Miskoop??? Of…..


Ja hoe zal ik beginnen… weet je dat ik gewoon simpelweg niet durf?

Hebben wij weer…

Het is namelijk eigenlijk te erg voor woorden wat er gebeurt is… maar ook te wonderlijk om het niet te vertellen…

Jullie weten dat wij via de crowdfunding een Brommobiel hebben gekregen en hier waren wij ontzettend blij mij… ja ik zeg “waren” want het enthousiasme is nu wel een beetje bekoeld… we waren er namelijk vanuit Amersfoort mee naar huis gereden en dat ging prima.. voor mijn gevoel reed hij als een klokje en was er ook niks aan de hand..

Alhoewel.. er viel mij wel een dingetje op.. na een poosje begon de auto enorm te stinken… maar ach dan denk je.. hij heeft lang stil gestaan.. het wordt kouder dus het kan ook de kachel zijn die we nu aanhebben.. maar toch kreeg ik er wel steeds wat een raar onderbuik gevoel.. maar schoof het toch ook wel gauw weer aan de kant..

We hebben toch een goede auto gekocht?

Helaas na een week erin te hebben gereden kreeg de auto al wat meer mankementen dan alleen stinken… soms viel zomaar de radio uit.. ach de draadjes misschien los getrild.. gebeurt nogal eens bij een brommobiel vanwege het trillen… maar het stinken werd wel steeds meer… net of raakt hij oververhit..

Op een dag was het prachtig mooi weer en we wilden graag even te toeren.. koffie en broodjes mee zodat wij onderweg even konden picknicken in het bos wat wij zo graag mogen doen…

We waren onze woonplaats nog niet uitgereden of de auto minderde vaart en viel uit.. ik kon hem nog net in de berm rijden.. mijn echtgenoot uit de auto.. motorkap open maar kon niks vinden.. dan alle stroomvreters maar uit en proberen te starten.. en warempel hij deed het weer.. maar ik vond het maar niks… vertrouwde het niet meer.. maar ook dat gevoel schoof ik snel weer aan de kant want we wilden er zo graag op uit.. de laatste dagen van het mooie weer wilden ook wij graag nog even genieten!

Dus we tuften weer verder… de binnenweggetjes op gezocht en onderwijl alle stroomvreters toch maar uitgelaten, want stel je voor dat het daar aan lag.. we kwamen in de buurt van Wierden en ik minderde vaart om een kruising over te steken maar de brommobiel dacht daar anders over.. hij viel namelijk uit.. heeft vast gedacht ik help een handje.. maar dit was niet handig voor een kruispunt want het is een diesel dus moest ik hem eerst weer voor gloeien om te kunnen starten..dit duurt natuurlijk wel een aantal seconden tot minuten.. pff.. gelukkig stond er niemand anders achter ons..

Met zweet in de handen en natte oksels kreeg ik de auto weer aan de praat en konden we verder.. maar het bleef niet bij deze ene keer en na drie keer had ik mijn buik er vol van en zei.. we gaan niet verder hoor.. we gaan naar huis.. ik vertrouw het niet..

Mijn man was inmiddels ook op van de spanning en vond het helemaal prima..

Gelukkig was er direct een mogelijkheid om te keren en zo trokken wij maar weer op naar huis.. tot dat wij tussen Bornebroek en Enter waren… het viel mij wel al op dat hij steeds meer begon te stinken.. meestal rook ik het als ik hem thuis neer zette maar nu rook ik het zelfs onder het rijden.. het vreemde was dat er nergens een lampje ging branden.. nergens geen alarmen van oververhitting of iets dergelijks..

Totdat…..

Opeens kwam er allemaal witte rook uit de blazers en onder de motorkap vandaan.. tegelijk viel de snelheid weg en viel hij uit.. ik kon de auto nog net een weiland in rollen… het hart zat in mijn keel en ik werd er misselijk van…

Kon wel huilen…

Ik dacht dit kan niet.. dit mag niet.. we hebben hem nog maar net..

Wij hadden totaal geen idee wat er aan de hand kon zijn.. en dan sta je daar… hoe komen we hier weg maar hoe komt de brommobiel hier weg..

Ik was namelijk nog bezig om pechhulp te regelen dit had ik nog niet helemaal afgerond.. dus daar kon ik ook geen beroep op doen.. de volgende optie.. vrienden bellen.. zo gezegd zo gedaan en de hulptroepen werden in geschakeld..

Na veel telefoontjes en geregel zijn wij thuis gebracht door hele lieve vrienden en de brommobiel werd later opgehaald door de garage..

Maar wij zagen de bui al hangen.. dit zou een duur grapje worden.. en hoe moeten we dat betalen.. we hadden de brommobiel niet voor niets via een crowdfunding gekregen… natuurlijk heb je wel onderhoud ingecalculeerd maar dat er binnen 2 weken zoiets zou gebeuren Tja….

Maar onze goede vriend zei.. God zorgt voor jullie!

Oeff.. het is zo waar.. maar hoe moeilijk om in deze omstandigheden je hieraan vast te houden.. en natuurlijk weet je verstandelijk dat het zo is.. en dat het vast wel weer goed zal komen op de een of andere manier want.. “Hij zorgt” dit staat bij ons als een paal boven water.. maar hoe… geen idee..

Loslaten….

In het volste vertrouwen dat Hij voor ons zorgt… wat de uitkomst dan ook zal zijn… en met alles rekening houdend gingen we in gesprek met God en legden we hem alles voor.. niet alleen dat de brommobiel weer gemaakt kon worden maar we vertelden Hem ook wat het met ons deed.. dat we er niet zonder kunnen.. dat we onze vrijheid terug hadden en nu voelt het of mochten we er even aan proeven en moeten we direct al weer loslaten..

We waren intens verdrietig..

Het is net of mag je iets heel moois in handen houden maar dan moet je het weer terug geven… en dat moois is onze vrijheid!

Ook was ik teleurgesteld en boos..  boos op de omstandigheden maar ook heel erg boos op de andere kant.. en dan bedoel ik onze tegenstander de Boze..  ze zeggen wel eens.. het is of de duivel er mee speelt.. nou ik dacht dat doet hij dus ook…

Ik weet dat hij voortdurend probeert ons leven in de war te schoppen.. steeds als er bij ons iets moois gebeurt komt hij als een bliksem om het weer flink in de war te schoppen.. met als enige doel dat wij kopje onder gaan… teleurgesteld raken.. het vertrouwen opgeven.. en ja.. het liefst wil hij dat wij zelfs God opgeven…

Nou dat kan hij vergeten!!! Want ik wordt er juist strijdlustig van.. er gebeurt namelijk juist het tegenovergestelde.. ons vertrouwen wordt alleen maar sterker.. wij klampen ons nog meer aan Hem vast.. omdat wij weten, ook door ervaringen, dat Onze God veel Sterker en Machtiger is, en alles kan omkeren ten goede.. en komt het anders dan dat wij voor ogen hebben… dan heeft Hij een nog veel mooier plan voor je klaarliggen.

Dit is ons geloof en met dit weten en in de naam van onze Helper Jezus sturen wij dan ook direct de tegenstander de deur uit!

Zijn dan mijn zorgen direct weg.. nee hoor… ik heb ook mijn momenten van twijfel.. van zorgen.. vooral als het dan een poosje duurt voordat je hoort wat er aan de hand is en of de auto wel gemaakt kan worden.. dan komt het op volharden aan.. volharden in Vertrouwen dat Hij voor ons zorgt!… pff dat is moeilijker hoor!

Maar deze week kwam dan eindelijk het telefoontje met de diagnose van de brommobiel.. Jonge dat was niet best… de diagnose was: “Onherstelbaar beschadigd.. niet operabel en ten dode opgeschreven” met andere woorden “Total Loss…”

Ik kon wel janken…

Dit kan toch niet.. hebben we een kat in de zak gekocht?

Ja..

Mmmmm… dat hebben wij weer!! Ik werd nog verdrietiger… wij moeten wel heel veel teleurstellingen incasseren hoor de laatste tijd… de moed zonk mij in de schoenen..

Hij vertelde wat er was gebeurt.. de vorige eigenaar had hem gekocht van iemand en die “iemand” had een verkeerd goedje in de motor gedaan.. nu kan dit wel bij gewone auto’s maar niet bij een brommobiel… dit goedje krijg je er ook niet weer uit… de meneer waar wij hem van gekocht hadden die reed er weinig mee, van de winkel naar huis, waardoor de motor nooit warm werd..  maar ja… wij zijn intensieve gebruikers dus bij ons wordt de motor wel warm.. want als de motor warm werd dan vrat dat goedje alles weg..  alles was ook letterlijk helemaal kapot en weggevreten…

Ik zei: “Vandaar dat er overal rook uitkwam op een gegeven moment”.. maar zei ik: “het was wel witte rook.. witte rook van overgave.. de auto kon niet meer en gaf de geest!”

Maar zei de stem aan de andere kant van de lijn.. er is een mogelijkheid om weer nieuw leven in de brommobiel te blazen en dat is een nieuw hart! (lees motor!)

En ik heb goed nieuws… dat nieuw hart is gevonden.. en de garage gaat hem repareren en hopelijk hebben jullie eind volgende week jullie brommobiel weer terug met een nieuw hart!

Oke.. maarrre..dat zal wel de nodige duiten kosten… ja dat klopt zei hij want een nieuw hart is niet goedkoop… maar zei hij: “die prijs is betaald door sponsors.. het kost jullie niets..”

Ik kreeg kippenvel en was totaal overdonderd en perplex.. kon alleen maar zeggen:

“Dankjewel”

Dit moest even dalen..

Ons leven staat voortdurend in het teken van overleven.. incasseren.. overgeven en loslaten.. en soms wordt het je dan toch wel effe teveel..

Elke keer als we er nu ook over hebben worden we emotioneel.. en ontzettend dankbaar… wat hebben wij een Grote Goede God… elke keer bevestigd Hij opnieuw..

“Ik Ben Er” “Ik Zorg”

Aan ons vraagt Hij maar 1 ding en dat is VERTROUWEN!!

Na het schrijven van deze blog werd ik er heel erg bij bepaald dat het eigenlijk ook zo kan zijn met ons leven.. met ons eigen hart.. die kan ook zo Total Loss zijn.. kapot gemaakt…

Maar dan heb ik goed nieuws want ook jij kunt een nieuw hart krijgen.. het mooie is dat jou nieuwe hart op je ligt te wachten… en weet je… dat nieuwe hart is ook al betaald.. er heeft 1 Iemand namelijk de hoogste prijs voor jou hart betaald.. Zijn naam is Jezus.. Hij heeft Zijn leven gegeven voor jou… zodat jij een nieuw hart.. een nieuw leven kunt ontvangen… Een Eeuwig leven!!

Wie wil dat nou niet!

Het enige wat Hij van jou vraagt is dat je Jezus Vertrouwt, Vergeving vraagt en Hem Accepteert als de Regisseur van jou leven..

Ik heb het jaren geleden gedaan en nog geen seconde spijt gehad… 

Mijn leven is daarna niet over rozen gegaan… dat kun je lezen in mijn andere blogs.. maar ik hoef geen angst meer te hebben want er is Iemand die voor mij zorgt en mij helpt… zo zal Hij ook voor jou zorgen en jou helpen in de moeiten van dit leven.. je staat er dan echt nooit meer alleen voor.. want Hij blijft aan jou zijde en neemt je bij de hand..

En dat geeft Rust, Blijdschap en Vrede!!

Dit bid ik jou ook toe!!

Be Blessed…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(L)Even


Ik las een stukje op een pagina op fb wat mij trof… en wil dit graag met je delen… herkenbaar!
Ik betrap mij er zelf ook vaak op… even dit… even dat… hoe vaak zeggen wij niet “even”… ik ga vanaf nu de L er voor zetten en hoop zo meer te gaan “Leven”
#onthaastenineenhaastigewereld

Het vrouwtje ‘even’

Er was eens een vrouwtje dat zichzelf voorbij liep.
Als ze ‘s morgens opstond, dacht ze aan ‘s middags.
Als ze ‘s middags aan tafel zat was het weer: “Wat zal ik vanavond eten?”
En als ze dan eindelijk ‘s avonds naar bed ging, lag ze weer te piekeren wat ze de volgende dag allemaal zou gaan doen.
Telkens als ze op straat liep, rende ze zo hard dat de mensen zeiden: “Die loopt zichzelf nog eens voorbij, die vergeet te leven…”
Het vrouwtje praatte ook de hele tijd tegen zichzelf.
Om met anderen te praten, daar had ze gewoon geen tijd voor.
Ook dat hoorde bij haar “ziekte”.
En weet je wat ze telkens zei?
“Ik moet nog even… Laat ik gauw even… Ik kan nog net even…”
“Even” was haar stopwoordje geworden, en dus nu ook haar bijnaam.

Nu was er in het land een dokter die een heel wijs man was.
Toen hij dat vrouwtje zag en haar hoorde praten, zei hij;
“Mevrouw, u bent heel erg ziek en ik weet wat u mankeert.”
“Zeg het maar eens gauw dokter, want ik moet nog vlug even…”
“Zie je, daar heb je het weer”, zei de dokter, “U bent zo haastig, U laat telkens de L liggen.”
“Wat laat ik liggen?” vroeg ze.
“De L”, zei de dokter. “Zet de L steeds voor EVEN.”
“Goed dokter, ik zal het doen,” antwoordde ze en weg was ze weer.
Maar telkens als ze de L voor “even” zette, schrok ze zich een hoedje.
“Ik moet nog L—even……, Laat ik gauw L—even…. ik kan nog net L—-even…”

Ze wist zich geen raad, plofte in een stoel en zei zacht:
“zo kan ik nog wel even……… zo kan ik nog wel Leven.”
En vanaf dat moment liep ze zichzelf niet meer voorbij.
Ze was zich ervan bewust geworden dat haar “even” haar belette van het “leven”.
Ze besloot van nu af aan te LEVEN en bleef gewoon zichzelf.
Ze had de rust van binnen gevonden.

Voor iedereen die gehaast door het leven gaat en ook nog van alles “even” moet doen;
Denk aan vrouwtje “even”, vindt de tijd en de rust om de leven.

Auteur onbekend

Be Blessed ❤

“Anders”


Vanmiddag las ik een zeer verhelderend stuk op Facebookpagina Interakt..

Tijdelijk minder belastbaar

‘Het zou moeten kunnen’ dacht ik toen ik een bus voorbij zag rijden met boven de voorruit: tijdelijk buiten dienst. Geen mens die de bus aanhoudt en aandringt om toch in te mogen stappen. Nee, men laat hem gaan.

Het zou moeten kunnen, dat mensen soms een tijdje in hun leven met dat signaal kunnen rondlopen: ‘tijdelijk minder belastbaar’. En dat er dan niemand trekt en duwt, maar dat ze gelaten worden.

Om zich te bezinnen, om zich te realiseren in wat voor overbelast wankel bootje ze zich bevinden, om de schade onder ogen te zien en op krachten te komen, om hun angsten te overwinnen, om te herstellen en om het vertrouwen te vinden dat op een dag de storm weer gaat liggen en het lichter wordt.

Ieder mens die een schokkende ervaring heeft meegemaakt heeft hersteltijd nodig. Een periode waarin zo iemand zichzelf ontziet en door anderen ontzien wordt, waarin rust en bezinning gezocht worden en zo iemand kan doen wat dieren doen: zich verbergen onder een denkbeeldige struik, de psychische en emotionele wonden likken, op adem en op krachten komen. Of het nu om verse wonden gaat of om oude, die nog moeten helen en om aandacht vragen.

‘Tijdelijk minder belastbaar’… als je behoefte voelt die woorden boven je deur te schilderen, of met een sticker op je voorhoofd te plakken, dan is dat een signaal. Ook als je zou willen dat een ander dat voor je zou doen, zodat je het zelf niet hoeft te bevechten. En ook als je juist met man en macht wilt verbergen dat iemand ooit zal denken dat jíj minder belastbaar zou zijn. Allemaal signalen dat je toe bent aan iets anders.

Anders is niet persé het standaardrecept dat ‘méér & minder’ voorschrijft: meer rust, meer ontspanning, meditatie, vakantie, yoga enz. Of juist meer training en superfood en effectiviteitstrainingen om de draagkracht te versterken. Anders is evenmin persé minder: minder taken, minder uren werken, minder verantwoordelijkheid.

Anders is: niet langer acteren vanuit verborgen pijn en ongeheelde wonden, niet langer vanuit defensie en beschermingsmechanismen reageren, maar vanuit een basis die daaronder ligt. Een basis die de pijn kan dragen, de realiteit onder ogen kan zien.

Anders is: vanuit een open waarneming, een open hart, een open geest en een open wil in het leven staan. En doen wat gaat. Voor jou. Op jouw hoogstpersoonlijke eigen wijze. Niet meer en niet minder!!!!!!! 😘

42948938_1880600471986985_2387415330201796608_o

 

Jonge… wat merk ik dat ik even “Tijdelijk minder belastbaar” ben… heb nogal een heftig drie kwart jaar achter de rug wat op dit moment zijn tol eist… qua energie en belastbaarheid…  helaas is mijn situatie geen situatie waarin ik achterover kan leunen.. maar waarin we door moeten… met elke dag weer nieuwe uitdagingen.. en

Ik ga ook door maar wel “ANDERS”…..

Een pas op de plaats is echt even nodig… maar helemaal niks doen is voor mij geen optie want dat past niet bij mij.. maar mijn lichaam vraagt even wat meer aandacht..

pff.. niet altijd makkelijk… maar wel noodzakelijk om op te kunnen laden..

Gelukkig mag ik weten en ervaren dat ik niet alleen door hoef.. samen met Hem en God geeft vrienden om je heen… praktische vrienden, steunende vrienden, geestelijke vrienden.. zo is God.

Het leven kan je soms bergen geven die je moet beklimmen.. zware wegen om te bewandelen.. maar daarin geeft Hij wat je nodig hebt.. moet je zware wegen bewandelen dan zal Hij je goed schoeisel geven om te kunnen wandelen.. en heb je een hulpje nodig om die weg te slechten dan geeft hij mensen om je heen om die weg te kunnen bewandelen…

In de Bijbel staat het verhaal van Mozes en Aaron en Chur Exodus 17:11-13

Zolang ​Mozes​ zijn arm opgeheven hield, was Israël de sterkste partij, maar liet hij zijn arm zakken, dan was ​Amalek​ de sterkste. Toen ​Mozes’ armen zwaar werden, legden Aäron en Chur een steen bij hem neer, zodat hij daarop kon gaan zitten. Zelf gingen ze aan weerszijden van hem staan, om zijn armen te ondersteunen. Daardoor konden zijn armen opgeheven blijven totdat de zon onderging. Zo versloeg ​Jozua​ het ​leger​ van ​Amalek​ tot de laatste man.

Toen Mozes zijn staf omhoog moest houden, zodat Gods volk de overwinning kon behalen, en dit op een gegeven moment niet meer lukte was daar Aaron en Chur om hem te helpen… samen hielden ze de staf omhoog… en de overwinning werd behaald..

Zo geeft God ook ons wat wij nodig hebben om de Overwinning te behalen… over welke omstandigheid dan ook.. heb je te dealen met ziekte.. heb je te dealen met werkeloosheid.. financiële problemen.. elke spreekwoordelijke muur gaat om met Zijn hulp.. elke moeilijke weg kun je bewandelen want Hij zorgt voor ons!

Maar soms lijkt het dat je verdrinkt.. soms heb je het gevoel dat de weg te modderig is.. dat jij je in drijfzand bevind.. dat je er tot je middel inzakt en je hulp nodig hebt..

En die hulp is er.. maar aan ons is de taak om HELP te roepen.. om hulp te vragen… aan God in eerste instantie maar ook aan je medemens.. maar wat is dat moeilijk als je door het leven ervaren hebt dat je op jezelf aangewezen bent.. dat je er alleen voor staat… elke keer val je daarin weer terug.. je denkt dat je het alleen moet opknappen.. denken dat als het je alleen lukt je sterkt bent.. maar eigenlijk is dat zooooo egoïstisch…

God heeft van af het begin al aangegeven dat de mens het alleen niet redt daarom heeft hij een helper geschapen..

Hulpvragen is dus geen teken van zwakte, het is een van de moedigste dingen om te doen.. en leven zoals God het heeft bedoelt…

Maar ook daarin is een balans:

6825d950170b702c497d48f6f3edaf0d

Mensen kunnen niet aan jou neus zien dat het even niet gaat… ze kunnen niet op jou voorhoofd lezen dat je het even niet trekt.. dat je hulp nodig hebt..

Dus trek aan de bel…. pff.. wat vindt ik dat soms moeilijk… maar wat werkt het bevrijdend!

Het is vele opzichten waardevol

  • Voor je sociale contacten
  • Van beide kanten een positief gevoel
  • Je overwint je omstandigheden
  • Je hoeft de last niet alleen te dragen

En jij kunt vast de lijst nog wel aanvullen!

Wij mogen er voor elkaar zijn…  Als broers en zussen… naast elkaar!

God geeft ons elkaar!

En dan komt er zeer zeker een tijd dat jij zover bent om anderen te helpen op wat voor manier dan ook..

Be Blessed!

FB_IMG_1526107266970

 

Vrijheid


Afgelopen zaterdag was het zover.. we gingen met onze goede vriend op stap om een brommobiel op te halen.

We hadden al een uitgezocht en zo gingen op stap naar Nieuwleusen.. daar aangekomen de brommobiel bekeken, bereden en nog eens bekeken… maar helaas deze brommobiel voelde niet goed voor ons..

Gelukkig zijn er meerder brommobielen en we hadden ook nog een gezien in Amersfoort.. en we besloten om naar Amersfoort te rijden… onderweg beste buien gehad en nog even gezorgd voor de inwendige mens..

Aangekomen in Amersfoort troffen we een mooie brommobiel aan.. exact dezelfde als in Nieuwleusen maar betere kwaliteit.. ook hier hebben we bekeken.. bereden en nog een keer bekeken.. en wat reed deze heerlijk… ben nogal wat brommobielen gewend dus wist wel ongeveer wat er te koop was….

We hoefden er niet zo heel lang over na te denken.. dit werd onze brommobiel… maar nu kwam het, we waren in Amersfoort.. dat was wel wat verder weg dan Nieuwleusen.. maar niet getreurd.. wij zeiden we gaan gewoon op stap.. Tom Tom aan en we komen vanzelf thuis…

IMG-20180923-WA0000

zo gezegd zo gedaan.. we gingen onderweg…  maar moesten eerst Amersfoort uit.. de Tom Tom hadden we op snelwegen vermijden gezet, maar dan nog moet je nog wel goed opletten… gespannen koppie’s… maar we waren Amersfoort uit en gingen richting Almere, Lelystad.. vond het wel wat vreemd maar ach zal wel goed zijn komen dacht ik.. totdat de 80 km weg over ging in een 100 km weg.. een autoweg..

Ooooo dat mogen wij niet komen.. paniek… we moesten terug.. binnen 10 meter was er een parkeerplek en daar stopte ik vlug.. diep ademhalen… schietgebed uitgesproken.. want we moesten natuurlijk weer terug… 100 km dan gaan de auto’s wel snel.. en jij gaat maar 50 km.. op een gegeven moment was er plek om te keren en terug naar de 80 km weg… pfff…  zweetdruppels op het gezicht maar we waren weer op een veilige weg..

Weer over de brug en daar zagen we een 60 km weg.. hup daar maar naar toe.. ingeslagen.. hé hé nu konden we even op adem komen… jonge we waren nog maar net op pad.. wat moest dit worden..

Heer Help… Wilt U ons veilig thuisbrengen?

En Hij deed het..vanaf dat moment niet een keer fout gereden en op wegen waar wij mochten rijden… zelfs onderweg stroken voor trekkers zodat het andere verkeer veilig om ons heen kon.. maar meeste wegen binnendoor…

En wat reed het heerlijk… ik genoot met volle teugen.. mijn man was erg gespannen en hield alles goed onder controle.. logisch.. er waren veel prikkels en hij had opperste concentratie.. en de verwering gaat toch anders als bij ons…  toen wij de grote steden hadden gehad en bij Holten kwamen kwam hij een beetje in de rust en kon hij het wat loslaten en ontspannen…

Ik zei eerst maar even een kopje koffie.. plaspauze en eventjes ontspannen.. zijn nu weer op bekende grond..

Na de nodige versnapering gingen we weer met goede moed verder… we hebben genoten van de laatste kilometers en zijn veilig en voldaan thuisgekomen…

Vreselijk moe natuurlijk en mijn spieren in mijn gezicht hadden veel werk verricht merkte ik want de Dystonie verkrampingen schoten spontaan heen en weer… maar we waren thuis en dat was het belangrijkste.. .stiekem was ik trots op ons dat het gelukt was samen met onze Gids..

En wat zijn wij blij dat het “autootje” voor de deur staat… het geeft een gevoel van enorme vrijheid.. ik kan niet in woorden uitdrukken wat voor gevoel dit geeft.. wij hopen dat wij er ontzettend vaak in kunnen rijden en veel veilige kilometers mogen maken!

En gelukkig hebben wij altijd een extra passagier mee… je hoeft het nooit alleen te doen..

Be Blessed!

 

 

Hij Zorgt…


Wij zijn verwonderd!

Psalm 62 vers 9

22 dagen geleden ging onze Crowdfunding online en binnen een dag was er al gul gegeven… dit gaf goede hoop..

Toen ik begon met de Crowdfunding was mijn vertrouwen niet erg groot.. vond het erg spannend en het was ook echt buiten mijn comfortzone.. moest voor mijzelf best wel een stap zetten… hulp vragen is niet iets wat ik makkelijk vindt…  maar heb de stap gezet mede door een bemoediging van God.. ik beschreef dit al in de blog over de Crowdfunding  “Totdat ik een preek hoorde op een zondagochtend waarin de spreker vroeg hoeveel vertrouwen wij in God hadden… en dat God soms ook stappen van ons vraagt… stappen in vertrouwen.. stap uit je boot durf op water te lopen.. pfff.. dit had ik vaker gehoord… God werkt heel vaak via andere kanalen.. wij krijgen geen briefjes uit de Hemel met een kant en klaar antwoord… wat Hij geeft en zegt is: Vertrouw je mij?? Stap uit in Geloof.. en als je het in Zijn handen legt en het van Hem verwacht dan kan het nooit tegenvallen”

Zoals ik al zei dat vertrouwen had een dun lijntje maar het was genoeg om toch te doen wat ik op mijn hart had.. en God ging verder met bemoedigen zodat mijn vertrouwen in Hem ging groeien..

Het begin van de Crowdfunding gaf in ieder geval hoop.. maar zo ook de hulp van een goede vriend… want de volgende dag belde een goede vriend en vroeg of hij ons mocht helpen met lobbyen zodat de  brommobiel gerealiseerd kon worden.. Hij had enorm vertrouwen er in en in het feit dat God voor ons zorgt en geeft wat wij nodig hebben… dit vonden wij natuurlijk geweldig en het deed ons ontzettend goed.. ook groeide de hoop hiermee ook weer wat meer..

Wij wisten dat God hem op onze weg had geplaatst..

Elke keer mag ik weer merken dat God mensen om je heen zet om je te helpen, te ondersteunen… je te geven wat je nodig hebt.. God werkt nu eenmaal met jou en mij om er voor ander mensen te kunnen zijn.. Wij hebben elkaar zo nodig in deze wereld en omdat God zelf niet naar ons af kan dalen stuurt hij zijn engelen..

Deze goede vriend ging aan de slag en de nodige stichtingen en bedrijven werden gevraagd voor een bijdrage en de Crowdfunding liep ook gestaag door..

Om een verhaal kort te maken kregen we gisteren een telefoontje.. het leuke was dat wij gisteren mochten vieren dat wij vier jaar gelden in het huwelijksbootje zijn gestapt en elkaar het jawoord mochten geven.. en dan krijg je juist op die dag een telefoontje..

Ik vond het gisteren best wel een lastige dag.. een dag met dubbele gevoelens.. natuurlijk blij dat wij vier jaar getrouwd zijn, maar ook met een verdrietige nare bijsmaak er schieten toch een aantal gedachten en gevoelens door je heen… waar zouden we volgend jaar staan.. hoe veel kruisjes mogen wij nog achter onze huwelijksdag zetten de komende jaren.. cru gezegd.. is dit onze laatste trouwdag?? Allemaal gevoelens en gedachten waar je misschien niet te lang bij stil wil blijven staan maar die je ook niet kunt negeren.. deze gevoelens en gedachten zijn wel reëel… je zit al in een “rouw” fase omdat je elkaar nu in het leven beetje bij beetje al kwijt raakt.. maar je kunt er niks mee omdat je nog in levende lijve naast elkaar zit.. het is een verwarrende tijd voor ons allebei..

En dan krijg je een telefoontje… met de mededeling dat de brommobiel realiteit is geworden.. het geld was bij elkaar gesprokkeld.. door de Crowdfunding en andere giften.. wij vielen helemaal stil.. eigenlijk ben je sprakeloos en voelt het onwerkelijk.. aan de andere kant durf je het niet eens aan te nemen… het is te groot.. maar al gauw werd ons hart gevuld met dankbaarheid en enorme blijdschap.. ik kon wel huilen…  de tranen van verdriet en blijdschap om onze situatie veranderde in tranen van vreugde en dankbaarheid…

We hebben onze vrijheid weer terug gekregen… zo voelt het echt en zo is het ook.. niet meer afhankelijk van instanties, taxi’s enzovoort.. maar weer zelfstandig erop uit kunnen.. onze eigen kracht weer in kunnen zetten.. wij hebben onze onafhankelijkheid weer terug… ik kan het niet in woorden beschrijven wat dat voor gevoel met zich mee brengt..

Tegelijk voelde ik mij ook beschamend.. dat mijn vertrouwen een dun lijntje was en ik niet durfde te hopen.. bang voor weer een teleurstelling.. bang dat God misschien andere bedoelingen had dan wij soms denken.. dit vind ik het lastige van de relatie met Hem.. je krijgt geen briefjes uit de Hemel met een antwoord.. maar wederom komt het aan op vertrouwen in Hem die het beste met ons voorheeft..  Gelukkig mag ik weten dat Hij mij door en door kent en weet hoe ik ben.. Hij heeft mij namelijk gemaakt.. en dat geeft rust! En dan verdwijnt al gauw dat gevoel en blijft dankbaarheid over dat ik een Liefdevolle Vader mag kennen en mag weten dat Hij voor ons zorgt.. wat er ook gebeurt!

Wij zijn ontzettend blij en dankbaar voor uw/jullie bijdrage.. in welke vorm dan ook.. misschien heeft u gedoneerd.. misschien heeft u voor ons gebeden dat het mocht lukken… de actie geliked en gedeeld.. en natuurlijk zijn wij onze vriend enorm dankbaar voor de geboden hulp.. maar bovenal danken wij God.. Hij zorgt voor ons.. ook als wij er niet zoveel vertrouwen in hebben en het lijntje maar dun is… Hij is zo ontzettend liefdevol.. Hij houdt zoveel van ons en in die liefde laat Hij zijn Zorg zien…

Hij Zorgt!!

danjewel

 

 

 

 

Wees jezelf!


Gisteren las ik een mooie bemoediging voor alle vrouwen…

Een geweldig streven om te zijn als deze vrouwen.. Voorbeelden om na te streven..

Maar blijf wel jezelf!

Jij ben uniek zoals jij bent.. gemaakt en bedoelt door onze Levende God.

Een mooi stukje voor elke vrouw:

Wees een * Ester * ❤
Dapper en moedig genoeg om voor de waarheid te staan, je mening te geven en voor het goede van anderen te vechten. Zelfs als het jezelf opoffert. Als God je in een positie heeft gezet is dat voor een doel. Wees nooit bang om naar die innerlijke stem te luisteren.

Wees een * Ruth * ❤
Loyaal in al je relaties, loop de extra mijl en stop niet als dingen moeilijk worden. Op een dag zie je waarom het de moeite waard was.

Wees een * Lydia * ❤
Laat je huis open zijn, laat je handen vrijgevig zijn, laat je hart groot genoeg zijn om iemand in nood te helpen. Vreugde is het mooist wanneer het gedeeld wordt.

Wees een * Hannah * ❤
Stop nooit met bidden. Het zal nooit tevergeefs zijn.

Wees een * Maria * ❤
Nederig en onderdanig. Je hoeft niet goed te zijn voor God om je te gebruiken. Je moet Hem gewoon gehoorzamen.

Wees een * Dorcas * ❤
Gebruik je talenten. Hoe klein het ook lijkt, het zal misschien een lach op het gezicht van iemand anders brengen. Je zult nooit weten hoeveel het voor iemand kan betekenen.

Wees een * Abigail * ❤
Onthoud hoe elke beslissing je leven kan veranderen; positief of negatief. Wees wijs in je keuzes.

Wees een * Elizabeth * ❤
Twijfel nooit aan wat God kan doen. Wonderen gebeuren echt.

Wees een * Maria Magdalena * ❤
Laat nooit je fouten en oordelen van anderen stoppen met het ervaren van ware vreugde in Jezus.

Wees een * Rebekah * ❤
Vergeet nooit dat ware schoonheid binnenin je zit. Breng je man dichter bij God door je karakter.

Deel dit met alle vrouwen om hen aan te moedigen. ❤

Bron: https://www.facebook.com/reinmarianpalland/ Facebook..

Be Blessed ❤

Grenzeloos(e) Liefde


Heb mij zelf even de tijd gegund om even te bloggen.. ik doe het veel te weinig… ik weet het.. maar wat ik in mijn vorige blog ook al vertelde… het is lastig om in onze situatie aan je zelf te denken en echt tijd voor je zelf vrij te maken..

Alhoewel ik weet hoe belangrijk het is blijft het er vaak bij… ja ja…wat zeg je dit weer makkelijk… helaas weet ik maar al te goed waar de “kneep” zit…. de kneep van het “niet aardig voor mij zelf zijn”.. de kneep van “Niet goed voor mijzelf zorgen hierin” want goed voor jezelf zorgen is ook je grenzen aan kunnen geven..

Maar wat is het moeilijk om juist diep in je hart te kijken en bij je gevoel te komen… het is toch veel gemakkelijker om gewoon door te gaan met het patroon wat je altijd hebt gedaan..

En toch word je soms terug geworpen op jezelf.. door je omstandigheden.. door andere mensen die je de ogen openen.. of door God.. God is een Liefdevolle God die je omstandigheden gebruikt om er het beste voor jou uit te halen.. soms om je dingen te leren.

Maar AU!!! wat doet dat soms pijn… maar Hij zou God niet zijn om jou daar in bij te staan.. en zo staat Hij mij daarin bij en is Hij erbij in mijn pijn en omstandigheden.

Het vraagt echt lef en moed om diep in je hart te kijken.. om te ontdekken waarom dingen gaan zoals ze gaan.. en dan wordt je stil… en kijk je omhoog.. en roep je “Help Heer… ik wil zo graag anders waarom val ik weer in mijn oude patronen terug”..

En Hij antwoordt als jij roept!

Maar ach.. hoe makkelijk is het.. terug vallen in je oude patronen.. als omstandigheden je triggeren aan je verleden.. als er situaties zijn die je eerder hebt meegemaakt en het allerlei angsten en zorgen oproept.. het voelt nou eenmaal veilig om net zo te doen en net zo te reageren zoals je altijd heb gedaan..

Slik….

Toch was ik de laatste jaren heel erg bezig om het anders te doen.. was ik er alert op als ik reageerde vanuit mijn pijn.. en toch… in die pijnlijke momenten kom je erachter dat je maar mens bent en dat je oude patronen op de loer liggen.

Wat is het dan een “Zegen” dat God mensen op je pad brengt… God zei deze week tegen mij via die persoon.. “Het is jou eigenwaarde.. respect voor jezelf.. het houden van jezelf wat ontbreekt.. en wat er voor zorgt dat jij steeds je grenzen verder verlegt”… ik dacht eerst van nee hoor.. ik houdt wel van mij zelf..

En dan opeens is er een stemmetje in je.. ik noem het de Heilige Geest omdat die in mij woont.. die zachtjes zegt.. “denk er eens over na.. zit er niet een kern van waarheid in…”? en als je dan vraagt om Licht, om Wijsheid hierin dan geeft Hij je die.. en dan gaan langzaam je ogen open en moet je bekennen.. en moet je erkennen dat je altijd alert moet blijven en dat Liefde een werkwoord is… ook de liefde voor jezelf!

Waarom lukt het dan niet.. waarom val ik dan zo gauw weer terug in het gedrag van oude patronen?… (mijn oude patronen zijn wegcijferen en grenzeloosheid)

Soms kun je in omstandigheden terecht komen waardoor er heftige pijlen in je blauwe plekken schieten.. zo gebeurde dat de laatste tijd ook bij mij.. en dat is erg pijnlijk.. en scheurt oude wonden open.. je hebt je oude pijn verwerkt.. maar het blijven littekens en die littekens zijn kwetsbaar.. en als er dan pijlen in die littekens terecht komen dan is de kans groot dat je ook weer vanuit die pijn gaat reageren..

De littekens die zijn ontstaan kwam door gebrek aan liefde.. doordat ik veel liefde miste ging ik ontzettend mijn best doen om die liefde te verdienen.. en dat verdienen dacht ik te doen door mijzelf compleet weg te cijferen..  want als ik op alles maar ja en amen zei dan werd er misschien toch nog een beetje van mij gehouden en was iedereen tevreden.. als ik maar deed wat de ander vroeg dan werd ik misschien gezien.. ik werd grenzeloos.. en iedereen walste er overheen of maakte daar misbruik van.. want ik zei toch niks.

Het heeft heel wat jaren geduurd totdat er die ommekeer kwam.. toen begon mijn zoektocht, een zoektocht naar mijn eigenwaarde.. wie was ik en waar lagen mijn grenzen.. maar ook naar Liefde.. Liefde voor mijzelf… maar dat was een enorme worsteling want in eerste instantie schaamde ik mij en was ik tegelijk enorm boos op mijzelf.. wat was ik een slappeling.. dat ik zo over mij heen had laten walsen.. dat ik geen nee kon zeggen.. dat ik mijzelf zo had weggecijferd..

Wat was ik een enorme sufferd… t’is je eigen schuld dat je dit allemaal hebt meegemaakt.. toch logisch dat anderen daar misbruik van maken..

Met deze gevoelens worstelde ik enorm..

Ik wist dat God mij had vergeven maar nu moest ik mijzelf nog vergeven.. en na gesprekken en therapie kon ik op een gegeven moment mijzelf ook vergeven.. en langzaam aan krijg ik mijn eigenwaarde terug en leerde ik mijn grenzen ontdekken..

Ik ben al weer een paar jaar onderweg om te groeien daarin, maar ik merk dat ik nog steeds ontzettend kwetsbaar ben..  er hoeft maar iets te gebeuren en mijn littekens scheuren open.. mijn eigenwaarde wankelt.. en ga ik reageren vanuit mijn oude patronen..

Het heeft tijd nodig… iets wat je jaren kapot heeft gemaakt… heeft ook jaren nodig om te herstellen

Maar wat zat daar nou onder, dat ik zo kwetsbaar ben en mijn eigenwaarde zo wankel? Ik dacht na en bad er voor en op een morgen werd ik wakker en God opende mijn ogen.. letterlijk en figuurlijk… het was een diepgewortelde angst.. en angst is een slechte raadgever en komt absoluut niet van God!

Door deze diep gewortelde angst verleg ik steeds mijn grenzen..

Ik heb het al eens eerder verteld in een van mijn blogs.. deze diep gewortelde angst komt vanuit mijn Verlatingsangst.. en dan kom ik in mijn kwetsbare gebied.. want mijn ervaring in mijn verleden is, dat als ik mijn grens aangaf, mijn grenzen volledig werden genegeerd of ik raakte de mensen kwijt.. ik werd niet gezien.. ik werd simpelweg niet gerespecteerd om wie ik was en wie ik ben.. en van daaruit bouwde ik een patroon op van grenzeloos zijn..  meegaan en meebewegen en je zelf wegcijferen, dan raakte je tenminste niemand kwijt (dacht ik).. maar wat ik uit het oog verloor was dat ik mijzelf wel volledig kwijt raakte..

