUWEN dat het goed komt…. Vertrouwen dat Hij jou leven in Zijn hand heeft…. en dat gaat met vallen en opstaan…..want soms snap ik echt geen snars van het leven……
En ja op dit moment ben ik gevloerd…. maar Hij raapt mij wel weer op als ik Zijn hand vastpak… elke keer kom ik weer sterker uit de strijd….. want Hij is erbij….
En soms staat je leven stil door toedoen van andere mensen…. van instanties… en kun je even helemaal niks…..tijdelijk je hobby’s en andere dingen aan de kant zetten….. wat pijn doet… echte pijn….. en je wereldje wordt helaas steeds kleiner…… omdat door alle stress… en je lichamelijke en financiële ongemakken je er niet zomaar op uit kunt………en dan is het een kunst om wel de kleine dingen te pakken… die nog wel lukken en kunnen en daar van te gaan Genieten….Iedereen heeft dit op zijn tijd nodig……en ja van te voren calculeer ik in dat ik na die tijd in moet leveren…..en soms heb ik dat ervoor over…
Het leven is soms net een achtbaan….. Het is bij mij hollen of stilstaan… en hoe stap je uit die achtbaan….. hoe zet je je leven even stil….
pffff Moeilijk.. en ja dan heb je weinig tijd om te bloggen of je site bij te houden maar mijn man is vanavond zijn hobby aan het uitoefenen en kan ik heerlijk even schrijven, ja even uit die achtbaan stappen en van mij af schrijven want dat heb je af en toe hard nodig.
Ik heb in mijn vorige blog nog gezegd dat er met Pasen nog meer bijzondere dingen zijn gebeurt en dat ik dat in een aparte blog zou vertellen… Nu bij deze….
Tweede Paasdag besloten wij naar Simply Jesus te gaan van David de Vos Stichting Go And Tell, omdat we als vrienden van Go and Tell kaartjes binnen hadden kregen. Eigenlijk kon ik niet gaan, want ik had zo veel pijn. Maar ik wilde er toch naartoe. We hadden een fantastische dag en werden enorm gezegend door de woorden van David geïnspireerd door de Heilige Geest.
Het begon al bijzonder want er kwam een jongeman met een hoedje op naar mij toe. Hij zei: ‘Ik wens u de opstandingskracht van de Here Jezus toe. En hij zei er achteraan: ‘God is enorm van u aan het genieten.’ Ik vond dat een beetje gek, maar eigenlijk ook heel bijzonder.
Aan het eind van de eerste preek zei David de Vos: ‘Neem een beeld in je hoofd van hoe jij jezelf ziet, en daarna een beeld van hoe God je ziet. Toen kreeg ik een beeld dat ik op mijn benen God stond te prijzen, stralend als de zon. Dat beeld schoof ik terzijde, omdat ik nu eenmaal moest accepteren dat het niet zo is. ‘S middags kwam de preek van Michiel Koelewijn een vriend van David ook dichtbij. Het ging erover dat we God moesten vertrouwen over het feit dat Hij zijn werk af zou maken. En ik kreeg in mijn hoofd dat God mij ook iets beloofd had dat Hij Zijn werk in mij zou afmaken.
In de laatste pauze zat ik in het restaurant en toen kwam er een kale man op mij af. Hij maakte een praatje en vroeg mij toen: ‘Waarom zit je in een rolstoel?’ Meteen voelde ik me ongemakkelijk, want ik was weer een potentieel slachtoffer. Als je in een rolstoel zit, komen er altijd veel mensen naar je toe om voor je te bidden. Dit had ik al vaker meegemaakt en was al helemaal voorbereid om mij niet in te laten pakken.
Terwijl wij aan het praten waren kwam weer die jongen met dat hoedje langs. Hij zei niets, lachte en stak zijn duim omhoog en weg was hij weer.
Maar die kale man sprak verder en vertelde dat God mijn Vader, mijn Pappa is en dat Hij mij natuurlijk het liefste gezond ziet en dat het Hem verdriet doet dat ik in de rolstoel zit. Dit geloofde ik zeer zeker, het is absoluut niet Gods wil dat er verdriet en ziekte is…. Dat is gekomen tijdens de zondeval en zal ook pas goed komen als de Here Jezus terug komt of wij bij Hem zijn…
Toen vroeg hij of hij voor ons mocht bidden. Ik zei bidden mag altijd.. dat vraagt God ook van ons.. De man bad niet voor genezing, maar hij vroeg God of mijn denken vernieuwd mocht worden – en mijn verleden gewist werd uit mijn herinneringen. Ook bad hij voor een vervulling met de Heilige Geest.
Tijdens het bidden was het heel bijzonder, want ik begon mee te bidden en vanuit het niets zong ik het opwekkingslied 581; “Ik wil heel dicht bij u zijn als een kind bij de vader op schoot!” Dit overkwam me nooit eerder.
Toen zei de man: ‘Kom, ga maar staan.’ Eigenlijk had ik daar helemaal geen zin in, want ik wilde geen poppenkast in een vol restaurant. Ik dacht ik wil niet, straks staat iedereen te kijken enz.. enz.. Maar het was alsof ik ineens uit de rolstoel geduwd werd. Ik ging staan en vanaf de eerste stap liep ik recht… van de hele ataxie was geen sprake meer mijn coördinatie tussen mijn hersenen en mijn lichaam was weer helemaal hersteld…
Zo instabiel ik was, zo stabiel liep ik nu! Ik liep naar hem toe, we omhelsden elkaar en we straalden allemaal!
Ik draaide me naar mijn man toe, maar wilde toch die kale man nog even bedanken. Dus draaide ik mij weer terug maar die man was ineens verdwenen. Het was net of was hij er nooit geweest, en de mensen om ons heen gingen gewoon door met de dingen die ze aan het doen waren, ze schonken helemaal geen aandacht aan ons. Het was net of was er helemaal niets gebeurd..
Heel bijzonder… ik dacht wat hebben wij een liefdevolle God, Hij wist precies wat ik nodig had en ook wat ik absoluut niet wilde…. Hij houd dus zoveel van mij dat Hij hier ook gewoon voor zorgde…
Ik ben lopend achter de rolstoel weer terug gegaan naar de zaal, we zaten doordat ik in een rolstoel zat vooraan. Tijdens het zingen kon ik gewoon gaan staan; Ik stond….Hem lovend en prijzend stralend als de zon! Precies zoals dat beeld dat God me had gegeven tijdens de ochtenddienst….Wauw….
Natuurlijk begonnen na een poosje mijn benen ongelofelijk te trillen want mijn spieren zijn natuurlijk ongelofelijk slap.
Bij de laatste oproep van David voor vervulling met de Heilige Geest, stond ik op om daar gehoor aan te geven. Toen ik daar stond dacht ik dat mijn man mijn hand pakte. Maar het was mijn man niet die mij vastpakte want hij stond zelf ook in aanbidding. Nee het was God…het was zo overweldigend ik voelde het echt….God raakte mij zo diep…. Ik heb zo gehuild…. Ik voelde dat ik vol stroomde met Zijn liefde….. opnieuw… HIJ HOUDT VAN MIJ EN HOUDT MIJ VAST!!!
Terwijl ik daar stond kwam weer die jongen met dat hoedje langs. Zei niets, lachte met een big smile en weg was hij weer………………
God heeft een wonder gedaan, hij heeft mij letterlijk en figuurlijk weer met beide benen op de grond gezet… God heeft de verkeerde coördinatie in mijn hersenen naar mijn lichaam toe genezen waardoor ik letterlijk weer met beide benen op de vaste grond kon staan, en Hij heeft figuurlijk mij met beide benen weer op vaste grond in mijn denken gezet, mijn denken vernieuwd, in die zin dat ik dingen eerder los kan laten, situaties gauwer naast mij neer kan leggen, denken dat het om Hem gaat, dat het gaat om Hem 100% te vertrouwen..Dat Hij het beste met mij voorheeft.. Dat mijn taak is om in Zijn liefde te rusten… niet continu bezig zijn om anderen het naar de zin te maken..mijzelf wegcijferen. Je mag best af en toe wat egoïstisch zijn….. Mijn please gedrag is een heel stuk minder geworden….Ik heb een enorme rust gekregen… Het gaat erom dat ik God please en niet anderen….Mensen teleurstellen altijd elkaar, hoe goed je het ook met iemand voor hebt….maar Hij stelt NOOIT teleur…. Hij is mijn Toekomst…
Ik heb beide mannen niet meer gezien….. ik weet ook niet of ze echt hebben bestaan… Voor mij waren het twee engelen door God gezonden…..
Waarom deel ik dit nu? Omdat ik hoop en bid dat mijn verhaal een bemoediging mag zijn voor andere mensen die ook worstelen met wat er in hun leven gebeurt, maar God is een God van liefde, Hij houdt zoveel van jou dat Hij het beste met jou voorheeft….