Ik ben al zo vaak met deze angst naar God gegaan.. en God heelt, maar soms duikt die angst ineens weer op.. en er is één iemand die dat weet.. die je zwakke plek kent en weet dat hij je daarop onderuit kan halen..

Doordat deze angst zo diep geworteld zit is die moeilijk uit te roeien.. maar God is Liefde en opende Liefdevol mijn ogen..

Hij zei: Ik ben bij je.. ik ga je helpen.. het zal je alleen maar verder brengen.. als jij jezelf respecteert (grenzen) zul je ook respect terug krijgen.. “stap uit de boot durf op water te lopen”….

Maar wat is jezelf respecteren, door te geloven dat je er mag zijn.. dat het oké is wie je bent.. prachtig mooi Uniek gemaakt.. maar dat het ook oké is dat jij bepaalde grenzen hebt.. grenzen die bij jou passen.. en die niet zo voor de ander hoeven zijn…

Als jij bijvoorbeeld minder energie hebt.. ligt jou grens ergens anders dan als je kerngezond bent.. en dat is niet erg.. jij bent Uniek!

Als je niet je eigen grenzen respecteert schiet je van hot naar her.. en vaar je geen vaste koers meer.. en voor je het weet ga je kopje onder..

Nu moet ik nieuwe ervaringen op doen.. maar wat is dat eng.. maar alleen door te doen zal ik nieuwe ervaringen op doen.. als ik niets doe zal er ook niets veranderen..

En gelukkig doe ik nieuwe ervaringen op, en stapje voor stapje geef ik mijn grenzen aan.. met vallen en opstaan.. maar zo is het leven.. al doende leert men en men is nooit te oud om te leren..

maar ik merk wel omdat het om diepe wonden gaat dat ik het niet alleen kan.. dat ik niet alleen deze angst kan overwinnen maar met Zijn hulp gaat het mij lukken..

Vanmorgen waren we naar de kerk.. en wat is God goed… God gaf mij een geweldige bemoediging…

De Preek vanmorgen ging over 1 Korinthiers 13….

De liefde

Al sprak ik de talen van alle mensen en die van de ​engelen​ – had ik de ​liefde​ niet, ik zou niet meer zijn dan een dreunende gong of een schelle ​cimbaalAl had ik de gave om te profeteren en doorgrondde ik alle geheimen, al bezat ik alle kennis en had ik het geloof dat bergen kan verplaatsen – had ik de ​liefde​ niet, ik zou niets zijn. Al verkocht ik mijn bezittingen omdat ik voedsel aan de armen wilde geven, al gaf ik mijn lichaam prijs en kon ik daar trots op zijn – had ik de ​liefde​ niet, het zou mij niet baten.

De ​liefde​ is geduldig en vol goedheid. De ​liefde​ kent geen afgunst, geen ijdel vertoon en geen zelfgenoegzaamheid. Ze is niet grof en niet zelfzuchtig, ze laat zich niet boos maken en rekent ​het kwaad​ niet aan, ze verheugt zich niet over het ​onrecht​ maar vindt vreugde in de waarheid. Alles verdraagt ze, alles gelooft ze, alles hoopt ze, in alles volhardt ze.

Dit hoofdstuk is zo bekend.. De bijbel is eigenlijk een grote schat.. en een rijke verrassende schat..  soms heb je een stukje al zo vaak gelezen.. maar steeds opnieuw haal je er weer nieuwe inzichten uit.. een onuitputtelijke bron!

Want hoe blijf je in die Liefde.. Hoe raak je steeds vol van die Liefde.. en het gaat dus niet alleen om Liefde voor een ander maar ook Liefde voor jezelf.. want er staat ook in de bijbel… Mattheus 22:37-38  ‘Heb de ​Heer, uw God, lief met heel uw ​hart​ en met heel uw ziel en met heel uw verstand. Dat is het grootste en eerste gebod. Het tweede is daaraan gelijk: heb uw naaste lief als uzelf. 

God gaf ons daar duidelijk een opdracht mee.. je kan dus niet aan de Liefde wat beschreven staat in Korinthiërs 13 voldoen als je niet van je zelf houdt!

Maar de spreker vertelde nog meer over deze liefde.. hoe blijf je ondanks je omstandigheden in die Liefde.. de Liefde voor de ander en de Liefde voor jezelf?

Door Hem uit te nodigen… Uit te nodigen in je leven.. want als je Jezus aanvaardt in je leven, komt daarmee de Heilige Geest in je hart wonen en daarmee ook Zijn Liefde.. maar die liefde moet wel blijven stromen.. want als je uitdeelt maar niet bijtankt dan raakt het op een gegeven moment op.. dus om in die Liefde te kunnen blijven delen heb je ook nodig dat je steeds weer bijtankt en dat doe je door te blijven drinken uit Gods onuitputtelijke bron.. en die bron is er in vele opzichten.. Zijn Woord (bijbel).. een relatie (bidden) met God hebben.. en je broers en zussen opzoeken om elkaar te bemoedigen en op te bouwen!

En als je zo je Liefde blijft aanvullen kun je blijven volharden in je omstandigheden en zal die Liefde uiteindelijk winnen van je angsten!

Je mag er zijn!

Be Blessed!

 

Een klein gebaar van Vriendelijkheid


Galaten 6 vers 9

Onderstaande video zag ik op via Facebook en het raakte mij.. Eerlijkheid doet veel…

Maar hoe eerlijk zijn wij? Zijn wij mensen niet gauw geneigd naar het niet eerlijk zijn?? Naar het toe-eigenen van iets wat niet van jou is?

Ik mocht onlangs ervaren dat het Vruchten afwerpt als je handelt naar Gods Geest.. Als Zijn Vruchten WERKZAAM zijn!

Zo hadden wij vorige week iets mee gemaakt wat mij nogal verbaasde… verbaasde dat er kennelijk zeer weinig van de “Vrucht Eerlijkheid” zichtbaar is in deze wereld!

Wij hadden geluncht en ik zou afrekenen.. Ik ga naar de ober en die geeft mij de nota om te betalen.. Ik keek erop en zei dat het niet klopte omdat hij het drinken was vergeten…
Hij keek mij stomverbaasd aan en zei.. “Ongelofelijk wat bent u eerlijk… En omdat u zo eerlijk bent krijgt u de drankjes van het huis…”
Nu was ik stomverbaasd en zei “Het is toch “normaal” dat je betaald voor wat je nuttigt en dat zegt als de ander dat vergeet???” Hij zei: “Dit maken wij helaas niet meer mee!”

Wat leven we toch in een rare wereld dat eerlijkheid niet meer “normaal” is! 😘

Ik dacht hier nog een poosje over na en het volgende bracht God mij in gedachten..

Vaak twijfel ik aan mijzelf door de heftige situatie waarin wij zitten.. Omgaan met onze situatie brengt soms heftige stressmomenten met zich mee waardoor ik merk dat ik sneller reageer vanuit mijn stressgevoel, daardoor dwaal ik sneller bij God vandaan en vindt ik het lastiger om dicht bij Hem te blijven en ook te voelen en merken dat Hij er nog wel degelijk is, en of ik nog wel leef en handel zoals God het graag ziet..

(ooooo… ik weet dat dan mijn “please” gedrag naar mensen en naar God toe weer heel erg naar voren komt…)

En dan ben ik toch ook wel bang dat ook Gods Geest.. Zijn “Vruchten”… minder in mij aanwezig zijn… Of zelfs mij verlaten.. waardoor de “andere Vruchten” meer vat op mijn gedachten kunnen krijgen..

Misschien dat je die gedachten herkend…?!?!

En dan geeft God je juist door zo’n gebeurtenis weer even een vette “Knipoog” dat Hij er wel is.. dat de “Vruchten” van Gods Geest ALTIJD in je blijven en dat God ALTIJD dezelfde blijft.. Dichtbij.. Ondanks hoe ik mij voel, of in welke omstandigheid ik ook verkeer.. ondanks… als Gods Geest bij je binnen is gekomen dan gaat het er ook never nooit weer uit!

Dankbaar

Wees bemoedigd!

Het is vaak zo: als iemand de eerste stap zet verandert een klein gebaar van vriendelijkheid in iets veel groters!

 

Loslaten & Vasthouden


Zoals jullie misschien wel hebben gemerkt ben ik wat minder aanwezig met blogs schrijven en plaatjes maken..

Graag wil ik uitleggen hoe dat komt..

Ik heb in een aantal blogs verteld dat mijn echtgenoot Jong dementerend is.. Hij heeft vasculaire dementie..

Doordat dit veel zorg vraagt aan mij als mantelzorger kom ik weinig aan bloggen of plaatjes maken toe!

Ik zou dit juist wel moeten doen maar moet er nog een weg in zoeken… Ik weet dat tijd voor jezelf vrijmaken erg belangrijk is…. maar dit lukt maar half.. En als ik tijd heb dan zijn er andere prioriteiten voor mijzelf…

Ik hoop dat ik de balans gauw weer vindt en de “rust” in mijzelf weer wat terug keert..

Merk dat de situatie veel van mij vraagt… Het accepteren.. Loslaten.. Zorgen… En alles wat er bij komt!

Ook merk ik dat het een eenzame strijd is.. Ondanks dat er mensen om mij/ons heen staan… Je moet er toch echt zelf doorheen… Gelukkig merk ik dat God hierin dichtbij is… Hij houdt vast… ook al valt alles om je heen weg!

Maar ooh wat is het soms moeilijk…

Onderstaande gedicht zegt veel 😘

Loslaten
Ik weet dat ik los moet laten,
maar ik houd je stevig beet.
Omdat ik zo wil voorkomen,
dat jij meer en meer vergeet.

Ik kan maar niet accepteren,
dat jij dit gevecht verliest.
Want het is zo onrechtvaardig,
omdat niemand hier voor kiest.

Maar het is ook onafwendbaar,
‘k zie dat het steeds slechter gaat.
Ik neem steeds meer beetjes afscheid,
van mijn steun en toeverlaat.

‘Dit laten wij ons nooit gebeuren’,
dat bedachten we ooit saam.
Maar jij kan niets meer beslissen,
je bent niet meer wilsbekwaam.

En zo moet ik wel aanvaarden,
wat zo onaanvaardbaar is.
Maar bij onze tegenslagen,
namen wij die hindernis.

Daarom weet ik nu ook zeker,
wij slaan ons hier ook doorheen.
‘k Laat je los, terwijl ik vasthoud,
want ik laat je nooit alleen.

Gedicht: Hans Cieremans

Jullie zien vanzelf wel weer wat voorbij komen!

Wens iedereen een toffe vakantie die erop uit gaat en voor de thuisblijvers… Geniet van de Kleine en Grote dingen!!! Bewaar ze in je hart… Eens zullen herrineringen van grote waarde zijn!

Geniet Geniet Geniet, maar niet met mate!

Geniet! Van Elise Mannah

Hij zag mij!


Ik zag vanavond even op fb een las daar een stukje wat ik 2 jaar geleden had gedeeld…
en volgens mij heb ik het nog niet eerder op mijn website gedeeld en vind dat ik best mag vertellen hoe Groot onze God is..
Ik had namelijk een fantastische ervaring met een bemoedigende God..

Hij zag mij!..

Het was tijdens een prachtige bemoedigende dienst 2 jaar geleden in de plaatselijke Kerk waar wij toen woonden..
Waar God op een geweldige bijzondere manier zijn aanwezigheid toonde…
De spreker bracht het woord van God met geweldige voorbeelden en praktische tips…
Hij zij Straal waar God jou heeft geplaatst, schitter naar het evenbeeld van Jezus… hoe?? op de plek waar Hij jou heeft gebracht…
Is dit in Rijkdom.. gebruik dan de rijkdom om in rijkdom Jezus te laten zien.
Is dit in Armoede…. vraag God hoe je Jezus kunt laten zien door jou armoede heen…
Is dit in een spijkerfabriek waar God jou een baan heeft gegeven… straal dan Jezus uit in die spijkerfabriek…
Heb je pijn of ben je ziek…. kies er dan voor om Jezus te laten zien door je beperkingen heen……
Kies er voor om Hem in alle omstandigheden te aanbidden en dankbaar te zijn voor de plek die Hij je heeft gegeven… en vraag God om kracht en wijsheid hoe je door je omstandigheden heen kunt schitteren…

Schitteren zoals Hij je heeft bedoelt…. op de plek waar jij bent neergezet!

Dit raakte mij…. ik had namelijk in de dienst tijdens het moment van stil gebed God gevraagd om mij te helpen om te worden zoals Jezus….
In vrede, vreugde, verdraagzaamheid.. dat ik naar anderen toe Jezus mocht uitdragen… in de beperking die ik nog steeds heb…. dat ik mocht stralen in mijn beperkingen…
Het bijzondere was dat ik dit had gebeden voor dat de spreker was begonnen te spreken.. ik wist dus ook niet waar de preek over zou gaan… 
En dan opeens……. midden in de preek spreekt de spreker mij aan… ik schrok mij een hoedje… en de kleuren vlogen mij op en af.. ben nogal erg verlegen als ik in het openbaar aangesproken wordt.. en dan ook nog midden in een kerkdienst.. pfff…
Hij vertelde mij dat hij mij een poosje gade had geslagen en dat hij opmerkte dat ik ondanks mijn rolstoel en beperking helemaal op God gericht was…. (zat toen nog in een rolstoel)
Ik wist niet wat ik moest zeggen..  ik dacht.. nee ik dacht helemaal niks…  ik werd zo stil… en moest slikken… de tranen sprongen mij in de ogen… alleen ik wist op dat moment wat ik gebeden had…
Ondanks dat ik zo ontroerd was werd ik ook ontzettend blij….. een ongekende vreugde stroomde bij mij binnen…
God had mij gehoord en mij door middel van deze spreker antwoord gegeven…. Hij gaf mij een enorme dikke vette knipoog en een ongelofelijk bemoediging waar ik nog heel lang op kan teren….
Weet je dit is God…. dit is mijn God.. en dit kan ook jou God zijn…
Mijn God is een God van liefde… Onvoorwaardelijke Liefde… vaak verdien ik niet Zijn Liefde doordat ik mens ben en vaak tekortschiet.. maar door Zijn genade en dat Hij zoveel van ons houdt, wil Hij niets liever dan een relatie met ons.
En een relatie begint met communiceren…. en als ik mijn leven met Hem deel.. vertel wat mij bezighoudt.. dan communiceert God terug en laat Hij mij zien dat Hij er is en geeft Hij antwoord in wat ik op dat moment nodig had..
In Jeremia 29:12-13 zegt God: Jullie zullen mij aanroepen en tot mij ​bidden, en ik zal naar jullie luisteren. Jullie zullen mij zoeken en ook vinden, als jullie mij tenminste met ​hart​ en ziel zoeken.
Dit was een enorme bemoediging voor mij… en wat kun je dat soms nodig hebben…. en wat ben ik blij dat ik het toen opgeschreven heb en  heb gedeeld… dan ben ik soms toch blij met fb dat die herinneringen deelt… want dan lees je het weer en wordt je voor de zoveelste keer door deze knipoog van God bemoedigt..
Gelukkig schrijf ik vaak bijzondere dingen op.. heb wel geleerd dat dit zo belangrijk is.. ook om de zegeningen te kunnen lezen in periodes wanneer er niet zoveel bemoedigingen zijn.. wanneer je voor je gevoel in de woestijn van je leven zit.. waarin het moeilijk en zwaar is om de bemoedigingen te herinneren.. maar door het op te schijven kun je het juist dan weer lezen en put je er weer kracht en energie uit.. want mijn God blijft altijd dezelfde.. dus die bemoediging van toen geld nu ook nog..
Wauw wat fantastisch om dat te mogen weten.. en wat een stabiele rots om op te leunen… als de grond onder je voeten wankelt..  
Ik ben dankbaar.. echt dankbaar dat ik zo,n fantastische God ken…
Aan Hem komt de eer toe… ik mag slechts een schakel zijn tussen Zijn liefde naar de mensen…..
En ik laat mij graag gebruiken door die machtige maker van Liefde….
Schitteren in de omgeving waar jij je bevind!
022-Straal-e1453488545163

Psalm 27


Wat is ’t toch mooi om in dyn memmetaal de bybel te lêzen… sa betrouwd!
Wat is ’t toch mooi om in je moeders taal de bijbel te lezen… zo vertrouwd!

Betrouwen en ûnrest

27 Fan David.

De Heare is myn ljocht en myn heil,

fan wa soe ik bang wêze?

De Heare is de stins fan myn libben,

fan wa soe ik ferfeard wêze?

Doe’t kweaminsken my tenei kamen

om myn fleis te ferslinen,

wienen it myn tsjinstanners en fijannen sels,

dy’t stroffelen en foelen.

Al soe ek in leger my belegerje,

myn hert soe net bang wêze.

Al kaam in slachrige tsjin my op,

dan noch soe ik my wis fiele.

Ien ding haw ik de Heare om frege

en it bliuwt myn ynlik ferlangst:

dat ik al myn libbensdagen

ferkeare mei yn it hûs fan de Heare,

om de myldens fan de Heare te sjen

en myn moarnsgebed yn syn timpel te dwaan.

Want Hy hâldt my beskûl yn syn hutte

op ’e kweade dei,

Hy ferberget my achter yn syn tinte

en boppe op ’e rots jout Er my in plak.

No stek ik de holle omheech

boppe de fijannen dy’t om my hinne binne,

en yn syn tinte sil ik offers bringe mei gejubel;

sjonge en spylje sil ik foar de Heare.

Harkje, Heare, hoe lûd ik rop.

Wês sa goedgeunstich en jou my antwurd.

Myn hert hâldt Jo (jo útspraak) foar:

Sykje myn geunst!

Jo geunst, dy wol ik sykje, Heare.

Kear jo geunst net by my wei,

sko jo tsjinner net yn grime fansiden.

Myn help hawwe Jo west,

ferstjit my net en ferlit my net,

o God dy’t my heil bringt.

Want al hawwe heit en mem my ferlitten,

de Heare nimt my op.

Lear my, Heare, jo wei

en lied my op it sljochte paad

om myn benearders te plak te setten.

Leverje my net út oan it begear fan myn tsjinstanners,

want falske oankleiers steane tsjin my op

en drige mei geweld.

O, as ik net fertroud hie, dat ik it goede fan de Heare sjen soe

yn it lân fan ’e libbenen …

Hoopje op ’e Heare,

wês sterk en lit dyn hert sterk wêze.

Ja, hoopje op ’e Heare.

 

27  Van David.

De HEER is mijn licht, mijn behoud,

wie zou ik vrezen?

Bij de HEER is mijn leven veilig,

voor wie zou ik bang zijn?

Kwaadwilligen kwamen op mij af

om mij levend te verslinden,

mijn vijanden belaagden mij,

maar zij struikelden, zij vielen.

Al trok een leger tegen mij op,

mijn hart zou onbevreesd zijn,

al woedde er een oorlog tegen mij,

nog zou ik mij veilig weten.

Ik vraag aan de HEER één ding,

het enige wat ik verlang:

wonen in het huis van de HEER

alle dagen van mijn leven,

om de liefde van de HEER te aanschouwen,

hem te ontmoeten in zijn tempel.

Hij laat mij schuilen onder zijn dak

op de dag van het kwaad,

hij verbergt mij veilig in zijn tent,

hij tilt mij hoog op een rots.

Daarom heft zich mijn hoofd

fier boven de vijanden rondom mij,

ik wil offers brengen in zijn tent,

hem juichend offers brengen,

ik wil zingen en spelen voor de HEER.

Hoor mij, HEER, als ik tot u roep,

wees genadig en antwoord mij.

Mijn hart zegt u na:

‘Zoek mijn nabijheid!’

Uw nabijheid, HEER, wil ik zoeken,

verberg uw gelaat niet voor mij,

wijs uw dienaar niet af in uw toorn.

U bent mij altijd tot hulp geweest,

verstoot mij niet, verlaat mij niet,

God, mijn behoud.

Al verlaten mij vader en moeder,

de HEER neemt mij liefdevol aan.

Wijs mij uw weg, HEER,

leid mij op een effen pad,

bescherm mij tegen mijn vijanden,

lever mij niet uit aan mijn belagers.

Valse getuigen staan tegen mij op

en dreigen met geweld.

Mag ik niet verwachten

de goedheid van de HEER te zien

in het land van de levenden?

Wacht op de HEER,

wees dapper en vastberaden,

ja, wacht op de HEER.

Psalm 27

De Kracht van Ware Liefde


Vorige week las ik een bijzonder gedicht op Facebook..

Het gaat over genezingsdiensten en wonderen…

En ja.. ik geloof nog steeds in Wonderen… Genezingen… ook vandaag de dag geneest God nog steeds, alleen niet op commando… op onze wensen.. op bestelling!

Nee Hij geneest op Zijn tijd.. en soms ook niet of soms niet helemaal zoals ik ook al beschreef in mijn laatste blog…

Wat als ik God niet had

Maar in dit hele verhaal mogen we 1 ding niet vergeten en dat is omzien naar elkaar… naar je medemens die niet geneest.. die te kampen heeft met ziekte.. met leed.. met pijn… en kom dan niet aan met goed bedoelde adviezen… maar ga naast de persoon zitten en leg een arm om zijn of haar schouder… toon medeleven en compassie… soms is er zoveel wat we willen zeggen maar geen woorden kunnen vinden.. en dat is goed.. soms doet stilte en genegenheid veel meer dan allemaal goedbedoelde woorden..

Later kun je altijd als de situatie zich voor doet naar God gaan en bidden voor ontferming.. en natuurlijk mag je bidden voor Genezing.. dit mag altijd en daar mogen wij ons ook naar uit blijven strekken maar het moet niet het hoofddoel zijn…

Omzien naar elkaar is veel belangrijker… dat is Gods grootste Gebod.. heb elkander lief…

Hij weet wat wij nodig hebben… ook hierin..

Ik denk dat de balans in dit alles heel belangrijk is.. God blijven zoeken… blijven uitstrekken naar Genezing maar ook tegelijk naast de ander blijven staan als God niet ingrijpt… als de ziekte of pijn doorgaat.. dan mogen we meelijden… want als er 1 lid lijdt lijden alle leden mee.. en wat een troost dat wij daarin mogen we weten dat Hij erbij is.. dit ervaren wij tot op de dag van vandaag elke minuut… elke seconde…

Dat is de Kracht van Ware Liefde!

De Kracht van Ware Liefde (Miranda Terpstra)

Daar ging zij in haar rolstoel

Ze stond alleen buiten bij het hek

Klaar voor vertrek

Van een mega-event

Waarin velen zo graag

willen worden aangeraakt 

genezen en worden gekend

in hun lijden

En verlangen naar het bevrijden

Het wonder

Maar deze mevrouw vertrekt zonder…

 

Vele mensen gaan staan

Die met al hun kwetsbaarheid

Naar het event zijn toegegaan

Maar tussen alle euforie 

zie ik zo helder wat gemist wordt aldaar

 

De meeste mensen vertrekken met hetzelfde lijden weer naar huis

Wat hebben zij nu aan handvatten ontvangen hiermee te dealen thuis? 

 

Het was groots, euforisch en meeslepend

De stemmen en muziek

opzwepend

Een zaal vol kwetsbaar verlangen

naar verlossing van pijn

 

Besef dat wij zelf wonder mogen zijn

En hoe God er juist ook is in de stilte, in verdriet en pijn

Hoe God alles in ons hart

heeft gelegd

en heeft toegezegd 

dat God er altijd zal zijn

 

Ook in het dagelijks minder meeslepend leven

Heeft God ons kracht, 

dierbaren en handvatten 

gegeven

Om te aanvaarden 

wat het leven bezwaart 

en te vertrouwen 

dat God desondanks 

ons vasthoudt, liefheeft en bewaart.

 

Zo bid ik dat God de dame in de rolstoel bewaart

Voor teleurstelling die dit mogelijk heeft gegeven

Het najagen van wonderen en good feeling is niet waarvoor Zijn leven is gegeven

 

Dat wij terug mogen komen in eenvoud

Waarin de mens op God vertrouwt

en op alles wat in eigen hart 

naast moeiten van leven

aan kracht liefde en schoonheid

ontvouwt

 

De enorme gave van

aanvaarden, boven bedekken en bevrijden

De gave van uitpakken 

wat in ons ligt, 

boven alles wat zo naar

buiten en de ander is gericht

 

Er zijn

zoals God er ook is

Te midden van alle

moeiten, gemis

Gegeven aan elkaar

Omdat dat de kracht 

van Ware liefde is 

 

Miranda Terpstra

 

 

Wat als ik God niet had….


Waarom grijpt God niet in

Waarom grijpt God niet in… dat was de vraag tijdens de Vrij Zijn conferentie van afgelopen zaterdag.. heb beloofd om er een blog over te schrijven… ik wil dit ook erg graag want ik heb er zoveel van opgestoken dat kan en wil ik niet voor mij zelf houden hihi….

“Waarom God niet in grijpt” zijn vragen die niet alleen christenen hebben maar ook niet christenen…  want als er een ramp gebeurt dan is het eerste wat elk mens zegt… Waarom grijpt God niet in!..  maar het gekke is dat heel veel mensen niet in God geloven.. God de deur uit hebben gedaan… maar als er rampen gebeuren of erge dingen in hun leven dan is het eerste wat ze roepen “God waar bent U”… “Waarom grijpt U niet in”???

Hoe zou dit komen?

In Hosea 11:4a staat: “Zacht leidde ik hen bij de teugels, aan koorden van ​liefde​ trok ik hen mee; dit zegt Hij tegen het volk Israël maar dat geld ook voor ons.. Hij is onze God onze Vader.. van uit het begin waren we verbonden met Hem door een koord van Liefde.. en tot je laatste adem snik ben je verbonden met Hem… Gods Liefde stroomt onvoorwaardelijk altijd door naar ALLE mensen… alleen de keus is aan ons of wij die Liefde beantwoorden… of wij een relatie aangaan met deze Liefdevolle God… 

Wij westerlingen denken heel gauw bij een heftige gebeurtenis.. “waar is God”.. “waarom grijpt Hij niet in” enz. enz… allemaal waarom vragen.. en natuurlijk mag dit… dit hoort bij ons.. maar bv de mensen in Haïti, waar de ramp die destijds plaatsvond, die vragen niet… “God waarom gebeurt dit”… “waarom heeft U dit niet voorkomen”.. nee die zeggen Wat als wij God niet hadden”… want zonder God kunnen wij dit niet aan.. maar met God komen wij er weer boven op want Hij zorgt voor ons… dit is een hele andere instelling… wat een Vertrouwen!

In de bijbel lees je ontelbaar vaak dat God Liefde is… ook hoe God in Liefde met ons omgaat… God IS Liefde..   dus alle antwoorden kunnen we vinden in Gods Liefde… want daar ligt de sleutel van onze vragen…

Als je blijft geloven en vertrouwen in die Liefdevolle God.. dan blijf je in de boot tijdens de grote stormen in je leven…. je weet waar je hulp vandaan komt en dan merk je ook dat je dicht bij die bron moet blijven… en ook steeds die bron op moet zoeken… zodat je in die boot blijft verbonden met Zijn koorden van Liefde..

Wij mensen begrijpen niets van God..

God is zo groot… zo machtig.. Hij heeft ons geschapen.. zelfs onze haren op ons hoofd zijn door Hem geteld… dit kunnen onze hersenen helemaal niet bevatten… God overziet ALLES.. ons hele leven.. ook de toekomst… wij zien alleen maar een klein stukje van ons leven… het hier en nu… wij kunnen niet zien wat er in de toekomst gebeurt… God wel en als wij daarop durven vertrouwen, komt er rust en vrede… wetende dat je in Goede Handen bent en dat er uiteindelijk een geweldige toekomst voor je klaar ligt geeft zoveel rust…

Geloven gaat niet om Begrijpen, Geloven gaat om Vertrouwen!

Helaas is het vertrouwen in God vaak bij de mensen ver te zoeken… dit komt mede door wat ze meemaken.. hun twijfels of God wel Liefde is of Almachtig, verklaren ze door te zeggen… “Als Hij Liefde en almachtig is, zou Hij nooit de aarde hebben geschapen”.. helaas gebeuren er vreselijke dingen en is er vreselijk veel haat… maar hier heeft God geen debet aan..

Soms maak je heftige dingen mee door keuzes die je zelf maakt en soms kun je er ook niks aan doen en kom je in situaties door keuzes die anderen maken… wij leven natuurlijk nog steeds in een gebroken en vijandige wereld, waar nog steeds dood en verderf heerst… Hij heeft de dood en het kwaad overwonnen maar dat mogen we zien als we bij Hem in de Hemel zijn… tot die tijd hebben we nog wel met dood en kwaad te maken..

Je kent misschien het verhaal van de kapper… Bestaat God wel?  moet je echt even lezen! Als je dit gelezen hebt dan kun jij je zelf afvragen hoe jij tegen de wereld aan kijkt en wat er in gebeurt… 1 van de redenen is dus dat de mensen God niet opzoeken…

In het Oude Testament staat in Exodus 33:22 “En het zal gebeuren, als Mijn heerlijkheid voorbijtrekt, dat Ik u in een kloof van de rots neer zal zetten en u met Mijn hand zal bedekken totdat Ik voorbijgegaan ben”

In het oude testament mocht Mozes meemaken dat God er was in de woestijn… God liet zichzelf zien… Mozes zag hier de achterkant van God.. maar in het nieuwe testament heeft Jezus laten zien wie God is aan de voorkant…

In Exodus 34:6 staat “De HEER ging voor hem langs en riep uit: ‘De HEER! De HEER! Een God die liefdevol is en ​genadig, geduldig, trouw en waarachtig” God had zich laten zien aan Mozes in de woestijn… God is er altijd… God is de enige constante persoon…er is niets veranderlijker dan de mens maar God blijft altijd dezelfde… veranderd nooit… God is niet afhankelijk van zijn humeur of gemoedstoestand…

Wij leven in een tussentijd… ook wel woestijntijd genoemd.. tussen de Hemelvaart en de terugkomst van Jezus… Mozes moest ook 40 jaren in de woestijn doorbrengen en zo is het ook met ons… ook wij leven regelmatig in een woestijn… maar in die woestijn laat God zich wel regelmatig zien door wonderen en tekenen… Hij grijpt best wel vaak in alleen zien wij het niet altijd en merken wij niet altijd op dat het God was… en sommige dingen zien wij pas achteraf… achteraf zien wij vaak dat het God was die daar in die heftige situatie was… Hij laat ook de wonderen en tekenen af en toe zien zodat wij vol houden.. .als wij een wonder meemaken dan mogen we even een glimp opvangen van de Hemel…

Qoute Wilkin van der Kamp

God is voor altijd Liefdevol, Genadig, Geduldig, Trouw en Waarachtig en Hij gaat ook met ons om in Liefde, Genade, Geduldig, Trouw en Waarachtig!

Alle antwoorden worden gevonden in wie Hij is… 

Als je het verhaal leest van de Samaritaanse vrouw wat staat in Johannes 4 dan zie je Gods grote Liefde voor deze vrouw…

God beantwoord al onze vragen maar wij verstaan Hem vaak niet omdat wij niet die volmaakte Liefde ten volle begrijpen.. Gods Liefdes taal is te groot voor ons mensen om te verstaan… we kunnen het aannemen en geloven maar niet bevatten….

Liefde en Vrijheid horen bij elkaar..

God geeft ons vrijheid omdat Hij ons een eigen wil heeft gegeven…God is een God van Liefde en niet een dwingende God… Hij wil graag een relatie met ons en had gehoopt dat de liefde wederzijds zou zijn… maar de ellende is begonnen doordat wij in het begin (Adam en Eva) ons eigen weg zijn gegaan… de liefde was niet wederzijds…

Helaas weten wij zelf altijd zo goed wat Goed en niet Goed voor ons is.. en verleggen wij ook steeds onze grenzen… hiermee halen wij ons, en de wereld vaak veel ellende op de hals…

Daarom is het belangrijk om dicht bij Hem te blijven.. naar Hem te luisteren.. te bidden en te lezen in de bijbel wat Hij van je wil.. en zoals het kinderliedje van Elly en Rikkert zegt..“Als je bidt zal Hij je geven. Als je klopt aan de deur. Zal Hij opendoen. Als je zoekt dan zul je ’t vinden. Halleluja. Halleluja, halleluja, halleluja” 

Het bestaan van het kwaad in deze wereld is het bewijs van Gods Liefde voor ons… door dat Hij ons Vrijheid gaf… Vrijheid in eigen keuzes… Echte Liefde nodigt uit en wacht op antwoord… God wacht op ons.. Zonder keuzevrijheid is er geen sprake van Liefde… en daar lag een risico in, maar God wist dat en God heeft ingegrepen door Jezus te sturen… zodat er herstel kon komen tussen God en ons… dat het liefdeskoord weer versterkt kon worden..

En dan mag je Gods Liefde beantwoorden door te doen wat Hij van je vraagt, door gehoorzaam te zijn aan wat Hij zegt… en eigenlijk wil je niets liever is mijn ervaring als je Gods Liefde beantwoord… Hij bepaald wat Goed en Kwaad is wij niet… God geeft juist richtlijnen aan.. grenzen… zodat wij weten wat wij kunnen doen om volledige vrijheid te kunnen ervaren… ik merk dat ik die grenzen wel prettig vind.. het geeft mij houvast in soms ingewikkelde situaties..

Gelukkig ben je niet alleen als christen… wij hebben juist elkaar nodig om te ontdekken wie Hij is… en om bemoedigt getroost en opgebouwd te worden.. om gesterkt te worden in ons geloof… zodat wij steviger staan in deze wereld… en tegen een stootje kunnen… en het is zo fijn om juist met je mede christen vrienden op deze ontdekkingstocht te gaan… het geeft zoveel meerwaarde.. en juist dan kunnen wij beter weerstand bieden aan de situaties die op ons pad komen.. want die vrienden kunnen met je mee bidden als je door een heftige periode gaat… en echt het werkt… maar de eerste keren moet je best wel over een drempel om te vragen maar ooo wat is het fijn als je merkt dat door gebed er wonderen gebeuren en jij je gedragen voelt… en dan ervaar je ook rust en vrede omdat je merkt dat je niet alleen hoeft te strijden… God geeft vrienden.. medestrijders.. en Hij zelf is er ook bij… Hij strijd voor ons en met ons!

Waarom geeft God ons zoveel vrijheid?

Voor God is een Liefdevolle relatie met jou veel belangrijker dan dat jij je eigen weggaat…

God wil alleen een relatie met ons aangaan op basis van vrijwillige liefde… en Hij blijft kloppen tot jij opendoet… Hij houdt zoveel van ons en heeft zoveel geduld met ons.. Hij blijft je hele leven op je wachten… en staat totdat jij je laatste adem uitblaast met wijd open armen op je te wachten tot je thuis komt!

Helaas leven we nog steeds in een gebroken en vijandige wereld..  De satan bestaat… God zij dank is de dood overwonnen door Jezus, maar de invloed is er nog steeds… En omdat de dood is overwonnen mogen wij in die vrijheid gaan staan en Hem aanroepen en uitgaan om van Hem te getuigen.. dat is onze opdracht, ondanks je omstandigheden..

Er staat niet in de bijbel dat God eerst wonderen en tekenen doet en dat we er dan op uit moeten trekken om te getuigen… nee er staat in Handelingen 14:3 dat “Paulus en Barabbas geruime tijd in de stad bleven en spraken vrijmoedig over Gods woord, vol vertrouwen in de ​Heer, die de verkondiging van zijn ​genade​ kracht bijzette door hen tekenen en wonderen te laten verrichten”  dit betekend dat wij de opdracht hebben om te getuigen van zijn grote Liefde en dat God het zal bekrachtigen door wonderen en tekenen..

Waarom grijpt God dan nog niet in…

God grijpt nog niet in omdat Hij verkiest om met ons te lijden totdat elke mens een keuze heeft gemaakt…  en als Hij terug komt dan grijpt God in…

God kiest het tijdelijke lijden van ons, boven voor eeuwig verloren gaan van alle mensen…

Daarom grijpt Hij nog niet in… maar Hij roept ons op om te getuigen met jou gaven en talenten…en ieder mens heeft gaven en talenten van Hem gekregen… en vraagt ons ze te gebruiken zodat iedereen van Hem hoort en er niemand verloren gaat…

God heeft dit zelfs gezegd in zijn woord want in 2 Petrus 3:15a staat: De ​Heer​ is nog niet gekomen. Dat is omdat hij jullie de kans wil geven om gered te worden. Vergeet dat niet!” 

Vergeet dus nooit waarom God wacht, Hij geeft ons nog de tijd om andere mensen te vertellen dat Christus hun wil redden… dat is onze Grootste opdracht hier op aarde.. en dat hoeft niet ver weg… dit kun je al dicht bij doen.. in je gezin.. in je familie..

Tot Hij terug komt moeten wij in de wereld, de stad, je dorp, op je werk, in je familie je plaats innemen die God je geeft om van Hem getuigen, met mensen te bidden voor genezing… mensen bevrijding te brengen dat is onze opdracht op deze aarde.. en Hij geeft je wijsheid, kracht en vrijmoedigheid als je Hem daar om vraagt!

Als God een wonder doet is dat een glimp van God in onze duisternis! 

Een geweldige citaat wat werd aangehaald is van Dr. Kraan, CWN.. dit kwam zo bij mij binnen en was een cadeautje van Hem voor mij en bevestigd wat er steeds in mijn leven gebeurt…

CITAAT: ‘Als Jezus zegt: ‘Het is volbracht’ dan is het goed te bedenken dat “herstel” (Genezing) ons ten volle is geschonken, maar dat we het in termijnen krijgen uitbetaald. We hebben een voorschot ontvangen (arrabon) van wat in volheid komen gaat ‘… De krachten van de toekomende eeuw doen ons verlangen naar de uitbetaling van de laatste termijn: het herstel van alle dingen!’ (Dr. Kraan, CWN)

Wauw wat een bemoediging en wat een uitzicht naar een Geweldige Toekomst!

In 2 Petrus 3:9 staat dat Hij nog wacht;  Hij wacht omdat hij geduld heeft met jullie! Hij geeft iedereen de kans om een nieuw leven te beginnen. Want hij wil dat iedereen gered wordt”.  Dat is waarom God nog wacht… dat is Liefde!

Waarom beschermt God ons niet!

Dit was een punt waar ik heel erg mee worstel… in mijn leven is al zoveel onrecht gebeurt en nog is het leven oneerlijk…

Een terug blik… Ik heb mijn man na 30 jaar weer terug gekregen van God.. (vroeger als tieners verkering gehad) ik had gebeden dat ik graag weer een man wilde maar dan wel een gelovige man.. en na een paar weken kwam mijn man op mijn pad.. ik zei tegen God.. alles best maar niet Hem… hij is mijn verboden liefde… mijn liefde waar ik zoveel verdriet om heb gehad… mijn liefde die onbereikbaar was… maar God had een ander plan en in 2014 zijn we getrouwd… net zoals wij in onze tienerjaren aan elkaar hadden beloofd…

En dan nu vier jaar later treft het noodlot je en krijgt hij een ernstige levensbedreigende ziekte… voorlopig Cadasil maar met zekerheid Vasculaire Dementie… en zoals wij het tot nu toe meemaken gaat het proces snel…. te snel…. ik moet hem opnieuw loslaten… het voelt of moet ik hem opnieuw terug geven… terug geven aan God.. nu op een andere manier loslaten… heftige manier… een manier die jij je ergste vijand niet toewenst… hoe oneerlijk kan het leven zijn…

En dan schreeuw ik het uit naar Hem.. waarom.. waarom laat U dit toe.. waarom grijpt U niet in… en dan blijft het stil.. maar langzaam aan laat God zien dat ik mag loslaten en overgeven.. God bewerkt mijn hart en geeft mij wijsheid en rust dat het oké is.. dat mijn man veilig is in Zijn armen… en dat mijn man een fantastische toekomst tegemoet gaat en dat God voor mij zorgt!!