Het is absoluut niet zo dat als je maar blijft volharden en bidden en geloven dat God dan wel geneest… soms doet God het ook niet…. En waarom?? ik weet het niet… daar kan ik helaas geen antwoord op geven… maar dan mogen we biddend om elkaar heen staan en dan mogen we weten dat Hij er wel bij is en kracht geeft, nieuwe kracht….om samen de strijd aan te gaan….
God geeft ook mensen om je heen om samen door de strijd te gaan, om bemoedigd te worden door er voor elkaar te zijn… door voor elkaar te blijven bidden… het is zo nodig om elkaar voortdurend bij Gods troon te brengen… elkaar te helpen, want we blijven leven in een gebroken wereld, en er zal strijd blijven, er zal ziekte blijven, en ja ook ik heb nog steeds mij beperkingen zoals Autonome neuropatische Dysfunctie, mijn Diabetes die vervelende stadiums bereikt zoals zenuwen die uitvallen en nog steeds heb ik mijn hulpmiddelen nodig, en door mijn ME ben ik zo vreselijk vermoeid dat ik nog steeds mijn balans elke dag moet zoeken en dat gaat met vallen en opstaan.
Maar ik heb wel geleerd dat Hij erbij is… dat Hij niet loslaat…. Dat Hij zoveel van je houdt…
Hij heeft jou gezocht, Hij heeft jou gewild….Hij heeft jou gemaakt omdat Hij jou wilde, Jij bent Zijn Parel, de Parel die Hij weer zocht omdat jij Hem aan de kant had gezegd en dacht ik kan het zelf wel, maar Hij heeft jou weer gevonden, en om die Parel weer in Zijn bezit te krijgen moest Hij de Hoogste prijs betalen en dat heeft Hij gedaan door zijn eigen zoon te geven zodat jij weer Zijn parel kon zijn…
Ik geloof dat wij pas volledige genezing ontvangen als we bij God zijn. Dan zal ons dat gegeven worden… dan krijgen we een perfect en volmaakt lichaam en als wij ons vasthouden aan die belofte en geloven in de Here Jezus mogen wij daar ook verlangend naar uitzien.
Het is zo belangrijk om voor elkaar te blijven bidden…..God hoort ons zeer zeker en Hij laat ons niet los, ook al lijkt de situatie hopeloos, Hij heeft alles in Zijn hand….. ook jou leven…..laat het een bemoediging voor iedereen zijn… en gebeurt het niet meer op deze aarde, dan gebeurt het als wij bij God zijn, want dan zijn wij perfect zonder gebrek of enige beperking, wat een enorme mooie bijzondere Toekomst… een Toekomst om naar uit te zien..
En nu zult u zeggen: “maar waarom heb je dan nog steeds al die andere aandoeningen en beperkingen?” God geneest toch niet half???? Ja waarom? Geneest God dan niet helemaal???? Ik weet het niet… dat antwoord heb ik ook niet, en ik berust erin….. Ik geloof dat God geeft wat wij nodig hebben en Zijn liefde is zo Groot…
Mijn spieren zijn nog steeds heel zwak, en ik ben ontzettend moe en ik merk dat ik heel rustig aan moet blijven doen. De pech is dat mijn spieren niet meer herstellen op dit moment, en doordat ik nu wat meer doe qua bewegen met mijn spieren en ze niet herstellen gaan ze alleen maar nog meer achteruit, bv: als je een hele dag hebt gewerkt weet je dat je een goede nachtrust moet hebben om je lichaam te laten herstellen, zodat je de volgende dag weer met een uitgerust lichaam je werk kunt doen, maar als je niet gaat slapen dan gaat je lichaam in volle kracht door met het gevolg dat je na ….. dagen volledig instort en je lichaam dus niks meer kan, zo is het ook met mijn spieren, ze herstellen niet meer, maar ik gebruik ze wel al is het met mate… met het gevolg dat ik nog veel meer pijn in mijn spieren heb….en daardoor dus uit moet kijken met wat ik wel doe en wat ik niet doe…..om zo weinig mogelijk de vervelende vruchten te plukken en ik het langer vol houdt.
Dus lief zijn voor je zelf….. dat heb ik hier zeker door geleerd…
Maar ik ben allang blij dat mijn coördinatie terug is en ik niet meer dronken ben als ik loop, dat ik niet meer de afwijking heb om naar links te lopen…..en daar ben ik enorm DANKBAAR voor!!!
Hoe wij gekomen zijn om de afslag te nemen naar Twente…. om daar ons leven verder te gaan leiden….
Een paar weken geleden deelde ik een conversatie die ik had met mijn lichaam
Ik eindigde toen dat ik op een kruispunt stond in mijn leven en ik nog niet duidelijk wist welke kant ik op zou gaan…. maar dat mijn leven opeens deze wending zou krijgen…… dat had ik nooit durven of kunnen dromen…
Mijn lichaam liet mij ongelofelijk in de steek…. maar ik had niet veel keus en bleef ademen en doorgaan.. wat ik wel merkte was dat ik onbewust het los liet en begon te accepteren dat dit mijn leven zou zijn… samen met mijn lieve echtgenoot en God, moest ik er het beste van maken…
Ik kreeg steeds meer aanvallen van onwel worden een soort van flauwvallen op een gegeven moment toch maar even langs de huisarts gegaan en die heeft mij toen uitgelegd wat er aan de hand was.
Toen ik dit hoorde en er ook over las viel het kwartje.. dit kwam er wel extra overheen want ik had natuurlijk ook nog de beschadiging van mijn kleine hersencellen en spiercellen door de vele medicatie die ik had gebruikt.
Inmiddels hadden we contact gehad met de WMO en we konden verhuizen naar een meer aangepaste woning, met een aangepaste keuken, aangepaste badkamer met tillift enz… ik was best wel blij met dit aanbod.
Het paasweekend kwam er aan en we zijn een weekendje weggegaan…. even afleiding zoeken.. we hadden een chalet gevonden op christelijke vakantiesite waar we goedkoop een chalet konden huren… we waren wel toe aan een weekendje weg en het paasweekend hadden we best wel veel dingen te doen in Overijssel dus kozen we voor een chalet in Ommen…
We zijn donderdagavond naar optreden van Adriann Snell met The Passion in samenwerking met de Choir Company geweest, helaas konden we zelf niet meer mee optreden omdat ik door mijn ziekte niet de laatste oefendag er bij kon zijn.. maar nu konden we er toch bij aanwezig zijn en dan van de andere kant van het podium en wat hebben we genoten van hun optreden…. prachtig ook enorm mooie foto,s van kunnen maken!!
Wij waren er niet voor niets bij, heerlijk om onze zangfamilie ook weer te ontmoeten!!!
Kortom we gingen voldaan ook weer terug naar Ommen…. de volgende dag heerlijk uitgeslapen en vrijdag in de middag kwam de oudste dochter en de jongste zoon van mijn man langs omdat hij de week er op jarig was.. het was erg gezellig en zo zei de oudste dochter tegen mijn man heb jij de wmo ook gevraagd of jullie kunnen verhuizen naar Twente met de zelfde condities als dat jullie naar het andere huis gaan verhuizen.. Dit hadden we nog niet gedaan en eerlijk gezegd ook niet aan gedacht……
Wij hebben al heel lang het verlangen om te verhuizen naar Twente maar er waren geen mogelijkheden maar door de vraag van de dochter werden we wel aan het nadenken gezet…. ze zijn weggegaan en wij hebben er samen over gesproken en voelden dat we dit nog wel moesten doen, dan hadden we in ieder geval alle kansen aangegrepen om te verhuizen naar Twente.. ging de WMO niet akkoord nou ja dan was er niks aan te doen… wij wisten ook dat als we nu verhuizen zouden naar het andere huis dat Twente voorgoed voorbij zou zijn…..
Zo gezegd zo gedaan… en we hebben er ook voor gebeden… wij wilden dit wel samen met God doen.. God wist dat wij al heel lang het verlangen hadden om weer terug naar Twente maar wij hadden de mogelijkheden niet.. en wij wilden wel doen wat God van ons vroeg…. ons verlangen is om te doen wat God van ons vraagt…. zodat ook Zijn zegen er op rust…
We hebben het losgelaten en zijn gaan genieten van het weekendje…
Zaterdags hebben we heerlijk genoten van het prachtige weer en een heerlijke wandeling gemaakt in de bossen van Ommen..
S’avonds zijn de oudste zoon en vriendin langs geweest en dit was ook erg gezellig..
Zondag hebben we rustig aan gedaan en lekker gerelaxt omdat wij 2e paasdag naar Zwolle zouden gaan naar het Paasevent van David de Vos…. en ik wilde mijn krachten sparen..