Ik schrijf het hier nu zo makkelijk neer maar de worsteling die hier mee gepaard gaat is moeilijk.. heftig en kost veel tranen… Gelukkig mag ik dan denken dat Hij mijn tranen op vangt en mijn zaadje Vreugde er mee bemest zodat die mag gaan groeien…

En helaas ben ik niet de enige die door heftige tijden gaan.. er zijn zoveel mensen, situaties, ziektes waar God niet ingrijpt..

Maar hoe veilig is deze wereld.. hoe eerlijk is deze wereld… we weten dat wij nog steeds in een gebroken en vijandige wereld leven… hier zijn we ondertussen wel achter gekomen… dus ja wat kun je dan verwachten.. dat zodra je christen bent geworden wij een leven krijgen die op rolletjes loopt? Dat ons niks kan overkomen??

Dan heb je het mis… het hoort bij dit leven!

Soms heb je er zelf schuld aan… bijvoorbeeld als je ergens bent waar je niet hoort te zijn en er gebeurt dan wat met je..  dan kun je je zelf een verwijt maken.. gelukkig is dan de Liefde van God de sleutel en als je naar Hem toe gaat en het recht zet en oprecht vergeving vraagt… is God een genadig God en mag je opnieuw beginnen.

Maar er zijn ook genoeg voorbeelden van mensen die er geen enkele schuld aan hebben wat hun overkomt.. neem die zendeling die samen met haar man in Gods bediening stond… zij stonden als zendelingen in een vreemd land in dienst van God en toch werd haar man voor haar ogen vermoord en zijzelf verkracht…

Wat verschrikkelijk, echt daar kun je ook geen verklaring voor vinden..

Dat is vreselijk en heftig, maar het is gebeurt door dat de dader een verkeerde keuze maakte en dan kom je weer bij je vrije wil uit… en omdat we in een gebroken en vijandige wereld leven hebben we ook te maken met verkeerde en slechte keuzes van andere mensen…

En waarom God dan niet heeft ingegrepen?!?… dat antwoord moeten we helaas schuldig blijven.. daarvoor is God niet te bevatten of te begrijpen… dan mogen we het bij God brengen en ook tegen Hem zeggen dat we er niks van snappen.. en dan mogen we met al ons verdriet bij Hem komen en Hij zal ons troosten als wij het uitschreeuwen naar Hem… zeg maar eerlijk dat je het niet meer weet…dat je er niks van begrijpt.. zeg dat maar eerlijk tegen Hem.. stort je hart uit voor Hem.. Hij is je vader… Hij hoort graag van je, wat er in je omgaat… Hij wil een relatie met jou..  juist dan is het belangrijk dat je Hem blijft vertrouwen.. dat Hij uiteindelijk alles zal laten mee werken ten goede…

Zoals in 1 Timotheüs 1:19 staat; Zorg dat je blijft geloven, en dat je van binnen eerlijk bent tegenover God. Sommige christenen vonden dat niet belangrijk. Daardoor is hun geloof nu verdwenen, net zoals een schip dat gezonken is.

Geloven is Vertrouwen!

En als jij jou situatie bij God brengt zal Hij jou vullen met liefde.. bakken vol Liefde tegenover welke situatie of gebeurtenis dan ook…

Liefde Qoute Wilkin van der Kamp

Liefde geeft ruimte… maakt God groter… en de Problemen kleiner!

Psalm 121 is een geweldige mooie bemoedigende psalm.. maar heel veel mensen lezen die psalm als een psalm waarin staat dat als christen niks kan overkomen… ook ik worstelde daar vaak mee.. want de praktijk is anders…

In psalm 121 staat namelijk dat Hij je voor alles zal bewaren… zelfs de zon zal je niet steken… Hij zal je beschermen.. maar zaterdag kreeg ik het antwoord… als je de een na laatste zin goed leest, in de vertaling die het dichts bij de originele Hebreeuwse tekst komt, dan lees je hoe die psalm eigenlijk is bedoelt!

God bewaart Zijn volk

Psalm 121

Een ​pelgrimslied.

Ik sla mijn ogen op naar de bergen, vanwaar mijn hulp komen zal.

Mijn hulp is van de HEERE, Die hemel en aarde gemaakt heeft.

Hij zal uw voet niet laten wankelen, uw Bewaarder zal niet sluimeren.

Zie, de Bewaarder van Israël zal niet sluimeren of slapen.

De HEERE is uw Bewaarder, de HEERE is uw schaduw aan uw rechterhand.

De zon zal u overdag niet steken, de maan niet in de nacht.

De HEERE zal u bewaren voor alle kwaad, UW ZIEL ZAL HIJ BEWAREN!!!

De HEERE zal uw uitgaan en uw ingaan bewaren, van nu aan tot in eeuwigheid.

Psalm 121 uit de Herziene Statenvertaling

Daar staat dus dat Hij onze ziel zal bewaren.. door alle stormen heen.. en het verschil met mijn ongelovige buurman is dat Hij mijn ziel bewaart… dat mijn Toekomst Zekerheid is..

En tot die tijd heeft Hij belooft; IK zal bij jullie zijn tot aan het einde van de wereld… en dan zal de laatste termijn van herstel plaatsvinden!!!

WAUW wat een belofte…. dus Hou vol!!!

Met deze belofte ben ik naar huis gegaan… wauw wat een geweldige bemoediging.. natuurlijk is het leven nog steeds niet makkelijk.. echt niet… maar door deze bemoedigingen.. ware opbouwende woorden… kun je er weer even tegen aan.. en hier mag ik ook steeds op terug vallen als ik het even niet meer weet…

Ik wilde hierover bloggen… om te getuigen van deze Liefdevolle God.. de afgelopen 2 maanden heb ik een aantal keren van God op mijn hart gekregen om door te gaan met bloggen.. van Hem te getuigen op deze manier… ik heb geen idee wie mijn blogs lezen… maakt mij ook niet uit.. al bemoedig ik er maar 1 mee… dat is genoeg!

Ik wil doen wat God van mij vraagt.. en dat is dat ik mag getuigen en zaaien.. en God begiet het en laat het groeien… zodat de oogst groot mag zijn!

Deze blog heb ik ook voor mijzelf geschreven zodat ik steeds weer kan lezen dat Hij bij ons is waar wij ook doorheen moeten.. en dat geeft Rust… bovennatuurlijke Rust en Kracht om door te gaan… en daardoor zullen we vol houden.. tot Hij terug komt of tot Hij ons ophaalt!

Wat ben ik blij dat ik God heb….

Be Blessed!!!

 

 

 

Vreugdetranen!!!!


Vreugdetranen!!!!

Herken je dat…. Vreugdetranen… Huilen van Vreugde…. of andersom… In je Verdriet Vreugde ervaren?!?!….

Het kan…

Wij gaan door een heftige tijd… een periode waarin er veel wordt gehuild… een periode waarin emoties door elkaar heen lopen.. heen en weer schieten.. jantje huilt, jantje lacht… en man wat is dat vermoeiend…

Doordat je allebei in een rouwproces zit… en allebei vaak overmand bent van verdriet is het een kunst om elkaar te blijven vinden… dit gaat met vallen en opstaan… soms zijn we zo overspoeld door verdriet dat het enige wat er dan nog overblijft is stil zijn en elkaar stevig vasthouden en gewoon verdrietig zijn.. het mag… elkaar laten merken dat de Liefde overwint!

00ea5f72ae28d4e770b1900562eca55c

Wij mensen denken vaak dat wij sterk moeten zijn… niet laten blijken dat je verdrietig bent…dat je het even niet ziet zitten… nee dat kan niet… wij leven helaas in een maatschappij waar vaak geen plek is voor verdriet.. ja eventjes maar dan moet je weer door hoor.. niet te lang in blijven hangen…niet gezond voor je…

Maar Verdriet mag er zijn, het is gezond… je kunt het beter maar toelaten dan je sterk houden en kop in het zand en doorgaan… want vroeg of laat komt het eruit… en vaak als het er dan uitkomt is het veel heftiger…  een stevig potje janken lucht vaak op… je krijgt weer ruimte om door te gaan.. de tranen spoelen je ziel schoon.

Toen mijn man de voorlopige diagnose CADASIL kreeg dringt het eerst niet zo door… maar in die CADASIL zijn verschillende symptomen waaronder Dementie en dan kom je in de groep Vasculaire Dementie omdat CADASIL een erfelijke vaataandoening is…. je stopt het in eerste instantie wat weg en ach we zien wel… maar het moeilijke is dat je het ene moment merkt dat het best wel erg is, terwijl je een ander moment denkt zie je wel ik heb me vast vergist… en dan het volgende moment komt het weer pijnlijk binnen…

Je hebt verschillende soorten dementie en als je vasculaire dementie hebt dan besef je heel lang wat er mis gaat en daardoor heb je ook erg veel last van je emoties… je hebt je emoties niet meer zo goed onder controle… ik vergelijk het dan vaak met een flipperkast…en ja dat is zeer vermoeiend… voor mijn man maar ook voor mij…het is voortdurend schakelen… daarnaast merk je dat hij steeds meer de grip op de situatie verliest… wat hem erg onzeker maakt… en daardoor weer erg emotioneel en angstig….

Ga maar na… als je niet weet wat er allemaal gebeurt.. als je merkt dat je bepaalde dingen niet meer begrijpt… niet meer weet hoe iets ook al weer moest.. waar iets ligt… waar je bent en vul verder maar in… ik zou geloof ik ongelofelijk angstig worden… want wie moet je dan vertrouwen??

Wat ben ik dan blij dat wij een God kennen die wij kunnen vertrouwen.. die ons de weg wijst!

Maar ook dat is een proces… het is niet zo makkelijk dan dat ik het hier neer schrijf… dit is echt een proces met vallen en opstaan… soms is God voor onze menselijke gedachten zo ver weg… horen wij Hem niet… voelen wij Hem niet… en dan moet je op Hem vertrouwen… dat Hij het beste met ons voor heeft.. ondanks… ondanks dat hij straks misschien niet meer zijn eigen vrouw zal herkennen… zijn eigen kinderen… niet meer weet wat er gaat gebeuren… dat vooruitzicht is zo beangstigend… ook voor mij als partner… maar ik heb wel geleerd in dit proces om niet te ver vooruit te lopen… natuurlijk houd je rekening met… maar als je te ver vooruit kijkt dan raak je alleen maar meer moedeloos… juist nu is het belangrijk om met de dag te leven…

En als je er dan zo doorheen kan zitten.. als de angst je hart letterlijk en figuurlijk beklemt.. want angst doet wat met je hoor ook lichamelijk… dan mag je het uitroepen naar Hem… onze Rots… en dan komt Hij in jou wanhoop..

Ik heb al veel meegemaakt en steeds weer mag ik ervaren dat het zo is… maar het vraagt van ons elke keer weer een stap… naar Hem toe gaan die jou leven in Zijn hand heeft.. en wat geeft die zekerheid rust en veiligheid.. dan hoef ik niet meer bang te zijn… ja ik zeg hoef … want natuurlijk ben en blijf ik mens en slaat de angst mij nog vaak genoeg om het hart… nog vaak genoeg is er paniek in mij…

Maar ik ben blij en dankbaar dat ik een kind van God ben en dat de Heilige Geest in mij is komen wonen en mij steeds herinnert aan Jezus… aan de Rots… en dan tegen mij zegt met een fluister stemmetje.. zoek Hem.. roep Hem aan… ga zingen… ga bijbel lezen… ga bidden en vul zelf maar in

Toen de Here Jezus naar de Hemel ging heeft Hij ons een Trooster gestuurd… Iemand die altijd bij ons is.. in ons is.. die ons wijsheid geeft.. en ons dingen influistert… en dan is het aan ons of wij luisteren… of wij Zijn stem herkennen… en ook gaan doen wat Hij van ons vraagt… vaak spreekt de Heilige Geest tot ons maar willen wij het niet horen omdat wij vaak denken vanuit ons eigen kracht..

Zo beginnen wij nog steeds elke morgen met lezen en bidden… wij kiezen ervoor om ondanks onze omstandigheden Hem te blijven zoeken… en het mooie is…  dat Hij zich dan laat zien.. dat Hij ons zoeken beloont…

Natuurlijk kun je dan dagboekjes gaan lezen over verdriet… over troost… logisch vanwege de situatie waarin je zit… maar ik kreeg heel sterk op mijn hart om het tegenovergestelde op te zoeken.. om juist gevuld te worden met iets positiefs…  dus niet over Verdriet en Troost te gaan lezen maar over VREUGDE.. BLIJDSCHAP!!

Vond dit best wel vreemd dat dit in mij opkwam en wist ook niet wat het ons zou brengen…  maar ik kan alleen maar zeggen dat er tot nu toe alleen maar Zegen uit voort komt… Zegen… Troost… Bemoediging…

Juist doordat wij de “Vreugde” opzoeken worden we blij.. worden we getroost… door Hem die Vreugde is!

Wij lezen vaak leesplannen van Bible.com… waar mooie leesplannen opstaan met overdenkingen die je als dagboek kunt lezen…

Vorige week zijn wij begonnen aan het leesplan Een Impuls van Vreugde

En op een ochtend mochten we psalm 126  lezen

De Heer heeft iets groots voor ons verricht

Een ​pelgrimslied.

Het was als een ​droom:

Jeruzalem, door de Heer hersteld

in oude ​glorie.

We konden weer lachen,

van vreugde juichen;

alle volken zeiden:

‘De Heer heeft voor hen iets groots verricht.’

De Heer heeft voor ons iets groots verricht,

wat waren we gelukkig!

Heer, herstel ons in oude ​glorie,

zoals de regen de droge beken vult.

Al ​zaait​ een mens onder tranen,

hij zal oogsten in vreugde;

al gaat hij in droefheid voort

met de zaaikorf aan de heup,

zingend komt hij van het land

met zijn armen vol ​schoven.

Hier lees je in de laatste verzen dat wie met tranen zaaien in Vreugde zullen oogsten… Dit is een prachtige bemoediging…

Geef niet op als je in de grootste ellende zit… als je neerslachtig bent… of als je groot verdriet hebt mee te dragen… want al die tranen die je hebt gehuild zal God omzetten in Vreugde!

Jouw tranen....

Al ​zaait​ een mens onder tranen, hij zal oogsten in vreugde;

Vaak heb je veel meer ruimte voor vreugde als je ook de andere kant hebt meegemaakt.. als je intens verdriet hebt gekend.. als je door ellende bent gegaan…

Echt Vreugde is niet onmogelijk als je in diep lijden zit… als je te maken hebt met ondragelijk lijden.. op uitzicht dat je nooit meer beter wordt…  of dat jou ondragelijk leed is aangedaan… want het staat in de bijbel en wel in psalm 126.…  en dat Zijn Gods beloften aan jou… Hij is jou niet vergeten en wil samen met jou naar die diepe vreugde toe werken… de allermoeilijkste periode in jou leven kan de mooiste periode in jou leven worden… als jij jou situatie aan God geeft en op Hem vertrouwd dat Hij je situatie kan omkeren..

En zo mogen wij meemaken dat ondanks dat wij in deze verdrietige periode zitten… Hij ons diepe vreugde kan geven…want toen wij deze psalm lazen voelden we ons bemoedigd… getroost… kregen we weer Hoop… dat wat er ook gebeurt Hij onze situatie eens kan omkeren..

Menselijker wijs is er geen hoop op genezing want het proces gaat door… er zijn geen medicijnen of therapieën voor… onze enige hoop ligt daarom in Hem.. Hij alleen kan onze situatie nog omkeren… en daar bidden we elke dag voor…

En hebben we dan de zekerheid dat God dan ingrijpt??… nee… wij weten niet of Hij het gaat doen.. maar we mogen er wel op blijven hopen… Hoop/Moed verloren al verloren…

Wij zeggen Ja… samen zeggen wij Ja tegen het vertrouwen in deze God… dat ondanks onze situatie wij vol houden en doorgaan in het volle vertrouwen dan ons leven veilig is in Zijn handen wat er ook gebeurt..

Is het dan hopen tegen beter weten in?? Wederom zeg ik “Nee want gebeurt het niet in dit leven dan ligt er een eeuwige toekomst in het verschiet” dat is onze hoop!

297562fa4e4081bcb5e13d57a26ee817

Zijn wij dan niet meer verdrietig? Natuurlijk wel.. de last is zwaar.. onze weg is heftig… maar het is te dragen omdat Hij ons vasthoudt en in ons leeft.. het onderstaande lied is een prachtig lied wat ons verteld dat wij het zelf niet hoeven te doen.. maar dat wij door Hem leven!

 

U bent God, U bent wie U bent,
U blaast mij Uw adem in
Sta ik voor het heetste vuur, ik leef in U.
U bent sterk, zelfs al ben ik zwak;
U geeft kracht voor elke stap.
Sta ik voor het heetste vuur, ik weet:
Heer, ik leef in U.

 

En dan hoeven we niet bang te zijn want:                              U bent sterk, zelfs al ben ik zwak;
U geeft kracht voor elke stap.
Sta ik voor het heetste vuur, ik weet:
Heer, ik leef in U. 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Gehoord en Gezien worden…


Afgelopen donderdag ging ik vol goede moed naar het Radboud in Nijmegen… Voor een second opinion omdat de reumatoloog in Enschede beweerde dat er niks met mij aan de hand was en het allemaal tussen de oren zat… Helaas niets is minder waar…

Ik kwam in Nijmegen en na de gebruikelijke weeg, meet en druk gebeuren moest ik voor het eerste onderzoek… Een nagelriem onderzoek vanwege syndroom van reynaud…

Na dit onderzoek kreeg ik het gesprek met de immunoloog… Het was een ontzettend aardige arts, maar ook menselijk, ze nam mij ontzettend serieus… De reumatoloog had een brief meegestuurd over zijn bevindingen waar met grote letters mijn psychiatrische diagnoses in stonden… Dit was natuurlijk nu achterhaald en ik vertelde haar direct dat het niet klopte en overhandigde haar het bewijs… De brief van mijn oude psychiater met de verklaring dat mij psychische niks mankeert…

Tot mijn verbazing reageerde ze geschokt en ze zei… Dit kan niet… Dit is zo erg… Dat dit vandaag de dag nog gebeurt… Ik antwoorde zachtjes… Helaas wel… Ik was perplex… Wat deed mij dit goed… Een luisterend oor, een sociale arts, iemand die mij ook begreep.. Want ze pakte mijn dossier erbij en delete al de gegevens van de reumatoloog die niet klopten…

Ik werd er stil en verlegen van en dankte God voor dit wonder… Want voor mij is erkenning nog steeds een wonder…

Mensen… wat doet dat je goed!

Gehoord en gezien worden…

We liepen alles door van de afgelopen vijf jaar maar ook mijn verleden kwam aan bod…

Na ongeveer drie kwartier kwam de reumatoloog binnen en gingen ze brainstormen over wat ze gezien en gehoord hadden… Vond het erg fijn en bijzonder dat ze dit deden in het bijzijn van ons.. En na met elkaar 1 uur durend consult kreeg ik een diagnose…

Zeer waarschijnlijk is het SLE maar welke variant of vorm is de vraag… Ik wordt in ieder geval behandeld voor SLE ook al zou mijn bloed nog niet helemaal mee doen.. Op basis van mijn verhaal en klachten is het de auto-immuunziekte Systemische Lupus Erythematodes (SLE)

Dit was wel even slikken… Aan de ene kant fijn dat ik eindelijk een diagnose heb en de zoektocht nu ten einde komt… Aan de andere kant is het best een heftige diagnose.. Die ook een heftige behandeling vergt..

Hoe die behandeling er precies uit gaat zien is nog afwachten…. Wat ik wel weet is dat ik zware medicatie krijg zoals prednison waar ik niet tegen kan dus het wordt een zusje daarvan.. Maar daaruit blijkt al dat het een heel gepuzzel wordt en het een ware zoektocht is…

Na nog bloedprikken en de Schimmertest van de ogen gingen we weer naar huis…

Ook was ik blij dat ik niet meer terug hoefde naar Enschede waar ze mij zo schandalig hebben behandeld, dit was voor mij een enorme opluchting… De behandeling gaat in Zwolle plaatsvinden… Ook ben ik hier blij om omdat in Zwolle de artsen mij als eerste serieus namen…

Over drie weken wordt ik gebeld en hoor ik wie mijn arts in Zwolle wordt en welke variant ik heb en welke behandeling ze gaan starten..

Spannend en ik zie er als een berg tegenop… Die medicijnen ben ik niet blij mee… De bijwerkingen zijn niet mals… Maar goed hopelijk voor een goed doel… Ik heb niet zoveel keus… Mijn lichaam is erg ziek en moet behandeld worden… Doe ik dat niet dan komt het menselijkerwijs niet goed..

Ik zeg menselijkerwijs omdat ik ook weet dat ik een machtige God heb…

Maar wat is het heftig… En wat gaan wij weer een onzekere tijd tegemoet… Brrrr…

Ik zeg wij omdat dit ook niet makkelijk is voor mijn man.. Hij kan juist die onzekerheid niet meer hebben… Het is zo belangrijk voor hem dat er structuur, stabiliteit en regelmaat is… Helaas is dat met een aandoening als SLE erg lastig…

Het enige wat je dan nog kan doen is je blik naar boven richten en Hem om hulp vragen… Om wijsheid, kracht, rust en vrede… Maar toch ook weer om genezing…

Ik durf dat bijna niet meer te vragen… Dit hele gebeuren maakt mij ook in de war… Ik wordt van het ene hersteld en binnen no time staat er alweer wat anders voor de deur… Hoe kan dit… Dit kan toch niet… En dan slaat de twijfel toe…

Zijn die genezingen dan gewoon voor niks geweest? Zijn het geen genezingen geweest maar gewoon een flow van een dienst?

En toch mag en kan ik dit direct bestrijden en die aanvallen de deur wijzen.. Want God heeft mij wel degelijk aangeraakt… Hij heeft mij wel degelijk van ziektes genezen… Herstel gegeven van mijn verwonde ziel…

Dus mij uitstrekken naar deze Genezende God blijf ik doen, ook voor mijn man!

Ik houdt vast aan Zijn belofte dat Hij afmaakt waar Hij mee is begonnen… Hoe, wat en waar laat ik aan Hem over!

En waarom dit steeds gebeurt.. Ik weet het niet… Heb mijzelf voortdurend onderzocht, beleden, dingen bij God gebracht, vergeving geschonken aan de personen die mij leed hebben aangedaan maar ook mijzelf vergeven, mijzelf geaccepteerd, God gevraagd of er nog dingen zijn… enz. enz….

En als dat oke is en God geen antwoordt geeft, mag je God ook om rust vragen en aannemen dat het tussen jou en God goed zit… en dan proberen los te laten en te denken dat het gewoon de gebrokenheid van deze wereld is…

Er zijn zat mensen die genezen van kanker en jaren later toch nog aan kanker overleden omdat een andere soort terug kwam… En waarom…

Omdat we nog steeds in een gebroken wereld leven met een gebroken lichaam… Deze wereld heeft nog steeds een verlosser nodig…. Ons lichaam heeft nog steeds een nieuw lichaam nodig… En als Jezus terug komt, als er een nieuwe hemel en aarde komt dan pas zal de gebrokenheid verbroken zijn…

Tot die tijd moeten we proberen vol te houden… Ziende op Jezus…

Makkelijk…. NEE… Strijden… JA…

Ik ben soms zo moe… Moe van mijn eigen beperkingen, moe van de ziekte van mijn echtgenoot, die veel energie kost in het omgaan ervan…. Het bijsturen… Aansturen.. Regelen… Omdenken.. Aanpassen..

Het is een verschrikkelijke ziekte… Je staat zo vreselijk machteloos want je kan er niks tegen doen… De ziekte is een sluipende killer… Beetje bij beetje… Stapje voor stapje levert hij in… En ik kijk toe hoe dit venijn het leven uitvaagt…

Gelukkig zijn er af en toe ook goede dagen… Waardoor ik soms zelfs wel eens twijfel en denk… Ach heb ik het dan toch verkeerd gezien.. Terwijl enkele uren later er weer wat gebeurt waardoor je weer met de neus op de feiten wordt gedrukt…

Helaas is het voor omstanders nog moeilijk te begrijpen en te doorgronden.. Als ze even op bezoek komen dan valt het niet op omdat mijn man heel goed nog kan verbloemen en compenseren waardoor soms niemand wat merkt… Alleen na het bezoek kan ik de scherven oprapen en is mijn man uitgeput van het zijn best doen… En moet hij direct gaan slapen om bij te tanken…

Wat ik dan vaak te horen krijg is dat het toch best nog wel mee valt…

Dit maakt mijn strijd eenzaam… Terwijl je juist die steun zo kunt gebruiken… Mensen nodig hebt die naast je staan.. Met je meeleven… Die je ook serieus nemen in wat jij ziet… Ik leef tenslotte 24 uur met hem… Wat ik trouwens met liefde doe… Heel veel Liefde…

Maar het kost mij heel veel… Daarnaast mijn eigen lichaam die niet mee wil werken maakt dat ik totaal afhankelijk ben van Gods kracht, troost, energie en wijsheid en Zijn LIEFDE….

Uit mijzelf kan ik dit echt niet en was ik allang onderuit gegaan…

Ik ben blij dat ik deze Geweldige Liefdevolle God ken…

Maar soms….

Wat een liefde, wat een wonderlijke ruil!


foto van Woorden van Gods liefde.

Onderstaande schrijven vond ik op de facebookpagina van Woorden van Gods liefde … dit sprak mij ontzettend aan en daarom deel ik het op mijn website…

Pasen…. Een bijzondere ruil! 
Gezegend Pasen toegewenst!

 

Woorden van Gods liefde

Wat een liefde, wat een wonderlijke ruil!

Mijn hart vol liefde ging naar jou uit toen Ik het kruis voor jou droeg. Ik gaf alles, Ik gaf Mijn leven tot in de dood, en vraag je nu:
Wil je ruilen met Mij?

Ik droeg voor jou een doornenkroon,
Ik kroon jou met Mijn liefde en trouw.

Ik werd bespuwd en bespot,
Mijn woorden voor jou zijn altijd vol troost en bemoediging.

Ik werd afgewezen tot in de dood.
Jij bent volledig geaccepteerd door je hemelse Vader, 
en voor eeuwig en altijd Zijn geliefde kind

Ik werd door God verlaten,
Ik verlaat jou nooit, Ik zal altijd bij je zijn.

Ik kreeg de straf voor jouw zonden. 
Jij bent vrij, Ik vergeef jou alles. 
Je bent gereinigd door Mijn bloed.

Ik werd één gemaakt met jouw zonde.
Mijn kleding werd Mij afgenomen, 
en Ik stierf naakt aan het kruis. 
Ik heb je bekleed met de kleren van Mijn redding, 
jij draagt de mantel van Mijn gerechtigheid.

Ik werd gegeseld en droeg de wonden. 
Nu ontvang jij Mijn genezing.

Ik werd tot een vloek gemaakt door te sterven aan het kruis.
Jij ontvangt nu Mijn volle zegen.

Ik overwon de dood, 
Ik geef jou eeuwig leven, een nieuw leven; Ik leef in jou!

Dit alles deed Ik voor jou, 
omdat Ik oneindig veel van je hou!

Jezus Christus

Psalm 103:4 – Jesaja 53:3-5, 61:10 – Marcus 15:34
Johannes 19:2,3,23,24 – 2 Korinthe 5:15,17,21,8:9
Galaten 3:13,14 – Efeze 1:3-7 – Kolossenzen 1:20
Hebreeën 13:5 – 1 Johannes 3:1

Be Blessed!

Soms moet je vergeten wat je voelt en onthouden wat je waard bent!


We zijn 4 dagen verder na mijn ingreep van afgelopen donderdag…

De lymfeklier is verwijderd en de operatie is goed gegaan.. Blij en dankbaar kijk ik terug…

Maar wat werd ik de afgelopen dagen op de proef gesteld… Het was net of zei God… Vertrouw je mij… Vertrouw je mij echt?

c72096d3fb8089ec969f97b9e5478dd3

Donderdag vertrok ik vol goede moed naar het ziekenhuis.. Daar aangekomen moesten we wachten tot ik aan de beurt was…

In mijn vorige blog #BESCHERMING #VEILIG had ik verteld dat ik bewapend met de brief over mijn erkenning en een brief van mijn coach naar het ziekenhuis ging.. Na een uur wachten kon ik mijn bedje opzoeken en werd ik klaar gemaakt voor OK..

De zuster was alles op haar gemak aan het invoeren maar ineens was daar een andere zuster die kwam en zei; ‘Ze kan naar de OK gebracht worden’…

  • Beproeving 1

Ik schrok… Had het operatiehemd nog niet eens aan, maar bovenal ik had mijn verhaal nog niet verteld over het triggeren van de narcose en waar die brieven bij hoorde… Slik… Dit was niet de bedoeling… ik merkte dat ik in paniek raakte… Ik dacht… Maar nu weten ze “het” niet.. Straks ga ik onder narcose terwijl “het” niet doorgenomen is… Mijn radertjes draaiden overuren en ik dacht… ‘ik moet wat zeggen’… Nu!!… of het wordt niks meer…

Ik stamelde iets van.. Eh… Ik heb hier nog twee brieven die voor jullie zijn en die wij voor de operatie moeten doornemen zodat jullie op de hoogte zijn.. De zuster zag mij aan en zei; ‘waar is dat dan van, moet de arts dat weten?’ Ik zei; ‘Nee is voor jullie, is voor na de narcose’ En ik begon heel vlug te vertellen….

Maar hoe vertel je iets in 2 tellen waar je eigenlijk meer tijd voor nodig hebt? Dit had best wel enige uitleg nodig… Ik hakkelde en stamelde en kon het niet meer in mijn hoofd op een volgorde krijgen om het te vertellen.. Het werd een chaotisch verhaal… Ik werd steeds zenuwachtiger en begon te zweten, de stress gierde door mijn lichaam… Tsjonge… wat stress en paniek met je kan doen…. En de zuster… Ze zei dat ze er niks van snapte.. Het erge was ik begreep dat ze er op deze manier ook niks van kon snappen.. Ondertussen waren we aangekomen in de holding maar nog geen stap verder…

De verpleegkundige van de holding kwam en de zuster moest het overdragen.. Ja toen kwam het, want zei ze… Er is nog iets… Heb hier twee brieven maar geen idee wat we er mee moeten… Misschien kan ze dat zelf uitleggen.. Ik zuchtte en dacht… Gelukkig krijg ik nog even wat tijd…

Vlug mijn gedachten ordenen… schietgebedje… en bedenken hoe vertel ik het kort en bondig… Pfff een hele opgave voor mij…

Maar gelukkig ik werd rustig en God gaf mij de woorden om het uit te leggen… De verpleegkundige was meteen erg begripvol en maakte een samenvatting van wat ik zei..

Misdiagnoses… waardoor verkeerde medicatie gehad, waardoor nu allergische reacties op narcose enz. En als er iets gebeurt geen extra medicijnen maar je coach bellen…

Door dat de verpleegkundige begripvol en rustig reageerde had dit een positief effect op mijn stress en de adrenaline daalde en ik werd rustiger…

Maar de stress had mij niet goed gedaan zo vlak voor de operatie.. Mijn lichaam reageerde direct met verkrampingen.. Dystonie reageert namelijk op stress…. En Stress Ja dat was er..

Ik probeerde afleiding te zoeken door in gesprek te blijven met de verpleegkundige zodat ik afleiding had en de dystonie en de pijn minder ervoer..

Maar na deze eerste beproeving kwam er nog een tweede..

  • Beproeving 2

Na een kwartiertje kwam de arts die mij ging opereren met de anesthesioloog en assistentes om mij op te halen naar de OK.. Hij blies direct van de hoge toren door voortdurend te roepen; ‘Opschieten.. Maak eens een beetje haast…heb niet de hele dag de tijd’.. Dit geschreeuw ging met de nodige arrogantie gepaard en was erg voelbaar.. De verpleegkundige mopperde dat zij niet zo snel kon… Maar daar werd aan voorbij gegaan en ik werd in allerijl meegenomen de OK in..

En hier gebeurde iets waar ik nog steeds stomverbaasd over ben..

De procedure van vragen begon en de arts vroeg mij wat er moest gebeuren, ik vertelde dat de lymfeklier aan de rechterkant er uit gehaald moest worden… Hij keek, voelde en zei; ‘Dat ga ik niet doen.. Dit is klinkklare onzin… Ik heb ook zo’n ding daar zitten… Is grote onzin om hem eruit te halen… Heeft geen zin.. 9 van de 10 keer komt er niks uit… een onnodige operatie… Ik ga dit wel even fiksen want dit ga ik niet doen’… en hij liep weg…

Slik… Hoor ik dat goed? Onnodige operatie, geen zin, onzin? Ik raakte in de war en dacht… Geen operatie, geen narcose, geen….

Maar de anesthesist ging gewoon door met de voorbereidingen, en vertelde mij wat er verder ging gebeuren. Ik dacht “hoezo?!?” Komt er dan toch nog een operatie? Een narcose? Hij wil mij toch niet opereren?!?

Na ongeveer 5 minuutjes kwam de arts weer terug, hij had namelijk, na dat hij weg was gegaan, achter in de ruimte staan praten en overleggen. Hij kwam naar mij toe en sloeg een hele andere toon aan dan de eerste keer… hij werd erg vriendelijk en zei; ‘Nou Mevrouw, we gaan de lymfeklier verwijderen en dat is zo gepiept’.

Mijn maag draaide om en ik wist het nu helemaal niet meer… het vertrouwen in deze arts was totaal naar het 0 punt gedaald!

Ik merkte dat de twijfel bij mij toesloeg… Had het eerste gesprek niet plaatsgevonden? had ik het gedroomd? En wederom betrok ik het direct op mijzelf… gelukkig herkende ik het meteen en kon ik deze leugen per direct wegsturen en ook het schuldgevoel wees ik de deur… IK BEN NIET GEK!!! ik weet drommels goed wat hier gebeurd…

Mmm… die cursus “Als muren vallen” doe ik niet voor niets dacht ik bij mijzelf…

Ik kreeg steeds meer een nare bijsmaak van dit hele gebeuren… Eigenlijk wilde ik helemaal niet meer geopereerd worden…Mijn gevoel en lichaam zeiden “Vluchten” “Rennen”… Maar ik durfde niet…. Wist überhaupt niet eens wat ik nog kon zeggen, of inbrengen voelde mij zo klein en nietig… en klapte helemaal dicht… men nam mij zo NIET serieus, alle blauwe plekken kregen een dreun AU….

444131b13939a680586143a3fd34916e

Pffff… Dit was toch eigenlijk te bizar voor woorden… Ik moest mij toevertrouwen aan een arts die het hele gebeuren onzin vondt?? Dit kon ik niet… Oooo wat moet ik doen… als dit maar goed komt dacht ik… Heer help!

Mijn hart en mijn gedachten riepen al voortdurend de Heer aan door middel van “Schietgebedjes” want ik wist dat er 1 Iemand was waar ik naar toe kon gaan die mij wel serieus nam en dat was de Here Jezus… En door dat al mijn veiligheid om mij heen weg viel begon ik te bidden… “Heer als het onzin is, als de operatie niet Uw wil is, of niet nodig is.. wilt U dan dit hele circus stoppen? Maar als het moet gebeuren wilt U dan maar het roer hier overnemen?”

Alle zekerheden om mij heen waren weggevallen… Het enige wat er nog was, was de zekerheid dat God mijn leven in Zijn handen had.. Op wie ik kon vertrouwen… Ik herhaalde steeds in mijn gedachten de woorden “Maar wat er ook gebeurd, Ik hou van U en U bent hierbij… En God antwoordde en zei tegen mij als een cadans in mijn gedachten… ‘Ik hou van jou’ ‘Ik hou van jou’

Met deze woorden en gedachten kon ik mij uiteindelijk toevertrouwen, niet aan de arts die mij ging opereren, maar aan mijn Heer die er bij blijft ook als ik mijn ogen sluit!

867b22bc0338f9039d0bd723f251d826

Na een uur werd ik weer wakker op de uitslaapkamer..

De anesthesist kwam bij mij en vertelde dat de operatie goed geslaagd was, de lymfeklier was naar volle tevredenheid verwijderd…

Ik dacht gelukkig dan is dat in ieder geval goed gegaan, hiervoor was ik tenslotte ook gekomen..

Ondanks deze bizarre ochtend wat al zeer stressvol was, kwam voor mij nu nog een spannend gedeelte… Hoe zou mijn lichaam gaan reageren… ik maakte mij daar best wel een beetje zorgen om omdat ik voor de narcose mijn portie stress zeer zeker had gehad en daardoor de uitwerking nog wel eens heftiger kon verlopen… Maar ik zei direct tegen mij zelf… geen zorgen voor de dag van morgen… eerts maar even afwachten.. misschien valt het wel reuze mee….

De uren dat ik langzaam wakkerder werd ging het eigenlijk best goed… Geen gekke dingen… psychisch of lichamelijk… Na een paar uurtjes mocht ik weer naar de afdeling..

Er viel een last van mij af… ik was zo blij en dankbaar dat ik mij zo goed voelde… na zo’n stressvolle ochtend!

Op de afdeling mocht ik gelukkig weer wat eten en na 2 uurtjes kwam de verpleegkundige en ze zei… ‘Volgens ons gaat het goed met u en mag u wat ons betreft u aankleden en lekker naar huis gaan’…

Ik was erg blij dat ik weer naar huis mocht, weg uit deze onveilige situatie, heerlijk terug naar mijn eigen vertrouwde veilige Thuis!

Thuisgekomen voelde ik mij prima… Bijna geen pijn en geen klachten qua Dystonie of geestelijk in de war zijn… Ik dacht bij mijzelf; ‘Zou ik er nu dan eindelijk een keer goed doorheen rollen?’

De nacht kwam, maar de slaap was ver te zoeken… We zijn nu 4 dagen verder en de narcose heeft mijn slaapprobleem een stuk erger gemaakt… Als ik 3 uurtjes pak dan is dat veel…

De volgende dag trok de narcose verder mijn lichaam uit en dan neemt je lichaam de regie weer over, en toen ging mijn lichaam toch nog protesteren… en kwam er toch nog een dystonie aanval… achteraf bekeken kon het eigenlijk ook niet uitblijven… ik had tevroeg gejuicht…

Na dat ik Baclofen ben gaan slikken voor de Dystonie en het wonder van Oktober 2017 heb ik niet meer zo’n Dystonie aanval meer gehad….

Ooo wat is dit pijnlijk… Wat zijn die verkrampingen en spasmen lastig en vreselijk pijnlijk… het vervelende is dat je er totaal niks aan kan doen.. overgeven en loslaten en hopen dat de aanval snel voorbij gaat..

Ik kwam er achter dat je geest best wel raar in elkaar zit… Als je namelijk al een poosje weinig tot bijna geen verkrampingen of spasmen hebt gehad, vergeet je al snel hoe pijnlijk een Dystonie aanval ook alweer was… Maar ik weet nu weer hoe een heftige dystonieaanval voelt…

Ik baalde natuurlijk wel.. Had toch stiekem gehoopt dat het goed zou gaan… Maar de teleurstelling kon ik goed handelen en relativeren, want ik was er toch wel een klein beetje op voorbereid en daardoor bleef ik erg rustig… Ik kon mijzelf direct geruststellen en zeggen dat het zeer waarschijnlijk tijdelijk is.. Als de narcose helemaal uit mijn lichaam is zal ik steeds minder klachten ervaren… Hier hield ik mij aan vast… En ik slik natuurlijk nog steeds Baclofen en die zal zijn werk ook doen…

En gelukkig deed de baclofen zijn werk want na 1 dag was de grote aanval verdwenen en had ik alleen nog kleine spasmen en verkrampingen.. Mijn lichaam werd in de loop van de tweede dag steeds ontspannender…

Door de Dystonieaanval van de afgelopen 2 dagen heb ik nu wel vreselijke spierpijn… Alsof ik fanatiek aan het sporten ben geweest… Marathon gelopen.. de Mount Everest beklommen… ach je herkent het vast wel… Maar gelukkig gaat spierpijn weer over!!! 😘

Mijn lichaam is nog wel steeds behoorlijk van slag en ontregeld.