We zijn daar geweest en een prachtige dag gehad… hier zal ik in een aparte blog over vertellen anders word dit wel een heel erg lang verhaal…
Dinsdag na Pasen was ons weekendje al weer voorbij en wij zaten s’morgens aan het ontbijt… en ineens zei een stemmetje in mij.. kijk eens op de website van de woningstichting in Twente… ik dacht oké, ik luister en ben gaan kijken op de site.. ..wij stonden al een poosje in geschreven, dit hadden we gedaan omdat we toch, al zou het in de verre toekomst zijn, te verhuizen naar Twente en zo bouwden we wel punten op… ik ging kijken en daar stonden twee levensloop woningen op… ik schrok een beetje, want in januari hadden wij voor de grap gereageerd op een woning om te kijken hoe hoog we al op de lijst stonden (dit adviseren ze) en wonder boven wonder hadden we die woning ook nog aangeboden gekregen… maar we moesten het negeren omdat we helemaal geen mogelijkheden hadden om te gaan verhuizen.. ik had steeds al op de site daarna gekeken om te zien of het huis weer opnieuw aangeboden zou worden gewoon uit nieuwsgierigheid… pffff wat kan een mens dan nieuwsgierig zijn…maar dat gebeurde niet en ik dacht nou ja, hij is dus verhuurd aan een ander.. maar dat gaf immers niks want we konden er toch niet er naar toe….
Nu keek ik dus weer en welke woning werd weer aangeboden??… u raad het al het huis wat wij toegewezen hadden gekregen en dan ook nog het huis er naast dus twee dezelfde woningen.. ik liet het mijn man zien en natuurlijk reageerde ik enthousiast… zoals ik ben…. nu heb ik gelukkig een hele nuchtere man en die zei laten we nou eerst de reactie maar afwachten van de WMO waar we een mail naar toe hebben gestuurd… ik zei ja je hebt gelijk.. ze zullen het toch wel niet doen….
We hebben de chalet schoongemaakt en zouden in de auto stappen weer naar huis.. zo zegt mijn man: “toch ook wel nieuwsgierig geworden” zullen we even langs het plaatsje rijden en even kijken bij het huis???? we zijn tenslotte aardig in de buurt… we keken elkaar aan en ja waarom ook niet, dus zo gezegd zo gedaan en hebben het bekeken…. en zijn toen naar huis gereden….
Wij kwamen thuis en daar rolt het mailtje van de WMO in de bus….. ik ging het lezen en ik viel stomverbaasd achterover en zei tegen mijn man “nu moet je eens luisteren wat ze schrijven… nu hadden we heel veel negativiteit meegemaakt met de WMO dus veel goeds verwachten wij niet meer van de WMO…. ik las de mail en daar stond kort gezegd letterlijk waar wij voor gebeden hadden…..
U kunt met dezelfde condities verhuizen naar Twente…….
Onze God is zo groot….. we hadden al zolang gebeden om antwoord… al zolang gevraagd om duidelijkheid waar wij ons leven op moesten bouwen…. waar God ons wilde hebben… hier in Friesland of in Twente….. al die twee jaar dat mijn man hier nu woonde en de anderhalf jaar dat wij getrouwd waren hadden we eigenlijk niet de rust dat hier ons plek was, maar andere mogelijkheden hadden we niet…. toch?????
En nu was ineens de weg open….. opengebroken door God….. wij ervoeren hierdoor zeker dat als God ergens deuren dicht doet er ergens anders deuren opengaan….
En ik kreeg een enorme rust over mij heen en mijn man ook…. ik weet nu 100% zeker dat ons plek in Twente zal zijn en God gaat met ons mee.. natuurlijk zal het niet altijd makkelijk zijn… ik ben natuurlijk een geboren Fries.. maar er ligt ook een uitdaging voor mij… en ja we maken allebei een nieuwe start… we komen in een hele nieuwe stad te wonen waar wij beiden geen verleden hebben liggen waardoor wij allebei kunnen beginnen aan een nieuw begin….
In Friesland ligt voor ons allebei een heel verleden.. mooie momenten, minder mooie momenten en vooral voor mij minder mooie momenten…. maar ik wilde niet vluchten… ik wilde door mijn proces heen hoe moeilijk soms ook….en Gods timing is perfect, anderhalf jaar geleden zou ik er nog niet aan toe zijn geweest, maar God wist de tijd en wanneer ik en mijn man er klaar voor zouden zijn…wij willen soms zo snel, ook omdat wij het hele plaatje niet overzien maar God gelukkig wel……en wat is het dan fijn dat God de dingen tegenhoud en pas de deuren opendoet als de tijd rijp is…… Vertrouwen is de sleutel…….
Ik zie dit ook absoluut niet als een vlucht… ik heb anderhalf jaar nu begeleiding van een christelijke begeleidster een coach die mij elke week bij de hand neemt en samen met mij door de hoogte en diepte punten gaat en ik pluk daar echt de vruchten van, ik wordt steeds sterker na alles wat ik heb meegemaakt…. zeker emotioneel.. durf meer voor mij zelf te kiezen.. heb door haar geleerd om op eigen benen te gaan staan, niet meer afhankelijk te zijn van anderen….maar ook zelf mijn dingen beslissen..natuurlijk wel rekening houdend met de mensen om mij heen maar tot zekere hoogte.. ik werd van het kleine meisje steeds meer een volwassen vrouw op het emotionele vlak… dit proces had ik zeker nodig na een leven van ellende en medicatieverslaving….. God had mij wel genezen en mij van alle medicatie afgeholpen maar dan komt er een heel proces…. mijn coach zei wel eens tegen mij “je moet het zo bekijken je hebt 20 jaar in Coma gelegen en nu ben je weer wakker geworden maar nu begint het proces van herstel”… iemand die wakker word uit coma moet ook alles weer opnieuw leren….. en nog zit ik in de proces van herstel, maar mag ervaren met de hulp van haar en mijn liefdevolle God dat ik herstel en vorderingen maak en steeds sterker wordt….. met ups en downs…. met mooie momenten en diepe dalen maar elke keer kom ik na een dal weer sterker op de top…..
En het is geen schande om een iemand te hebben die met je meeloopt, God geeft mensen om je heen die je helpen… laat dit een bemoediging zijn voor mensen die ook door de moeiten van het leven het even niet alleen kunnen… schroom niet om iemand te vragen om met je mee te lopen een coach die je handvatten en tips geeft
Zij is een cadeautje die ik heb gekregen van God…. en ik hoop ook dat ze nog een poosje met me mee loopt!!!
Ik was vroeger een stil en teruggetrokken meisje… gemaakt door het leven…. maar nu na mijn scheiding, afbouw van medicijnen, genezing van mijn geestelijke wonden…. wordt ik elke dag sterker…. maar God heelt mij en geeft mij elke keer weer een nieuw perspectief.. heeft mij mijn nieuwe/ oude liefde weer terug gegeven…. God was er altijd bij en gaat nu ook met ons mee…. een nieuwe start tegemoet!!
Op weg naar Twente het zal pas van de zomer worden dat we vertrekken,… er moet nog veel gebeuren maar wat een rust geeft God als je zijn stem verstaat….
Elke morgen als ik op sta kom ik je tegen…. Moet ik met je dealen… met al jou ongemakken..
Weet je wel wat je met me doet????
Weet je wel hoe moeilijk ik het vindt om elke dag jou weer tegen te komen?
24 uur per dag bezorg je mij pijn, lichamelijk maar ook geestelijk…
En het lastige is dan ook nog dat de ene dag de andere dag niet is, het is net of doe je het erom…. Ik heb er niet om gevraagd dat je mij zoveel pijn geeft.. of misschien toch wel?
Had ik maar….. had ik maar gepraat… had ik maar mij geuit.. was ik maar meer voor mij zelf opgekomen… had het geholpen? Ik weet het niet…. Mijn bron van alle ellende ben ik gelukkig kwijt maar het lijkt er op dat jij het stokje over hebt genomen…. En dat vindt ik zo gemeen…
Als ik wakker wordt heb ik het gevoel of heeft mijn geest geslapen maar dat jij de hele nacht hebt gewerkt…en mijn hoofd wil dan gewoon opstaan en jou verzorgen… lekker douchen.. insmeren opmaken zodat jij er weer verzorgd uitziet… maar omdat jij de hele nacht hebt gewerkt wil jij niet dat ik dat allemaal ga doen.. en sommeer jij mij om te blijven liggen.. jij maakt mij dan dodelijk vermoeid omdat jij nog rusten wil… of je geeft mij zoveel pijn dat ik wel moet blijven liggen. Jij neemt op die manier alle plek in, jij wilt dan gewoon dat ik naar je luister, ja dan ben ik wel eens eigenwijs en doe ik wel wat ik wil.. en dan laat je het toe… totdat je genadeloos terug slaat…
Ooo wat moet ik altijd ontzettend rekening met je houden… en dat wil ik niet en dat kan ik niet…. Dat vindt ik zo moeilijk….