Narcose… Het is en blijft vergif….

Goed drinken en rust pakken…

As donderdag krijg ik de uitslag van de lymfeklier van mijn Hematoloog/Oncoloog… Maar wat ik nog wel wil doen, is de hele situatie omtrent de operatie aan mijn oncoloog vertellen… Want daar ben ik nog steeds verbaasd over.

Ik vind het eigenlijk zo onbeschoft wat de arts heeft gedaan op de OK… Je wordt geopereerd… dan is het toch de bedoeling dat je gerustgesteld wordt? Zodat je rustig de narcose ingaat… en je lichaam zo weinig mogelijk stress ervaart?!?!

Tjonge wat schudde de grond weer onder mijn voeten die dag… ‘Alles’ viel weg.. Maar Hij was daar, Hij.. bij wie ‘Alles’ aanwezig is en waar ‘Alles’ altijd hetzelfde blijft, wat er ook gebeurt… die je volledig kan vertrouwen!

Ik vraag mij eerlijk gezegd soms wel eens af waarom er bij mij vaak van die gekke vreemde dingen gebeuren… bij mij gaat eigenlijk nooit iets zoals het hoort… volgens het “boekje”

En dan moet ik aan de woorden van mijn vader denken… “Het is een bijzonder kind en dat zal ze altijd blijven!”

Maar ik mag wel merken dat ik steeds iets sterker de strijd inga en er elke keer nog weer sterker uitkom..

Hierdoor weet ik dat mijn identiteit meer en meer in de Here Jezus komt te liggen en dat ik steeds meer en meer mag groeien…

Wel met vallen en opstaan, struikelend achter Jezus aan…

En dan durf ik zonder naast mijn schoenen te gaan lopen, zeggen dat ik best een beetje Trost ben op mijzelf… Trost op mijn groei, Trots op MIJZELF!!

dea21285c9e356190444d2bb8c5039b9

#BESCHERMING #VEILIG


Als je bescherming zoekt bij de Allerhoogste God, ben je helemaal veilig.
PSALMEN 91:1 BB
https://bible.com/bible/1276/psa.91.1.BB

Vandaag een prachtige bemoedigende tekst…

Wat bijzonder om dit vandaag als tekst van vandaag in je mail te ontvangen.. God weet precies wat wij nodig hebben..

Een spannende dag vandaag, om 8.00 mij melden in het ziekenhuis… operatie voor het verwijderen van een lymfeklier in de hals…

Hij wordt verwijderd… Eindelijk verlost van mijn vervelende klier… Wel spannend omdat een operatie met algehele narcose altijd een trigger is voor mijn lichaam en geest..

Loslaten en overgeven in de wetenschap dat mijn God de controle heeft… Extra spannend is dat het een nieuw ziekenhuis is voor mij qua opereren en mijn probleem; Ik heb geen vertrouwen in dit ziekenhuis..

Waarom

Omdat dit ziekenhuis mij niet serieus neemt, en niet erkend dat mijn verleden één groot misverstand is… Maar ik heb mij gewapend met de brief van mijn psychiater en mijn coach… En met mijn Heer aan mijn zij moet ik ook hier de overwinning ook binnen kunnen slepen toch?!?

Maar ik merk aan mijzelf dat het mij wel de nodige spanning oplevert… Je overgeven een een voor jou onveilige situatie… Dat voelt gewoon niet oké…

Maar goed… Niet bang zijn… Vertrouwen dat er 1 Iemand voor je strijd… Ik hoef het niet zelf te doen… Hij heeft mij erkenning en gerechtigheid gegeven dus zal Hij ook voor de rest zorgen..

Dat is geloven… Niet zien en toch geloven en vertrouwen dat het goedkomt.

Ik hoop en bid dat het allemaal goed mag gaan en de nasleep van de narcose niet te heftig is..

Maar in dit alles mag ik bemoedigd worden met de tekst van vandaag!

Als je bescherming zoekt bij de Allerhoogste God, ben je helemaal veilig.
PSALMEN 91:1 BB

Maak jij dat ook wel eens mee… dat een bemoediging of iets dergelijks op het juiste moment voorbij komt?

Weet dan dat dat God is…

Eindelijk (H)erkenning van mijn misdiagnoses


Stil…..

Ja ik ben stil… ik ben eigenlijk nog steeds verbaasd en verwonderd… verbaasd en verwonderd dat het nu eindelijk erkend wordt, bevestigd wordt van mijn vele missdiagnoses gekregen in de psychiatrie..

Iedereen die mij een beetje volgt en mijn blogs lezen weten dat ik al heel lang strijd tegen mijn verleden… tegen mijn misdiagnose… dat artsen mij bij de eerste kennismaking al in een bepaald hokje hebben gestopt en direct al hun oordeel klaar hebben..

Nu daar is bij deze (hopelijk) voorgoed een einde aan gekomen… ik zeg hopelijk want nu is de strijd nog om al mijn dossiers wat bij vele ziekenhuizen ligt te laten veranderen of te laten verwijderen, maar ik ben een stapje dichterbij..

Ik ben zo BLIJ en DANKBAAR… eindelijk ERKENNING!!

Al vijf jaar ben ik aan het strijden voor erkenning dat mijn psychiatrische diagnoses niet kloppen… dat men er enorm naast heeft gezeten…. dat al die verkeerd gestelde diagnoses nu eens verdwijnen en voor goed overboord worden gegooid.. maar wat was het een strijd… heb het vaak zelf geprobeerd bij verschillende artsen, als ik naar het ziekenhuis moest voor een lichamelijk probleem verdedigde ik mijzelf door voortdurend uit te leggen dat die diagnoses absoluut niet klopten.. maar dat was vechten tegen een systeem waar ik het nooit van zou kunnen winnen.

Al vrij gauw kwam ik er achter dat ik bij een psychiater moest zijn… deze specialist kon het veranderen… maar het was niet makkelijk om een psychiater te vinden die het goed kon beoordelen… omdat

  1. Ik niet serieus werd genomen door al die diagnoses die met dikke rode letters bovenaan op mijn dossier staan
  2. Dat artsen al een oordeel klaar hebben voordat ze mij gezien hebben…
  3. Dat artsen niet toe willen geven als ze het verkeerd ingeschat hebben.

Ik ben in mijn psychiatrisch verleden door verschillende psychiaters behandeld helaas (mis) behandeld.. dus ik dacht: “Ik moet eigenlijk terug naar de psychiater die vanaf het begin in MIJ geloofde.

Toen ik na mijn scheiding in 2010 een half jaar later een psychiater opzocht, met de vraag of hij mij van de medicijnen af wilde halen was er geen psychiater die dit aandurfde… De diagnoses die ik had waren niet mis en daar kwam je normaal gezien ook niet meer vanaf en zonder medicatie heb je dan ook geen leefbaar leven… dus zeiden ze dit kan niet…je zit al veel te lang aan deze heftige medicijnen en als je stopt val je onherroepelijk terug en dan moet je weer opgenomen worden.. ik kon bij hoog en bij laag beweren dat het niet zo was, dat het misdiagnoses waren en dat er heel wat anders had gespeeld in mijn leven dan wat iedereen binnen de psychiatrie dacht… maar mij geloven “een leek” en eindelijk eens naar mij luisteren, nee ho maar… maar ik had “geluk” mijn oude psychiater ging heel binnenkort met pensioen dus moest ik naar een andere psychiater… en die zei: “Weet je wat… we gaan het gewoon proberen.. ik geef je het voordeel van de twijfel en lukt het niet dan heb ik je zo weer aan de medicijnen” Ik zei: “Deal”

En zo kon ik mijn medicijnen afbouwen en na 2 jaar was ik clean… het was geen leuke periode maar achteraf zeer de moeite waard… en nu na vijf jaar nog steeds geen enkele terugval of medicijn… maar een heel NIEUW LEVEN!!

Dus ik moest terug naar die psychiater maar hoe kom je daar… want als jij je namelijk weer meld bij de psychiatrie, kom je gewoon bij het aanmeldcentrum en wijzen zij jou een arts toe.. meestal ook nog een arts in opleiding en zelden zie je een echte psychiater…

Ik heb er veel voor gebeden… en God gevraagd voor gerechtigheid.. maar heb het op een gegeven moment opgegeven omdat ik merkte dat er geen deur openging en het koste mij zoveel energie wat ik niet meer had… en God had tegen mij gezegd… Ik zal voor je strijden… Ik ben jou bevrijder… Mijn overwinning is blijvend.. zoals Jesaja 51:6-8 zegt:

Kijk eens omhoog naar de hemel. En kijk naar de aarde hier beneden. Misschien zal de hemel verdwijnen, zoals rook verdwijnt. Misschien zal de aarde vergaan, zoals een oude, versleten jas vergaat. En misschien zullen de mensen allemaal sterven. Maar de bevrijding die ik breng, zal altijd blijven. De overwinning die ik geef, zal nooit verdwijnen. 7 Luister naar mij, mijn volk. Jullie kennen mijn regels. Jullie denken veel aan mijn wetten. Wees niet bang voor mensen die je beledigen en vernederen. 8 Want zij zullen verdwijnen, als een oude jas die langzaam vergaat. Maar de overwinning die ik geef, zal altijd blijven. De bevrijding die ik breng, zal nooit verdwijnen.’

Jesaja 51 vers 8b

Hierdoor kreeg ik rust en kon ik het loslaten… maar sinds ik in Twente ben komen wonen kreeg ik een nieuwe christelijke coach die met mij mee loopt in het leven en mij helpt en bijstaat in de dagelijkse dingen… en zij geloofde in mij en ging met mij de strijd aan… we hadden er beiden niet veel vertrouwen in want wisten hoe moeilijk en lastig het is om überhaupt contact te krijgen met die ene psychiater maar we gingen samen de strijd aan…

Eerst uitzoeken waar hij op dit moment werkte… en toen bellen… we kregen contact maar moesten maar een verwijsbrief sturen naar volwassenen psychiatrie… dat vreesden we al maar zagen ook dat we geen andere keus hadden, dus op hoop van zegen eerst maar naar de huisarts voor een verwijsbrief.. dit ging wonderlijk vlot, maar er gebeurde nog iets buitengewoons… meestal stuurt de huisarts een brief rechtstreeks via het digitale systeem maar hij kon het niet vinden waar hij het naar toe moest sturen… dus gaf hij mij de brief mee en verwees mij terug naar mijn coach… zij kon het ook niet vinden en maar weer gebeld met de desbetreffende instantie waar die psychiater werkte.. ze kreeg de assistente van hem aan de lijn en die zei.. “Weet je wat.. ik geef je zijn 06 nummer” mijn coach was helemaal perplex… en ze heeft hem gebeld en gesproken… en oooo wat vonden we het spannend maar merkten dat God Zijn Zegen er op legde en hij zei” Ik moet overleggen of ik haar zomaar kan zien want ik ben psychiater op een behandelafdeling en zij komt eigenlijk voor een herdiagnose… maar ik bel je terug”… mijn coach dacht: “Nou dat zal wel niet gebeuren” maar wonder boven wonder dit was een psychiater die mee dacht en
mij wederom het voordeel van de twijfel gaf… en hij belde terug en vertelde hoe wij ons moesten aanmelden en waar de brief naar toe moest…

Ik was zo blij dat we al zover waren.. en nu moesten we wachten… maar dat hoefde niet lang want na 5 dagen werd ik gebeld dat de week er op hij een plekje had op zijn spreekuur…. nou ik kan je vertellen.. in mijn hele leven ben ik nog nooit blij geweest om naar een psychiater te moeten maar nu.. ik kon niet wachten… zo spannend maar zo verwachtingsvol… en op de een of andere manier wist ik dat het goed zou komen… want God zijn Zegen rustte erop… het is niet normaal dat ik gewoon zonder veel gedoe bij mijn oude psychiater kon komen.. en dan ook nog zo snel. God opende voor mij de deuren dus wat ook de uitslag zou zijn… Het is goed! Het zou in ieder geval een uitslag zijn waar ik mee verder zou kunnen.. Dat vertrouwen en geloof was bij mij 100%

En afgelopen woensdag was het zover… op naar mijn oude psychiater… zo spannend maar ik had er zo’n zin in…

Het was een onwijs goed gesprek… open en eerlijk.. met wederzijds respect… eindelijk werd ik serieus genomen…. eindelijk werd ik gehoord…. ik werd onderworpen aan een kruisverhoor… logisch hij moest wel zeker weten hoe het nou was en ook over mijn verleden… maar na anderhalf uur gesprek zei hij” Je hebt een heftig verleden achter de rug… je kunt wel een boek schrijven en misschien moet je dat ook gaan doen.. maar er is echt niks met jou aan de hand… er is teveel misgegaan.. ook binnen de psychiatrie.. maar al die diagnoses kloppen niet… jij hebt geen psychiatrische stoornis… jij bent gewoon kerngezond.. In geestelijk, sociaal, emotioneel en rationeel opzicht… ik was stil en dacht dat ik het niet goed hoorde.. ik dacht hoor ik dat goed.. is het echt waar… en omdat ik twijfelde vroeg ik, of ik niet nog een psychologisch onderzoek moest doen omdat het dan zwart op wit op papier zou staan… maar hij zie.. ik heb helemaal geen onderbouwing of reden om jou die test te laten doen en by the way… ik kan je de uitslag nu al vertellen… ik weet nu al wat er uit de test zou komen, dus waarom zou je hem dan moeten doen… je hebt al genoeg onnodige strijd meegemaakt in je leven…

Ik ga een brief opstellen waarin ik zet dat jij “GEEN PSYCHIATRISCHE STOORNIS HEBT” en ik ga je huisarts bellen en het hem uit de doeken doen want dat is de basis waar het goed moet zitten voor de rest van jou trajecten want dat je de gevolgen hiervan ondervind is ook logisch… of al die medicijnen jou lichamelijk ziek hebben gemaakt.. ja dat is koffiedik kijken maar ik denk dat jij misschien al heel lang lichamelijk ziek bent maar dat dit altijd onderdrukt is door die medicijnen… en dat dit nu naar buiten komt… en wat de Dystonie betreft weet ik dat die oude middelen dit zeer zeker kunnen veroorzaken ook jaren later terwijl je ze misschien al heel lang niet meer slikt.

Ik dacht bij mij zelf… eindelijk gerechtigheid… eindelijk iemand die hetzelfde denkt wat ik al jaren denk… ERKENNING… jonge wat werkt dat bevrijdend… er viel een enorme last van mij af…

Hij zei nog wel… ik weet niet in hoever je strijd nu voorbij is want in heel veel ziekenhuizen ligt jou dossier wat niet klopt en dat kan ik niet voor jou wegnemen maar met mijn brief kom je wel verder… en hopelijk wordt je nu eindelijk serieus genomen…

Ik geloof met heel mijn hart dat het goed komt… want samen met mijn God zijn Wij meer dan OVERWINNAARS!!!

Ik ben blij en dankbaar en dank God voor dit geweldige wonder wat Hij heeft gedaan…dit wonder is voor mij innerlijke genezing van mijn verwonde hart… God geneest op vele manieren..

Psalm 34 is een prachtige psalm wat mijn dankbaarheid beschrijft en wie God is bij wie ik schuilen mag! Wat een Liefde heeft Hij voor mij en ik voor Hem!

De Heer redt wie hem trouw zijn

Altijd wil ik de Heer danken,

zonder ophouden bewijs ik hem eer.

Van harte zal ik hem eren;

wie in verdrukking leven,

zullen het horen en zich verheugen.

Verkondig samen met mij

de grootse daden van de Heer;

laten wij allen zijn macht erkennen.

Ik heb me tot de Heer gewend

en hij heeft geantwoord;

van alle angsten heeft hij me bevrijd.

Wie zich tot hem richten,

zullen stralen van vreugde,

hun vertrouwen is niet vergeefs.

Ik was er ellendig aan toe,

ik riep de Heer te hulp

en hij luisterde naar mij,

verloste mij van al wat mij kwelde.

Als je ontzag hebt voor de Heer

waakt zijn engel over je,

staat je bij en bevrijdt je.

Je zult zien, je zult merken

hoe goed de Heer is:

je bent gelukkig

als je bij hem schuilt.

Ik weet dat er ook mensen zijn die deze diagnoses wel hebben en die ziekte/aandoening ook echt hebben… ik weet dat het enorm zwaar is om dat te dragen… ik heb veel van de psychiatrie van binnen gezien en af en toe was het voor mij de hel op aarde.. ik weet waar jij je af en toe in bevind, en weet dat ik dat heel erg vind en met je mee leef en voor je bid.. Ik weet niet hoe ik je kan bemoedigen, omdat ik weet als het zo donker om je heen is dat het dan zo moeilijk is een bemoediging aan te nemen, en toch wil ik je een hart onder de riem steken… misschien zie je het nu niet, of ervaar je er niks van… en misschien wordt je wel boos maar toch wil ik het doen… en hoop ik dat je dit misschien toch later nog een keer herinnerd als het beter met je gaat…

Weet dat God bij je is.. ook als het zo donker is om je heen…ook als je alleen bent… afgezonderd van iedereen… Hij is bij jou.. Hij zit naast je.. Hij huilt met je mee.. en eens zal er een oplossing komen.. eens zal aan het eind van die donkere tunnel licht schijnen.. en ik hoop dat je tot die tijd bij Hem blijft schuilen of gaat schuilen zodat je niet meer alleen bent… ieder verhaal is uniek… ook jou levensverhaal is uniek.. wat je ook meemaakt of meegemaakt hebt… God houdt er van om gebroken vazen te gebruiken…

Mag ik je bemoedigen met onderstaand filmpje!

Als twijfel om de hoek komt kijken..


Wat kunnen er soms tegenstrijdige dingen in ons leven gebeuren… waardoor er twijfels komen en de grond onder je voeten weer flink kan schudden… maar ondanks dat gaat God met ons door… Hij helpt ons  er mee te dealen… we blijven nu eenmaal leven in een kapotte gebroken wereld met al zijn haat, ziekte en onrecht.

Het ging zo goed!?!?….. en het gaat nog steeds goed laat ik dat voorop stellen. Ik wandel nog steeds, ik loop nog steeds, bouw langzaam mijn conditie op met een fantastische fysiotherapeut die ik eindelijk heb gevonden… langzaam wordt ik sterker en sterker…

En toch kan mijn lichaam mij nog steeds af en toe genadeloos in de steeklaten…. en daar kan ik zo van balen… dat kan mij soms zo uit mijn evenwicht brengen…

Na dat God mij in Oktober vorig jaar had aangeraakt en ik stapje voor stapje mag gaan herstellen, kreeg ik begin november een bultje in mijn hals…ach dacht ik misschien een virusje onder mijn leden waardoor mijn klieren wat reageren… maar het bultje werd groter en ging niet weg..

Na ongeveer 2 maand dacht ik, ik moet er toch maar even mee naar de huisarts en die vertrouwde het niet.. dus op naar het ziekenhuis voor een echo… helaas.. de uitslag was een pathalogische klier wat verder onderzocht moest worden.. nu had ik net een traject achter de rug voor de ziekte van Kahler (die ik gelukkig niet heb maar wel voor onder controle blijf), dus ik was bekend bij een Internist/Oncoloog en opnieuw werd ik doorverwezen naar haar.. hier was ik blij mee omdat ik haar kon en ik een goed contact met haar had, zij nam mij ontzettend seriues en dat ben ik helaas ook wel anders gewend…

Dus ik kwam bij haar en zij zei met een kniopoog.. “dit was niet wat we afgesproken hadden”… Ik zei “Nee, had het liever ook anders gezien”… we namen de situatie door en wederom moest ik bloedprikken, ook direct maar weer op ziekte van Kahler (want dat kon ook nog de boosdoener zijn),  maar ook een biopt om te kijken wat voor cellen er in aanwezig waren…

De afspraak voor de biopt werd gemaakt en ik zag daar best wel een beetje tegen op.. had natuurlijk niet zo’n leuke ervaring gehad met de beenmergpunctie, en bij mij gaat altijd alles anders dan normaal… maar wonder boven wonder heb ik er helemaal niks van gevoeld, terwijl het toch weer anders ging dan normaal…

Het mooie is dat ik ondervonden heb dat als ik tijdens de ingreep of onderzoek ga zingen, Hem loven en prijzen… zachtjes in mij zelf, dan nodig ik Hem uit in mijn situatie en voel ik zo weinig mogelijk van de ingreep…  Waarom? Omdat je je focus verlegt, je richt je gedachten op Jezus en niet op wat er om je heen gebeurt.

En… Het helpt echt!

De uitslag kwam van de biopt… eigenlijk een uitslag dat ze geen verkeerde cellen hadden gevonden, ik haalde opgelucht adem..  maar ze vertelde verder… ze hadden tijdens de biopt ook weer een extra uitgebreide echo gemaakt en daar was toch wel afwijkende dingen op te zien en het was nog steeds een pathalogische lymfeklier wat betekende dat het niet goed was… dus zei ze ik kan niet volledig op die biopt varen omdat een biopt maar een inie minie stukje is van die klier en ze misschien net een verkeerd stukje hadden gepakt waar niks in te zien was… dus zei ze… enige optie nog is de lymfeklier verwijderen en op te sturen naar de pathaloog voor verder onderzoek.. ze zei ook… jij hebt zeer waarschijnlijk de auto-immuunziekte Sjogren en dan heb je extra risico.

Er werd een afspraak gemaakt bij de oncologisch chirurg voor een operatie.

De operatie zou afgelopen donderdag 22 februari plaatsvinden maar helaas ging dit niet door omdat mijn lichaam aan het vechten is tegen iets… en daardoor zijn mijn suikers flink in de war geschopt waardoor mijn lichaam nog meer last krijgt van ontstekingen, en daar boven op sloeg het griepvirus ook nog toe… hoge koorts… dus aan de antibiotica… en dan mag je ook niet geopereerd worden… ik baalde zo… en tegelijk snapte ik er geen sikkepit van waarom dit allemaal weer gebeurt…

Ik doe nu een curus “Als muren vallen”  het is een cursus over afwijzing in alle facetten… God afwijzen, Jezelf afwijzen, Afwijzing door anderen, Angst voor afwijzen… afwijzing hangt veel samen met je eigen denken.. en dat je vernieuwing van denken nodig hebt om uit dit spiraal/zonde van afwijzing te komen.. Ik leer op die cursus ontzettend waardevolle dingen… ik steek daar zoveel op en vaak vallen sommige puzzelstukjes op zijn plek of laat God zijn licht ergens op schijnen…

Ineens realiseerde ik mij dat ik een deur open zette voor de duisternis door te gaan twijfelen…

Want door ontzettend te gaan twijfelen en te vragen waarom… zet ik een deur op een kier en komt de duisternis graag binnen om mij allemaal leugens te vertellen, leugens over mijn identiteit, je bent een slecht persoon.. je doet het nooit goed… leugens over hoe ik mij voel.. minderwaardigheids gevoelens…  leugens over wie God is..  geloof je nou echt dat God je hoort… Geloof je nou echt dat God voor je zorgt? en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan… leugens… leugens… en nog eens leugens… en dat zijn vaak leugens van afwijzing gek genoeg… het satans grootste wapen in deze wereld… want onder afwijzing kan je flink gebukt gaan… en als dat je zwakke plek is dan pakt satan jou daarop…

Maar als je er in gaat geloven gebeurt er nog wat…  je wijst God af… want God heeft hele andere gedachten over jou.. en als jij gaat geloven in deze negatieve leugens dan wijs je God met al Zijn Liefde voor jou af.. dan zeg je tegen God dat je niet gelooft dat je zijn bijzondere prachtige waardevolle Dochter/Zoon bent en dat Hij voor jou zorgt bij jou is…

Maar hoe bestrijd je die leugens dan? Eerst door vergeving te vragen aan God en te belijden dat je Hem hiermee afwijst en Hij jou wil vullen met Zijn waarheid en Liefde… en als jij om vergeving vraagt.. vergeeft Hij je direct en dan mag je doorgaan met de waarheid over je uit te spreken.. te proclameren hoe God je ziet… je indenteit in Christus… wie God werkelijk is…

HIeronder een proclamatie overgenomen uit de cursus “ALs Muren Vallen”

  • lk ben door verzoening met God een nieuw persoon. lk laat mijn eigen gedachten los en neem de gedachten van God, Zijn Woord, aan. lk vertrouw op de Heer met heel mijn hart en steun niet op mijn eigen gedachten. (Spreuken 3:5-6
  • lk ben een nieuwe schepping in Christus Jezus. lk ben niet eenvoudigweg als kind geadopteerd; ik ben verwekt en wedergeboren door Gods Geest. God heeft zijn intrek genomen in mij. Dit is een leven dat overwint, een gezegend leven, een helend leven, een overwinnend leven, een heersend leven. In Christus ben ik vrij van schuld, minderwaardigheid en onwaardigheid. (Ef. 2:4-6)
  • lk ben rechtvaardig gemaakt. God ziet mij in Christus, alsof ik nooit iets verkeerd heb gedaan. lk ben in Gods ogen rechtvaardig, oké. lk ben volledig geaccepteerd en welkom bij de Vader. . lk ben een erfgenaam van God en een mede-erfgenaam van Christus. (Rom. 5:17)
  • Niet langer mijn oude ik, maar Christus zelf leeft persoonlijk in mij (Gal 2:19-20). Christus nam me mee aan het kruis en ik stierf daar met Hem. lk beschouw me zelf als dood en ik verheug me nu in een tweede bestaan, dat betekent heel simpel: Jezus leeft (met) Zijn leven in mij. lk identificeer me met niemand en niets anders. lk identificeer me met Christus en God is mijn Vader. lk ben, wie God zegt, dat ik ben.lk heb Gods gedachten: Zijn plannen, Zijn ideeën en Zijn wegen en ik hoef niet meer door het leven te gaan met mijn eigen gedachten en plannen. Jezus is mij tot zaligheid. Hij heeft de prijs voor mijn bevrijding en vrijheid op elk gebied van mijn leven betaald.
  • God heeft mij verlost uit de macht der duisternis en mij overgeplaatst onder de heerschappij van Zijn geliefde Zoon (Kol 1:13). lk ben overgegaan uit het gebied van de dood in het gebied van het leven (Joh 5:24). De heerschappij van satan over mijn leven is gebroken. Jezus, U heeft de satan overwonnen en in U heb ik hem ook overwonnen. De heerschappij van de zonde in mijn leven is overwonnen. In Christus ben ik meer dan overwinnaar. Hij die in mij leeft, Christus, groter is dan degene die in de wereld is (Jes. 54:17/1Joh. 4:4). lk ben sterk in de Heer en in de sterkte van zijn Macht. lk weersta de duivel. lk weiger door gewoonten, negatieve houdingen en zonde gebonden te zijn. lk laat me niet door ideeën en meningen van mijn gezin van herkomst en omgeving bestemmen. Ik heb een partner met wie ik mijn nieuwe leven in Christus kan leiden. Dat bent U, Heilige Geest. De veranderingen in mijn denken en handelen komen door U. Dank U dat U onophoudelijk in mij aan het werk bent.

En dit proclameren moet je ook hardop doen… Satan kan namelijk geen gedachten lezen dus als je het in jezelf zegt hoort hij je niet… In Psalm 139:2  lezen we dat Jezus wel je gedachten kan lezen…   daarom kun je Jezus aanroepen in je gedachten omdat Jezus al jou gedachten kent…. daarom is het juist in deze situaties nodig om het te proclameren zodat satan je juist hoort en hij niet anders kan dan weggaan….   Zodat satan niet langer zijn pijlen op jou af vuurt maar rechtsomkeer gaat, omdat Hij niet door kan gaan zodra jij Jezus naam proclameert en je identiteit in Christus uitspreekt!

En dan komt er een ommekeer in je denken… niet de eerste keer hoor… dit is een proces.. maar als je leventje dan weer schud op zijn grondvesten dan mag je gaan staan in Zijn kracht…

Vader, U hebt mij een goede plaats om te leven toegewezen, mijn leefomgeving in Christus. lk neem nu deze plaats heel bewust in. Wat voor Jezus geldt, geldt nu ook voor mij. Wat U tegen Jezus zegt, zegt U ook tegen mij: “Jij ben het, mijn geliefde zoon, mijn geliefde dochter in wie ik vreugde vind. Jij bevalt Mij. Jij bent een reden tot vreugde. Ik kijk met welgevallen naar jou ik heb jou uitgekozen. Mijn zoon, mijn dochter, volledig geliefd. op jou rust mijn onbeperkte JA!” Wat mijn ervaring gisteravond ook gezegd heeft, of vanavond zal zijn; ik zie mijzelf zoals U mij ziet. lk vind van mezelf, dat wat U van mij vindt. lk vertrouw op Uw waarheid, in tegenstelling tot dat wat ik aan mezelf waarneem. lk prijs U, mijn Vader, voor Uw geweldige oproep om mijzelf zo te zien, zoals U naar mij kijkt. Halleluja ! Dat is al een voorproefje van de hemel, die door U, Here Jezus Christus, al in mij is.

6e4e01ea6c4ab181e2f608441548e63a

En dan wordt in jou zwakheid Zijn kracht zichtbaar zoals onderstaande tekst zo mooi zegt:

Maar de ​Heer​ zei tegen mij: ‘Ik ben goed voor je, meer heb je niet nodig. Want alleen iemand die zwak is en lijdt, kan aan iedereen laten zien hoe machtig ik ben.’En dus is er toch iets waar ik graag over opschep: dat ik zwak ben en moet lijden. Want dat maakt mij geschikt om de macht van ​Christus​ zichtbaar te maken. 2 Korinthiërs 12:9-10

Je hebt altijd een keus…. pak ik de donkere kant van negativiteit of focus ik mij op het positieve… op hoe God over mij denkt… hoe God mij ziet….

Dus hoe ga ik nou reageren op het feit dat mijn lichaam mij weer in de steek laat?

Ook al snap ik er niks van waarom ik nu weer ziek ben…  ook al begrijp ik er geen snars van.. ook al slaat af en toe de twijfel flink toe… ook ik mag dan proclameren dat mijn identiteit in Christus ligt… de negatieve leugens van satan direct bestraffen… en dan mag ik weten dat God mij wel degelijk ziet… dat Hij met mij begonnen is en het ook af zal maken… dat Hij mij vast houdt en mij erdoor heen leidt… en dat Hij kracht geeft om er doorheen te gaan… en als ik de waarheid van mijn identiteit in Christus over mij zelf uit blijf spreken…voor de positieve gedachten kies… kan ik in de ellende wat deze wereld met zich meebrengt blijven staan… uit mijzelf kan ik het niet hoor.. maar als ik Hem er om vraag en tegelijk actief in Zijn waarheid en kracht ga staan kan ik het wel… en heb ik een drive om door te gaan en kan ik simpelweg niet opgeven.

Is Zijn kracht ook zichtbaar in jou kwetsbaarheid

Ik zou mij voor kunnen stellen dat je nu zegt… Ik zou wel willen… Maar…

  • Er is mij ontzettend veel onrecht aangdaan…
  • Ik voel mij zo minderwaardig…
  • Ik ben zovaak afgewezen….
  • Ik ben geconfronteerd met ziekte…
  • En vul zelf maar verder in…

Dan zou ik je iets willen zeggen…  ik weet hoe jij je voelt… ik weet hoe moeilijk het is om staande te blijven… ik weet hoeveel frustratie dit kan geven… en ondanks dat heb ik op mijn hart om je te bemoedigen.

Weet dat God van jou houdt … en Hij ziet jou… God heeft ook een plan met jou leven… Hij wil jou ook herstel geven.. jou lege gaten opvullen.. en weet je ook al blijft je leven kwetsbaar door ziekte of door pijn… zoals mijn leven.. Hij wil in die ziekte en pijn bij jou komen… Hij wil naast je komen zitten als je het niet meer ziet zitten… HIj verlangt er naar om jou hand vast te houden.. maar Hij wacht op een ding en dat is jou uitnodiging… God is een gentleman en is geduldig… Hij dringt zich nooit op… maar als jij hem uitnodigt dan komt Hij per direct bij je!

Be Blessed…

2320f45a5de47acec067e9b4d76195c7

 

Liefde is….


Liefde is..

Liefde is relatie… Relatie met je man, vrouw, kinderen, ouders, broers en zussen, overige familie, vrienden, kennissen, buren… En God…

Maar wat als liefde niet vanzelfsprekend is… Als er hiaten in de liefde zitten… Als jou liefde onbeantwoord blijft… Of als je gekwetst wordt in de liefde, in de relatie met de ander..

Liefde is zo kwetsbaar… Als je in je leven niet onvoorwaardelijke liefde hebt gekend… Als je liefde altijd moest “verdienen” weet je als je ouder wordt niet goed wat liefde is, en wat onvoorwaardelijke liefde betekent… En nog moeilijker hoe geef je daar handen en voeten aan… Hoe draag je liefde uit…

Heb hier heel lang mee geworsteld… “Als je doet wat ik fijn vindt dan hou ik van je… Als je doet zoals het hoort dan hou ik van je… Als je het met mij eens bent dan hou ik van je…” Allemaal voorwaardelijke liefde..

Doordat ik zoveel liefde heb gemist, door de liefde zo gekwetst ben geweest kon ik echte ware liefde niet goed voelen binnen laten… Werd altijd achterdochtig als iemand zei; “maar ik hou van je!” dan dacht ik vrijwel direct… Wat moet ik doen, wat wil je van mij.. Ja maar als je weet wie ik ben dan…. Ja maar als je hoort wat ik eigenlijk graag wil dan….

Onvoorwaardelijke liefde kende ik niet..

Ik wilde het wel pakken maar het glipte als fijn zand door mijn vingers… Het sijpelde door de scheuren in mijn hart weg…

Ik wist niet hoe ik het moest voelen… Wat was liefde… Hoe voelt echte liefde…

Toen ik was bevrijd was mijn hart leeg… Ik leerde en wist verstandelijk dat sommige mensen van mij hielden, maar onvoorwaardelijk? Ongeacht wie ik was, wat ik zei of wat ik deed? Hielden ze dan nog steeds van mij?

Tekort aan liefde had mij zo onzeker en minderwaardig gemaakt…

Af en toe schoot ik ook de andere kant op… Ik wilde zo graag in de goedheid van de mensen geloven waardoor ik mij vaak kwetsbaar opstelde, te goed van vertrouwen was… Mijn leven was nog niet goed begrensd.. En balans was nog ver zoek…

Maar God kwam op een gegeven moment mijn verlangen tegemoet, nadat ik had gesmeekt om ware Liefde te mogen voelen en ervaren.. En God hoorde en verhoorde en legde een bodem in mijn hart… Heelde de scheuren waardoor mijn hart zich kon vullen met Liefde….

Hij Heelde de scheuren door mij te laten zien wat ware liefde is… Hij gaf mij een partner die onvoorwaardelijk voor mij door het vuur gaat… Hierdoor ervaar ik wat ware liefde is… Door hem kan ik lijfelijk ervaren wat liefde is.. Waardoor ik het gevoel kan vertalen naar God… God is een God van herstel en ik mocht heel veel relaties herstellen van vroeger die door alle narigheid stuk waren gegaan..

Door deze aardse relaties mag ik ervaren wat liefde is maar proef en voel ik ook hoe God van mij houdt… En het mooie is dat God mij liet zien dat Hij nog veel meer van mij houdt dan al deze mooie mensen… Mensen kunnen falen, mensen kunnen je kwetsen, bewust en onbewust omdat het mensen zijn.. Ook ik kan dat..

Maar God is en blijft altijd dezelfde.. God verandert nooit waardoor Hij onvoorwaardelijk van mij houd… Hij heeft mij gemaakt… Hoe bont ik het ook maak God is er voor mij!

Die liefde heeft mijn hart langzaam gevuld…

Maar ooo wat voelt het verschrikkelijk rot, en wat doet het pijn als die geheelde scheuren af en toe toch weer barstjes krijgen doordat je opnieuw gekwetst wordt in relaties… In de liefde voor elkaar…

En hoe reageer ik dan? Als ik naar mij zelf kijk dan reageer ik direct vanuit mijn pijn.. Vanuit mijn bloedende hart.. Maar na korte tijd wordt ik stil en zegt mijn hart; Ga naar je Vader, vraag Hem om in jou pijn te komen… En direct schiet door mijn hoofd WWJD..

En wat is het dan fijn om Gods onvoorwaardelijke Liefde te ervaren… Dat God mij al zoveel sterker heeft gemaakt… De scheuren al zo stevig zijn geheeld… Wauw… Dankuwel Heer voor zoveel heling en liefde…

Natuurlijk doet het pijn als zo’n scheurtje lekt… Het voelt of sijpelt er onnodig liefde weg die zo kostbaar is… Of toch niet…. is het onnodige weggesijpelde liefde?? Misschien gebruikt God die liefde die weg sijpelt om mijn scheurtjes extra te verstevigen zodat ze nog sterker worden..

Liefde is; 1 KORINTIËRS 13:4‭-‬8a BB

De liefde is geduldig en vriendelijk. Liefde wordt niet jaloers. Liefde schept niet op en vindt zichzelf niet vreselijk belangrijk. Liefde zegt of doet geen onaardige dingen en denkt niet alleen maar aan zichzelf. Liefde raakt niet verbitterd. Liefde vergeeft als een ander iets verkeerds heeft gedaan. Liefde is niet blij met oneerlijke dingen, maar met de waarheid. Liefde vertelt fouten van andere mensen niet door, denkt altijd het beste van een ander en blijft altijd geduldig. De liefde schiet nooit tekort en verdwijnt nooit

Liefde is relatie met de ander… Liefde is verbinding… Liefde is houden van… Maar vertel elkaar die liefde.. Zeg elke dag ik hou van je… morgen kan het te laat zijn…

En komt er een hobbel in de liefde, in de relatie met de ander… Ga in gesprek… Leg het bij… Vertel elkaar je pijn.. Zodat er weer herstel komt, vergeving plaats vindt en de Liefde de harten weer kan vullen❤

God heeft ons een voorbeeld gegeven “Jezus”… God hield zoveel van ons dat Hij zijn enige Zoon Jezus naar ons toe zond om voor ons te sterven zodat de weg naar het eeuwige leven weer mogelijk werd. Dat is Onvoorwaardelijke Liefde voor jou en mij!

Toen het Pasen werd, won de glimlach van zijn eeuwige liefde het van de duisternis van de dood. Citaat Rob Favier

Gedeelde Smart is halve Smart


Zorgen…. Het voegt helaas geen seconde toe aan je leven… En toch zijn ze er bij tijd en wijle en kan het je behoorlijk uit je slaap houden…

Zorgen… Waarom eigenlijk… Mijn leven ligt toch in de handen van mijn Heer… Klopt… Maar ik ben ook maar een mens… Met mijn eigen gedachten, gevoelens en emoties…

Natuurlijk weet ik gelukkig waar ik met dit alles naar toe kan… Bij wie ik moet zijn om mijn zorgen te delen… Ja delen want ze bij Hem laten en er niet meer aan denken of meenemen… Nee dat lukt mij niet met “zorgen”..

Delen… Met de wetenschap dat Hij ze met mij draagt waardoor de last lichter wordt… En mijn Vader voor mij zorgt…

En het is zo waar dat gedeelde smart halve smart is… Het delen van zorgen met vrienden, familie is fijn en doe ik ook… Ik zet onze belevenissen ook regelmatig op facebook… En het doet je goed al die meelevende reacties en bemoedigende berichten eronder of via een andere weg… Echt waar… Maar het delen met vrienden en familie lost niet in die zin de zorgen op… Want zij kunnen er niets aan doen, ja bidden en naast je staan in welke vorm dan ook… Maar verder houdt hun bijdrage op.. Verder reikt hun macht niet… Gelukkig maar..