Ik ben net begonnen met leven en dan moet ik nu dus leven met jou…. Jij die over mij heersen wil en dat is iets wat ik dus totaal niet meer wil… ik wil leven.. ik wil graag leven zoals ik wil…. Genieten van de dingen die ik leuk vindt niet continu rekening houden met welke afstraffing ik na die tijd weer krijg van jou…
Mag ik leven… mag ik eindelijk leven…. Jij beperkt mij ontzettend…. En ja dan zeg je dat heb je aan jezelf te danken…
Had je mond maar open getrokken… was toch meer voor jezelf opgekomen… had die troep niet geslikt.. en dan geef ik je ook nog gelijk… maar dan zeg ik wel tegen jou:… dat kon ik niet op dat moment….. echt waar ik kon het niet…. Ik durfde niet…. Ik was BANG… ik was zo bang…. Bang om weer alleen gelaten te worden.. bang om weer alles te verliezen…. Ik kon het niet… en nu ben jij het gevolg van mijn zwijgen…. Ik wil nu zo graag leven maar jij houdt mij gevangen…. Jij houd mij voortdurend in de tang….. soms heb ik wel eens een dag dan denk ik en voel ik, oké het gaat wel een redelijk goede dag worden, maar dan doe ik maar eventjes iets, al is het maar was opvouwen.. en na tien minuten is die goede dag weer in duigen…
Hoe kom ik van jou af… ik heb heel wat dokters gezien om er achter te komen waarom jij mij dit allemaal aandoet.. en de conclusie is omdat ik niet heb gesproken… omdat ik niet voor mijzelf ben opgekomen… omdat ik maar overal ja en amen op zei…. Omdat ik maar gewoon letterlijk en figuurlijk alles heb geslikt…
En weet je nu moet ik daar mee dealen… dealen dat ik hier dus elke dag mee wordt geconfronteerd….. 24 uur per dag…elke minuut van de dag wordt ik door jou hieraan herinnerd…. En weet je hoe rustig aan ik het ook doe… hoe ik ook mijn grenzen bewaak.. jij blijft.. jou pijn blijft.. jou moeheid blijft…. Jou ongemakken blijven.. elke keer pak je weer iets van mij af.. elke keer leg je de lat hoger voor mij om mee om te gaan…
Pffff dit is zo moeilijk… en weet je omdat jij mij zo in de steek laat heeft dit ook zijn weerslag op mijn ik zijn…. Ik merk dat doordat jij steeds moe bent, ik steeds minder hebben kan.. ik raak ook steeds vermoeider.. door dat jij mij steeds meer beperkingen oplegt, wat mij ontzettend frustreert, ik merk dat ik weer stiller wordt.. dat ik weer meer in mijzelf gekeerd ben… waarom om dat jij mij dodelijk vermoeid maakt… en mij door de pijn al zoveel prikkels geeft dat ik er simpelweg geen andere prikkels meer bij kan hebben.
Het slaan van een deur.. muziek die te luid staat.. mensen om mij heen die aan het eten zijn.. ik kan het soms niet meer verdragen en dat alleen maar omdat jij mij al zoveel prikkels geeft.. door je moeheid en je pijnprikkels.
En ja wat moet ik dan???? hele dagen op bed gaan liggen??? Ja om de pijn moet ik dat… om de vermoeidheid die jij mij geeft moet ik dat.. om lief tegen jou te zijn moet ik dat…..maar daar doe ik mij zelf geen plezier mee.. ik wordt er alleen maar depressief van.. en lusteloos… dan heb ik het gevoel dat ik niet meer leef… en ik ben net weer begonnen met leven… dus hoe dan nu????
Op bed blijven is geen optie.. van bed is eigenlijk ook geen optie… want dan ga ik al over mijn grens.. zodra ik opsta ben ik al over mijn grens gegaan…
Zo als je leest blijft er niet veel over om met jou te dealen..
Dus… ik kies er dus voor om over mijn grenzen te gaan.. de ene keer meer als de andere keer….. jij slaat toch terug ook al zou ik het niet doen…en dan geef ik af en toe maar aan jou grillen toe….. totdat ik merk dat ik ietsje pietsje meer energie weer heb om….. weer over JOU grens te gaan.. maar ook om mijn ik weer de ruimte te geven… totdat ik weer door jou teruggefloten wordt… en zo is het cirkeltje weer rond….
Weet je de laatste tijd start ik vaak maar met 1 lepel, terwijl een gezond iemand start met 20 lepels…en dan moet de dag nog beginnen….. ik weet echt niet waar ik de kracht nog vandaan haal om de dag door te komen en jou te weerstaan…. Misschien mijn wilskracht om te leven.. want er is maar 1 ding wat ik wil en dat is leven… ik wil genieten… en ik kan niet genieten als ik op bed lig of in de stoel lig…… de muren blijven dezelfde kleur…
Maar een leven met jou is niet het leven wat ik wil… en dan is het zuur dat ik dus de rest van mijn leven wel met jou moet leven…dat ik de rest van mij leven dus elke minuut van de dag herinnert wordt aan mijn “verkeerde keuzes”
Ik kan jou niet uitschakelen jij bent onlosmakelijk met mij verbonden en wij zullen een deal moeten sluiten….. alleen hoe?…. ik weet het niet…althans nog niet… wie weet leer ik dat nog…. ik probeer nu met de dag te leven… mijn dingen zoveel mogelijk te doen en ja als jij mij dan terugfluit dan geef ik er maar aan toe.. ik weet het leven is geven en nemen….. ook hierin waarschijnlijk…..
Maar 1 ding weet ik ook dat God mij iets heeft belooft… er is eens tegen mij gezegd, en dat kwam van God, iemand had een woord van God voor mij gekregen en zei dat God afmaakt waar hij is aan begonnen… nou Hij heeft mij het leven teruggegeven … en Hij zal mij ook de mogelijkheden geven om te leven en het leven te kunnen gebruiken zoals hij dat voor ogen heeft… alleen ik snap er nu nog helemaal niks van, ik kan nu nog niet het niet het hele plaatje overzien, God wel die weet waarvoor ik geboren werd, wat ik zal worden…. Hoe het met mij zal gaan.. en hoe ik uiteindelijk zal zijn als ik bij Hem kom… Maar in de tussentijd is het aan ons om hier ons leven te leven, en ons leven bestaat nou eenmaal uit keuzes… Hij heeft ons een vrije wil gegeven anders waren we allemaal we marionetten geweest, en ja we zijn mens en maken goede keuzes maar ook minder goede keuzes…. Maar wat is het zuur dat dit gevolgen zijn van mijn keuzes,…. Angst…..stilte…. maar ook van andermans keuzes……van personen die mij zo misbruikt hebben op allerlei fronten….
Maar ook in deze tijd (lijdenstijd) mag ik weten dat de Here Jezus ook hiervoor aan het kruis is gegaan voor al mijn gebrokenheid maar ook voor de gebrokenheid van de ander die mij dit allemaal heeft aangedaan….en dat ik mag schuilen in zijn armen.. dat zijn armen om mij heen zijn… eens zal Hij zijn belofte inlossen….
Is het makkelijk nee zeker niet.. jij laat mij gigantisch in de steek en de toekomst is onzeker…. Hoe lang ga jij dit nog doen en waar ga je mij nog meer in beperken… hoever takel je mij nog meer af…
Maar dan heb ik weer twee keuzes…… ik wordt bang… ik wordt stil….
Of… ik ga leven met al mijn beperkingen… met al mijn niet kunnen en ga besluiten te leven en de dingen te gaan doen wat ik nog wel kan en zo goed en zo kwaad als het kan die te gaan ontwikkelen.. en de toekomst los te laten en te vertrouwen in wat nog komen gaat en dat er maar 1 is die mijn leven in Zijn hand heeft…
Op dit moment sta ik op dit kruispunt… welke afslag neem ik?????
Brrrr keuzes ik haat ze……..
Maar…….. ik heb geen keus………wat je ook beslist…. Zodra je iets beslist heb je al een keuze gemaakt……
Een keuze blijf ik maken en dat is LEVEN maar hoe???????
Dat is nu nog een groot vraagteken hopelijk wordt het een uitroepteken….!!!
Afgelopen maandag ben ik dus bij Dr Wolffenbuttel geweest.
Heb een fijn en een goed gesprek gehad…. hij nam mij serieus en begreep ook waarom ik doorzocht, gewoon om het feit dat ik niet serieus genomen werd en dat de diagnoses nooit goed zijn uitgelegd…
Wel was wat ik te horen kreeg pittig…
Ik wist van de Neuroloog al dat mijn kleine hersencellen beschadigd waren geraakt door overmatig medicatie gebruik en van jarenlange stress…. en nu vertelde de professor dat mijn kleine cellen in de spieren ook kapot waren gemaakt door de medicatie en stress… pfff dat is heftig…. hoe geef ik dit een plekje… moeilijk en ik zou nu ook nog niet weten hoe…..
Hoe accepteer je iets wat een gevolg is van een vreselijke tijd…..
Ik ben de dag er na naar de Noorderbrug geweest (een instantie wat mensen helpt met niet aangeboren hersenletsel) ja daar val ik nu ook onder (moeilijk)…… ik moet af en toe echt even slikken en dan zeg ik Heer help wilt u mij helpen om het een plekje te geven? mag ik dit samen met u doen?
Ik heb ook daar een fijn gesprek gehad…. en wat werd ik serieus genomen… anderhalf jaar werden al mijn klachten geschoven op psychisch, natuurlijk omdat ik daarin een heel heftig verleden heb… maar ik wist dat het nu absoluut niet psychisch was ik was toch van mijn verleden los en bevrijd dus hoe kon het dan dat dit psychisch was.. de verpleegkundige waar ik een intake mee had.. die zei, als jij al die psychiatrische diagnoses had gehad dan had je ten eerste hier niet zo gezeten en zo open met mij in gesprek geweest, ten tweede had je hier nu niet zonder medicatie gezeten en ten derde zeker niet al drie jaar want ja ik ben ondertussen al weer drie jaar van al die medicatie verlost…. dit deed mij zo goed toen ze dat zei en toen zei ze en helaas heb je er een hersenletsel aan overgehouden…. en dat was slikken…. ik kon wel janken….. maar zoals altijd slikte ik weer al mijn tranen door ik kon het ook niet de emotie was gewoon te heftig…..
Ik heb een rondleiding gehad en het was goed….. maar toen ik op de groep kwam moest ik wel even slikken… dat was heftig….. ik besefte ineens help… nu hoor ik ook bij deze groep mensen…. en dat kwam binnen….
Maar wederom voelde het aan de andere kant ook goed… en nu bezig om het rond te krijgen met de instanties die dit moeten financieren…. en dat is altijd weer spannend omdat de zorg in Nederland gewoon vreselijk is geworden…
Ik ben thuis gekomen en was intens verdrietig….. en gefrustreerd en boos… boos om het feit wat mij allemaal is aangedaan…. dat dit dus het gevolg is van een vreselijk gefrustreerd en verdrietig verleden…….
Ik merk ook dat ik hier mee om moet leren gaan en ik dacht ook Heer ik wil zo graag weer bloeien… en toen besefte ik dat ik mag bloeien zoals Hij mij heeft gemaakt en hoe Hij mij heeft bedoelt….. met al mijn gebreken….
Ik ben goed genoeg zo… ook met deze beperkingen mag ik een mooie vlinder zijn…..
Toen ik mijn getuigenis gaf heb ik dit ook gezegd dat ik graag een prachtige vlinder wilde worden…. ik heb gewoon jaren in een cocon geleefd en wil zo graag ontpoppen…maar ik voel wel dat dit heel langzaam stapje voor stapje wel gebeurt…. maar alles op Zijn tijd… en dat is het moeilijkste… geduld… met het vertrouwen dat het goed komt..
Maar ik merk ook dat het tijd nodig heeft…. het gaat gewoon heel erg heen en weer het ene moment denk ik dat ik op deze manier mag gaan bloeien en een paar uur later kan ik er weer ontzettend verdrietig om zijn…. of gefrustreerd en boos en dan mag ik weten dat dit ook mag en dat het reële gevoelens zijn… maar dan mag ik ook weten met wie ik al die nare gevoelens, die boosheid en frustratie mag geven en mag ruilen voor iets heel moois… en ik mag ook leren dat het oké is om hulp te vragen… hulp te krijgen en dan ook het te ontvangen…. je wilt zo graag zelf maar steeds moet ik weer tegen mijzelf zeggen… jij doet wat jij kunt en de rest doet iemand anders en het is niet erg het is goed zo… die ander kan misschien weer dingen niet die jij weer wel heel erg goed kunt….
Als de dingen tegenzitten, dan is het makkelijk om te denken: ‘Het gaat allemaal niet goed.’ Maar de waarheid is dat de vijand niet tegen je zou strijden als God niet iets bijzonders voor je in het vooruitzicht zou hebben
Ik hoop ook dat ik op den duur er goed mee om mag gaan… en stapje voor stapje mag zien hoe God mij gebruikt en gaat gebruiken…en God gebruikt zeer zeker mensen met een gebroken leven…..
De gebarsten emmer
Een waterdrager in India had twee grote emmers; elke emmer hing aan één kant van een juk dat hij over zijn schouders droeg.
Eén van de emmers had een barst en de andere emmer was in perfecte staat. Terwijl die tweede emmer aan het einde van de lange weg tussen de rivier en het huis van de meester een volle portie water afleverde was tegen die tijd de gebarsten emmer nog maar halfvol.
Dat ging zo twee volle jaren verder. De waterdrager leverde altijd maar anderhalve emmer water af in het huis van zijn meester. Natuurlijk was de goede emmer bijzonder trots op zijn prestaties omdat hij perfect voldeed voor het doel waarvoor hij gemaakt was. Maar de arme gebarsten emmer was beschaamd om zijn gebrek en voelde zich ellendig omdat hij maar de helft kon presteren van wat je van hem had mogen verwachten. Nadat hij zich zo twee jaar lang als een mislukking had beschouwd begon hij op een dag bij de rivier tegen de waterdrager te praten.
“Ik ben beschaamd over mezelf en ik wil me bij jou verontschuldigen.”
“Waarom?”, vroeg de waterdrager. “Waarom ben je beschaamd?”
“Omdat ik de laatste twee jaar slechts in staat ben geweest om maar een halve portie water af te leveren. Door die barst in mijn zijwand verlies ik voortdurend water onderweg naar het huis van je meester. Door mijn falen moet jij zo hard werken en krijg je niet het volle loon voor je inspanning”, antwoordde de emmer.
De waterdrager kreeg echt medelijden met de oude gebarsten emmer; hij wilde hem troosten en zei: “Als we dadelijk teruggaan naar het huis van mijn meester moet je eens goed op die prachtige bloemen letten aan de kant van de weg”.
En inderdaad: toen ze de heuvel opliepen zag de gebarsten emmer de prachtige wilde bloemen langs de kant van de weg en dat bracht hem toch een beetje troost. Maar aan het einde van de reis voelde hij zich toch weer ongelukkig omdat de helft van het water weer was weggelopen en hij verontschuldigde zich opnieuw bij de waterdrager omdat hij weer gefaald had.
De waterdrager bekeek de emmer en zei: “Heb je dan niet gezien dat er alleen maar bloemen groeien langs jouw kant van de weg en niet langs de kant van de andere emmer?
Dat komt omdat ik altijd al wist dat je een beetje lekte en ik heb daar mijn voordeel mee gedaan. Ik heb bloemzaadjes geplant aan jouw kant van de weg en elke keer we terugkwamen van de rivier heb jij ze water gegeven
En zo heb ik twee jaar lang telkens prachtige bloemen kunnen plukken om de tafel van mijn meester mee te versieren. Als jij niet zou zijn zoals je nu eenmaal bent dan zou zijn huis er nooit zo prachtig uitzien.”
En zo heeft ieder van ons zijn eigen “lekken”. We zijn allemaal gebarsten emmers. Maar als wij er open voor staan dan zal de Heer ons falen kunnen gebruiken om de tafel van Zijn Vader op te fleuren.
In Gods grote plan gaat er nooit iets verloren. Wanneer je dus een manier zoekt om elkaar te dienen en als God je voor een bepaalde taak heeft geroepen, maak je dan geen zorgen om je zwakke punten. Wees je er wel van bewust maar geef Hem de mogelijkheid om er Zijn voordeel mee te doen en zo kan jij ook meewerken aan schoonheid langs Zijn weg.
Ga dapper voort en weet dat we in onze zwakheid Zijn sterkte ervaren.
Dit Verhaal bemoedigt mij enorm… elke keer weer…
Ik wil ook iedereen met dit verhaal bemoedigen… doe je voordeel ermee…
Morgen ga ik naar UMCG naar professor Wolffenbuttel.. o wat ga ik hopen dat hij mij verder kan helpen…
maar ik zal vanaf het begin beginnen… het is een heel verhaal.
In 2014 heb ik allerlei onderzoeken gehad in MCL Leeuwarden en daar kwamen een aantal onderzoeken uit.. maar ik bleef achteruit gaan en ik kreeg weer nieuwe symptomen, meer neurologische symptomen….
Ik had al het syndroom van Meige toebedeeld gekregen wat een gevolg was van overmatig medicatie gebruik maar ik bleef neurologisch achteruit gaan.