Maar God daarentegen is wel bij machte om er iets aan te doen… Bij God mag je je zorgen delen in de wetenschap dat Hij voor je zorgt en dat jij niet boven je kunnen wordt verzocht…

Want dat staat in 1 Korinthiërs 10:13 De beproevingen die u hebt ondergaan, zijn niet ongewoon. God is trouw, Hij zal ervoor zorgen dat de beproevingen u niet te veel worden. Hij zal ook een uitweg uit de beproevingen geven, zodat u ertegen opgewassen bent.

Wauw wat geeft dat rust, veiligheid en vertrouwen dat wat er ook gebeurt het oke is… Want Hij zegt dat als het moeilijk, heftig of ondraaglijk wordt, Hij ook uitkomst zal brengen… Ik hoef niet bang te zijn want mijn leven is in Zijn hand… I am a Child of God!

En doet God “niets” dan is het ook goed….

Nou dat God “niets” doet is NIET waar… Hij heeft nog nooit “niets” gedaan… Altijd gebeurde er wel “iets”.. Dat “iets” kan zijn; Een lieve vriend(in), bemoediging, troost, hulpmiddelen, medicijnen die helpen, artsen die wijsheid krijgen hoe ze jou het beste kunnen helpen, een operatie die slaagt…. Vul maar in… En ja soms een “wonderbaarlijke Genezing” die Hij alleen kan doen… Maar meestal geeft God herstel in de gewone dagelijkse dingen…

En als je dit weet… Als je dit gelooft… Als je Hem je hele leven toevertrouwd.. Elk vezeltje van je leven… Als je weet bij wie je moet zijn om te delen… Dan kun je het leven aan met al zijn “zorgen”.. Dan komt er rust en een onverklaarbare kracht om door te gaan…

Mijn identiteit ligt in Jezus waardoor ik bergen kan verzetten en ik kan en durf te lopen op water met mijn blik op Jezus gericht…

En ja er zullen nog zware tijden komen, boordevol emoties, tranen als watervallen maar dan bid ik God dat Hij mij wil blijven herinneren dat ik geborgen ben in Zijn hand, en dat niemand of welke situatie ook mij ooit kan roven uit deze Hand…

Wat ben ik blij dat ik een Dochter ben van een Liefdevolle Vader..

Zo kan ik rustig slapen… Wat de uitslag morgen ook zal zijn…

My Life is in Your Hands

Waar begin jij de dag mee?!?!


Vanmorgen werd ik wakker na en kort nachtje… mij nachten zijn meestal niet zo lang omdat slapen niet aan mij is besteed denk ik wel eens, ten eerste wordt ik niet moe omdat ik het stofje melatonine mis… maar ben ook zomaar wakker…de diepe slaap krijg ik eigenlijks nooit te pakken… mijn lichaam en mijn hoofd hebben te veel meegemaakt om het natuurlijke proces te pakken… niet aan mij besteed dus en dan ga je andere dingen doen als je veel wakker ligt…

Meestal pak ik af en toe de telefoon om in de bijbel te lezen of op Pinterest  bemoedigende plaatjes zoeken… na een poosje leg ik de telefoon weer aan de kant en doe opnieuw een poging om te slapen… gelukkig val ik op een gegeven moment wel in slaap maar dat is dan al vaak laat in de nacht…waardoor de uurtjes kort zijn want de wekker gaat om de normale tijd…

Als je chronisch ziek bent, afgekeurd, thuis zit mis je de structuur van het gewone leven… je hebt geen stok achter de deur om op te staan, dus moet je zelf de structuur aanbrengen, en hoe doe je dat… je moet jou stukje zelf discipline aanspreken, dus gewoon je wekker zetten.. gewoon opstaan en beginnen aan je dagelijkse ritueel…

Dit is mijn ritueel s’morgens

  • Wekker op mijn telefoon uitzetten
  • Vlug even kijken of ik nog berichtjes heb
  • Eventjes scrollen op Facebook
  • Even scrollen over de mail…
  • O ja ondertussen mijn echtgenoot Goedemorgen wensen…
  • Opstaan… aankleden… ontbijten…
  • Stille tijd samen
  • En de rest van de dag volgt…….

Ik denk dat velen wel iets van dit “ritueel” zullen herkennen…..

En dan zit je vanmorgen in de kerk en dan hoor je een preek over…

Het is de week van gebed in alle kerken dus zo ook in onze kerk

Jonge en die preek kwam toch binnen…. ten eerste de spreker… wat een enthousiaste pure man.. zo gedreven… zo vol passie… vermanend ook…. maar zo vol liefde… Gods Liefde… ik voelde dat God sprak… dat God tot mij sprak…

Ik zat aan zijn lippen gekluisterd en wilde elk woord wel pakken en in een doosje doen zodat ik het mee kon nemen… het kwam echt binnen in mijn hart.. ik raakte ontroerd over wat hij, wat God zei…

Het bovenstaande stukje over het ritueel vertelde hij en wat was dat herkenbaar voor mij… ook ik had het al zo vaak geprobeerd om het anders te doen.. maar man wat is dat moeilijk… wat is het moeilijk om patronen te doorbreken als die er zo in gebakken zitten… Toch kreeg ik hoop naarmate de preek vorderde..

Eigenlijk was het heel “eenvoudig”.. een Bijbeltekst ging spreken…..

1 Timotheüs 2:1-4 uit de statenvertaling

Ik vermaan dan voor alle dingen, dat gedaan worden smekingen, gebeden, voorbiddingen, dankzeggingen, voor alle mensen; Voor koningen, en allen, die in hoogheid zijn; opdat wij een gerust en stil leven leiden mogen in alle godzaligheid en eerbaarheid. Want dat is goed en aangenaam voor God, onzen Zaligmaker; Welke wil, dat alle mensen zalig worden, en tot kennis der waarheid komen. 

Deze tekst lazen we vanmorgen in de kerk.. en de spreker vertelde dat er staat, volgens de Statenvertaling “VOOR” alle dingen…dat betekend dus dat je voor dat je dag begint, dus voor dat je je ritueel afwerkt… eigenlijk de dag eerst met God moet beginnen… want anders ben je al vol met al die andere zaken voordat je met God je dag begint… en als je ook verder leest in de tekst staat er ook waarom… opdat wij een gerust en stil leven leiden… dat God ALTIJD bij ons is, en dat ons leven tot Eer van Hem zal zijn.

Pff.. die kwam binnen…. en mijn gedachten gingen naar mijn ochtendritueel waarmee ik mijn hoofd eigenlijk al vol maak voordat ik eerst God uitnodig om mij eerst te vullen en dan pas al het andere… en ik denk dat er zeer zeker een kern van waarheid in zit…

Als je je eerst laat vullen door Zijn Geest en Zijn woorden dan begin je de dag in rust…want bij Zijn hart is rust en stilte en als je in die stilte komt dan kan je God ook horen spreken… en kan Hij je vullen met Zijn wijsheid, Zijn Kracht en Zijn Geest… waardoor Hij altijd bij je is, de hele dag door…. waardoor je veel beter met alle ellende, narigheid om kunt gaan…

In plaats van je eerst te laten vullen met alle narigheid, ellende enz enz, en dan naar God toe gaan om je dan pas te laten vullen met zijn Wijsheid, Kracht en Zijn Geest… waarschijnlijk ben je dan al zo vol van alle narigheid en ellende dat er weinig ruimte is voor God en je de dag moeilijker door komt!

Het gezegde zegt toch… “voorkomen is beter dan genezen”…. ik denk dat dat ook in deze situatie zo is…

Eerst naar de bron…. en dan kun je de dag ook aan met alles wat daarin voorbij komt…

Wat een les vanmorgen… en wat wil ik het graag anders doen… wat wil ik graag eerst gevuld worden met Zijn wijsheid, met Zijn kracht en met Zijn Geest… wat een verlangen kreeg ik om het voortaan zo te gaan doen… dus mijn voornemen voor morgen ochtend is niet zo moeilijk… en ik hoop en bid God dat ik het vol mag blijven houden… het verlangen is er in ieder geval.. en ik geloof dat God het ook zegent als je stappen in geloof zet…

En er was nog een ding waardoor het mij zo raakte en waardoor ik merk dat God een geweldige goede en Krachtige God is… “en dat God vandaag de dag echt nog wel tot je spreekt … echt Hij is geen zwijgzame God hoor”  zoals ik mijn blog begon over mijn slechte slapen zijn de gevolgen er natuurlijk ook… minder kracht.. meer vermoeid waardoor ik soms de dag begin met de gedachte “hoe kom ik hem door”

Net zoals elke dag hadden mijn man en ik na ons ontbijt onze stille tijd samen. Wij lezen vaak leesplannen van  De bijbel App  een echt aanrader mag ik zeggen..zo zijn wij nu met het leesplan begonnen 40 dagen voor Pasen…  40 Dagen #Jesus – Daily Devotionals

En vandaag lazen deze Bijbeltekst…

EFEZIËRS 1:18-20

18 Hij zal met zijn licht in jullie hart schijnen. Daardoor zullen jullie weten wat jullie nog zullen krijgen. Jullie zullen dan werkelijk kunnen begrijpen wat voor geweldige erfenis Hij aan de gelovigen gegeven heeft. 19 Ook zullen jullie dan begrijpen hoe onvoorstelbaar groot zijn kracht is in ons die in Hem geloven. 20 Want Gods kracht werkt in ons. Die kracht is dezelfde sterke macht waarmee God Jezus weer levend maakte. En het is dezelfde macht waarmee Hij Hem in de hemelse plaatsen een plaats gaf naast Zichzelf.  

Vaak kiezen wij voor leesplannen met een overdenking om opgebouwd te worden… en ook hier zat een overdenking bij..

#IBelieve (Leo Bigger)

Ik heb al weleens iets geërfd. Ik kan je zeggen dat het goed voelt om eenvoudigweg iets te ontvangen, zonder er iets voor gedaan te hebben om het te verdienen. Oké, het was ‘slechts’ een voorproefje van mijn erfenis. Eén van onze familieleden verkocht een huis en verdeelde de opbrengst onder de nakomelingen. Hierdoor waren wij in staat om te investeren in ons eigen huis. Is het dan toch waar dat ‘dingen altijd gebeuren als je ze het minst verwacht’?

En nu? Ben je jaloers?

Het is makkelijk om jaloers te worden als je jezelf vergelijkt met anderen. Hij heeft meer dan ik, zij ziet er beter uit dan ik, zij ervaren Jezus meer dan ik.

De Bijbeltekst van vandaag laat duidelijk zien dat we geen enkele reden hebben om jaloers te zijn want een rijke erfenis, die we nu niet kunnen zien, wacht op jou en mij omdat we bij God horen. En dit geldt niet alleen voor de dagen die nog komen moeten, maar ook vandaag al.  De kracht die Jezus deed opstaan uit de dood is in ons en op elk moment voor ons beschikbaar. Word wakker – lijkt het naar ons uit te schreeuwen! Alles wat God beschikbaar heeft, is al in jou aanwezig.

Actiestap:

Als alles wat voor jou klaargelegd is al in jou aanwezig is, laten we dan bidden met geloof voor iemand die God nog niet kent. Het is iets kleins voor God, die Jezus uit de dood heeft opgewekt, om deze vriend uit een geestelijke dood tot leven te brengen.

Uit deze overdenking sprong voor ons het onderstaand stukje tekst..

De kracht die Jezus deed opstaan uit de dood is in ons en op elk moment voor ons beschikbaar. Word wakker – lijkt het naar ons uit te schreeuwen! Alles wat God beschikbaar heeft, is al in jou aanwezig.

Wauw… die kracht… die kracht is dus ook voor ons, voor jou!!

Die zelfde kracht die Jezus deed opstaan uit de dood zit ook in ons… en in de kracht kunnen wij het leven aan… kom ik de dag door… en wat is het geweldig om te zien hoe God Zijn woorden bevestigd… Eerst lezen wij erover in onze stille tijd en dan later reikt God in de preek de handvatten aan… hoe wij in Zijn kracht kunnen gaan staan… hoe wij de dag goed door kunnen komen en uit kunnen delen van wat God ons geeft…

De Dag Beginnen Met Hem…. 

Waar begin jij de dag mee?!?!

2cc32e2feaac345624c5955ec2c842ee

En het mooie van samen stille tijd houden, is dat je er samen over kunt doorpraten… en elkaar ook hierin kunt bemoedigen en het kan toepassen.

Het is voor ons op dit moment niet een makkelijke tijd… mijn echtgenoot heeft vorige week de voorlopige diagnose CADASIL gekregen…. een ernstig erfelijke vaataandoening in de hersenen.

CADASIL staat voor Cerebrale Autosomaal Dominante Arteriopathie met Subcorticale Infarcten en Leukoencefalopathie.  CADASIL is een nog vrij onbekende, erfelijke ziekte die gekenmerkt wordt door TIA’ s, herseninfarcten, migraine met aura, dementie en psychiatrische symptomen.

Wij hopen dat hij binnenkort naar Leiden kan “LUMC” voor erfelijkheidsonderzoek en dat daar duidelijkheid komt…de Neuroloog komt uit op CADASIL omdat alle andere dingen zijn onderzocht en uitgesloten en dit er eigenlijk alleen nog overblijft… nu mag de neuroloog deze aandoening niet zo maar stellen en daarom moeten we naar Leiden voor de bevestiging…

Deze aandoening is heftig en ook een onvoorspelbare aandoening, waarvan wij niet weten hoe die eindigt en hoe snel het zal gaan…dat het snel gaat merken wij inmiddels aan de symptomen die mijn man al heeft en dat het snel achteruit gaat… hij is als het ware een tikkende tijdbom… en het is een diagnose waar je geen kant mee op kunt want er is helaas “nog” helemaal niks aan te doen… er is geen behandeling of medicijn voor.

Het bijzondere is aan dit alles is, dat wij ondanks de heftige diagnose, God zo dichtbij ervaren… mijn echtgenoot gaat geen fijne tijd hier op aarde nog tegemoet maar hij ervaart een enorme rust hierin… hij zegt:  “weet je Mirjam… God is erbij.. en ik weet waar ik naar toe ga.. en tot die tijd zal God mij de kracht geven maar ook de wijsheid…. en ik hoef niet te lijden wat ik niet aankan… en wat ik moet lijden ben ik dan ook sterk genoeg voor, want God zegt in de bijbel dat je niet boven je krachten verzocht zult worden en dat Hij als het te zwaar wordt Hij dan ook uitkomst gaat geven”…

Wauw wat een Getuigenis.. en wat een enorme kracht en rust straalt hij hiermee uit… wat een rotsvast vertrouwen in zijn Heer…. pfff…. hier kan ik nog wat van leren…

Natuurlijk hebben we onze paniek momenten…  maar dan mogen we elkaar aan onze Jezus herinneren die ons draagt… en hierdoor ervaren wij Zijn Kracht… in ons lijden is Hij nabij..

En als het te zwaar wordt mogen wij bidden om uitkomst…dan mogen wij God aanroepen om verlichting… en zoals mijn man zegt… “Ik ben er klaar voor… God mag mij thuishalen… mijn leven is klaar hier op aarde… ik verlang om naar Hem toe te gaan… nooit meer pijn, nooit meer verdriet maar voor altijd vreugde en voor altijd in de nabijheid van Jezus”…

Oei…. wat een ontzettend dubbel gevoel…verdriet en iemand het beste gunnen.. kruisen elkaar hier…

VERDRIET omdat ik hem absoluut nog niet kwijt wil… NOG LANG NIET…  maar ik wil ook niet dat hij moet lijden en dan GUN ik hem het BESTE…. en waar is onze toekomst.. in de Hemel… De Hemel waar het goed is… er is geen BETERE plek!!!

En dan mag en kan ik hem voorzichtig stapje voor stapje loslaten… makkelijk?? NEE…absoluut niet!!!

Maar ik probeer het, en ik mag bidden, in de wetenschap dat waar hij naar toe gaat het fantastisch is… en dat gun je toch iedereen!!!!

Maar er is nog een kant, en die kant wil ik ook niet onbenut laten… ik weet en gelukkig weten wij dat samen… dat wij ons elke dag opnieuw uit mogen strekken naar God en Hem bidden om GENEZING…. ik bid elke dag dat er een wonder mag gaan gebeuren…dat God hem geneest… dat God de situatie omkeert… en ik hoop en bid dat er heel veel met mij mee willen bidden…

Maar doet God het niet dan is het goed… dan heeft God een ander plan… ik vertrouw erop dat wat er ook gebeurt, het GOED is… want ik geloof in een GOEDE GOD! Een God die van ons houdt en voor ons een Hoopvolle toekomst heeft…

En eens zullen we elkaar weer zien!

Tot die tijd mogen we vol houden.. ieder op zijn plek.. ieder in zijn of haar situatie…

Het nummer van Kees Kraaijenoord “Houd Vol”  kan ik niet met droge ogen zingen en toch kies ik ervoor om het te zingen… te zingen met een vast vertrouwen dat in deze situatie ik niet alleen ben, al voelt het soms wel zo… want stukje bij stukje raak ik mijn man kwijt… moet ik hem loslaten… maar God is erbij en houdt mij, houdt ons vast…

Hou Vol!

Willen jullie ons dragen in jullie gebeden?

 

0b024ad0a4f4cd20830c14939efac3e2

 

 

 

 

 

 

 

 

Maatwerk geleverd!


Na lang wikken en wegen, lang nadenken heb ik toch de stap durven nemen om mijn getuigenis te geven in de kerk…

Het is voor mij een enorme worsteling geweest of ik het wel zou doen… eigenlijk een worsteling gebaseerd op angst…

Wat als…

Wat als ik weer een terug val krijg, wat als de pijn en ongemakken in alle hevigheid weer terug komt? Ik weer in een rolstoel beland… ooo wat werd ik aangevallen..

De Boze wilde duidelijk niet dat ik opnieuw ging getuigen… en hij deed er alles aan om het Grote Wonder wat God heeft gedaan teniet te doen…

En hoe doet hij dat dan? Door mij te pakken op een van mijn zwakke plekken… ONZEKERHEID… ik ben erg onzeker door wat ik allemaal heb mee gemaakt… onzeker over wie ik ben en wat ik mag zijn, doe ik het allemaal wel goed… ik weet verstandelijk allemaal best hoe het zit..

Dat ik er mag zijn zoals ik ben, dat ik het waard ben, dat God mij gemaakt heeft en dat het oké is enz. enz… 

Dit alles heeft mij gemaakt tot wat ik nu ben… een gevoelige onzekere meid… met voelsprieten die continu op scherp staan… en ja Satan weet dat en pakt mij daarop…

Dit is mijn strijd in mijn leven, elke dag weer… maar gelukkig mag ik merken dat ik groei… dat wat ik verstandelijk weet, ook in mijn gevoelsleven mag dalen zodat ik het kan pakken…

En hoe groei ik…door voortdurend het tegen mij zelf te zeggen hoe God mij ziet… tegen mij zelf te zeggen dat het goed is, dat het een leugen is wat mijn gedachten steeds zeggen… voortdurend mijn gedachten corrigeren… ook de bevestiging van andere mensen helpen mee, waardevolle mensen die dicht om mij heen staan… en door te proclameren en het ook te gaan geloven.. ook wat de anderen om je heen tegen je zeggen,  mag het langzaam dalen..

En dan komt er groei en word je steeds sterker, satan krijgt dan steeds minder ingang om jou om op je onzekerheden te pakken…

Alleen is Herstel vaak een lange, heftige en moeilijke weg….

Ken je het verhaal van het propje papier.. vast wel…

“Een onderwijzeres in New York onderwees haar klas over de gevolgen van pesten. Ze gaf hen de volgende opdracht. Ze gaf alle kinderen in de klas een stuk papier en zei hen het te verfomfaaien, het te verkreukelen, er een prop van te maken, het op de grond te gooien en er op te stampen. Kortom er echt een puinhoop van te maken, maar het niet te verscheuren. De kinderen vonden dat wel een leuke opdracht en deden hun best het blad zo veel mogelijk te verkreukelen. Toen kregen ze de opdracht om het papier voorzichtig weer open te vouwen, zodat het niet scheurde en het weer glad te strijken. Ze liet hen zien hoe vol littekens en vuil het papier was geworden. Toen zei ze de de klas dat ze het papier moesten zeggen dat het hen speet dat ze het zo verkreukeld hadden. Maar hoe vaak ze ook zeiden dat het hen speet en hoe ze hun best ook deden om de kreukels weer uit het papier te halen, het lukte hen niet om het blad in de vorige gladde staat terug te krijgen. Ze wees haar leerlingen op alle littekens die ze achterlieten. En dat die littekens nooit meer zullen verdwijnen, hoe hard ze ook probeerden ze te repareren. Dat is wat er gebeurt als een kind een ander kind pest. Je kan zeggen dat het je spijt, je kan proberen het weer goed te maken, maar de littekens zijn er en die blijven. Mensen van 80 kunnen nu nog navertellen hoe ze op de lagere school gepest werden. De kreukels gingen er niet meer uit. De gezichten van de kinderen in de klas vertelden haar dat haar boodschap was overgekomen.”

Iets kapot maken is vaak in no-time gebeurd maar iets helen of herstellen gaat jaren overheen en altijd blijf je het zien en voelen…

Nu gaat dit verhaal over pesten maar ik denk dat je het wel in ontelbare situatie’s kunt gebruiken…

In Lucas 6:45 staat een geweldige tekst: lucas-6-45-2

Vanuit welke schatkamer handel jij?

Ook ik heb moeten leren om niet vanuit de verkeerde schatkamer te reageren… vanuit mijn gekwetste schatkamer, want het leid tot niks… het brengt je in een slachtofferrol waar je niet verder mee komt… ik heb geleerd en ik leer nog steeds om vanuit mijn geheelde schatkamer te reageren waar een volwassen vrouw woont die best wel weet wat ze wel en niet wil… en steeds over haar angstdrempel mag stappen…

En gelukkig mag ik dat samen met Hem doen… stap voor stap in geloof uitstappen en met God aan mijn zij, hoef ik niet bang te zijn, hoef ik niet meer stil te zijn…maar mag ik spreken, mag ik vertellen hoe groot God is..

Als je genezen bent betekend het niet dat je nooit meer ziek zou kunnen worden…ook al ben je van het ene genezen er kan zomaar weer wat gebeuren, zodat je door een andere ziekte weer stil gezet wordt… jou lichaam blijft kwetsbaar… en we leven nog steeds in een gebroken wereld….

Maar ondank dat mogen wij… nee moeten wij… van elk wonder vertellen…

Psalm 105 vers 1

Waarom omdat er Hoop is, geen hoop op een leven zonder ziekte, pijn of ongemak… nee… maar Hoop dat er Iemand is die jou in die ziekte of pijn draagt…en jou wonderen geeft om verder te kunnen… God geeft jou altijd alles wat jij nodig hebt op dat moment… bij de een is dat genezing van een ziekte, bij de ander is dat kracht om het te kunnen dragen, weer bij een ander is dat zorg om de ziekte te kunnen dragen… er zijn zoveel situatie’s waarin je Zijn wonderen kunt zien… Kleine en Grote…

God is een God van Maatwerk….. iedereen kent misschien die term wel uit de gezondheidszorg..  maatwerk betekend: Het werk afstemmen op de behoefte van de patiënt… Wij hebben een liefdevolle Heelmeester die precies weet wat wij nodig hebben en achteraf zien wij ook altijd het het goed was… op het moment zelf snap je niet altijd waarom iets gebeurt… maar achteraf zie je het en dan zeg je…

Dat was u Heer…

13886860_1002063593196180_3857608724705936622_n

Mijn Heelmeester weet precies wat ik nodig heb en heeft Perfect Maatwerk geleverd! Ben ik dan 100% genezen?!?! Nee… maar God heeft gegeven wat ik en wij op dit moment zo nodig hebben.. en dan mag ik daar van getuigen…

Ik hoop dat ik jou door deze blog heb bemoedigt, en dat je vol kunt houden in jou strijd… en misschien is het een idee om Hem te vragen of Hij Maatwerk wil leveren in jou leven.. en weet je misschien heeft Hij dat al wel gedaan maar heb jij dat nog niet ontdekt…

Ik hoop en bid dat Hij in jou situatie Een Op Maat Werkende Heelmeester mag zijn!

Klik hieronder op de link en je kunt mijn getuigenis die ik oudjaarsdag 31 december 2017 heb gegeven bekijken.

Mijn Getuigenis!

Be Blessed

 

Mijn wens voor jou ❤❤❤


 

6097333a1e97322450cd297891b73e28

Terwijl we op voorspoed hopen leven we wel in een gebroken wereld en is het leven niet altijd rozengeur en maneschijn. Daarom voor een ieder een iets andere wens:

Ik wens je toe dat bij moeite en verdriet er een arm is die om je heen geslagen wordt.
Ik wens je toe dat er bij ziekte iemand zal zijn die zorg voor je heeft.
Ik wens je toe dat er bij eenzaamheid iemand jou mag zien en tijd voor je zal hebben.
Ik wens je toe dat er bij armoede iemand het goede uit zijn of haar leven met jou zal willen delen.
Ik wens je toe dat je bij verlies tijd krijgt om te rouwen, te herstellen en te herdenken en je hierbij armen om je heen mag voelen.
Ik wens je toe dat anderen je zullen bemoedigen, op zullen bouwen en samen met jou op weg willen gaan richting 2019.
Alleen kom je misschien ver, samen komen we verder.

Goede reis door het leven in 2018.

Met dank aan Mariska Polhuijs

voor deze bijzondere en eerlijke bemoediging

Ik wens jou (Trinity)

Kerst.. heb jij nog ruimte in je hart?!


Kerst….

7cc725ba640efeee48eff29815e0d15f

Kerst is voor mij een tijd van dubbele gevoelens…  Verdriet en blijdschap ligt zo enorm dicht bij elkaar… Verdriet dit jaar omdat wij wederom niet bij de familie kunnen zijn… Verdriet om de reden daarvan… Gezondheid die mijn echtgenoot in de steek laat… ook Verdriet om hoe de toekomst er uit gaat zien.. Gelukkig mogen we dat in de handen van onze Heer leggen en daardoor creeer je wel rust…

En in die rust komt dan de Vreugde die wij ook deze dagen zeer zeker mogen ervaren.. Vreugde van Hem doordat wij in het Verdriet van gemis wij samen Gods Nabijheid bijna letterlijk ervaren, door samen muziek luisteren/zingen… samen lezen… samen bidden… kleine wonderen mogen omarmen.. Simpelweg genieten van elkaar… Vreugde van Gods goedheid dat wij vanmorgen wel naar de kerstdienst konden in onze eigen kerk… kerst vieren met je Geestelijke Broers en Zussen… God die je dan voorziet met een nieuwe familie…

Kiezen wij ervoor om ons te laten leiden door Verdriet of door de Vreugde… 

Wij hebben altijd een Keuze… gelukkig maar anders had God wel marionetjes van ons gemaakt…. maar soms hangt ons verdere leven wel af van de keuzes die wij maken…

Toen ik tot geloof kwam in mijn 22e levensjaar heb ik Jezus, het wonder van kerst, in mijn hart uitgenodigd… Hij kreeg op dat moment alle ruimte… ik heb mij toen laten dopen en probeerde mijn nieuwe leven op te bouwen met Jezus…

Ik heb kort na mijn bekering een verkeerde keuze gemaakt waar ik nu nog heel veel spijt van heb… ik ben na een heftige onverwerkte jeugd in een relatie gestapt.. Een keuze die ik nu zeer zeker niet meer zou maken… maar deze jonge zag mij staan, terwijl nooit iemand mij zag staan… en dan wordt je hart veroverd en loop je met je hoofd in de wolken… ik werd verliefd alleen op een verkeerde basis, van deze keuze heb ik spijt… spijt omdat ik niet naar mij zelf heb geluisterd en naar Jezus die in mijn hart was komen wonen…

Ik hunkerde zo naar liefde.. een hunkering naar gezien te worden, dat ik blindelings achter deze jonge aanliep die mij dat op dat moment gaf waar mijn hart zo naar verlangde… in plaats van dat ik mij liet vullen door de enige ware liefde van Jezus… en helaas is Jezus door deze keuze langzaam in mijn hart Knock-out geslagen..

Na die keuze heb ik veel verdriet meegemaakt, zoals jullie misschien wel in mijn vorige blogs hebben gelezen… af en toe schrijf ik er over… ik heb veel tranen gelaten.. dit alles door keuzes die ik in mijn leven heb gemaakt…. soms wordt je gedwongen tot keuzes en soms maak je ze zelf…. in die periode was God ver weg… periodes waarin het koud en leeg was in mijn hart.. Ik had Jezus in de stal van mijn hart destijds uitgenodigd maar Jezus was door keuzes uit mijn stal weggerukt…..tenminste zo voelde het…

In al deze ellende kreeg Jezus niet de ruimte in mijn hart waar Hij wel recht op had, omdat ik door mijn keuzes en de situatie de ruimte in mijn hart wel erg klein had gemaakt…….ook zijn er situaties geweest waarin anderen belemmerden dat Jezus de ruimte in mijn hart kon innemen.

Het leven ging vanaf die keuze alleen nog maar bergafwaarts….ik belande in de greep van deze jonge, die toen ik eenmaal getrouwd was met hem, een heel andere man bleek te zijn dan waar ik verliefd op was geworden…. eerlijk gezegd zijn wij ook veel te snel getrouwd, had zijn redenen, maar ook weer een keuze, waarvan je je kan afvragen was dat handig geweest…als ik dicht bij mij zelf was gebleven was er vast wel een andere oplossing gekomen zodat wij tijd hadden gehad om elkaar beter te leren kennen en een juiste keuze hadden kunnen maken…

Want als je wat langer wacht, geniet van je verkeringstijd… krijg je de tijd om elkaar beter te leren kennen qua karakter… en op een gegeven moment verdwijnt ook wel een beetje die roze wolk… en sta je weer met beide benen op de grond… en kun je vaak een betere keuze maken.

Ons huwelijk kende van af het begin diepe dalen… en ik was stil… ik liet het allemaal over mij heen komen, liet alles maar gebeuren…

Maar waarom was ik stil…. waarom had ik dan niet meer de moed om te strijden…. waarom vertelde ik niet hoe het echt zat…

Ik heb het gedaan… ik heb zo vaak signalen gegeven dat het anders was dan het er van de buitenkant uit zag… maar elke keer werd mij de mond gesnoerd… elke keer werd ik figuurlijk Knock-out geslagen, als ik maar even iets zei dan werd er gezegd dat ik een grote mond had… en weet je als je zoiets maar vaak genoeg hoort ga je het geloven…dit is met alles wat er tegen je gezegd wordt… woorden kunnen je maken en breken… en mij heeft het gebroken op dat moment…

Ik had mijn ex-man al een keer de deur gewezen na 2 jaar huwelijk, omdat het absoluut niet goed ging en er dingen gebeurden die niet door de beugel konden… maar na ongeveer 11 maanden heb ik hem weer terug genomen.. de scheiding was nog net niet uitgesproken…. pfff weer een keuze…. en wat voor een….

Helaas worden je keuzes die je maakt in je leven vaak beinvloed door wat je hebt meegemaakt en wat je is geleerd, en helaas ook de ervaringen van het leven spelen mee…

Als ik terug ga in de tijd, dan denk ik dat de wijsheid die ik toen had, beinvloed door de wijsheid waar mee ik groot gebracht ben, mij tot de gedachte bracht dat ik niet mocht scheiden… ik had nog te weinig bijbelkennis, om te weten dat er ook in de bijbel staat, dat er redenen zijn dat je wel mag scheiden.. ik baseerde mijn keuze op wat ik wist en hoe ik het geleerd had… ik ging niet bij Jezus te rade… ik ging niet in de bijbel lezen wat Zijn woord er van zei… nee ik vaarde op mijn eigen weten en ervaringen….en dan komt er ook nog een stuk angst bij… angst meegekregen uit het leven.. angst om verkeerde keuzes te maken.. Bang dat God ontzettend boos zou worden… bang dat God mij in de steek zou laten…  en na veel afwijzing te hebben meegemaakt in mijn leven, zou ik een afwijzing van God niet overleven… dus dacht ik dat ik mijn ex-man terug moest nemen…

En ook nu was mijn keuze gebaseerd op onjuiste gronden… nu was het gebaseerd op angst… bang voor het oordeel van God…

Want wat is het juist belangrijk om Jezus erbij te betrekken, die ik uitgenodigd had in de stal van mijn hart,..  natuurlijk heb ik er wel voor gebeden.. maar je krijgt geen briefjes uit de hemel die je op dat moment het antwoord geven… en als je angst hebt… dan durf je ook niet met al die vragen bij God te komen en doe je wat je denkt dat het beste is…

Fout… had ik maar….. 

En het werd stil… stil in mij.. stil in mijn hart…ik kon figuurlijk niet meer praten en ik kon niet meer zingen.. stiekem probeerde mijn hart wel door te zingen, want Jezus in mijn hart gaf af en toe wel geluid… ik lag in die tijd veel op de bank met mijn koptelefoon op met gospelmuziek, zo probeerde ik op dat moment toch nog ruimte te creeëren voor Jezus in mijn hart.. Lichtpuntjes waren er al heel lang niet meer… Mijn Jezus was al heel lang Knock-out geslagen…

De keuzes die ik had gemaakt en de keuzes die anderen over mijn leven maakten, hadden mij getekend… het was koud en kil in mijn hart terwijl ik Jezus zo nodig had… mijn hart schreeuwde soms zo naar Jezus… ik bad zo vaak of Hij terug wilde komen in mijn hart… of dat Hij wilde laten zien dat Hij nog wel degelijk in mijn hart was… dat Hij mij niet in de steek had gelaten..

Ik wilde en kon Hem niet loslaten…

Ik had toch gedaan wat God van mij vroeg… ik was toch niet gescheiden… ik heb toch mijn belofte gehouden… God had toch geen reden om mij in de steek te laten… maar al wat gebeurde… mijn situatie bleef onveranderd… dacht ik…

En toch….God zag dit alles… want wat ik nu achteraf kan vertellen is dat Jezus altijd bij mij is gebleven… Doordat Hij in die piepkleine ruimte in mijn hart is gebleven was Hij daardoor overal bij… Hij was er in al mijn ellende… in al mijn eenzaamheid..  in al mijn uren van vreselijke pijnen… Hij was er bij, en Hij huilde met mij mee als ik huilde… Hij had pijn als ik pijn had… Hij voelde zich vernederd als ik mij vernederd voelde… toen ik Jezus in de stal van mijn hart uitnodigde heeft Jezus zijn plek ingenomen om nooit, maar dan ook nooit meer weg te gaan……

In die diepe dalen had ik echt het gevoel dat Hij er niet meer was… dat hij echt Knock-out was geslagen…. Hij wilde toch niet in zo’n zieke vervuilde vrouw wonen…. ik zag Hem niet omdat ik in beroerde omstandigheden leefde… maar God zag mij wel… God zag mij door de ogen van Jezus die Zijn plaats had ingenomen in mijn hart.

Wat een genade heb ik gekregen van Hem,  dat ik het kan na vertellen en nu mag en kan getuigen dat Hij er altijd wel was..

Hoe ik daar achter ben gekomen dat Hij altijd in mijn hart is gebleven vertel ik in mijn blog.. Loslaten en Vertrouwen

Want deze Jezus is opgestaan…. het wonder van Kerst is weer levend in mij geworden…

Hij is opgestaan, na een schreeuw vanuit het diepst van mijn hart…en Hij heeft geantwoord… op een bijzondere manier… maar het was mijn bevrijding…

Mijn leven is vanaf dat moment, 2 maart 2010 180 graden gedraaid… en ik heb zo’n geweldige God, die zoveel van mij houdt.. dat Hij het stapje voor stapje doet… Hij is een God van herstel… en weet precies wat ik nodig heb… God levert alleen maar maatwerk!

Nu zijn wij 7 jaar verder… en God gaat door, langzaam heelt Hij alle wonden, langzaam heelt Hij mijn gebroken hart… en ondanks dat er nog steeds hevige stormen in mijn leven aanwezig zijn mag ik weten dat Jezus de volledig ruimte in mijn hart heeft ingenomen… als ik mijn hart voordurend maar openstel voor dit wonder van kerst… als ik de relatie met deze Jezus maar onderhoud… en dat is Lezen in Zijn woord, de kamers van je hart vullen met Zijn muziek… Zijn diensten bezoeken om bemoedigt, getroost en opgebouwd te worden… dat is relatie met deze Jezus…

En dan gebeuren er mooie dingen… dan maak je keuzes gebaseerd op Liefde…. op Harmonie en Vrede… en je gaat het merken als een keuze niet van Hem is, want dan heb je er geen goed gevoel bij… dan krijg je zo’n onderbuik gevoel… dan voel je je ongemakkelijk… en als dat gebeurt, denk dan nog een keer na over de keuze die je hebt gemaakt… want dat is de Heilige Geest die jou een seintje geeft… want als jij Jezus in je hart hebt uitgenodigt krijg je de Heilige Geest erbij… die jou wijsheid geeft op je levensweg…

Jezus heeft de ruimte in mijn hart volledig ingenomen… en wat is het geweldig om te mogen weten dat dit voor altijd is… hoe je omstandigheden ook mogen zijn… wij mogen zien op Jezus… Hij gaat door met Zijn werk in jou… want Hij blijft altijd dezelfde… Hij blijft de Rots waar wij op mogen leunen… de Bron waar wij uit mogen putten…

En weet je daarom heb ik Rust en Vrede in mijn hart en een grote ontembare Vreugde…. Een onwrikbaar Vertrouwen dat ik NOOIT maar dan ook NOOIT meer alleen ben… 

4f5932fd5a2bfab0bba42b6525a7685b

Ik ben blij en dankbaar voor kerst, dat Jezus naar deze wereld is gekomen voor mij, voor jou, voor Iedereen….

Heb jij ook ruimte in jou hart voor deze Jezus… dit wonder van Kerst….

Ik Hoop en Bid voor je dat jou hart gevuld mag worden met deze Jezus!!!

 

 

 

 

Het juiste Poppetje of het juiste Ziekenhuis……


Tijdens mijn verblijf in Zwolle vanwege mijn 2e  Hernia operatie, moest ik ook naar de Oncoloog, zoals ik had verteld in mijn Blog “Daar lig je dan!!” dit omdat ze in MST Enschede bij bezoek aan de Reumatoloog weer het MGUS factor hadden gevonden, ik wist dat dit er al vanaf 2014 zat maar vond het altijd al vreemd dat niemand hier verder onderzoek naar deed… want dit kan uitmonden in ziekte van Kahler… dit traject bij de Reumatoloog heb ik verteld in mijn Blog Hoeveel kan een mens (ver)dragen… maar ik vertel daarin dat ik naar de Oncoloog in MST Enschede zou… maar omdat ik alles in Zwolle had, dacht ik dat ik dan in Zwolle er ook wel heen kon, een oncoloog is toch een oncoloog, maar helaas kwam ik er weer pijnloos achter dat het om het poppetje gaat waar je mee te maken hebt en niet het Specialisme of Ziekenhuis… maar goed ik had dus voor Zwolle gekozen..

Alleen ging het niet op de manier die ik had gehoopt!

Die middag moest ik naar de afspraak van de Oncoloog, wordt ik s’morgens gebeld door de assistente dat ik niet meer hoefde te komen, dat ze nog een keer met elkaar hadden gesproken en mijn dossier hadden gelezen en dat het niet logisch vonden dat ik naar hun toe kwam en dat ik als ik weer thuis was t.z.t wel naar mijn eigen internist kon…

Ik was stomverbaasd… en werd ongelofelijk boos.. weer dat stomme dossier van mij…wanneer stopt dat nou eens…wanneer luisteren ze nou gewoon naar mij als persoon, dan mij afrekenen op mijn verschrikkelijke niet kloppende dossier…

Ik probeerde rustig te blijven en zei tegen de assistente… maar ik heb helemaal geen internist en Zwolle is mijn ziekenhuis..dus als het hier niet gedaan wordt dan wordt het nergens gedaan… ze zei tegen mij, ik ga met de arts overleggen en u hoort nog van mij!

Ooooo ik trilde helemaal van binnen en was ontzettend teleurgesteld… weer achtervolgde het dossier mij.. weer werd ik als persoon niet serieus genomen… maar ik dacht tegelijkertijd… Enschede wilde wel verder kijken… en na overleg met de verpleegkundige, die ook zei dan ga je toch naar Enschede….dan dus maar melden bij MST Enschede… en wederom kwam ik er dus achter dat het er om gaat welk poppetje je treft…

Maar tot mijn verbazing kwam eind van de middag de Oncoloog toch nog langs, althans de arts assistent… en warempel ze bood haar excuses aan en gaf mij helemaal gelijk.. en of ik alsnog bij haar langs wilde komen om toch de onderzoeken te doen.. ik kon gelijk bloedprikken, zodat dat al gedaan was als ik bij haar op consult kwam…

Ik stemde hier mee in en dacht, ik ga gewoon en zie wel of ze mij echt serieus neemt, of dat het nu alleen maar mij een goed gevoel geven zodat ik mij verder rustig en stil zou houden…ik gaf haar het voordeel van de twijfel… en zo kwam ik toch nog bij haar op consult… maar wat ik daar hoorde bracht mij geen stap verder… het bloed was in die zin prima, behalve dan die M Proteïne maar dat was in die weinige mate, dat zij vond het onnodig om mij te pijnigen met een beenmergpunctie en botscan, dus hierbij liet ze het en kon het verder wel af bij de huisarts… wederom werd mijn vermoeden bevestigd, wat heb ik toch in die jaren een ontzettende mensen kennis gekregen… mensenkennis??? Ik  ben bang artsen kennis… maar goed met deze uitkomst had ik al rekening gehouden…

De moed zonk mij in de schoenen… wanneer werd ik nou eens serieus genomen… wanneer werd ik nou niet meer geconfronteerd met mijn verleden wat een grote leugen was…

Ik liet het los en dacht dan ga ik gewoon naar Enschede… daar nemen ze mij wel serieus… toch??? Of loop ik daar tegen het zelfde aan….

En zo ging 2 weken later naar Enschede, naar de Oncoloog… ik was best wel zenuwachtig want tot nu toe heb ik niet erg positieve ervaringen… dus ik nam een wat afwachtende houding aan tegenover mijzelf.. zonder verwachtingen dan kon ik ook niet zo erg teleurgesteld raken als dit ook niks werd…

Maar wat er gebeurde overtrof mijn stoutste verwachtingen, een erg aardige Oncoloog vertelde mij dat zij wel degelijk onderzoeken wilde doen, en dat het ook een nieuw protocol was om dat te gaan doen… ik zou opnieuw een bloedonderzoek krijgen, en ja wel een beenmergpunctie en ook een botscan…

Ik dacht eindelijk wordt er nu wel serieus hierna gekeken, alleen werd ik weer bevestigd in het feit dat je dus met de poppetjes te maken hebt en niet met het ziekenhuis…want enkele maanden geleden had ik niet een leuke ervaring in het MTS Enschede met de Neuroloog..zelfde ziekenhuis maar ander poppetje…

Maar ik was opgelucht dat ik eindelijk een luisterend oor had gevonden wat betreft mijn M proteïnen,… en zo gebeurde het dat ik een week later naar het ziekenhuis moest voor een Beenmergpunctie en een botscan…

Ik hield mij heel erg groot maar van binnen was ik vreselijk zenuwachtig..had best wel heftige verhalen gehoord van mensen waarbij een beenmergpunctie erg pijnlijk was… maar ik wist dat er 1 Iemand bij was..en mijn echtgenoot zat ook aan de rand van mijn bed en hield mijn hand vast…

Ze begonnen met alles voorbereiden en mijn eigen Oncoloog zou het doen maar helaas was die verhinderd dus een collega nam waar, en ze begon…. maar het ging niet goed… het wilde niet… Ze konden geen beenmerg vinden en bot biopt wilde ook niet… en ze was maar aan het trekken en duwen… Ooooo wat was dat pijnlijk!!!

Op een gegeven moment hebben ze er een andere specialist bij geroepen…
Die aan de slag… Opnieuw… Verder… Dieper…. Brrrr
Op een gegeven moment verdroeg ik niet meer de pijn… Ik voelde dat alle bloed uit mij weg liep en ik bijna van mijn stokje ging… de arts vroeg steeds gaat het nog, want het lukt niet ik moet nog dieper…

Toen hield ik het niet meer uit en ik riep het uit; “Heer Help… Neem die pijn weg alstublieft… Ik kan niet meer”
En direct voelde ik niks meer… Geen pijn… De plek was compleet verdoofd!

En de arts drukte nog 1x goed door en uiteindelijk zijn beide biopten toch nog gelukt!
Ik was helemaal perplex en brak!
Een heerlijk huilbui volgde wat mijn pijnlijke hart weer schoon spoelde!

Ooooo wauw wat heb ik een geweldige God!!!

We gingen naar huis helemaal overdonderd en stil…. ik wilde het wel van de daken schreeuwen hoe God had ingegrepen… en iedereen vertellen dat Hij er wel degelijk is en luistert als wij Hem aanroepen….  Het mooie was dat ik ook helemaal geen napijn heb gehad…

Ik zou twee weken later de uitslag telefonisch krijgen…. en na 2 weken ging de telefoon… “Met de Oncoloog… uw beenmergpunctie was goed.. en ook het bot biopt was goed… geen ziekte van Kahler… maar u blijft wel onder controle..elk half jaar bloedprikken”… toen zei ze:  “ik heb wel met een team met artsen overlegd hoe verder want ik twijfel of het wel het MGUS factor is…of dat er wat anders aan de hand is”…

En ze vertelde dat zij dachten dat er zeer waarschijnlijk toch wel een auto-immuunziekte onder ligt alleen de vraag is welke..ik zei “daar zoeken we al vier jaar naar”…. Ze zei “dat weet ik” maar u moet terug naar de huisarts en die moet u naar een specialist verwijzen…

Ik was zo blij en dankbaar dat het nu geen ziekte van Kahler was…. God was wederom Genadig… en ik dacht de rest zal ook wel loslopen… maar dat had ik te makkelijk gedacht!

Want er begon weer een traject van het kastje naar de muur verhaal.. huisarts die zegt staat niks in de brief… en de arts die zegt ik heb het in de brief gezet dus de huisarts moet stappen ondernemen… en na heel veel heen en weer gebel …heeft uiteindelijk de huisarts de oncoloog heeft gebeld..resultaat was dat ik weer terug naar de Reumatoloog moest die mij door verwezen had naar de Oncoloog… nu was dit niet de bedoeling van de Oncoloog dat had ze mij ook gezegd… maar goed ik laat het eerst maar zo en ik hoop en bid dat ik sterk genoeg ben om te zeggen dat ik graag naar een Immunoloog wil en dat hij mij dan daar maar naar toe moet verwijzen… want dat vind ik nog altijd erg lastig..voor mij zelf opkomen bij de artsen… maar het gaat mij steeds beter af…. al doende leert met zegt je toch?

Ik ben benieuwd wat de Reumatoloog gaat zeggen, hij nam mij de vorige keer totaal niet serieus maar misschien dat de Oncoloog een goed woordje voor mij heeft gedaan..dus voor nu geeft ik hem het voordeel van de twijfel….

Mijn conclusie is dat het zeer zeker gaat om het juiste poppetje en niet welk ziekenhuis…

En dan is het maar net of je voor jou het juiste poppetje treft…. of hij Compassie met jou heeft, met jou verhaal en met wie jij bent… zouden ze dit ook in de opleiding krijgen??

Niet alles volgens het boekje doen en denken, maar kijk en denk ook eens buiten het boekje!!!

Geld dat niet voor ons allemaal..wij hebben vrijwel direct en oordeel over iemand klaar liggen… maar denk en kijk eerst eens verder dan jou oordeel… geef iemand eerst eens het voordeel van de twijfel…

Het zou de wereld een stuk socialer maken…

 

 

 

Rejoyce My Savior was Born!


Wat mag ik graag Creatief bezig zijn!
Dus voor kerst weer even wat in elkaar geknutseld…

En ja bij ons heeft kerst zijn intrede gedaan.. Wij vieren Sinterklaas niet maar zijn gericht op het feest van het licht!
Waar gaat jou hart naar uit!?

Ja er zijn mensen die kerst ook niet meer willen vieren vanwege dat de Here Jezus niet met kerst is geboren…
Ik vier het feest van het licht wel en om de volgende reden…

Hoe bereiken wij de mensen met het evangelie? De geboorte van Jezus??
De wereld weet heel goed wat “kerst” in het diepst betekend… Maar viert niet meer de geboorte van Jezus maar de gezelligheid en alle goeds van eten en drinken…
Als ze een keer de kerk bezoeken is dit met kerst of oud en nieuw…
Dus juist tijdens deze dagen kun je een getuige zijn, een gesprekje aanknopen met deze mensen en ze vertellen waar kerst echt om draait…

Zou je niet meer kerst vieren dan is dat toch een gemiste kans….

De wereld is donker en de duister, de mensen zijn bang, ongerust en rusteloos.. Er is maar 1 Iemand die dat kan veranderen , en dat is Jezus…. Ons Licht!!
En wij zijn de getuigen van Jezus
Als jij een kind van Hem bent door Ja gezegd te hebben op Zijn uitnodiging…

Geloof je dat Hij geboren is als baby, mens geworden is onder de mensen…. Dat Hij de Zoon van God is, de schepper van hemel en aarde, en dat Hij jou zonden aan het Kruishout heeft gedragen zodat ze vergeven zijn… zodat de weg naar de Vader weer open is en jij Eeuwig Leven mag ontvangen..

Wat een boodschap, wat een toekomst.. Dan wil je toch maar 1 ding en dat is deze boodschap door vertellen!

Ja zult je zeggen dat kan het hele jaar door, en dan geef ik je gelijk.. Dat moet het hele jaar door maar met kerst is het een uitgelezen kans, dan staan mensen meer open voor het goede nieuws…

Met kerst en oud en nieuw zijn mensen socialer,
Gaan mensen naar de kerk,
Hebben ze behoefte aan vrede…
Denken ze meer over het leven na….
Staan meer bij het leven stil…
Overdenken het afgelopen jaar…
Willen verzoening…

Zoveel goede momenten om ze te vertellen hoe en wie ze dat kan geven…

En daarom vier ik kerst…. Het feest van het Licht….

Rejoice…. 🎶 my Savior was Born ❤

Stralend als de Zon…..


Gisteren een geweldige avond gehad.
Wat is er mooier dan je hobby uitoefenen midden tussen je vrienden….ik heb zo genoten en zo blij en dankbaar dat het weer kan!

Twee jaar had ik mij steeds opgegeven, sommige repetities mee gedaan, maar de concerten haalde ik niet vanwege mijn chronisch ziek zijn… en ja dan komt het moment dat ik van het voorjaar dacht… ik geef mij nog 1x op, haal ik de eindstreep dan weer niet dan is het klaar…dan sluit ik dit hoofdstuk!

Terwijl ik mij opgaf moest ik nog voor de eerste keer aan mijn hernia geopereerd worden, ik wist toen niet dat er ook nog een tweede keer aan zat te komen.. na de eerste operatie had ik de moed al opgegeven dat het zou lukken, want na de 1e operatie was de hernia in 2 dagen terug… en ja na drie maanden wist ik dat ik nog een keer geopereerd moest worden… ik lag al veel op bed en mijn activiteiten waren tot bijna 0 gedaald… de tweede operatie kwam en weer ging het mis en was de 2 dagen later de hernia weer terug… maar toen kreeg ik het medicijn Baclofen en de vele gebeden zorgden ervoor dat ik langzaam opknapte en het lichaam de hernia zelf weer kon herstellen… wat was ik blij dat er eindelijk een dokter was die mij geloofde en mij en de Dystonie serieus nam… en wat was ik blij dat ook God zijn krachten liet zien tijden gebeden en langzaam trad mijn herstel in..

 

En ja ik kon een van de oefendagen mee doen en als dat lukt dan mag je ook mee optreden…

EN IK STOND ER! Stralend als de Zon…. Zoals Hij mij destijds heeft beloofd…. en Hij komt Zijn beloften na als wij Hem maar vertrouwen!

 

Hij was er bij en in Zijn kracht heb ik het kunnen doen… samen met mij lieve vrienden mochten wij Hem de eer geven!
Voor het wonder wat Hij in ons leven doet.. en ook in jou leven kan gaan doen en misschien al heeft gedaan!
Een van de nummers die we mochten zingen was You Raise me up!
Dit nummer kon ik niet zonder tranen en kippenvel zingen, helaas geen filmpje van maar wil het wel met jullie delen tekst met een filmpje van Youtube:

When I am down and, oh my soul, so weary;
When troubles come and my heart burdened be;
Then, I am still and wait here in the silence,
Until you come and sit awhile with me.

You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up… To more than I can be.

You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up… To more than I can be.

There is no life – no life without its hunger;
Each restless heart beats so imperfectly;
But when you come and I am filled with wonder,
Sometimes, I think I glimpse eternity.

You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up… To more than I can be.

You raise me up, so I can stand on mountains;
You raise me up, to walk on stormy seas;
I am strong, when I am on your shoulders;
You raise me up… To more than I can be.

You raise me up… To more than I can be.

You Raise me Up

Onderstaande nummer is wel opgenomen… uit volle borst kan ik zeggen ook voor mij A child is Born ❤
Halleluja ♥♥ 

Emotioneel in een Achtbaan Deel 2


Na mijn vorige blog is er al weer heel veel gebeurd waardoor ik niet direct mijn verhaal verder kon vertellen.. Ook had ik de pech dat mijn computer stuk was gegaan en ter reparatie weg moest.. en dan ben je onthand… maar gelukkig hij is er weer en weer gemaakt!

Maar goed ik eindigde in mijn vorige blog dat ik klaar was om de operatie in te gaan…

In mijn blog Daar Lig je dan! heb je kunnen lezen wat er tijdens en na de operatie allemaal is gebeurt…

Tijdens mijn verblijf in Zwolle had ik contact met oudsten van de Ichtus gemeente en voelde mij enorm door deze mensen gedragen, ik wist ook dat er heel veel mensen, vrienden biddend om ons heen stonden… dit deed mij enorm goed.. wij waren helemaal nog niet bij de Ichtus aangesloten en kwamen er nog maar net als gast… maar ik had de vrijmoedigheid genomen om de oudsten te mailen en zo kwam er onverwachts een Herdersechtpaar bij ons op bezoek in het ziekenhuis.. om met ons te praten maar ook voor ons te bidden… en wat ik ontzettend fijn vond dat ze zelfs ons hebben gezalfd zonder dat wij er van te voren om hadden gevraagd… die betrokkenheid deed ons heel erg goed… door deze mensen heen wist ik dat God mij op het oog had en dat Hij in alles erbij was…

En ik kreeg zo’n enorme rust… Hij droeg mij en Hij zorgde er ook voor dat de medicijnen zijn werk gingen doen… alhoewel ik ontzettend last van de bijwerkingen hield mocht ik op een gegeven moment toch naar huis… en verder thuis revalideren en kijken hoe het zou gaan…

Heerlijk naar huis.. wat was ik blij en dankbaar… ik pakte mijn leventje thuis al snel weer op… maar ik kon nog niet veel en lag merendeel van de dag op bed… ik wilde zo graag weer deelnemen aan het maatschappelijke leven… maar mijn lichaam stond het niet toe… mijn hernia was ook weer terug door de vele verkrampingen en spasmen dus ja ik was al met al met die operatie niet veel opgeschoten…

Maar hoe nu verder Heer.. dit kon toch niet het einde zijn van alles… dit is toch niet mijn leven… op het bed voor het raam… mijn verhalen opschrijven maar verder weinig tot geen contacten… niet meer goed naar de kerk kunnen… dus niet opgebouwd worden.. ook als je thuis mensen weinig ziet is het lastig om zelf dicht bij God te blijven… natuurlijk probeer je het wel en zeer zeker ook samen als man en vrouw elke dag in God handen leggen maar de eenzaamheid was groot….

Ik voerde mijn enorme strijd hierin… maar langzaam aan ging het door de baclofen ook wel weer stapjes goed… ik had in ieder geval die verkrampingen en spasmen nog maar zeer weinig dus dat hielp om mijn lichaam goed te kunnen ontspannen…. en op een zondag kreeg ik zo,n verlangen om weer naar de kerk te gaan…

Ik had gehoord dat op zondag s’avonds er een Wonderlijke Zondag in Wierden van Martin Koornstra zou zijn in VBG De Ichtus.. diep van binnen had ik er wel oren naar om daar naar toe.. ik had sinds de vorige gebeden wel weer de drive om naar deze diensten te gaan en ook voor mij te laten bidden.. ik wist dat ik mij uit mocht strekken naar God maar dat ik het bij God mocht laten wat Hij er mee ging doen… maar ik mag elke keer weer naar Hem toe…

Alleen ik was helemaal niet in staat om te gaan… ook omdat ik ontzettend twijfelde… wat als er niks gebeurd… ik ben wel een potentieel slachtoffer in mijn elektrische rolstoel… wat als ik weer teleurgesteld naar huis moest gaan… natuurlijk ben ik ontzettend blij als er bij andere mensen genezingen plaatsvinden… maar ik was er zelf zo aan toe merkte ik maar durfde dat gevoel eerst niet toe te laten… ik werd er bang van… ja maar Heer… dat is toch niet voor mij.. ik moet dit toch dragen…het zijn de gevolgen van mijn verleden…

Het bijzonder was dat God het verlangen steeds groter maakte…. Verlangen in mijn hart werd steeds heftiger…. het verlangen naar een ontmoeting met Jezus en daarin genezing werd zo groot dat ik het niet meer aankon… allerlei emoties vlogen door elkaar heen… ik voelde mij in een achtbaan van emoties… ik was bang… bang dat het werkelijk zou gebeuren… bang voor teleurstelling dat ik echt moest dragen wat mij overkwam… maar tegelijk ook hoop… hoop dat God een plan heeft ook met mij… een plan met mijn toekomst.. Hij had mij toch het beeld laten zien dat ik zou zingen.. staand en stralend als de zon voor zijn aangezicht… dus hoop was er zeker wel bij mij… maar…..

De tijd ging door en we naderden het punt dat we een beslissing moesten maken.. gaan we wel of gaan we niet….

Ik zei tegen mijn man… we gaan… God roept mij!!

En we stapten in de auto.. rolstoel achterin en op naar Wierden… ik was zo zenuwachtig dat praten moeilijk ging… dat mijn keel dicht geknepen werd… ik was niet meer bang maar meer zenuwachtig wat gaat er gebeuren Heer… waarom heb ik zo’n enorm verlangen???

Maar aangekomen in Wierden…vloeide de zenuwen weg en de dienst begon… de aanbidding was geweldig en ik stond open voor Zijn leiding.. Martin vertelde een paar dingen en daarop begonnen de wonderen… zo bijzonder…dingen die hij niet kon weten kreeg van God op zijn hart gelegd… hij bad ook voor vele ziekten en aandoeningen en men kon gaan staan als hij iets opnoemde… ik dacht bij mijn eigen..dan kan ik de hele avond wel blijven staan…geloof dat dat niet de bedoeling is en ik had er ook geen energie voor.. dus ik bleef zitten in mijn Rolstoel en wist als God een plan had deze avond dan kon Hij het ook in mijn rolstoel doen op de plek waar ik zat!

Op een gegeven moment riep Martin mensen op die pijnlijke handen hadden om te gaan staan… ik dacht bij mijzelf Heer u Weet precies wat ik mankeer… ja pijnlijke vingers en handen heb ik… het belemmert mij enorm in mijn dagelijks leven… maar ik liet het los en bad mee voor al die mensen die waren gaan staan…dat God ze aan mocht raken….en wat gebeurde er tijdens dit gebed mijn handen werden helemaal warm… het stroomde helemaal vol met warmte… ik had enorm koude handen op dat moment omdat ik erg last had van mijn Syndroom van Raynaud…. dus mijn vingers waren spierwit en er zat geen druppel bloed meer in… maar ze werden gloeiend heet en de pijn vloeide weg… ik had geen pijn meer…


Halleluja… God heeft mij aangeraakt…. ik heb geen pijnlijke handen meer, geen kramp meer, geen stijve vingers meer…
ik kon met mijn vingers niet meer snelle bewegingen maken die je bij de dokter altijd moet doen als test….en warempel ik kan het weer….

De dienst ging verder en verschillende wonderen gebeurden… en God was duidelijk aanwezig… Je zag God aan het werk… Aan het einde van de dienst kon je nog naar voren gaan om verder met je te laten bidden door teamleden van De Royal Mission…. ik ben ook naar voren gegaan en heb voor mij laten bidden… weer had ik een ontmoeting met God… God kwam in mijn hart en bevrijdde mij verder van obstakels waar ik last van had… Hij liet mij zien hoeveel Hij van mij hield.. en weer een stukje gekwetst hart werd genezen…
God is zo groot… lichamelijk gebeurde er verder niets en we zijn na een bewogen avond naar huis gegaan… ik heb het bij God gebracht die avond en ook tegen Hem gezegd… U gaat verder… mijn handen zijn genezen… dank U wel… het is goed zo….
Maar na twee drie dagen kon ik meer bewegen… ik kreeg veel meer energie… had geen last meer van depressieve buien… en voelde mij zo gedragen… langzaam aan kwam ik wat meer uit bed… en begon kleine stukjes te wandelen..

Op een dag zei ik tegen mijn man ik heb ook al een week helemaal geen pijn meer in mijn rug.. geen pijn meer in mijn spieren en gewrichten… ik wist niet wat ik meemaakte… we breiden de wandelingetjes langzaam aan uit.. en ik genoot ervan…

De kleine dingen waren weer mogelijk… samen hand in hand lopen… samen door het bos in de bladeren schoppen… gewoon van elkaar genieten in de natuur… niet meer op afstand maar dicht bij… ik werd er zo gelukkig van..

En God ging door… ik mocht het zingen ook weer oppakken…en dat ging goed.. heerlijk om je stem weer te kunnen en mogen gebruiken om Hem de eer te geven.. Om Hem te danken voor wat voor geweldige wonderen Hij in mijn leven heeft gedaan en nog doet…

En elke dag merk ik dat ik stapje voor stapje verbetering ervaar… natuurlijk heb ik nog een lange weg te gaan… het energie level is 0,0 en helaas is er ook een andere kant…de duivel wil namelijk niet dat het goed met mij gaat en weet mij ook op de zwakke plekken te pakken… mijn lichaam is zo ontzettend kwetsbaar door wat het allemaal heeft meegemaakt in het verleden en dat zal ook zo blijven maar ik mag mij gedragen weten door Hem die ook mijn verleden kent en die ondanks alles van mij houdt en voor mij strijd… Hij is sterker dan de satan….

Doordat ik nu veel meer beweeg en actiever word gaat mijn lichaam ongelofelijk protesteren… mijn Dystonie is nog altijd wel aanwezig en ook niet genezen… maar het vervelende is dat Dystonie getriggerd word door negatieve emoties maar ook door positieve gelukkige emoties en dat is nou precies wat de duivel weet en mij op weet te pakken..

Maar zoals ik al zei mijn God is Sterker, Groter en Machtiger..

Even een voorbeeldje hoe God laat zien dat Hij Groter, Sterker en Machtiger is… ik ben weer aan het zingen en heb vorige week zaterdag een oefendag gehad voor projectkoor van The Choir Comapany voor het optreden met het Project The Young Messiah van Tom Parker… ik doe mee maar het is heftig…doordat ik nu weer zing en erg gelukkig ben… speelt de Dystonie op… het triggert de spieren die ik meer gebruik.. mijn borstspieren dus.. maar ook mijn hart en mijn slokdarm zitten daar..dus na een hele dag zingen ging mijn hart moeilijk doen… hartkramp en slokdarm verkrampingen waren het gevolg….het hart gaf aan dat het niet eens was met de gang van zaken…. ik moest op de gegeven moment de dokterspost bellen, had gehoopt dat het af zou zakken….maar gebeld en na een half uurtje met de Ambulance naar het ziekenhuis gebracht… na onderzoeken gelukkig weer naar huis… maar die maandag ernaar nog een keer.. en weer met de ambu naar het ziekenhuis.. wat baalde ik maar ik heb geleerd de laatste tijd om het los te laten en het over te geven aan Hem die overal controle over heeft ook over dit stukje van mijn lichaam.. Ik was ook totaal niet bang dat het niet goed was met mij hart… alhoewel je natuurlijk je vraagtekens had… maar ik kwam weer thuis van het ziekenhuis en dan geeft God een ongelofelijk nummer op dat moment door de radio heen….. Het nummer “God Give me a song” van Oslo Gospel Choir werd gespeeld… mijn nummer… God dat hun nummers mij door de diepste dalen hebben gedragen..dus hoe mooi om op zo’n heftig moment dit te mogen horen en weer werd ik bevestigd dat ik zal blijven zingen wat er ook gebeurt!…

En God gaat door… ik heb al eerder gezegd dat ik geloof dat God het bij mij in kleine stapjes doet zodat ik het kan handelen… en ik ben blij en dankbaar voor die kleine/grote wonderstapjes…. en dat ik zou verder mag bouwen aan Zijn plan met mijn leven…
Hij was erbij zondagavond in Wierden en is mijn verlangende hart tegemoetgekomen.. heeft het nu alleen aan de wonderlijke zondag gelegen.. dat daar God mij genezing heeft gebracht… nee ik geloof er niks van..het is een optelsom…

Op al die gebeden die er uitgesproken zijn bouwt God zijn Troon… op die gebeden en mijn overgave, vertrouwen en geloof dat het goed zou komen heeft God Zijn werk gedaan… Hij gebruikt en doet alles meewerken ten goede…..

Ik ben blij, gezegend en verwonderd over deze wonderlijke God! Die ALLES gebruikt en Alles mee laat werken ten goede.. zodat Zijn plan met mij tot ontplooiing zal komen… Hoe ik laat mij graag verrassen….Ik laat het Los en geeft mij Over, ik Vertrouw 100% mijn Schepper en mijn Vriend en Geloof dat Hij het beste met mij voor heeft… Het gaat mijn verstand te boven echt waar!

Emotioneel in een achtbaan


Heb een poosje niet geblogd omdat ik wilde afwachten hoe mijn ommekeer zich zou ontwikkelen…

Jonge wat voel ik mij dankbaar, blij, overdonderd, emotioneel… Pff alles door elkaar heen… Een echte achtbaan..

En waarom ben ik dankbaar en wat is er de laatste maanden gebeurd?

Ik zal het jullie allemaal vertellen, want ik heb goede hoop dat de ommekeer doorzet! En durf er voorzichtig mee naar buiten te komen.. Ik ben wel bang dat het een blog wordt in twee delen anders wordt ie veel te lang… Maar wil het zo graag met jullie delen, delen dat God Groter is dan je omstandigheden, dat God echt een God van wonderen is en dat er HOOP is, ook al lijkt het zo uitzichtloos…

Jullie weten misschien nog wel dat ik van het voorjaar een blog heb geschreven dat ik beruste in mijn ziek zijn.. Dat ik er vrede mee had en ondanks dat God dichtbij ervaarde..

En dat was ook zo… Ik had er rust en vrede mee, maar merkte dat het wel enorm veel van mij vroeg… Accepteren dat dit het dus is… En Tjonge wat had ik het er zwaar mee, zo zwaar dat ik zo somber werd, ik steeds meer medicijnen moest slikken om de pijn de baas te blijven, en door mijn sombere perioden kreeg ik nog meer pijn, en gingen mijn spieren nog strakker staan, wat resulteerde in nog meer pijnstillers en je komt in de vicieuze cirkel.

Maar hoe kom je daar weer uit?

Ondanks mijn sombere periodes ervaarde ik God dicht bij mij en kon ik van de kleine dingen genieten!

Wij waren verhuisd van Goor naar Borne en waren zoekende naar een nieuwe gemeente, op een dag zei een lieve vriendin tegen mij kom eens mee naar Wierden… Dat hebben we gedaan en eigenlijk is daar mijn ommekeer gekomen… Echt sinds wij naar Ichtus VBG gaan in Wierden heb ik weer hoop, kracht en energie gekregen en nu na een half jaar genezing!

Wij hebben een prachtige tijd bij de VBG de Ark gehad, echt waar daar heeft God ook bijzondere dingen gedaan door de mensen daar heen, vooral de voorganger heeft veel voor mij persoonlijk betekent in mijn groei naar God, God heeft grote dingen gedaan door Hem heen!

Maar God gaat door… Het begon met een zondags dienst bij Ichtus met Gor Katchikyan.. Het was een geweldige ontroerende dienst en na de dienst was er gelegenheid voor gebed… Ik ben naar voren gegaan en Gor heeft met mij gebeden en God heeft door deze man tot mij gesproken met de volgende woorden….

Lieve zus God zal het stof van je oude kleed af schudden..hij zal jou een nieuwe jas aandoen…ik schuif jou een prachtige nieuwe konings ring om je vinger die zal stralen en schitteren… woorden zullen jou niet meer raken….zullen jou niet meer krenken of beschadigen….de deuken die je in het verleden hebt opgelopen zal ik herstellen…ze zullen jou niet meer plagen of pijn doen… jij zal stralen en schitteren…..jij mag opstaan….ga in mijn naam….God zal jou herstel geven en hij bad voor volledig herstel…


Wat een bijzondere woorden. Ik was helemaal stil en overdonderd… Had weken ervoor erg last gehad van mijn verleden… Nachtmerries, flashbecks enz.enz.

Wij zijn naar huis gegaan en ik was helemaal stil, heb het daarom ook destijds niet gedeeld… Puur omdat ik wilde wachten, afwachten wat God zou doen.

Een week later gingen we weer naar de kerk en toen kwam de Dichtbij Jezus dienst nu heet het de 1,2,4 dienst volgens het principe uit

1 korinthiers 2 vers 4 daar staat: Ik kwam jullie dan ook niet met mooie woorden of wijze ideeën over God vertellen. Want voor mij is de boodschap van de gekruisigde Jezus Christus het enige belangrijke. En ik voelde mij onzeker en bang toen ik bij jullie kwam. Ik hield dan ook geen prachtige toespraak. Maar ik sprak gewoon uit mijn hart. En God gaf er kracht aan.
Hier heb ik in een vorige blog Onrecht…. Bitterheid…..It Is Well…….en jij??? over geschreven, maar er was meer gebeurd wat ik toen nog niet had verteld, maar wederom werd er die avond na afloop ook weer voor mij gebeden, ik had in een vorige blog gedeeld dat ik niet meer durfde maar God had mij aangeraakt en mij weer hoop gegeven, hoop op een beter leven, God had wederom tegen mij gezegd dat Hij een plan voor mij had, dat ik zou stralen en schitteren… Dus ik kreeg steeds meer verlangen en had oprecht honger naar God, had het idee dat ik lang in een woestijn had gezeten… Dus overwon mijn vrees en schaamte en durfde de stap voor gebed weer te wagen… ik vroeg mij ook steeds maar af hoe dan??? … Deze avond kreeg ik antwoord…
Ze baden wederom met mij, nu het pastorale team… En ze volharden in gebed zoals God ook zegt in de bijbel… Er werden weer wonderlijke, goddelijke woorden gezegd… Waarvan ik stil werd..

Een zuster zei tegen mij.. Ik voel dat u een ongelofelijk sterke vrouw bent… Meestal krijgt de persoon waarvoor gebeden wordt een ervaring met God maar ik krijg door u een ervaring met God… Als ik voor u bid wordt ik helemaal warm… Er straalt zo’n rust vrede van u uit… En u straalt als u verteld over God… Uw ogen stromen over van Liefde, liefde voor God en de mensen…

Ik moest zo huilen… Dit raakte mij diep, dat God dit tegen mij zei… Ik kreeg zo’n enorme diepe vrede en liefde terug, ik ervaarde zo Zijn nabijheid… Wauw… En het verlangen werd maar groter… En ze vertelde nog dat ze zag dat God grote dingen voor ons in petto had bij de Ichtus gemeente…
Wat was dit ook een bevestiging voor mij dat dit de gemeente was waar God ons wilde hebben… Hier baden wij al weken voor en uit het niets kwam een antwoord!
Dit was het begin van een groot avontuur… De weken die volgde waren mooi, maar ook zwaar, er was een iemand die dit niet wilde, dus de aanvallen van de andere kant logen er niet om… Maar ik mocht mij vasthouden aan de woorden van God…. Dat hij mij niet meer zou raken… Niet met woorden en niet met het verleden…. en met een gerust hart ging ik de tweede operatie aan mijn hernia tegemoet…
En zelfs in het ziekenhuis ging God door!
Dit vertel ik in deel 2 van Emotioneel in een achtbaan!

Be blessed

Vriendelijke woorden zijn…..


 Spreuken 16:24

Vriendelijke woorden zijn als honing voor de ziel en als medicijn voor het lichaam

Ongelofelijk wat een waarheid…

Een vriendelijk woord is als honing voor de ziel en als medicijn voor het lichaam…

Het is de week van de eenzaamheid…

Ik twijfelde of ik er wat over zou delen.. maar het is zo herkenbaar en het bleef maar door mijn hoofd spelen…

En dan kan je niet anders dan delen…

Vriendelijk woord… Wat verlangen er veel mensen soms naar zo’n vriendelijk woord.. maar je kunt zo’n vriendelijk woord alleen maar krijgen als men iemand ziet, als er iemand langs komt… of via een telefoontje of kaartje…

En als je chronisch ziek bent, ouder wordt, en daardoor veel thuis zit.. dan word je sociale kringetje erg klein…

Je levert in.. de dagen zijn soms erg lang… en als je ziek bent kun je niet zomaar even de straat op, als je ouder wordt vallen je vrienden van jou leeftijd langzaam om je heen weg.. allemaal factoren waardoor je kringetje kleiner wordt…

Wat is het dan fijn als je een bezoekje krijgt, een kaartje op de mat valt, of een telefoontje hoe het met je gaat…

Maar wat is het toch vreselijk lastig om er te zijn voor de ander… want iedereen is druk, er wordt van de “gezonde” mens ook heel wat verwacht.. de sociale druk is groot en de werkdruk is ook groot..

Als je thuis komt van je werk of van een drukke dag, zou ik mij voor kunnen stellen dat je moe bent.. thuis wacht ook nog een leven op je als je getrouwd bent of kinderen hebt.. of je hebt gewoon naast je dagelijkse werk nog een sociaal actief leven door bv sport of een vereniging waar je bij zit… en als je dan thuis komt ben je moe en heb je geen zin om nog langs oma te gaan of langs je zieke vriendin, of en telefoontje te plegen.. je bent moe van de dag…

Wat zeer begrijpelijk…

En wat vind ik het dan lastig, als je dit allemaal bedenkt.. om te zeggen dat je soms snakt naar een telefoontje, dat je snakt naar een knuffel van een lieve vriendin die langs komt, of dat je behoefte hebt aan een vriendelijk woord..

En toch….dat verlangen is er.. en ik weet dat het bij heel veel mensen speelt.. ik ben helaas niet de enige die weet wat eenzaamheid is..

En weet je dan komt ook nog een stemmetje om de hoek die je aanklaagt en zegt wie ben jij om dit te verlangen.. en dan voel ik mij ook nog schuldig dat ik mij eenzaam voel en dat verlangen soms zo sterk heb..

En de pech die ik heb is dat ik een enorm gezelschapsmens ben… wat de eenzaamheid nog meer benadrukt… had ik dat maar wat minder… dan was het verlangen in ieder geval wat minder geweest…en was het misschien wat minder pijnlijk…

Eenzaamheid maakt ziek… het is in ieder geval geen gezond gevoel.. verdriet kan je ineens overvallen.. het gevoel van eenzaamheid kan ineens als een zware deken over je heen vallen… en vaak op de gekste momenten… en oo wat doet dat pijn… en wat geeft het een gevoel van onmacht.. want je denkt bij je zelf dat jij je zo niet mag voelen als er niemand komt of als je niemand ziet, omdat die ander er ook nog eens niks aan kan doen als deze haastige wereld hem of haar zo opslokt…

Maar is dat eerlijk om te denken dat jij je zo niet mag voelen… ik denk het niet… het heel logisch om je eenzaam te voelen want het is waar… als je chronisch ziek bent wordt je wereld kleiner, als je ouder wordt, wordt je wereld kleiner… het is de realiteit… en de mensen hebben geen tijd meer voor elkaar ook dat is realiteit.. deze wereld slokt alles op.. deze wereld is zo gehaast geworden… er zijn niet voor niks zoveel mensen overspannen of krijgen een burn-out… en ook die mensen worden dan geplaagd door eenzaamheid…. en het cirkeltje is rond…

En dan rijst bij mij de vraag… wat kunnen we hier dan tegen doen?? 

En dan denk ik dat we die vraag bij beide partijen mogen neerleggen… wat kan de eenzame er aan doen en wat kan de drukke sociale mens er tegen doen…

Ik wil graag bij mij zelf beginnen.. ik denk dat wij als eenzame mensen er ook wat aan kunnen doen…

  • blijf niet bij de pakken neerzitten maar zoek het sociale leven op… zoek zodra je een beetje energie hebt wel de activiteit op waar je al zolang naar toe wilt gaan, ga die ene zondag wanneer je er de kracht voor hebt wel naar de kerk, of door de week naar de huiskring..
  • Ga wel naar die verjaardag of jubileum als je er de puf voor hebt of zorg dat je van te voren je rust pakt zodat je er wat meer energie voor hebt..
  • Pak de telefoon en bel je vriendin zelf op als je zo ziek bent of slecht ter been dat je niet kunt gaan… als het niet past zegt ze het wel…
  • Pak je computer en stuur een kaartje via Kaartje2go een site waar je zelf op een creatieve manier prachtige kaartjes op kunt maken en die je online kunt versturen als je zelf niet naar de brievenbus kunt, ten eerste heb je wat te doen en ten tweede het is niets leuker dan een kaartje te krijgen dus je maakt iemand heel gelukkig…
  • Ga bij een vereniging… bijvoorbeeld een leuk gezellig koor als je daar de energie en de gelegenheid voor hebt…
  • Ga naar een club van je hobby.. bijvoorbeeld een breiclub.. ben je lekker bezig, niet alleen maar samen..

Wat kan ik er toch veel bedenken om eenzaamheid tegen te gaan… maar wat doe je als je echt niet van huis kunt, als je veel aan bed gebonden bed of simpelweg geen energie hebt om er op uit te gaan.. dan wordt het gewoon verdraaid lastig en ben je toch meer op de ander zijn bezoekjes en telefoontjes enz. aangewezen…

Wat zou dan die drukke sociale mens kunnen doen?

 

  • Misschien ontsnappen aan de het drukke haastige leven wat de wereld je oplegt
  • Maak gewoon simpelweg tijd vrij voor de ander
  • Stuur eens een kaartje.. kleine moeite van 5 minuten
  • Doe eens een belletje… ook een kwestie van een paar minuten.. hoeft niet lang want lange gesprekken kan vaak een chronisch zieke toch niet handelen..
  • Vraag de chronisch zieke wel of ze zin heeft om een kopje thee of koffie te komen drinken
  • Nodig de chronisch zieke wel uit op een verjaardag… lukt het niet dan zegt deze persoon het wel… maar alleen al uitnodigen zorgt er voor dat je als chronisch zieke nog meetelt… dat je nog belangrijk bent.
  • Stuur eens een berichtje via social media… waar iedereen bijna elke dag wel een paar minuten op zit..