Nu kwam ik begin 2015 opnieuw hier mee in MCL terecht en kreeg een EMG onderzoek… hier was ik enorm blij mee en hoopte dat ze konden vinden wat er aan de hand was…. de assistente deed het eerste deel van het onderzoek en toen kwam de neuroloog voor het tweede gedeelte… hij was erg aardig en behandelde me als een normale patiënt…toen zei hij dat hij even in het dossier wilde zien wat hij precies bij mij moest doen.. hij sloeg mijn dossier open en je wilt het geloven of niet maar hij veranderde als een blad aan de boom.. kortaf…. nors en hij deed erg minderwaardig tegen mij…. ik snapte eerst niet wat er aan de hand was maar toen ging er een lichtje bij mij branden… hé hij had in mijn dossier gekeken en ik kreeg een donkerbruin vermoeden dat er iets in stond wat NIET LEUK was.. en ik wist ook meteen wel wat… mijn psychiatrische diagnoses…. ooo ik werd zo kwaad en voelde mij zo machteloos… ik had zoiets van waarom???? Hij heeft zeggen en schrijven 1 naaldje in mijn hand gestoken en huppekee klaar was kees…. nou mevrouw er mankeert u niets u moet gewoon maar weer naar de huisarts terug gaan, het gaat gewoon hartstikke goed met u en anders zit het u helaas tussen de oren…. ik was helemaal overdonderd… hij vroeg nog hebben we nog andere onderzoeken gedaan? ik zie ja bloedonderzoek… ooo hij zei loopt u maar even mee naar de assistente bij de balie dan krijgt u die uitslagen ook meteen, hoeft u niet weer te komen… ik liep mee (toen kon ik nog een lopen) bij de balie, wat midden in de wachtkamer stond en die zat bomvol, zei hij nou mevrouw alle bloeduitslagen zijn goed totaal geen tekorten dus veel succes met uw verdere leven… ik was zo overdonderd dat ik verbouwereerd ben weggegaan….. maar ik was het er totaal niet mee eens, maar besefte eens te meer dat het nog een enorm gevecht zou worden…totdat er een dokter zou komen die mij serieus zou nemen, ben weer terug naar de huisarts gegaan en vroeg om een second opinion..mijn huisarts begreep mij gelukkig en stuurde mij door naar UMCG Groningen de Neurologie… na een gesprek daar kreeg ik opnieuw een EMG onderzoek, nu wel een gedegen onderzoek… alles werd meegenomen, en de neuroloog die het onderzoek deed zei:”nou mevrouw we kunnen niet zoveel uit dit onderzoek halen maar dat u wat mankeert is wel duidelijk en er zijn nog zoveel onderzoeken…
Na een paar weken kon ik terug komen voor de uitslag nou daar werd ik niet vrolijk van en kon het moeilijk geloven… want de uitslag was Neurologische functionele stoornissen….. maar waren dan al die diagnoses die gesteld zijn in MCL reumatologie dan nog wel waar omdat de symptomen allemaal op elkaar lijken. Maar zei ik tegen de arts assistent, de neuroloog die het onderzoek heeft gedaan had het over nog meer onderzoeken… nee hoor zei ze dit is de uitslag u moet hier mee leren leven. Ik kreeg verder ook geen uitleg… heb hier in december weer een gesprek over aangevraagd en heb toen uitleg gekregen… het was toch wel zeker een gevolg van alle medicatie gebruik en helaas kon de neuroloog het niet bewijzen d.m.v een scan en moest ik het van haar aannemen.
Nou ja hier kon ik gewoon moeilijk mee eens zijn….. ik kon dit niet accepteren….. en ik zocht door op internet… ik kwam op de Facebook site van B12 tekort de vergeten ziekte…. en vroeg lidmaatschap aan en werd lid…. ik ging lezen lezen enz… en ik had op 1 na alle symptomen van B12 tekort en na een poosje durfde ik in het kort mijn verhaal te delen en er gebeurde een wonder…. iemand pakte het op en ik kreeg een privé bericht…. heb een heel gesprek gehad en zo kwamen er ineens 3 vrouwen op mijn pad… zij deelden mijn verhaal op de research groep van de B12 waar allerlei doktoren en professoren in zitten en warempel Dr. Wolffenbuttel pikte mij eruit en hij nam contact op met 1 van de drie vrouwen en vroeg wat mijn situatie was… het balletje ging rollen…
Ondertussen ging ik nog steeds naar mijn eigen internist in MCL, maar mijn lichaam ging steeds meer dingen niet opnemen en ook accepteerde mijn lichaam ineens geen medicatie meer wat ik altijd slikte.. ik kreeg chronische netelroos… het lichaam nam geen insuline meer op dus werd opnieuw insuline resistent wat ik in 2004 ook had alleen dat kwam toen van alle medicatie die ik toen slikte en nu slikte ik toch niks meer??? ik snapte mijn eigen lichaam niet meer…. het liet mij zo intens in de steek…. ik ging naar een diëtiste en die schreef mij diëten voor een glutenvrij dieet en een lactose vrij dieet en een fructose vrij dieet…dit bracht ietsje verbetering… vooral qua buikpijn.
Ook geestelijk had dit een weerslag op mij en ik werd steeds emotioneler… dit onbegrijpelijke…. dit niet te verklaren..en niemand die mij serieus nam….ik had geen controle meer over mijn lichaam….. de internist zei, je hebt het Metabool syndroom weer terug…. ik zei hoe kan dat dan??? ja dat kon hij mij niet vertellen maar wilde dat ik meer insuline ging spuiten en ooo ik dacht daar gaan mijn kilo,s die ik zo mooi was afgevallen…. ik zag mij alweer als een olifantje worden iets wat ik absoluut niet meer wilde….
Ondertussen ging de bal naar dr Wolffenbuttel gewoon door, ik moest een verwijsbrief via de huisarts vragen naar de endocrinologie in UMCG, zo gezegd zo gedaan… maar daar ging de telefoon… de huisarts hij zij, ik snap er niks van maar je aanvraag naar UMCG is afgewezen…. nou ik had nog nooit gehoord van een afgewezen second opinion… en de huisarts ook niet… hij zei dit heb ik nog nooit meegemaakt…
Ik heb meteen weer contact gezocht met de drie vrouwen en zei met dr Wolffenbuttel… ik kreeg en mail waarin stond wat de huisarts moest in vullen, in een nieuwe verwijsbrief en dat ik persoonlijk uitgenodigd werd door professor Wolffenbuttel…. nou ik had nog nooit meegemaakt dat een arts en dan ook nog een professor zomaar een patiënt uitnodigde… en dan ook nog iemand met een ongelofelijk ingewikkeld en beladen dossier…. maar de huisarts schreef opnieuw een verwijsbrief
En een paar weken later viel er een brief van UMCG op de mat.. een afspraak met dr Wolffenbuttel in het UMCG op de diabeteskliniek…. o wat was ik blij maar het was nog maar oktober en ik kon pas in februari heen… ik dacht als ik dat maar redt…. ik voel namelijk dat ik steeds meer achteruit ga… steeds minder energie… steeds meer dingen enz die mijn lichaam opgaf….. maar ik wist 1 ding zeker God had er voor gezorgd dat er een dokter kwam die mij wilde zien… dit weet ik 100% zeker en ik vertrouwde er ook op dat Hij ervoor ging zorgen dat ik naar hem toe kon in februari… en ja nu is het dan eindelijk morgen zover…
Wat was het zweten.. wat was het afzien en wat was het zwaar…. echt waar en nog….en echt waar ik heb God heus niet elke dag dichtbij ervaren… maar verstandelijk weet ik dat Hij erbij was……
Vaak vraag ik God waarom…. maar ook vraag ik God van… ik heb zo vreselijk veel pijn.. oké als ik dit moet doorstaan wilt u het dan maar dragelijk maken of mij dragen…of…… er gewoon bij zijn…. en vaak denk ik dan aan de voetstappen in het zand… in de moeilijkste periode draag ik je…. maar dan nog is het best moeilijk…. zwaar om 24 uur pijn te hebben…24 uur moe te zijn en dan niet gewoon moe waarvan je weet nou als ik een nachtje slaap dan ben ik er wel weer maar moe zijn dat nooit meer overgaat ook al lig je een heel dag op bed te slapen… en dan door het moe zijn ontzettend veel geestelijke en emotionele ongemakken… niet kunnen concentreren….en de rest….
En ja dan mag ik morgen heen, maar wat ben ik eigenlijk bang…. bang voor het onbekende…. wil de professor mij wel helpen als hij mijn hele dossier nu heeft gelezen???…. wil hij er energie in steken of word het weer een teleurstelling….. wordt ik weer afgerekend op mijn verleden??? Neemt hij mij serieus???? Ik weet het niet…. en dan moet ik loslaten…. er op vertrouwen dat Hij er bij is en voor mij zorgt……..en ik weet zeker dat dat zo is…. daar twijfel ik niet aan… verstandelijk, maar hoe vaak sluipt dat stemmetje niet naar binnen en je herinnert aan de dingen die misgingen… dokters die je niet serieus nemen… dat is het allerergste… en dat zijn leugens die absoluut niet waar zijn maar dan moet je zo sterk zijn om dat steeds tegen je zelf te zeggen…. en wat is het dan mooi dat je vrienden hebt die je erdoor heen helpen die het steeds weer tegen je zeggen dat Hij er bij is en voor je zorgt… God brengt deze mensen op je pad….heb er gisteren een plaatje van gemaakt… vrienden zijn een Zegen van God….