Goh alweer heel wat mogelijkheden en ongetwijfeld zullen er nog wel veel meer tips zijn..

En wat is er voor mij best nog wel veel werk aan de winkel als ik dit allemaal opschrijf en na lees… pfff kan er nog veel van leren…. ik kan veel aan mijn eigen eenzaamheid doen… en ik weet dat dit voor mij best nog wel leerpuntjes zijn… het is voor mij lastig om dit te leren omdat ik het niet gewend ben geweest… heb zo lang geen sociaal leven gehad, dat om gaan met dit sociale leven niet makkelijk is.. en als ik heel eerlijk ben durf ik vaak ook niet… omdat ik mij nog vaak te veel voel…te vaak nog steeds last heb van die leugentjes in mijn hoofd, die actief bezig zijn om mijn minderwaardigheidscomplex aan te wakkeren…en die ik elke keer weer weg stuur maar mij vaak wel weerhouden om de stappen te nemen…. maar al doende leert men… en ik ga door…

Maar helaas soms heb ik die opties ook niet… want wat ontbreekt het mij vaak aan energie… wat laat mijn lichaam mij vaak in de steek en dan ben ik afhankelijk van dat ene telefoontje, berichtje, kaartje of bezoekje met dat vriendelijke woord…

En uit ervaring weet ik wat een vriendelijk woord doet… als ik een appje krijg, of een berichtje van Facebook, of iemand belt met de vraag hoe het met mij is… of komt spontaan langs… dan maakt mijn hart een vreugde sprongetje… dan krijg ik een heel speciaal dankbaar gevoel in mij… omdat ik weet dat het niet gewoon is…. omdat ik het als iets heel speciaals voel als dat gebeurt omdat ik de andere kant ook weet…omdat ik weet hoe eenzaamheid voelt.

Ik ben ontzettend dankbaar voor elk vriendelijk woord want het doet mij meer dan welke pil ik ook krijg van de dokter…

Een pil is misschien heilzaam voor mijn lichaam maar een vriendelijk woord is heilzaam voor mijn ziel!

En als die eenzaamheid als een zware deken over jou heen valt, weet dan dat je nooit alleen bent… dat er altijd altijd iemand is die jou vast houdt… je bent echt nooit maar dan ook nooit alleen… 1 Iemand is er altijd… dat mag je weten al voel je dat op dit moment niet.. tenminste ik voel het niet altijd maar ik weet het zeker.. en dat sleept mij er dan doorheen.. Hij zit naast je op de rand van je bed of bij je op de bank… Hij houd je hand vast…

Als je wilt reageren op deze blog… zou je dan willen reageren met een vriendelijk woord..

 

 Be Blessed

 

Hoe ingewikkeld kunnen we het maken??


In wat voor wereld leven wij???

Ik weet het niet meer.. nu mag ik bij de UWV een hogere uitkering aanvragen omdat k hulpbehoevend ben en geen PGB heb… zo gezegd zo gedaan… en ja ik heb het gekregen… en ja ik WAS er blij mee… eindelijk iets wat zomaar goed ging.. was eigenlijk stom verbaasd dat iets zomaar in een keer goed ging… meestal moet ik er ontzettend voor vechten…maar dit ging goed en ik was er maar wat blij mee
Na dat we de brief van het UWV binnen hadden gekregen, wisten we ook hoeveel we er
op vooruit zouden gaan… nou ja… het was niet veel maar goed alle beetjes helpen… toch????

Helaas dit bleek toch iets anders uit te pakken dan we hadden gedacht…

Omdat ik nu een hogere uitkering kreeg moesten we het aan een aantal instanties doorgeven.. zoals de belastingdienst voor de huur en zorgtoeslag, en het was nog voor meer dingen belangrijk zoals… kwijtscheldingen voor gemeentebelastingen, collectieve zorgverzekering waar wij volgend jaar voor in aanmerking komen… vanwege ons inkomen.

“Doordat wij beide ziek zijn zitten we nu allebei in een uitkering… ik heb vanaf mijn 22 een WAO uitkering en sinds dit jaar is ook mijn man in een WIA uitkering beland, nadat hij ook ziek is geworden en zijn baan daardoor is kwijtgeraakt, dus al met al hebben we best wel een aardig centje ingeleverd en komen wij steeds meer in aanmerking voor potjes waarvoor je in aanmerking komt als je op bijstandsniveau terecht komt… dit is best wel een hele zoektocht en gepuzzel maar gaandeweg kom je erachter”

Dus wij gingen er mee aan de slag… eerst maar eens een proefberekening maken voor de huur en zorgtoeslag… pffff wij schrokken ons een hoedje… in plaats van dat wij erop vooruit gingen, gingen wij er op achteruit…

En ja dan kom je tot de ontdekking dat je jezelf ontzettend in de vingers snijdt…

Ik ga het jullie eens voorrekenen… dan snappen jullie waar ik het over heb… en hoe ingewikkeld het hier in Nederland kan zijn…

Ten eerste kreeg ik met de uitkeringsverhoging ongeveer 75,00 euro meer in de maand…

Maar wat lever ik in???

Ooooo Neeee…. we kwamen samen NET boven de grens uit, dus Nee we hadden Geen recht meer op huur en zorgtoeslag.. we hadden recht op samen 200,00 huur en zorgtoeslag…maar nu met de uitkeringsverhoging van 75,00 niet meer, dus als je dat er af trok dan kwamen we uit op 125,00 dat we zouden inleveren… per maand!

Chips… dat was 1 ding, maar nu gingen we naar de zorgverzekering… en de voordelen die we daar van hadden was:
• eigen bijdrage niet meer hoeven te betalen 27,80 in de maand
• eigen risico niet meer hoeven te betalen 77,00 in de maand
100,00 euro minder premie in de maand betalen gezien onze zorgverzekering nu…

Maar Helaas…. ook hier kwamen we na de uitkeringsverhoging van 75,00 in de maand ook niet meer voor in aanmerking.
Dus als ik die uitkering verhoging door laat gaan zou dit ons aardig wat gaan kosten in plaats van dat het ons wat op zou leveren… terwijl ik die uitkeringsverhoging heb gekregen om mijn zorg te kunnen betalen…

Als we alles even vlug bij elkaar optellen, de misgelopen huur en zorgtoeslag, de voordelen van de zorgverzekering…. dan zouden wij 254,80 per maand op achteruit gaan in plaats van 75,00 op vooruit….
en dan nog maar niet te spreken over de kwijtscheldingen en overige potjes waar je met minder inkomen recht op hebt… en die we nu omdat wij enkele tientjes boven de grens uit komen mislopen…

Daarbij denken ze ook nog dat je dus met 75,00 je zorg kunt betalen en daarnaast al die potjes en lastenverlichting die je misloopt kunt opvangen… nou regering ik weet niet hoe u dat doet, maar hoe ik ook reken ik kan niet 254,80 opvangen met 75,00 euro….ik zou niet weten hoe ik dat moet doen…

Maar goed jullie hebben misschien helemaal niks aan dit rekensommetje, maar ik wilde het jullie toch niet onthouden.. ben niet iemand die makkelijk mijn financiële plaatje deelt… maar dit spande toch echt de kroon, in alles wat ik tot nu toe heb meegemaakt op dit gebied….

Echt het hart schiet je in de keel, en dan denk je ook nog dat je er goed aan doet om een uitkeringsverhoging aan te vragen, je hebt er toch recht op, en als ik dan toch geen recht heb op PGB dan maar uit een ander potje…het is zwaar om rond te komen als je chronisch ziek bent, de regering stopt alle potjes, stopt alle tegemoetkomingen en kort overal op, en dan ga je zelf opzoek naar potjes en mogelijkheden om beter rond te kunnen komen…
maar zoals je ziet levert het niks op want dan val je weer buiten andere regelingen…

Ik was bang dat ik het niet meer terug kon draaien, want meestal wat je aanvraagt zit je dan aan vast.. dus ik vanmorgen, met lood in mijn schoenen de UWV maar opgebeld, met de vraag of ze het per direct stop willen zetten, want als dit doorgaat ik mij zelf ontzettend in de vingers snijd, in plaats van dat ik er op vooruit ga… waar ik het tenslotte allemaal voor deed…
De arts van het UWV begon te lachen aan de telefoon en zei dat ik niet de eerste was die hierom belde… hij kreeg zelfs vragen van mensen om de hele uitkering stop te zetten, omdat ze er anders heel erg op achteruit gingen… ik dacht dit is toch onvoorstelbaar… maar gelukkig zou de arts de uitkeringsverhoging per direct stopzetten… er viel een pak van mijn hart…

Al met al ben ik dus niks opgeschoten met dit hele gedoe… wat een verspilde energie weer…. ach het houd je van de straat hé!

Gelukkig hangt mijn geluk niet af van geld, want ik weet dat geld niet gelukkig maakt… maar ja soms een beetje meer is wel handig…
Wij weten gelukkig waar ons geluk ligt en wie ons leven in handen heeft… mijn leven ligt in Zijn handen en ik hoef mij geen zorgen te maken voor de dag van morgen… Hij zorgt zelfs voor de musjes, en ik mag weten dat ik veel belangrijker ben dan de musjes, dus hoe zou Hij dan niet voor mij zorgen!?
Natuurlijk heeft Hij ons wel wijsheid gegeven om goede rentmeesters te zijn en op die manier ook goed voor je zelf te zorgen, maar als het ons niet meer lukt dan mogen wij die zorg over geven aan Hem die voor ons zorgt…

Wat een rust brengt dat…. Wetend dat er 1 Iemand is die voor je zorgt waardoor jij geen gebrek lijdt.. echt ik heb nog geen dag zonder eten of kleding gezeten… dus uit eigen ervaring weet ik dat ik Hem kan vertrouwen…

Ken jij ook die rust?? Weet jij ook dat er 1 Iemand is die voor jou zorgt?

Zwak versus Sterk


Wat ben ik toch de laatste tijd een emo bommetje, ik voel mij soms zo zwak… en als ik dan ga relativeren is het ook niet zo verwonderlijk dat iemand breekt, heb nogal wat vóór de kiezen gehad….

Ik voel mij zo vreselijk zwak af en toe en dan breek ik, en wordt ik zo emotioneel, weet je als je toekomst hier op aarde soms zo onzeker lijkt en je niet weet of je ooit je plekje vindt hier op deze aarde dan wordt je emotioneel en dat mag. …Gelukkig mag dat. ..

Ik ben over het algemeen niet zo lief voor mijzelf ,moet dat nog echt leren, gaat wel steeds beter, maar toch…. Pfff moeilijk hoor, altijd maar die zelf veroordeling, “je moet sterk zijn”, “niet huilen”, “dat moet je toch kunnen”, en ga zo maar door, en dat is niet lief voor jezelf zijn…. en eigenlijk doe je jezelf daar tekort mee, maar ook doe ik hiermee God tekort, God die mij heeft gemaakt als een prachtige dochter waar Hij trots op is, die Hij zo graag wil zien stralen, waar hij zo graag wil dat ze haar plek inneemt hier op aarde om haar missie te vervullen…. de missie die Hij voor haar heeft klaar liggen, maar er is een iemand die dat niet wil, die alles ja echt alles uit de kast trekt om dat te voorkomen…. ziekte, ongemak, pijn, zorgen enz enz hij schuwt geen enkel ding..

En ik ….ja wat doe ik… help ik God een handje en daarbij mijzelf om daar te komen of help ik de andere kant. …

En dan weet ik dat ik God en mijzelf niet help door zelfveroordeling… en regelmatig hoor ik een stem in mij… Doe dat nou niet…wees nu eens lief voor jezelf, neem rust die je zo nodig hebt, je hoeft het allemaal niet te weten en te kunnen, wees klein, wees eens zwak, geef eens toe aan je emoties. .. en vooral wees dan niet bang dat je onderuitgaat, want dat gebeurt niet, want mijn eeuwige armen zijn onder jou, ik laat je niet vallen of roven uit mijn hand…..

En het ergste is die stem heeft gelijk, maar mijn angst is zo groot, ik ben zo bang dat als ik mij Laat gaan, klein wordt, zwak wordt, ik mijzelf verlies, en er niet meer bovenop kom… maar die angst is een grote leugen, want elke keer sta ik weer op, elke keer na een heftige huilbui, na een zwak moment, sta ik weer op, en juist dan wordt zijn kracht zichtbaar door mijn zwakheid…want dan kan God pas aan het werk en mij laten zien waar Hij mij wil hebben…..en dan hoef ik niet bang te zijn, Hij zegt immers in de bijbel; Ik zal je niet begeven nog verlaten, Ik hou je vast, Wauw…

En ja dan mag ik af en toe zwak zijn en een emo bommetje….

Ik weet waar de wortel zit van de zelfveroordeling, heb nooit geleefd, nooit kunnen leven, hier voel ik mij schuldig om, hierin voel ik mij dom….

Hallo dat moet ik toch weten, dat moet ik toch aankunnen…ik ben 46…

Maar ik vergeet nog wel eens dat ik 20 jaar in een luchtbel heb geleefd, waarin ik niet wist wat er om mij heen gebeurde, waarin ik dus op emotioneel en sociaal gebied niks heb meegekregen…. maar ook de praktische vaardigheden niet vergeten…zoals administratie en alles wat daarbij hoort….

Hoe kan ik het dan allemaal in een keer weten… gewoonlijk is het aldoende leert men, maar als er een gat zit van 20 jaar haal je dat niet zomaar in qua vaardigheden…

En ja dan mag ik trots zijn op het feit wat ik in 7 jaar allemaal al geleerd en opgebouwd heb… dankbaar zijn hoever God mij al heeft gebracht, en Hem eren om wat hij allemaal al heeft gedaan in mijn leven…en dan mag ik lief zijn voor mijzelf dat ik het gewoon niet allemaal kan weten, dat ik best wel eens overprikkeld mag raken, dat ik wel eens zwak mag zijn….

Maar wat is dan Zwak versus Sterk. … in de bijbel staat het prachtig opgeschreven, en dit is ook mijn definitie van zwak zijn, kwetsbaarheid!

In 2 Korinthiers 12:8-10 staat

Drie keer heb ik aan de Heer gevraagd om mij hiervan te bevrijden. Maar Hij zei tegen mij: “Je hebt genoeg aan mijn liefdevolle goedheid. Want mijn kracht kan pas helemaal zichtbaar worden als jij zelf zwak bent.” Daarom zal ik maar al te graag opscheppen over de dingen waarin ik zwak ben. Want door die dingen is de kracht van Christus in mij te zien. Daarom ben ik blij met alle moeilijkheden, beledigingen, problemen, vervolging en ellende die ik meemaak omdat ik in Christus geloof. Want pas als ik zwak ben, ben ik sterk [ in de kracht van God ] .
2 KORINTIËRS 12:8‭-‬10 BB
http://bible.com/1276/2co.12.8-10.BB

Gelukkig leer ik elke keer weer meer, en mag ik ook deze dingen elke keer weer belijden, en de leugen bestraffen en dan mag ik weer opnieuw beginnen….en steeds meer kom ik dichter bij mijn plek die God voor mij heeft bestemd hier op deze aardbol! Om uiteindelijk mijn missie te kunnen volbrengen… tot Eer en Glorie van mijn God! En dan is voor mij op dit moment Zijn genade voor mij genoeg…maar gelukkig mag ik mij wel steeds uitstrekken naar meer, meer van Hem, zodat ik tot volle bloei mag komen zoals Hij mij heeft bedoelt….

Wees gezegend!

Daar lig je dan…..


Daar lig je dan

Voor de 2e keer in drie maanden tijd in hetzelfde ziekenhuis, op dezelfde afdeling en ja ook nog op de zelfde kamer alleen ik ben gepromoveerd, ik lig namelijk nu bij het raam….

Vorige week voor de 2e keer geopereerd aan mijn hernia die binnen een week na de vorige operatie terug was…. wat een pech… maar eigenlijk logisch een iets waar we allemaal rekening mee hadden gehouden en toch.. we hadden de hoop dat het goed zou gaan…

Ook nu weer geopereerd en de operatie is op zich goed gegaan… het was helaas weer een enorme hernia.. ongelofelijk dat iets in drie maanden tijd zo enorm kan groeien… na een dag was de narcose uitgewerkt en mijn spieren die werden zo boos… die baalden zo dat hun goedje weer werd afgepakt…dus de verkrampingen en spasmen  kwamen eigenlijk direct terug… mijn spieren schreeuwden zo om het goedje… maar o wat was ik bang, bang dat de hernia weer terug zou komen… dat de operatie weer voor niks was geweest….

S”avonds kwam de arts en die had echt met mij te doen en er is spoed beraad geweest.. ik stelde voor om baclofen te gaan proberen… ik had dat gelezen op de dystonievereniging site dat er meer patiënten dit gebruikten en wel resultaat mee boekten…  dit wilde de neurochirurg niet alleen beslissen, dus hij overlegde met de neuroloog en er werd besloten om het mij te geven… er zat wel weer anderhalve dag tussen voor ik startte met de baclofen…

Eerst een lage dosis…. en ja warempel ik voelde enig resultaat.. mijn spieren in mijn kaak waren de eersten die ontspanden… toen mijn handen en toen mijn voeten… het ging heel langzaam… helaas duurde die ontspanning veel te kort… dus twee dagen later besloot de arts om het middel te verhogen… wat eigenlijk het wonderlijke was, was dat ik geen last van bijwerkingen had… de ergste bijwerking was dat het enorme psychische invloed kon hebben en daar zat ik nou net niet op te wachten… maar al wat gebeurde.. niks van dat alles, alleen maar af en toe ontspanning… dus de arts durfde wel verhoging aan….

Helaas bleef de pijn van de hernia bestaan… gelukkig niet meer zo erg dan dat het was voor de operatie.. de stroomstoten waren weg… totaal weg… maar de pijn was ook weg.. helaas na de verkrampingen is die pijn wel weer terug… nu is de hoop dat mijn lichaam door de baclofen ontspanning krijgt, en zo doende het lichaam de restverschijnselen weer opruimt..

In al deze toestanden ervaar ik enorm de rust van mijn Heer… Hij bemoedigt mij met teksten… muziek en mensen die mij een hart onder de riem steken door mij te bemoedigen…

Waarom lig ik dan nog steeds in het ziekenhuis…. nu al een dikke week zul  je misschien denken… nou de pijn is natuurlijk nog steeds niet helemaal onder controle maar er is nog een dingetje wat ik graag met jullie wil delen..

Ik moet namelijk aanstaande maandag naar het oncologisch centrum in Zwolle… ik had in principe een oproep gekregen voor internist en was mij nog niet zo bewust van de ernst van de situatie, maar nu las ik op mijn site van het ziekenhuis, dat ik een afspraak heb op het oncologisch centrum…. oeps … slik…. dit komt binnen….

Dat woord… dat roept toch een “bepaalde brok in je keel” op gevoel…. ik weet niet wat mij te wachten staat… de situatie is zo onzeker…. ja ik weet dat ik maandag een gesprek heb en dat ze onderzoeken willen doen naar de ziekte van Kahler, dus ja en beenmergpunctie.. botscan..bloedonderzoeken enz. enz.

Maar ja nu komt het… als ik naar huis ga, nu met ontslag dan moet ik volgende week maandag weer terug met de taxi voor het oncologisch centrum… ik keek mijn neurochirurg aan en hij schudde met zijn hoofd… zo lang kun jij niet zitten en mag jij ook niet zitten na de operatie…. dus enige optie is hier blijven zolang en dan maandag naar de andere afdeling en afwachten wat voor plannen die met mij maken qua onderzoeken en wanneer die plaatsvinden… en ja dan lig je hier en tijd genoeg om na te denken helaas…

Er schieten helaas van allerlei scenario’s door mij hoofd… stel dat het zo is, wanneer kom ik dan weer thuis… willen ze gelijk de onderzoeken die week, dan zal ik die week ook hier zijn… maar stel dat het mis is…. dan zullen ze ook gelijk de behandeling willen beginnen…..

HELP… dan kom ik voorlopig niet thuis ben ik bang….

Wat vloog het mij aan op dat moment… en wat bemoedigt God mij dan met deze woorden…….

Efeziërs 3:17-20

Ik bid dat Christus meer en meer in u mag wonen, naarmate u Hem meer gaat vertrouwen. Dat u geworteld zult zijn in Gods liefde en daarop uw leven zult bouwen. Dan zult u, samen met alle gelovigen, zien hoe breed, lang, hoog en diep de liefde van Christus is. U zult ervaren en begrijpen dat die liefde van Christus ons menselijk verstand te boven gaat. Uw hele wezen zal dan vol van God zijn. God kan oneindig veel meer doen dan wij ooit kunnen bidden of beseffen. Dat blijkt uit de kracht die in ons werkt. 

Als ik maar op Hem blijf vertrouwen dan blijft Hij mij omringen met zijn liefde samen met al mijn mede gelovigen… en ga ik die Liefde ook nog ervaren en begrijpen…. en het mooiste is, ik word helemaal vol van die Liefde… wauw…en dan ga ik ook ervaren dat God meer kan doen dan ik ooit zal beseffen of kan bidden…. en dat Hij mij ook de kracht zal geven om dit te dragen en te doorstaan…

Wauw Heer…. wat bent U groot en almachtig, wat is het een Zegen om U te mogen kennen en zo Uw liefde te mogen ervaren…..

Als jij ook zo’n ervaring hebt met deze God zou je het met mij willen delen? Of dat je iets in deze blog herkent… ik zou het ontzettend leuk vinden om een reactie te krijgen van mijn lezers!

Wees Gezegend…..

 

Stralen…. Schitteren….


Het kost ons vaak veel energie….

Pijn, ongemak, problemen en dan vraag je je soms af waarom, gelukkig heb ik geleerd om mij niet meer te vermoeien met die vraag…

Wij kunnen ons beter afvragen, hoe ga ik met deze moeilijkheden en pijn om…. Hoe gebruik ik deze moeite en pijn om dichter bij het plan te komen die Hij voor mij heeft klaarliggen…..

Een tip… geef af en toe gewoon toe aan je moeite en pijn, je hoeft niet altijd sterk te zijn! Hij kan pas aan het werk als jij kwetsbaar bent!

Wat is het mooi om te weten en te merken dat je door die moeilijkheden en pijn geslepen wordt tot een prachtige diamant… Helaas kost het ons wel wat… Pfff soms kost het veel en dan roep ik het uit tot Jezus… Heer Help!!!!

En ja pijn sloopt…. dus dat je er af en toe flink doorheen zit is logisch, geef daar gewoon af en toe aan toe…. huil als je pijn hebt, geef toe aan je oververmoeidheid… slaap, maar pak je na een uur weer bij elkaar, droog je tranen, wordt wakker en ga naar God, vertel Hem je moeiten, pijn en zorgen….. Ga bij Hem schuilen…. en Hij komt met zijn armen en draagt jou!

Je bent Zijn kind, en een Vader zorgt voor Zijn kinderen… Dus wees niet bang als je leven op de kop staat, Hij zorgt voor jou. Jij bent immers Zijn kind…. Hij heeft jou gemaakt en weet precies wat jij nodig hebt!

Maar Hij houdt zoveel van jou dat Hij jou nog mooier wil maken dan je al bent!

Hiervoor gebruikt Hij de hobbels op jou weg, ze komen toch… Ook als jij een kind van Hem bent, word je niet gespaard, we leven in een gebroken wereld en daar is nu eenmaal ziekte, pijn en verdriet….. Hij wil jou daardoor heen helpen en jou daarin bij staan, en tegelijk gebruikt hij deze moeilijke omstandigheden om jou tot een prachtige diamant te slijpen…. Wat is het dan een troost om dan te merken dat je deze moeilijke omstandigheden niet voor niks meemaakt!

Alhoewel ik soms wel eens denk, het is genoeg…. Er kan niet meer bij…

Hiermee zeg ik niet dat ziekte van God komt, nee…. maar Hij gebruikt het wel… Gelukkig maar denk ik dan, want dan maak ik tenminste die moeite en pijn niet voor niks mee… Niet dat ik denk dat ik dit mee moet maken om uiteindelijk die prachtige diamant te worden…. Hij heeft vast ook tal van andere mogelijkheden…..

Ook Geweldig is het als je na de strijd, tijdens de strijd merkt dat je er geestelijk sterker uitkomt, dat je daardoor er voor anderen mag en kunt zijn!

Leuk is het niet, maar als we dan naar het eindresultaat kijken worden we stil en danken we Hem dat Hij uit een zeer nietig klein hoopje mens een prachtige diamant kan maken

En dan mogen we STRALEN EN SCHITTEREN zoals Hij ons heeft bedoeld!

Dit is een levensproces en ik denk dat wij in dit leven steeds meer en meer dit mogen ervaren, maar uiteindelijk zullen we die volledige stralende diamant pas zijn als wij de eindstreep hebben behaald!

Bijzonder is het dat wij allemaal uniek zijn met ons eigen unieke reis, zodat wij onze reis met niemand anders mogen vergelijken en zo ook de ander niet mogen oordelen of veroordelen, ieder loopt zijn eigen pad op zijn eigen wijze met God….. Dus de ene pijn of moeite is niet meer of minder dan de andere pijn of moeite!

Jij bent waardevol zoals God jou heeft gemaakt!

En wij zijn allemaal op weg om te stralen en te schitteren zoals God ons heeft bedoeld!

Wees bemoedigd!

My life is in Your hands

Humor binnen de Spreekkamer….


Hallo lieve vrienden…Vanmiddag naar Isala Kliniek in Zwolle geweest en mijn fantastische chirurg… ja ik zeg fantastisch omdat er misschien toch nog goeie artsen zijn..
Ik houd een slag om de arm… want het vertrouwen bij mij is nog ver te zoeken.. maar ik wil deze arts het voordeel van de twijfel geven..  
Vanmiddag met hem gesproken… en hij heeft mij voorrang gegeven met de operatie.. wachtlijst wat eigenlijk 10 weken was heeft hij voor mij 4 weken gemaakt, dus nu wordt ik binnen vier weken geopereerd..

Maar goed ik vroeg hem daarna hoe komt het als ik geopereerd ben en ik heb langer nazorg nodig zoals de vorige keer..want ik ben niet meer bij Deventer ziekenhuis en ik zei… heel kort door de bocht gezegd… Ik heb geen neuroloog meer… ooo… zei hij..geen neuroloog meer… maar jou Dystonie moet toch behandelt blijven? En de botox dan?

Ik vertelde hem opnieuw wat er in Deventer was voorgevallen… had ik de vorige keer ook al gedaan maar artsen hebben volgens mij af en toe last van hun geheugen, ach ze zien ook veel patiënten natuurlijk en ja als je dat niet noteert dan onthoud je het ook niet… dat snap ik.. dus opnieuw mijn verhaal gedaan.. ja zegt hij dan hebben ze het dossier wat ik mee gegeven had niet gelezen… dus zei ik dat klopt en daarom ben ik niet meer bij Deventer maar uitgeweken naar MST Enschede.. maar helaas daar zijn neurologen die denken dat het tussen mijn oren zit… toen begon hij te lachen…. dat meen je niet… ik zei ja…. dus ja hoe nu verder… geen neuroloog en ook geen botox behandeling meer… wat ik drie jaar heb gehad.. ineens niet meer nodig… wonderbaarlijke genezing??.. ja dat kan dat weet ik, maar ik weet ook en merk ook dat dit helaas niet aan de orde is.. maar gewoon een arts die mij niet wil helpen of überhaupt begrijpen…

Dus ik zei tegen hem.. helaas heb ik geen neuroloog mee… U bent mijn enige behandelaar op dit moment dus ik weet niet hoe u dit ziet… weer lachte hij nu maar ik voelde dat hij mij wel serieus nam.. en hij vroeg verder over hoe het dan kwam dat ik Dystonie had en wanneer dat was begonnen… ik vertelde hem in vogelvlucht mijn verhaal en hij zei oké ik snap het… en begreep precies waar ik het over had… hij zei ook…het klopt dat je niet kan zien dat je kleine hersencellen zijn beschadigd op een scan..en wat je niet kan bewijzen mag je niet opschrijven.. dat mogen wij niet doen als artsen…. en af en toe schudde hij met zijn hoofd… en keek mij vol ongeloof aan…ik voelde en zag weer dat hij mij serieus nam…

Opeens zei hij….weet je wat… als je dan nog verder nazorg nodig hebt zetten we jou bed gewoon bij mij op kantoor.. en ja als ik er dan niet ben.. in de kamer hiernaast kun je gebruik maken van de koffie automaat ed… en samen bulderden we het uit van het lachen omdat we het beide voor onze ogen zagen plaatsvinden…
Man wat deed dit mij goed…. eindelijk een arts die mij serieus nam… nou deed hij dit altijd al, maar ja hij was alleen maar de uitvoerder van de operatie verder niet… dus geen behandelaar…

Toen zei hij opeens.. wacht eens even.. je bent toch niet afhankelijk van een ziekenhuis in de buurt… wij hebben hier ook Neurologen.. die ook botox geven hoor… ja je moet wat verder reizen en wat vaker.. maar ach als dat alles is… weet je wat jij moet doen…jij vraagt bij je huisarts een verwijsbrief en stuurt alles naar de neurologie hier in Zwolle… dan is hier een arts die jou verder gaat helpen…
Spreken we dit af…
Nou dan zie ik je binnen nu en vier weken wel…
Fijne dag nog.. en lachend en overdonderd namen we afscheid…

Ik wist niet wat ik hoorde… had ik nu eindelijk dan een arts die mij wel serieus nam…
Onderweg naar huis in de taxi dacht ik over ons gesprek na en zei tegen mijn man nu weet ik ook waarom hij mij hier bij de neuroloog wil hebben.. heeft ie ook direct nazorg voor mij…. wat een “toeke” dokter zouden wij wel in Friesland zeggen…
Maar goed… ik sta morgen op de stoep om een verwijzing te regelen bij de huisarts.. nog wel even op Zorgkaartnederland.nl  kijken welke arts ik het beste kan nemen qua recensies… of toch niet…ach dat werkt ook niet hoor ben ik wel achtergekomen…

Zo had ik de neuroloog in Enschede ook hierop uitgekozen….helaas kom je regelmatig bedrogen uit… de huisarts heeft tegen mij gezegd. je kan wel een goed ziekenhuis hebben maar als de poppetjes niet goed zijn of niet meewerken.. heb je niks aan een goed ziekenhuis.. want het poppetje moet het doen… en andersom precies hetzelfde…en daar heeft hij helemaal gelijk in… En wat een goeie arts voor de ene patiënt is hoeft niet voor jou te gelden.. Tis maar net wat voor klik jij met de arts hebt… en of de arts voor jou wil gaan…
Nou met mijn nazorg zit het wel goed geloof ik.. desnoods krijg ik een bed op zijn kantoor… hihihi een privé arts.. beter kun je het niet treffen toch??
Alhoewel ik lig liever in mijn eigen bed met mijn eigen schat naast mij….
Zou het misschien toch nog positief aflopen… de tijd zal het leren… eerst maar zien en dan geloven… in dit geval 😉

Hoeveel kan een mens (ver)dragen….


Het is zaterdagavond en ik heb behoefte om van mij af te schrijven nadat ik vrijdag de uitslag heb gehad van de bloedonderzoeken ed… ik was naar de reumatoloog geweest omdat mijn sjögren klachten erger waren geworden…

Dus twee weken geleden bij hem geweest en hij stelde voor om bloedonderzoek te doen en een ogentest (Schirmer-test) opnieuw te doen… verder zei hij: “ik weet niet wat er uit komt, misschien wel helemaal niet Sjögren, misschien wel wat anders” ik dacht bij mijzelf… ach ik heb ondertussen al zoveel diagnoses over mij heen gekregen, zo erg kan het niet zijn.. Hij vertelde wel dat ik artrose had in de handen en voeten…. dit vermoeden had ik ook al wel omdat mijn vingers scheef gaan staan..

Al de symptomen van Sjögren kan ik aanvinken dus dan veronderstel je toch bijna wel dat het dan wel Sjögren zal zijn…. maar ik kom dus vrijdag bij de reumatoloog en hij begint te vertellen dat de Schirmer test van de ogen wel droogte liet zien maar dat dit ook goed kon passen bij de medicijnen die ik slikte, zoals de pijnstillers en bij de diabetes..  verder vertelde hij dat het stofje in het bloed (ANA) goed was en niet verhoogd, ook had hij gekeken naar een ander reumastofje en ook dat was niet verhoogd… aan de ene kant was ik hier heel blij mee maar mijn gedachten vlogen heen en weer… want wat is er dan toch met mij aan de hand als dit het dan ook niet is…

De laatste tijd word ik steeds meer wanhopiger… ik wordt steeds zieker, mijn lichaam geeft steeds meer op en laat steeds meer mankementen zien… maar niemand kan er achter komen wat er aan de hand is… en dat is op zijn zachts gezegd “balen”… ten tweede wordt ik er vreselijk onzeker van… ik ben toch wel bijna op een punt gekomen dat ik niet meer naar een arts durf.. simpelweg omdat er nooit iets concreets uitkomt… het is zo frustrerend als je lichaam het zo opgeeft en je allerlei klachten heb, de huisarts doet niks anders dan symptoom bestrijden, elke kwaal, elke ontsteking word behandeld… maar het is symptoom bestrijden, je wilt toch graag weten wat er toch achter zit, wat jou zo ziek maakt… je wilt toch achter de oorzaak komen, zodat er wat aan de oorzaak gedaan kan worden en daardoor de symptomen minder worden of verdwijnen als de oorzaak behandeld word…

Al dat symptoom bestrijden is wel prima, maar de symptomen zullen altijd blijven komen als de oorzaak niet gevonden word en behandeld, als de oorzaak natuurlijk behandelbaar is… dat is natuurlijk wel de vraag… en exact het zelfde zei de arts… de oorzaak kunnen we niet vinden, we blijven bij symptomatische sjögren, want klachten heeft u wel en die moeten we gewoon blijven behandelen, maar ik kan u niet het stickertje geven dat u sjögren heeft… het is wel vreemd dat uw bloedwaarden wel altijd op de randjes balanceren… dus nooit helemaal goed…maar steeds op het randje van goed…

Maar zegt ie, u heeft wel weer bloedarmoede…. ik had net een jaar ijzertabletten geslikt omdat ik heel erg bloedarmoede had en ik was net drie maanden gestopt… verder zei hij, u vertelde mij dat de artsen in 2014 hadden gezien dat u het MGUS factor had en daar heb ik nu ook weer opgeprikt en u heeft weer teveel M.Proteïnen in het bloed… dus het MGUS factor , vroeger wachten we dan altijd met verder onderzoeken totdat de M Proteïnen tot een bepaalde hoogte waren gestegen, en moest u gewoon steeds gecontroleerd worden maar het protocol is veranderd en omdat u nog zo jong bent wil de Internist/Hematoloog u verder onderzoeken want het kan zijn dat u de Ziekte van Kahler heeft….

Ik vroeg hem wat voor onderzoeken de internist dan zou willen doen… de reumatoloog vertelde dat er waarschijnlijk een beenmergpunctie gedaan zou worden en verdere onderzoeken om te kijken of het inderdaad ziekte van Kahler was… hij vertelde in ieder geval dat ik in een voorstadium zat… en dat elk moment het kon overslaan van MGUS naar ziekte van Kahler….

Tjonge ik schrok wel… en ineens realiseerde ik mij dat ze dit in MCL Leeuwarden al hadden geweten…ik ben toen een week opgenomen geweest in MCL Leeuwarden om te onderzoeken of ik syndroom van Sjögren had…dit kwam er toen niet uit en ze zeiden dat ik fibromyalgie had en Syndroom van Raynaud… zij hebben toen niet verteld dat ik het MGUS factor, teveel M Proteïnen in het bloed had…eind 2015 had ik mijn dossier opgevraagd, en daar las ik dat ik het MGUS factor had en dat ik elk half jaar erop geprikt moest worden… ik ben toen behoorlijk geschrokken en ben toen ook naar de huisarts gegaan, dat was een invaller omdat mijn eigen huisarts ziek was… ik vroeg hem waarom ik dit niet wist, en hij zei toen tegen mij… ach is toch niet erg.. als je de ziekte van Kahler had dan was je allang dood geweest… ik ben toen ontzettend boos geworden en stond er op dat ik nog een keer geprikt werd, ik kwam toen twee weken later terug voor de uitslag en de arts zei… niks aan de hand hoor.. ik zei het toch.. Ik ben toen weer naar huis gegaan maar was echt vreselijk boos, en voelde mij ook erg onbegrepen… ik had natuurlijk wel wat gelezen over Kahler en dat was niet misselijk als je dat had…

En dan nu kom je bij deze reumatoloog en dan krijg je dit verhaal… ik moest toch wel even slikken en werd weer erg boos op Leeuwarden… oké dat is wel weer een jaar geleden en toen kon het ook misschien wel niet erger zijn, maar toch.. ik vertrouwde het toch niet en ook toen had ik enorme bloedarmoede wat wel een symptoom is van Kahler…

Al met al is mijn conclusie, had ik niet mijn dossier opgevraagd, had ik het niet geweten en had ik het niet tegen deze reumatoloog kunnen zeggen, had hij er niet op geprikt, hadden we niet geweten dat het weer verhoogd was..  wat gaat er toch bij mij veel mis… wat er mis kan gaan gaat mis….

Hoe belangrijk is het om zelf steeds de regie te blijven houden…

Ik zie wel tegen het gesprek met de internist op…. afwachten wat hij allemaal wil gaan doen…. en ja dan speelt mijn hernia ook nog mee… de hernia waar ik in april aan ben geopereerd.. maar die binnen een week weer terug was…

En dan gaan mijn gedachten daar naar terug en herinner ik mij het gesprek met de neurochirurg, die vertelde dat hij tijdens de operatie allemaal los kraakbeen/bot had gevonden, en niet snapte wat dat daar deed… en als ik dan lees wat Kahler in houdt dat je botten dan afbreken, omdat de haarden in je botten zitten en daardoor je botten afbreekt… 1 en 1 is 2… heeft dat daar dan ook mee te maken? Is dan de hernia niet teruggekomen door de Dystonie maar door iets anders?? Wie zal het zeggen…

Ik ga in ieder geval wel contact opnemen maandag met de neurochirurg, om met hem te overleggen wat er nu uitgekomen is en of dat ook enige invloed op de operatie en de hernia zou kunnen hebben….

Ik moet het nu loslaten en afwachten wat er uit de onderzoeken komt, vind het wel moeilijk om het nu los te laten… heb het gevoel dat mijn leventje weer aardig op de kop staat…  en ons leventje staat al zo op de kop… er gebeurt namelijk zo veel.. met mij en met mijn man… en dan nog overeind blijven staan?? Nee ik merk dat ik de laatste tijd veel vaker onderuit ga… Ik kan soms zomaar ontzettend verdrietig worden… maar ook zomaar ontzettend emotioneel en angstig… en dan spookt er van alles door mij heen… dan vliegen er allerlei nare gedachten door mij heen, herinneringen van vroeger… en wordt ik ook ontzettend geconfronteerd met mijn opgelopen blauwe plekken vanuit mijn verleden…

Is het dan toch nu allemaal teveel geworden… raak ik nu in een depressie??? Raak ik nu psychisch in de war?? Best wel angsten die mij parten spelen… en ja dat zijn een aantal van mijn blauwe plekken die dan een ontzettende dreun krijgen… en hoe moet ik daar dan mee omgaan??