En dan het moeilijkste het overgeven… het vertrouwen op God dat Hij het beste met je voor heeft…
ik ben in mijn leven zo vaak teleurgesteld dat je bijna geen vertrouwen meer hebt in mensen, maar ook in God is dat zo ontzettend moeilijk…. terwijl je wel weet dat je God mag vertrouwen maar ik worstelde er wel ontzettend mee.
Totdat ik afgelopen donderdag naar een vrouwenspecial mocht in Hoogenveen, daar sprak en zong een lieve vriendin over haar leven wat voor diepe dalen ze had gekend, en hoe ze had ervaren dat God bij haar was, hoe God voor haar gezorgd had.. en ik hoorde zoveel herkenbare dingen… hoe je je kan voelen als je hele leven op je kop staat…. als vrouw wil je zorgen en dan kom je op een punt dat je je moet laten verzorgen… alle grond onder je voeten wordt weggevaagd.. je wankelt en dan toch mag je weten dat God erbij is, dat de Here Jezus, je vriend naast je zit, en je vast houdt.. oo wat was het een bemoedigende avond.. en ja als je zoveel teleurstelling hebt meegemaakt, zoveel pijn hebt meegemaakt en dat God zegt, geef het maar aan mij…. en toen zong ze het lied Wil je met me ruilen…
oo wat werd ik geraakt… en ja ik wilde zo graag maar ik durfde eerst niet… ik dacht.. mijn pijn en mijn verdriet en mijn teleurstellingen wil God vast niet ruilen… maar toen zei ze… Hij is aan het kruis gegaan in ruil voor jou… doordat de Here Jezus is gestorven voor jou mag jij weer bij God horen en een prachtige toekomst tegemoet gaan… als de Here Jezus niet in jou plaats was gegaan was je verloren geweest en zouden wij nooit een prachtige toekomst tegemoet gaan…..en ik voelde zo de drang om te ruilen omdat ik er zo graag vanaf wil… ik wil zo graag van al mijn teleurstellingen af, van mijn pijn… van mijn pijn die mij is aangedaan.. en met wie kun je dan beter ruilen dan met de Here Jezus… Hij is tenminste te vertrouwen daar was ik in de jaren wel achter gekomen…. door de genezing van mijn psychische aandoeningen, mij van de medicatie af te halen… en de allergrootste genezing was dat Hij mij mijn LEVEN weer terug heeft gegeven.. dat Hij mij een geweldige echtgenoot terug heeft gegeven….een steun en toeverlaat.. en zo kan ik nog wel even doorgaan… dus ja ik wilde al mijn teleurstellingen en pijn aan hem geven en vroeg God of ik er VERTROUWEN EN HOOP voor terug mocht krijgen…
En God zegt in de bijbel dat Hij doet wat Hij belooft dus waar ben ik nog bang voor, en dan zeg ik met een gerust hart Uw wil geschiede…….
Vandaag wil ik jullie graag vertellen waar ik al een poos mee worstel…
Loslaten… is je vastklemmen aan Hem
God zal je dan gaan helpen..zodra jij loslaat…en Hem vertrouwt
Maar hoe doe je dat.. zoals ik al zei ben ik er al een poosje mee bezig. Hoe laat je los terwijl je in een afhankelijke positie zit zoals ik.. als je moet leven met een chronische aandoening…als je hulp moet accepteren omdat je het zelf simpelweg niet meer kan…
Wat wil je altijd zelf graag alles doen.. zelf de controle houden.. onafhankelijk zijn… graag zelf de touwtjes in handen houden… en dan komt God om het hoekje en zegt je… toe geef het aan Mij… Ik zorg toch voor je?? Maar ooo wat is dat toch ontzettend moeilijk wat roeien wij vaak zelf en dan ook nog ongelofelijk hard…..zodat je uiteindelijk gigantisch uitgeput raakt en er voor niemand meer kan zijn… en je ook God nog vreselijk voor de voeten roeit..
Vanmorgen was ik naar de kerk…wat hadden we een mooie dienst en wat een bemoedigende dienst en wat kan de Heilige Geest dan tot je spreken… en dat heeft Hij dan ook gedaan en graag wil ik daar iets uit delen met jullie…
Ik hoop dan ook dat er misschien iemand, ook al is het er maar 1, die er iets aan zal hebben…
De voorganger sprak over Jona… Jona en de Walvis het bekende verhaal maar het begon vanmorgen bij mij op een hele andere manier te leven… ik herkende mij zo in Jona…
Ga naar de grote stad Ninevé en geef haar inwoners namens Mij de volgende boodschap: ‘De Here zegt: Ik waarschuw u, want Ik kan uw slechtheid niet langer verdragen!’
Maar Jona wilde niet. Hij ging naar de havenstad Jaffa waar hij een schip vond met de stad Tarsis als bestemming. Hij betaalde voor zijn overtocht, ging aan boord en vluchtte zo voor de Here.
Terwijl het schip voortzeilde, joeg de Here echter een harde wind over de zee. Er ontstond een storm waardoor het schip dreigde te vergaan.
In hun doodsangst riepen de bemanningsleden hun goden te hulp en gooiden de lading overboord om het schip lichter te maken.
Terwijl dit gebeurde, lag Jona te slapen in het scheepsruim.
De kapitein van het schip kwam naar beneden, wekte hem en zei: ‘Ligt u op een moment als dit te slapen? Vooruit, sta op. Roep uw god te hulp. Misschien zal hij genadig zijn en ons leven redden!’
De bemanning overlegde en besloot te loten om erachter te komen wie de goden had beledigd en dus de schuld had van deze verschrikkelijke storm. Jona bleek de schuldige te zijn.
‘Wat hebt u uitgehaald,’ vroegen zij hem, ‘dat wij in deze vreselijke storm terechtkomen? Wie bent u? Wat doet u hier? Uit welk land komt u?’
Hij zei: ‘Ik ben een Hebreeër en ik geloof in de Eeuwige, de God van de hemel, die de hemel, de aarde en de zee heeft gemaakt.’
Daarna vertelde hij hun dat hij op de vlucht was voor de Here. De angst sloeg de mannen om het hart toen zij dat hoorden. ‘Waarom hebt u dat gedaan?,’ riepen zij.
‘Wat moeten wij met u doen om een eind te maken aan deze storm?’ Want de zee werd steeds dreigender.
‘Gooi mij maar overboord,’ zei hij, ‘dan zal de zee weer tot rust komen. Want ik weet dat deze storm míjn schuld is.’
Zij spanden zich nog meer in om het schip naar de wal te roeien, maar het lukte niet. Zij konden niet tegen de storm op.
Toen schreeuwden zij in gebed tot de Here: ‘Here,’ smeekten zij, ‘laat ons toch niet sterven om de zonde van deze man en stel ons niet verantwoordelijk voor zijn dood, want het is niet onze schuld, U hebt naar uw eigen inzicht gehandeld.’
Toen pakten zij Jona en gooiden hem overboord in het woest kolkende water, en de storm ging liggen!
De mannen werden vervuld met een diep ontzag voor de Here, zij brachten Hem offers en zwoeren Hem te zullen dienen.
De Here had echter gezorgd voor een grote vis, die Jona inslikte. Jona bleef drie dagen en drie nachten in die vis.
Jona werd geroepen door God en moest naar NINEVE om te getuigen… maar Jona had daar helemaal geen zin in… ik denk dat hij ook niet durfde… hij dacht… ik ga vluchten dan kan God mij toch niet vinden… ik zoek een land waar niemand mij kent en bouw een nieuw leven op… maar God ging Jona achterna.. God was nog niet klaar met Jona. Hij hield zoveel van Jona dat Hij hem niet wilde laten zoals hij nu was.. Hij had grote plannen met Jona
Jona kwam op een boot en reisde met zeemannen mee… tot er een hevige storm opstak… de stoere mannen werden doodsbang en riepen Jona, maar Jona sliep en waande zich onderweg naar zijn droomland… het ging flink tekeer en de zeemannen maakte Jona wakker en zeiden: “help we verdrinken”…Jona wist wie hij aan moest roepen en zij ik ben een kind van God en Hij helpt… maar de storm bedaarde niet… uitdeindelijk zei Jona gooi mij maar overboord… maar dat wilden de stoere zeemannen niet… ze wilden niet dat er een zou sterven zodat de zee weer rustig zou worden en begonnen uit alle macht te roeien….. ze probeerde in hun eigen kracht het vaste land te bereiken….
Ik liet dit stukje even in mij omgaan en luisterde verder wat de voorganger had te vertellen… ik werd enorm bepaald met het beeld dat Jezus ook Zijn leven gaf, ook voor mij, zodat ik niet meer zo hard hoef te roeien…. Jona wilde zijn leven geven voor die zeemannen zodat ze behouden de kust zouden bereiken… een paar versen later lezen we ook dat ze uiteindelijk toch maar besloten om Jona overboord te gooien, en doordat ze dat deden en vertrouwden op wat Jona hun vertelde, werden ze uiteindelijk gered. Want toen ze Jona overboord gooiden bedaarde de zee en konden ze rustig naar de kust roeien… toen konden ze alleen nog maar geloven dat God echt bestaat… ze hadden het aan de levende lijve ondervonden en ze kregen alleen maar diep respect voor God en wilden niets liever dan hun leven met God verder leven..
Zo is Hij ook gestorven voor mij zodat ik in Zijn rust mag leven en Hij voor mij zorgt en in vrede en harmonie mag leven met de mensen om mij heen…WAT EEN LIEFDE.. Hij heeft zijn leven gegeven zodat mijn zonden weg zijn… mijn onrust… mijn stormachtig leven een rustpunt mag kennen. Door je moeite en zorgen aan Hem te geven krijg je rust… maar hoe doe je dat dan???
Helaas heb ik ook niet 1,2,3 het antwoord hierop kan alleen mijn ervaring delen…
Hoe vaak geef ik het niet aan God en draai ik mij om en probeer uit alle macht zelf te roeien… oplossingen te zoeken…. te bedenken hoe het eigenlijk zou moeten…….. God zegt toch ook tegen mij, dat ik ook weer niet achterover moet gaan leunen en alles wel komt aanwaaien….. ik vindt dit best wel moeilijk… hoe bedoelt God dat dan????
Alles overgeven aan Hem…. in zijn vrede leven en ondertussen toch actief blijven en Zijn wijsheid gebruiken…… ik denk dat Zijn wijsheid ligt in de Bijbel, daar staan tenslotte onze antwoorden in op al onze vragen….
Wat is wijsheid…….. Ik denk dat God, door echt alles aan Hem te vertellen en het ook daar te laten.. Hij zijn rust geeft.. en ja dan komt het allermoeilijkste LOSLATEN… en VERTROUWEN..dus zelf niet uit alle macht gaan roeien maar HEM laten roeien…. en soms moet je dan ongelofelijk veel geduld hebben… soms denk en ervaar je dan dat je een hele andere kant op gaat.. en dan zeg je; “Heer help dit is de verkeerde kant op”… maar om dan opnieuw alles aan God te geven en op Hem te vertrouwen dat Hij het beste met je voor heeft… zie je achteraf dat alles toch goed komt… God wegen zijn vaak onbegrijpelijk voor ons….
Hem compleet te vertrouwen en weten, dat wat Hij ook doet.. en waar je ook doorheen gaat…. Hij het beste plan met je voor heeft, maar ooo wat moeilijk Hem zo te vertrouwen….. maar je bent Zijn kind, en als je zelf kinderen hebt weet je dat ook jij het beste wilt voor jou kind, en dan moet je soms ook dingen doen of zeggen die voor het kind op dat moment niet leuk zijn, maar later zal het kind zeggen wat ben ik blij dat u toen zo heeft beslist.. en zo is het ook met God en ons.. soms zegt God Ja.. en soms Nee… en soms Nog even wachten…
Ook in mijn chronisch ziek zijn denk ik wel eens, waarom geneest God mij niet?…. waarom moet ik zoveel pijn hebben…. waarom zo moe zijn… ik weet het niet, maar heb geleerd om die vraag niet naar God te stellen want God is niet verantwoordelijk voor mijn ziek zijn… dat is de gebrokenheid/zonde, het gevolg omdat we nu eenmaal in deze wereld leven…. die vol is van gebrokenheid en zonde maar dan mogen we weten dat Jezus zijn leven ook daarvoor gaf.. voor jou gebrokenheid, voor jou tekortkomingen, en als we het dan aan Jezus geven dan zorgt Hij voor jou… misschien niet om het weg te nemen.. maar Hij zal je kracht en troost geven om het te dragen… Jezus heeft net zoveel verdriet erom als jij… Hij huilt als jij huilt…
Ik wil daar graag een stukje over vertellen… ik ben een keer naar een genezingsdienst geweest van Vrij Zijn, dit was in Oldebroek en het was een bijzondere dag.. ik ging er niet heen voor genezing maar meer voor een ontmoeting met de Here Jezus.. ik heb in mijn leven nogal veel meegemaakt.. zo ook misbruik enz… hier worstelde ik echt mee en voelde mij daardoor soms zo vies en leeg, vaak had ik het gevoel dat ik niet rein voor God kon staan door wat ik mee had gemaakt maar ik mocht die dag leren door Zijn woord dat het niet mijn schuld was, dat iemand anders mij dat had aangedaan.. maar toch voelde ik mij altijd besmeurd dat ging niet weg.. heb veel gehuild die dag en voelde enorm die pijn.. de pijn van beschadiging en verdriet.. en heb toen voor mij laten bidden en een oudere man bad voor mij, hij had mijn vader kunnen zijn.. op een gegeven moment hield hij op met bidden en ik dacht hij is klaar en deed mijn ogen open, en ik zag die man niet staan maar ik zag de Here Jezus staan… en Hij huilde… Hij huilde met mij mee.. en die man huilde… en hij zei ik heb een beeld voor je.. ik wist dat het rechtstreeks van God kwam omdat ik ook de Here Jezus voor mij zag staan en niet die man.. en God zei tegen mij… ik leg een hele mooie witte mantel om je heen een mantel van Reinheid, je bent schoon gewassen… je bent een prachtige mooie dochter voor mij… draag die witte mantel en weet dat ik je schoon gewassen heb… ik was helemaal overdonderd en voelde een diepe vrede in mij en wist vanaf dat moment dat ik Rein was en dat ik schoon tegenover God stond en ik mij nergens meer voor hoefde te schamen…
Ik mocht komen zoals ik ben en dat God mij door die witte mantel als een schone dochter zag… als ik dit nu opschrijf raakt het mij nog steeds en wordt ik dankbaar en weet ik dat de Here Jezus met al mijn tranen mee huilt… dus ook met mijn pijn.. moe zijn.. enz
Onthoudt 1 ding God heeft dit allemaal ook niet gewild….. Hij had een perfecte aarde voor ogen toen Hij de aarde schiep, maar omdat Hij ons een eigen wil gaf hebben wij een verkeerde keuze gemaakt….. Hij wilde volmaakte mensen met een eigen wil, een eigen wil die zijn eigen keuzes mag maken… maar die hebben wij verkeerd gebruikt waardoor ons leven soms zo,n puinhoop wordt… gelukkig heeft God een oplossing gebracht door de Here Jezus, door Zijn dood konden wij weer bij God komen… Door de Here Jezus niet door eigen kracht… niet door eigen werken.. niet om verschrikkelijk ons best te doen… keihard te gaan roeien maar door GENADE alleen… alleen maar door het werk van de Here Jezus…. door zijn kruisdood… mogen we bij God komen en straks leven in een perfecte hemel en aarde… wat iets moois om naar uit te zien… en dan kan ik ook de rust ervaren die God geeft, doordat ik mag weten wat mijn toekomst is…. dat is een ongelofelijk zekerheid!!!!
Oke zul je zeggen maar je bent nog steeds ziek… ja dat klopt en misschien blijft dat ook zo en geneest God mij niet nu, maar ik weet wel dat Hij overal bij is in mijn pijn..in mijn moe zijn… in mijn eenzaamheid hierdoor.. Hij geeft wel wegen om er mee om te gaan en toch een licht te zijn in deze donkere wereld…. Hij geeft mensen om ons heen die ons helpen… mensen die een troost zijn in ons verdriet… maar vergeet dan niet dat God deze mensen geeft… en je mag dan ook leren om het aan te nemen..
God wil ons zoveel goedheid geven maar vaak denken wij…. dat kan ik niet aannemen, daar ben ik niet goed genoeg voor… dat moet ik zelf kunnen… maar als wij Gods goedheid en zorg willen ervaren dan mogen we ook aannemen de goede dingen die God voor ons heeft.. en God werkt vaak door mensen heen…. Hij kan natuurlijk dingen zo doen, met 1 knip kan hij dingen rechtmaken, maar God heeft mensen gemaakt… niet voor niks… en Hij wil mensen gebruiken voor andere mensen…. ook jij.. ook al ben je ziek of gebroken… Hij wil je gebruiken… God houdt er van om Gebroken mensen te gebruiken… want mensen met dezelfde ervaringen snappen hoe je je voelt en zijn tastbaar…door die mensen wil God hem zelf laten zien… God is zo groot en vaak zo ver weg voor ons gevoel en dat weet Hij en daarom stuurt Hij mensen op je pad om zijn Grootheid en zorg te laten zien…… en het is aan ons de kunst om in die mensen Gods liefde te zien…..
Als je alles aan Hem geeft en het van Hem verwacht dan zal Hij je helpen…..en wie weet gaat God jou nog gebruiken om Zijn liefde aan andere mensen te laten zien..
Dat heet geloven….. vertrouwen van mijn kant
En van Gods kant heet dat ONVOORWAAARDELIJKE LIEFDE…
Dit is mijn gebed voor mijzelf dat God mij gebruikt.. dat Zijn liefde in mij zichtbaar wordt naar andere mensen om mij heen
Love Heals All Things 