Als je in zo’n emo bui zit dan kun je soms zo uit de bocht vliegen, je bent zo intens verdrietig en hebt het gevoel dat niemand je snapt… je voelt je in dat verdrietige moment ook nog eens ontzettend alleen, eenzaam en alles wat daar bij hoort… en wat heb ik eenzame moment meegemaakt… echte eenzame momenten.. momenten van alleen zijn is mij niet onbekend… ik wil gerust een voorbeeld noemen… misschien dat je dan een beetje begrijpt wat mijn blauwe plek “eenzaam” voelt.. en waarom ik dan soms zo reageer vanuit die blauwe plek  “eenzaamheid”.. natuurlijk is dat niet goed… je moet eigenlijk nooit vanuit je blauwe plek reageren.. wacht dan even totdat je weer terug bent in het hier en nu en reageer dan… want die blauwe plek is natuurlijk nu niet meer reëel……maar die voel je omdat je je intens verdrietig voelt en juist die blauwe plek dan heel erg naar boven komt…

Mijn blauwe plek is dus “eenzaamheid” en die komt uit een ervaring die ik meegemaakt heb… ik heb in het verleden vele Psychiatrische ziekenhuizen bezocht.. als jullie mij een beetje hebben gevolgd weten jullie ook waarom… doordat ik getrouwd was met iemand waar ik niet gelukkig bij was en die mij emotioneel en geestelijk misbruikte met alles wat daarbij hoort…liet ik mij geregeld opnemen om uit de thuissituatie te ontvluchten… ik kreeg medicijnen die ik juist niet nodig had.. maar omdat, nu mijn ex-man, de artsen heel wat anders voorspiegelde dan de waarheid eigenlijks was, kreeg ik medicijnen… omdat ze dachten dat ik een enorme zware stoornis had… maar wat niemand wist was dat ik niet tegen die medicijnen kon, en ik juist door die medicijnen flink in de war raakte en psychotisch werd… waardoor ik soms zo in de war raakte dat ik in de isoleercel belandde…. en er is niets vernederendst dan dat… en dat het hielp… nee want ik kreeg alleen maar meer van die troep… dus de situatie verbeterde niet… en niemand die dat besefte…

(1 arts had het door een heeft ook in 2002 al geadviseerd dat ze daar wat mee moesten doen maar nooit heeft iemand dat opgepakt…had er maar iemand naar die arts geluisterd, had mij heel wat leed kunnen besparen…. daarom mag ik nu ook nooit meer die medicatie… want het gebeurt direct weer…heb het ondertussen al een paar keer weer meegemaakt met vergelijkbare medicijnen zoals prednison…. )

maar in die isoleercel waren mijn “eenzaamste” momenten… deze momenten raak je ook nooit meer kwijt en blijven in je geheugen gegrift… ik gun niemand deze ervaringen…zelfs mijn ergste vijand niet…en ja als je dan die emo buien hebt, of ik ben ontzettend verdrietig dan krijgen juist deze blauwe plekken weer een enorme dreun en daarmee borrelt die “eenzaamheid” weer enorm naar boven….  en dan is het aan mij hoe ik daar dan mee omga… verlies ik mij dan in die zware blauwe plek.. ja soms wel.. en ja soms reageer ik ook uit die enorme blauwe plek….

Sorry als ik daar mensen mee pijn doe.. is niet mijn bedoeling en als ik het ook weet dan bied ik altijd mijn excuses aan, want de ander kan er niets aan doen dat jij die blauwe plekken hebt en van daaruit reageert….

Maar gelukkig weet 1 Iemand hoe ik mij dan voel, Hij weet precies wat ik dan nodig heb.. en dan opeens is Hij er…. komt Hij en dit doet Hij dan door dat ik dan ineens een prachtig gedicht lees of een Bijbeltekst of er komt een bepaald lied voorbij op de radio…dit alles haalt mij dan uit dat diepe gevoel weg… Wauw wat is het toch een rijkdom om zo’n God te kennen… een God die mij kent van binnen en van buiten….  Hij heeft mij gemaakt dus weet precies hoe ik ben… en Hij weet ook wat ik allemaal heb mee gemaakt want Hij was daarbij… op het moment dat ik erin zat voelde dat niet zo hoor… maar nu weet ik dat Hij daarbij was… ik was dus niet zo alleen dan ik altijd dacht… alhoewel het gevoel daarbij nog steeds “eenzaamheid” is….

Een prachtige Bijbeltekst wat mij dan altijd weer terug brengt uit de eenzaamheid is…

Psalm 56:4 

Wees niet bang, want ik ben bij je,
vrees niet, want ik ben je God.
Ik zal je sterken, ik zal je helpen,
je steunen met mijn onoverwinnelijke rechterhand. 

Hierdoor mag ik weten, wat er ook gebeurt…door welke perioden ik nog heen moet… of welke diepe dalen ik nog tegen ga komen, vooral nu mijn leven medisch gezien weer totaal op de kop staat… Hij is erbij…. en Hij zal mij de kracht geven..en mij helpen om het te kunnen doorstaan…  al voel ik het misschien niet altijd… ik mag het gewoon zeker weten…. en dat zeker weten is mijn houvast….. en daardoor kan ik mijn rugzak dragen…. en ook de lasten die dat met zich mee brengt (ver)dragen…..

En ja dan kan ik deze tekst hardop uitspreken….

In 1 Korinthe 10 vers 13 staat: Gij hebt geen bovenmenselijke verzoeking te doorstaan. En God is getrouw, die niet zal gedogen, dat gij boven vermogen verzocht wordt, want Hij zal met de verzoeking ook voor de uitkomst zorgen, zodat gij ertegen bestand zijt.

Dit is Zijn belofte voor mij…. hier mag ik op gaan staan dat Hij ook voor uitkomst zal zorgen… en oké.. soms is die uitkomst niet zoals wij het zouden verwachten of zouden willen zien… maar Hij heeft het beste met ons voor, dus wat de uitkomst ook zal worden het zal uiteindelijk een perfecte uitkomst zijn… een uitkomst waar ik verder mee kan!

Heb jij ook zo’n houvast… kun jij geloven dat God ook voor jou een uitkomst heeft!!??

 

 

 

 

 

Als je Mij zoekt…


Als je Mij zoekt , zal Ik Me door je laten vinden, maar als u zich van Hem afwendt, zal Hij zich van u afwenden.     2 Kronieken 15:2             

Elke morgen lezen wij uit ons dagboekje… het dagboekje van Sarah Young Vandaag met Jezus… Een prachtig waardevol boekje.. ik raad dit iedereen aan om aan te schaffen en de dag er mee te beginnen… het brengt je op dat moment even dicht bij Jezus en zij zet je ook tegelijk aan het nadenken..

Zo ook van de week… Als je mij zoekt… wat is het belangrijk om God elke dag te zoeken… om elke dag opnieuw te beginnen met Hem… ik heb gemerkt dat, als ik door drukte of anderen dingen die je dag zo gauw in beslag nemen, een dag oversla.. dus niet de dag begin met God, dat mijn dag anders verloopt dan de dagen die ik met God begin..

Herken jij dat ook?

Doordat ik dit heb ervaren probeer ik elke dat te beginnen met God…een stukje lezen en door gebed in gesprek gaan met mijn Vader, de dag aan Hem op te dragen… natuurlijk lukt het ook wel eens niet, ik ben tenslotte ook maar een mens..

Dus deze dag begonnen we ook met God en we lazen de overdenking horende bij 2 Kronieken 15:2.. en dan lees je de zin  Als je Mij zoekt, zal ik Me door je laten vinden”… wauw… die komt binnen…wat een waarheid… het is namelijk echt zo, als wij de dag beginnen met God… dus als wij God aan het begin van de dag opzoeken en met Hem de dag beginnen/openen zal Hij zich laten vinden

Maar wat betekend dat dan?

Ik heb ervaren als ik de dag met God begin en er komen dan moeilijkheden op je pad, dan kun je ze aan, dan voel je je sterker en sta je veel sterker… omdat je Hem van het begin van de dag hebt betrokken bij jou dag… en echt waar dan laat God hem vinden en als God er is dan geeft Hij jou steun en kracht en vooral wijsheid om het probleem aan te kunnen en op te lossen..

Goh wat klinkt dat makkelijk zou je denken.. toch??

Nou Ik kan je vertellen dat het helemaal niet zo makkelijk is dan het klinkt.. want wat is het moeilijk om God soms te vinden… Oké we beginnen elke dag met God.. dus ja dan zou je kunnen zeggen “dan heb je Hem toch gevonden?” Ja oké.. gevonden wel maar heb ik ook echt contact met Hem dan?  eerlijk??.. nee… Ik ervaar dat er wel wezenlijk verschil zit in God vinden en echt contact met Hem hebben… en dan bedoel ik echt contact…

Er kan zoveel ruis op de lijn zijn voor je echt contact hebt met God, je hoofd kan zo vol zijn van je dagelijkse problemen, zorgen, ziekte wat je met je meedraagt, waarmee je soms s’morgens al van bed komt… en dat kan je dan zo belemmeren in het echte contact… en ja helaas weet de boze ook wat jou zwakheden zijn en gebruikt ze graag om jou bij God vandaan te houden…. en fluistert het dan in je oor..of brengt juist op dat moment je problemen even in je gedachten.. of laat je even voelen hoe ziek je bent, of hoe moe je bent…brrrr

Wat is het dan fijn om te mogen ervaren dat God mijn pogingen op dat moment wel ziet, en ook ziet hoe jij worstelt met je zwakheden.. en Hij weet ook dat diep in jou hart het verlangen is om contact met Hem.. Hij kent jou hart..  en Hij komt dan met Zijn liefde en laat Hem vinden… dat je mag ervaren dat Hij boven je problemen staat….en dat Hij dat dan laat zien door een Bijbeltekst zoals vanmorgen eruit te laten springen… waarmee Hij mij bemoedigt door tegen mij te zeggen: He Mirjam…Kom maar vertrouw mij maar.. Ik ben er echt.. en als je Mij aanroept dan ben ik er… als je blijft komen dan kom Ik ook… want als je Mij oprecht zoekt dan zal Ik mij laten vinden… wauw wat een bemoediging…

En het mooiste is dan dat ik helemaal warm wordt van deze intense dingen die ik dan ervaar met God en dat overstijgt dan op dat moment mijn zwakheden waar ik op dat moment zo’n last van heb… en dan kan ik, echt waar….makkelijker de dag doorkomen omdat mijn dag met een bemoediging is begonnen… want als ik dan een probleem tegen kom die dag… denk ik veel gauwer… Heer U staat boven mijn problemen…met U kan ik het aan… dat is de kracht van de dag beginnen met onze God….

Maar de keuze hierin ligt bij ons.. kies jij voor de dag met Hem te beginnen of denk je van dat komt wel… ik zie wel wanneer ik vandaag een gaatje heb om contact met Hem te maken…  nou dan kan ik je wel vertellen… dat gaatje komt niet… want er is steeds wel weer wat….

Ons leven bestaat uit keuzes.. zo heeft God het bedacht.. als Hij bedacht had dat alles in ons leven Hij zou bepalen, dan had Hij wel allemaal marionetten van ons gemaakt.. Hij trekt aan deze kant van het touwtje en je slaat die richting uit… dit wilde God niet.. God heeft ons mensen geschapen met een eigen wil… Hij wil heel graag dat alle mensen die hij gemaakt heeft leven naar Zijn wil.. en hoe weet je wat Zijn wil is… dat leer je door elke dag de dag te beginnen met Hem, door  in Zijn woord te lezen en met Hem te praten.. met Hem de dag door te nemen… en ik vind het dan fijn omdat middels een dagboekje te doen.. omdat daarin vaak de Bijbeltekst op een praktische manier wordt uitgelegd waar je vaak ook wat mee kan… en doordat je dan praktisch van Hem leert kun je dit weer betrekken in de keuzes die je gaat maken in je leven..  en wat is het dan fijn om de keuze te maken om de dag te beginnen met Hem..

En ik ervaar dan, dat er vanaf het eerste moment van contact die dag, er meerdere momenten op de dag ontstaan dat ik contact met Hem heb … want elke dag bestaat mijn dag uit moeilijkheden… beren op de weg die ik elke keer weer moet verslaan… dit kunnen praktische problemen zijn, lichamelijke problemen, geestelijke problemen.. en ze komen elke dag weer…. ik denk wel eens bij ons houdt het nooit op, en soms kan ik dan zo verlangen naar rust… ons leven is namelijk zo turbulent… in alle opzichten.. dat ik het soms uitschreeuw naar God… Heer ik verlang zo naar rust… even helemaal niks… ik ben zo moe van het vechten tegen die beren…

Soms doet het mij ook wel eens glimlachen, dan moet ik denken aan die man die een keer tegen mij zij… Mirjam.. zolang er strijd is mag je weten dat je op de goede weg bent… want een christen zonder strijd mag bij hem zelf te rade gaan of hij of zij nog wel een christen is…

Gelukkig is God zo genadig voor mij dat ik ook mag ervaren dat Hij er in de stormen is, gewoon als een feit… daar hoef ik niet meer aan te twijfelen.. Hij is er gewoon en als ik de dag dan ben begonnen met God, krijg ik meer energie, vertrouwen, rust en vrede en dit ervaar ik dan in het verslaan van die beren op de weg…

Als ik dan weer een beer heb verslagen, dan ben ik zo dankbaar en ervaar ik zo’n vrede. En dan dank ik God voor de hulp die Hij mij heeft gegeven in welke vorm dan ook om die beer te verslaan….. en deze dankbaarheid en vrede zijn nauw aan elkaar verbonden zo schrijft Sarah Young..

“hoe dankbaarder je bent hoe beter je Mijn Vrede kunt ontvangen, en het omgekeerde is;  hoe meer vrede je hebt, hoe makkelijker het is om dankbaar te zijn”…

En dan schrijft ze een heel mooi stukje wat ik jullie niet wil onthouden… wat mij enorm heeft bemoedigt..

Deze rustige dankbaarheid is onafhankelijk van de omstandigheden; het komt voort uit je vertrouwen dat Ik altijd doe wat het beste is, zelfs wanneer je mijn wegen niet begrijpt. 

Mijn vrede functioneert als een scheidsrechter in je hart, die een juist oordeel velt over de vragen en twijfels die in je opkomen. Wanneer je bezorgd begint te worden, gebruik deze gevoelens dan als een aansporing om met Mij te communiceren. Praat met Me over alles wat je dwarszit. Vertel Mij al je wensen met DANK. Omdat je van Mij bent – Innig met Mij verbonden- zal Ik je hart en gedachten met Mijn vrede bewaren. Vergeet niet dat dit een bovennatuurlijke vrede is DIE ALLE VERSTAND TE BOVEN GAAT.

Wauw wat mooi… wat is dat een mooi beschrijving van de Vrede die je gaat ervaren als je de dag begint met Hem… als je voor dat de dag begint de HELE dag aan Hem geeft…. met alles wat daarin voorbij komt.. al je afspraken, al je problemen, zorgen en beren op de weg die je hebt te verslaan en dan gaat Hij met jou mee die dag en gaat samen met jou in Zijn vrede die Beren verslaan… op Zijn manier zoals Hij het wil… en dat is dan ook mijn verlangen…

Ik hoop dat ik jou heb kunnen bemoedigen/aansporen om ook de dag met Hem te beginnen….

 

 

 

Hem 100% Vertrouwen??


Wat een ware tekst…en wat geeft dat een Rust Toch…..???

Weet je…als je God voor de 100% daarin vertrouwd dan kan er alleen maar Rust en Vrede komen in je hart!
Vertrouw jij jou Schepper ook voor de volle 100% dat Hij het beste met je voor heeft….
Hij heeft jou gemaakt….en een Schepper koestert zijn Creatie…. en wil dat het tot volle bloei komt!

Oké als het goed gaat is dat niet zo moeilijk maar als de tijden lastiger worden.. .als je zorgen hebt…als je met ziekte te maken hebt of werkeloosheid….of eenzaamheid…kan je dan nog voor 100% vertrouwen gaan?

Kun jij Hem de ruimte geven, vaak nemen wij de meeste ruimte in omdat wij de regie willen houden…de controle zodat wij weten wat er gebeuren gaat….maar Hem vertrouwen is alles uit handen geven en Hem alle ruimte geven in alle facetten van je leven…en dan gebeuren er mooie dingen.. want dan kan de Schepper aan de slag om jou tot volle bloei te laten komen…bloeien en stralen daar waar de schepper jou heeft neer gezet…

En ook al over zien wij steeds maar kleine stapjes van ons leven….Hij overziet alles en weet precies wat er nodig is om ons tot volle bloei te laten komen in het plan wat Hij voor jou heeft…
Hij vraagt hiervoor maar 1 ding van ons… 100% vertrouwen… en Hij kan dan de rest doen…

Wat geloven voor mij inhoudt.. .is niet eerst zien dan geloven.. .maar geloven is voor mij Hem 100% vertrouwen in alle facetten van mijn leven dat Hij het allerbeste met mij voorheeft…wat er ook gebeurt..

Ik heb geleerd en ik leer elke dag weer…hoe meer ruimte ik Hem geef in mijn leven…hoe meer ik op Hem vertrouw…Hij die ruimte in kan nemen om mij bij te schaven en te polijsten, en dan mag ik Zijn plan voor mij ontdekken en zien en beleven hoe Hij mij bedoelt heeft als een prachtige Creatie…stralend en vol passie aan het werk in Zijn koninkrijk in dienst van mijn Schepper…

En hier mag ik elke dag opnieuw voor gaan… want het gaat met vallen en opstaan….en elke dag een stukje dichterbij het volmaakte plan…

Durf jij het ook aan…Hem 100%vertrouwen?

De Blog van het Interview met Love Heals All Things


Vorige week heb ik een interview gegeven bij Radio Eenhoorn in het programma Tichterby!

Ik heb toen beloofd om het interview in een blog te verwerken…

De uitzending werd in blokjes verdeeld van ongeveer 10 minuten en tussendoor werd er muziek gedraaid die ik zelf uit had gezocht en paste bij mijn verhaal… het was best wel lastig, wat vertel ik wel en wat vertel ik niet… heb zoveel meegemaakt, dat als ik alles ga vertellen het bijna een boek is… of dat ik wel een  hele dag kan vullen, en ik had maar met elkaar ongeveer 50 minuten… tjonge dat was best wel lastig, vooral voor mij die het heerlijk vind om te kletsen..hoe vertel je een levensverhaal wat al 46 jaar duurt in ongeveer 50 minuten…dat  is natuurlijk onmogelijk, dus moest ik keuzes maken…

Ik werd gebeld en de uitzending zou beginnen.. maar wat gebeurt er,  ik kon niet doorverbonden worden met de studio… ze kregen mij niet op de radio… brrr.. ik vond het al zo spannend… en nu lukte het niet…ze probeerden met alle macht het voor elkaar te krijgen maar wat ze ook deden.. het lukte niet…

Wij kregen heel erg het gevoel dat er iemand anders achter zat… er was natuurlijk de nodige strijd al geweest van te voren bij mij , en wat de andere kant (lees duivel) niet wil is dat wij van God getuigen… dat wij God alle eer geven.. en hij zal er alles aan doen om het niet door te laten gaan, dus hij probeerde het..

maar onze God is groter en Overwinnaar”, 

Ik had wel zoiets van dat heb ik weer…. want het gaat bij mij nooit iets volgens het boekje…. dat is in mijn leven nog nooit zo gegaan dus nu ook niet… en na een half uur, met inspanningen van een externe hulp die in sneltreinvaart naar de studio was gekomen, slaagden ze erin dat ik verbinding had met de studio en het interview kon beginnen….

Ondertussen was de spanning aardig opgelopen en ik had in het begin moeite om mijn stem onder controle te krijgen… de zenuwen gierden door mijn keel… het was wel jammer dat ik de presentatrice heel slecht verstond.. want ze was erg zacht door de telefoon, waardoor ik heel goed moest luisteren naar wat ze zei… en ja als ik haar niet hoorde sprak ik door..maar  achteraf hoorde ik dat ik haar regelmatig in de rede was gevallen… dit vind ik natuurlijk heel erg jammer, maar ik hoorde haar erg slecht dus kon hier ook niks aan doen…. maar na het voorstellen wilde ze eerst maar het eerste lied laten horen zodat de spanning even kon zakken……

Opwekking 760 Wie vrees ik nog

 

Na het lied stelde ik mij voor, wie ik was en over mijn thuis situatie… dat ik in 2014 ben getrouwd nu alweer bijna 3 jaar…en dat wij op een gegeven moment vanuit Friesland naar Twente zijn vertrokken en dat wij in Goor belanden, maar omdat ik meer aangepast moest gaan wonen omdat er een elektrische rolstoel voor mij moest komen en dit paste niet in onze huidige woning, dus moesten wij in korte tijd weer verhuizen, en dit was best wel lastig want wij woonden nog maar net in Goor, maar er was in onze omgeving geen aangepast huis dus keken wij verder om ons heen… en schreven ons ook in bij de woningstichting in Borne want daar wilden wij ook wel heen en binnen 2 weken hadden we een woning in Borne, een prachtig appartement, helemaal aangepast…

Maar voor dat wij die woning konden accepteren moesten wij akkoord hebben van de WMO, dat gebeurde maar niet en het duurde maar en duurde maar, en de woningstichting zei dat ze de woning wel voor ons vast hielden totdat wij akkoord hadden van de WMO… maar dat ze dat normaliter niet deden, en waarom ze dat nu wel deden dat wist hij ook niet… nou dat wisten wij wel… God had dit plekje voor ons bedoelt… want alles viel op zijn plek.. het bijzondere was dat wij in 2013  elkaar weer voor het eerst hadden ontmoet in Borne, mijn man had, voordat onze relatie begon daar altijd gewoond…en het was nog dichter bij de kinderen waarvoor wij mede uiteindelijk weer voor Twente hadden gekozen… door dit alles was voor ons het cirkeltje weer rond… wij konden samen een nieuw leven opbouwen in Borne… de plek die eigenlijk voor ons heel dierbaar was geworden…

Ze vroeg waarom ik voor dit nummer had gekozen, dat zal niet zomaar geweest zijn…en dat was ook zo….dit lied gaat eigenlijk over angst en mijn leven bestond tot 2010 voornamelijk uit angst… tot 2010 heb ik niet een gelukkig leven gehad… verre van dat…dit was al in mijn kinderjaren begonnen omdat ik in een erg beschermende omgeving ben grootgebracht waardoor ik weinig contact had met de buitenwereld…waardoor de buitenwereld eng was, en ik ook niet veel van de buitenwereld begreep, en dus ook niks van de buitenwereld meemaakte.

Toen ik op mijn 17e de stap zette om die buitenwereld te gaan verkennen, dacht ik dat ga ik wel redden… ik ben er helemaal klaar voor om die enge wereld in te stappen…maar ik redde het niet, ik raakte overspannen en kreeg een burn-out, zoals ze dat tegenwoordig zeggen… deze periode heeft ongeveer 2 jaar geduurd  en toen trof ik mijn ex-man…. ik dacht nu ga ik een nieuw leven tegemoet, ik heb mijn ware liefde gevonden, nu begint mijn leven.. maar dit bleek uiteindelijk heel anders uit te pakken voor mij….wij bleken gewoon niet bij elkaar te passen…hierdoor raakte ik psychisch in de knoei en voelde ik mij gevangen binnen mijn relatie, en op den duur ook in mijzelf.

Doordat ik steeds meer in de knel kwam met mijzelf en binnen de relatie, ook omdat er nare dingen gebeurde binnen onze relatie…werden mijn klachten ook steeds heftiger… ik slikte nog een beetje medicijnen van mijn eerdere burn-out, maar door de verergering van de situatie, en het gevoel dat ik ergens in gevangen zat waar ik niet uit kon ontsnappen… werden de medicijnen steeds meer opgehoogd…. maar ondanks de medicatie werden mijn klachten niet minder en bleef ik ook ontzettend angstig.. die medicijnen konden mijn angst niet dempen, want wat er eigenlijk gebeurde was dat de medicijnen mij alleen maar angstiger maakten…ze verdoofden mij wel maar de bijwerkingen van die medicijnen was dat je er ook angstiger van kon worden, psychoses van kon krijgen enz….(bij paracetamol bv is een pijnstiller wat je bv gebruikt voor hoofdpijn, maar in de bijsluiter staat ook dat de bijwerking van paracetamol hoofdpijn  kan zijn)… en dit deden de medicijnen bij mij…de mensen dachten, ze word steeds zieker en zieker psychisch, maar ik werd juist zieker van de medicatie die mij enorm triggerden… zij gaven bij mij achteraf gezien de tegenovergestelde werking…natuurlijk speelde mee wat er in mijn relatie gebeurde en de gebeurtenissen die ik om mij heen mee maakte, dit zorgde te samen dat ik steeds meer in de knel kwam te zitten.. deze situatie heeft ongeveer 20 jaar geduurd…

In 2009 kwam ik op een punt dat ik het uitschreeuwde naar God, ik zag het niet meer zitten… ik had gelukkig altijd mijn geloof behouden in God, ik denk dat God mij vastgehouden heeft, ik schreeuwde het uit naar God en deed God op dat moment een voorstel… of ik kom naar U toe, of U haalt mij op… ik wist dat het een bizar voorstel was maar ik zag op dat moment geen uitkomst meer… en het gekke was, dat ik als ik zou gaan, ik zeker wist waar ik naar toe zou gaan.. ik zou naar God gaan daar had ik geen twijfel over… ik was voor veel dingen bang, maar daarvoor totaal niet…. maar God had een ander plan met mijn leven…

Hij heeft ingegrepen.. Hij heeft heftig ingegrepen…

Ik wist helemaal niets van onze financiële situatie af, binnen onze realiteit, dat regelde mijn ex-man allemaal, ook omdat ik natuurlijk als een zombie leefde…. op een dag haalde mijn moeder mij op, ik was ergens… en ze zei je moet thuis komen… jullie zijn uit huis gezet… ik snapte er niks van… en ik ging met haar mee… dit was een enorme klap voor mij…je wereld stortte in, al je zekerheid onder je voeten verdween…. ik wist niet meer wat ik moest, ik wist niet meer waar ik naar toe moest…ik had niks meer, geen huis meer… geen dak boven mijn hoofd….. ik dacht hoe moet het nou… gelukkig had ik erg lieve ouders die mij opgevangen hebben…. want mijn ex-man was in geen velden of wegen te bekennen… die was met de noorderzon vertrokken… en helaas heb ik die ook nooit meer gezien…. tot op de dag van vandaag!

En ja dat was een heftige periode, je wordt natuurlijk helemaal op je zelf teruggeworpen… in alles.. in de praktische kant maar ook de financiële kant… en natuurlijk was ik zelf ook nog niet in orde, ik zat nog zwaar onder de medicijnen… de scheiding kwam er door.. dit was ook erg moeilijk want heb daar best wel mee geworsteld… je mag toch niet scheiden, zo heeft God een huwelijk toch niet bedoeld… je beloofd elkaar trouw tot de dood je scheidt… maar tijdens die worsteling heeft God mij laten zien dat het goed was… ik had voldoende redenen om de scheiding in gang te zetten… en met Gods woord mocht ik ontdekken dat het in sommige situaties oké is… en toen kreeg ik ook de rust en vrede van God hierin… en heb ik het ook in alle rust kunnen regelen…

Maar toen kwam het volgende… ik dacht ja ho eens even… die medicijnen en die labeltjes die ik in die 20 jaar opgeplakt had gekregen… dat ben ik helemaal niet… dus ik ben naar mijn toenmalige psychiater gestapt en gezegd, ik wil van die medicatie af, ik wil afbouwen… maar er was geen enkele arts die mee wilde werken…. ze zeiden dat kan niet… dat gaat helemaal fout.. dan wordt je weer psychotisch en moet je weer worden opgenomen… ik zei: “nee hoor.. dat gebeurt niet.. want wat jullie allemaal denken wie ik ben, met al die labeltjes, ben ik helemaal niet… maar ze wilden niet meewerken, op een gegeven moment kwam er een nieuwe arts uit Assen weet ik nog wel, en die zei: “weet je wat, we gaan het gewoon proberen… lukt het niet dan zien we wel waar het schip strand….” Hij zei lukt het niet dan heb ik je er zo weer aan hoor… ik zei deal…daar ga ik mee akkoord…

In 2 jaar heb ik alles afgebouwd… in de laatste week was ik echt een junk… ik werd vreselijk ziek, je bent even helemaal van de wereld… ik weet nu wat een verslaafde doormaakt, meemaakt als hij of zij afkickt… maar ik ben nu 4 jaar verder en heb nog geen enkele terugval gehad of medicatie meer aangeraakt… tenminste niet die medicatie…

Na dit hele verhaal gingen we luisteren naar het lied van Elisa Mannah

De wereld danst!

De Wereld Danst van Elise Mannah

Een nummer wat precies beschrijft hoe ik jaren de wereld heb beleeft, ik heb natuurlijk heel lang in een cocon geleefd…als en standbeeld…maar toen ik met de medicijnen afbouwde ontdooide ik langzaam… en toen ik van alle medicijnen af was veranderde ik… mijn angsten verdwenen helemaal….ik was bevrijd en mijn leven begon helemaal opnieuw.. en na 20 jaar als een standbeeld te hebben geleefd, want zo heb ik het wel altijd gevoeld….ik keek vanaf een zijlijn naar de wereld… naar die grote boze enge wereld… en toen kroop ik langzaam uit die cocon…

Dit kon ik natuurlijk niet alleen… ik heb wel hulp gehad van een christelijke begeleidster/hulpverleenster, om alles een plekje te kunnen geven… want alles wat er was gebeurt in mijn leven was niet niks… en het is denk ik logisch dat je daar hulp bij nodig hebt… het heeft mij enorm geholpen om te worden zoals God mij heeft bedoeld… en als je naar de vergelijking kijkt van een cocon, dan denk ik dat ik er nu wel langzaam uit gekropen ben en een mooie vlinder aan het worden ben… en daarom is de Vlinder ook een symbool van mijn leven geworden…

Ik heb, na mijn laatste pilletje te hebben geslikt, een periode gehad van enorm veel energie… ik leefde weer…ik pakte het leven weer op.. ik ging weer vrijwilligerswerk doen, actief in de kerk.. ging weer op een koor  enz.. enz.. die periode heeft ongeveer een halfjaar geduurd en toen kreeg ik rare klachten…ik denk dat mijn lichaam ontdekte dat ze het spul/vergif niet meer kregen… mijn lichaam begon het te missen… en mijn lichaam keerde zich op dat moment tegen mij en dat doet het nog steeds…. ik heb ongelofelijk veel pijn in mijn spieren…  want mijn spieren zijn natuurlijk 20 jaar verslapt geweest door de medicatie… een arts heeft wel eens tegen mij gezegd… jij krijgt zoveel medicatie daar gaat een paard van ondersteboven maar Mirjam hobbelt gewoon door… aan het einde van mijn afbouw periode heeft de arts die dat toen begeleide tegen mij gezegd.. “Mirjam ik weet absoluut niet hoe jou toekomst er uit gaat zien..want ik weet niet wat die medicijnen allemaal met jou lichaam hebben gedaan…en hoe jou lichaam gaat reageren nu je er helemaal van af bent… ik weet het niet… ik kan het jou niet vertellen… simpelweg omdat wij hier geen ervaring mee hebben…”

Nou ik ben vier jaar verder en ik weet nu wat die medicijnen met mijn lichaam hebben gedaan en nog doen.. maar mijn lichaam heeft zich tegen mij gekeerd maar God niet… God houdt mij vast… mijn lichaam laat het voortdurend afweten… wel heel wisselend trouwens, de ene dag is de ander dag niet… ik heb gelukkig niet elke dag een slechte dag…maar ik breng veel van mijn uren op bed door.. ik heb op dit moment ook een hernia waar ik mee te kampen heb… daar ben ik aan geopereerd 18 April.. ik zag heel erg tegen die operatie op, want mijn lichaam kreeg wel een narcose en daar zit natuurlijk wel spierverslappers in, dus ik dacht mijn lichaam gaat juichen… ik was heel erg benieuwd hoe het allemaal zou gaan… en hoe mijn lichaam erop zou reageren…

Maar ik merk steeds weer door alle gebeurtenissen heen, hoe vaak mijn lichaam mij ook in de steek laat, dat God mij vasthoudt… dat Hij er bij is… Hij zit af en toe gewoon op de rand van mijn bed… als ik heel veel pijn heb, als mijn man met mij gaat bidden, laat Hij zichzelf zien en dat vind ik ontzettend waardevol, kijk heel vaak voelen we het niet, verstandelijk weten we vaak wel dat Hij erbij is maar gevoelsmatig voelen we soms heel wat anders… maar God laat heel vaak aan mij zien dat Hij er is… en dat is voor mij een enorme bemoediging en daardoor kan ik ook doorgaan… ik heb wel een mooi voorbeeld wat ik daarin meegemaakt heb…

Tijdens de operatie aan mijn hernia zat best wel een risico, de narcose was niet goed voor mij… het kon een psychose uitroepen of een delier… ik ben door mijn verleden met de medicijnen daar nogal gevoelig voor… en de angst was er ook bij de artsen dat het zou kunnen gebeuren, dus we waren er wel op voorbereid….maar ik wist ook dat er heel veel mensen voor mij aan het bidden waren en ik vertrouwde volledig op God… ik wist dat Hij erbij was…mijn vertrouwen in Hem is gewoon 100%.. ik weet gewoon dat Hij erbij is en mij vasthoudt….

De operatie verliep goed.. en ik had totaal nergens last van… de narcose gaf absoluut geen bijwerkingen in die richting… ik was natuurlijk moe..doodmoe en sliep veel maar dat was ook wel weer lekker….maar verder geen enkele bijwerking had ik last van.. geen angsten, helemaal niks…ik heb God daar ontzettend voor bedankt…dat was echt een verhoring van heel veel gebeden…

Maar na een week gebeurde er iets… mijn spieren waren natuurlijk enorm getriggerd door de narcose… ze waren natuurlijk wel helemaal verslapt geweest. en als de narcose dan uitwerkt, dan gaan mijn spieren weer helemaal strak staan..wat ze normaliter al 24 uur per dag doen..daarom heb ik ook zoveel pijn, want mijn spieren kunnen zich niet meer uit zichzelf ontspannen… en toen kreeg ik een Dystonie aanval.. ik lag helemaal verkrampt in bed… de hernia was eigenlijk vrijwel direct terug, door mijn verkrampte houding was de hernia teruggeschoten… de arts wilde mij een bepaald medicijn geven, een ontstekingsremmer zodat de ontsteking weg zou gaan en de hernia zich ook weer terug trok.. hier was ik niet zo blij mee want ik kon niet goed tegen die medicijnen, het was een zusje van prednison en prednison kon ik niet tegen, hier zat een stofje in wat bij mij weer een psychose kon uitlokken, maar ik had niet zoveel keus dus ik besloot het maar te doen.. ik dacht God heeft mij ook bewaard voor nare gevolgen van de narcose, dus dit zal ook wel los lopen…

Maar na twee dagen schoot ik richting een psychose, een delier, ik lag in dat ziekenhuis bed en ik was zo bang… echt bang..zo bang heb ik mij in tijden niet gevoeld.… ik heb zo gehuild en ja het was nacht en je ligt alleen in je ziekenhuis bed en mijn verleden kwam als een nare film voorbij. Ik was natuurlijk vreselijk bang dat ik weer terug zou vallen..dat was mijn grootste angst..  En ik heb God aangeroepen… het was mijn enigste houvast op dat moment… je ligt daar alleen en de zusters weten ook totaal niet wat er aan de hand is en waar je doorheen gaat…dus mijn enige hoop was God, wat altijd mijn hoop is geweest en gebleven…het was uiteindelijk ochtend geworden en na dat ik God had aangeroepen krijg ik uit het niets een appje van onze dominee met een Bijbeltekst, het appje begon helemaal niet met goedemorgen of zo.. maar alleen maar een Bijbeltekst… en hij wist totaal niet wat er aan de hand was…en de Bijbeltekst die ik kreeg was

Hebreeën 13:5b

“Want God heeft gezegd: “Ik zal je nooit in de steek laten. Ik zal je nooit verlaten.”…

Wauw dit was een verhoring van mijn roepen naar God.. ik dacht dit kan niet, en ik las het opnieuw en opnieuw…nou dit was regelrecht een cadeautje uit de hemel. dit was een antwoord op mijn roepen naar God.. en ja nu wist ik natuurlijk dat de dominee wakker was, en op dat moment kwam er een stem die zei dat ik om gebed moest vragen, ik dacht nou nee dat hoeft niet dit is wel genoeg.. maar die stem hield aan en dat heb ik hem toen geappt en hij antwoordde gelijk met zo’n icoontje met twee biddende handen… en toen wist ik gewoon dat hij ging bidden en ik bad op dat moment vanuit het ziekenhuis mee…

Ondertussen stuurde God nog een verpleegkundige langs, die ging op bed zitten en sloeg op dat moment haar armen om mij heen, toen kreeg ik dus ook nog lijfelijk troost.. en dan denk ik, God weet precies wat wij nodig hebben…op momenten dat wij het zelf niet meer weten… Hij hield mij gewoon vast…door engelen te sturen en hiermee tilde Hij mij op.

 

Dit nummer gaat over hoogte en diepten punten in je leven,  ik kabbel steeds verder achteruit lichamelijk en lever steeds meer in..en natuurlijk krijg ik ook wel weer eens wat terug…dus ja over rozen gaat ons leven zeker niet..en helaas is mijn man nu ook nog ziek geworden.. dat maakt dat het hier af en toe best wel heftig is..

Zijn we net verhuisd naar Borne, in de veronderstelling dat wij met ons aangepaste woning nog een heerlijk leven tegemoet gaan.. dat we kunnen gaan genieten, wordt je man ook nog ziek, met best wel een heftige aandoening, nu vasculaire executieve problemen met het vermoeden dat er misschien vasculaire dementie onder ten grondslag ligt wat nog verder onderzocht gaat worden, dit moet je dan ook weer een plekje in je leven geven.. wat je moet accepteren en dat gaat met vallen en opstaan… natuurlijk ben ik ook wel eens boos en gefrustreerd…en het woordje WAAROM roep je dan ook uit, en helaas krijg je daar geen antwoord op..

Weet je het voelt als oneerlijk..

Ik heb toch pas na 30 jaar mijn partner weer terug gevonden, ik heb toch 20 jaar niet geleefd en mij als een standbeeld gevoeld?? En nu leefde ik eindelijk weer, en waarom moet ik dan nu weer zoveel inleveren.. ben ik net die mooie vlinder… eindelijk uit die cocon weg… mag ik eindelijk gaan vliegen…

Maar ik ben niet van plan om weer in die cocon te gaan hoor!!!

Kijk waarom alles gebeurt weet ik niet, waarom wij dit allemaal moeten meemaken… ik heb er geen antwoord op.. maar wat ik wel merk, is dat ik door dit alles steeds sterker word en dan wel geestelijk sterker… en dat Hij mij er andere dingen voor in de plaats geeft bv mijn hobby’s.

Mijn hobby’s heb ik echt van God gekregen…toen ik nog in Friesland woonde maakte ik altijd de zondagskrant voor onze kerk… dit vond ik altijd geweldig… dan flanste ik het krantje in elkaar en maakte elke week een plaatje met een tekst erbij…zo begon eigenlijk mijn hobby te ontstaan, ik zocht dan een tekst op in de bijbel en een afbeelding plukte ik van internet, (wel een gratis afbeelding)  en dan verwerkte ik de tekst in de afbeelding en dan heb ik een speciaal programma PiZap.com die mij dan helpt om er wat moois van te maken..maar het is voor mij ook tegelijk een stukje stille tijd, en een tijd waarin ik mij richt op God…waardoor mijn relatie verdiept met God..en het is natuurlijk een stukje ontspanning, ik vind het heerlijk om te doen…

Maar ja toen verhuisden wij naar Twente..en toen dacht ik nu kan ik het krantje niet meer doen, Help nu raak ik dat kwijt… en dat vond ik heel erg.. en dacht wat moet ik nu, wat moet ik nu gaan doen… en vroeg het God ook, Heer wat moet ik nu doen… U heeft mij dat talent gegeven en wil natuurlijk ook dat ik daar wat mee ga doen..en ja de Heer voorziet.. en dat doet Hij steeds, in dit verhaal zie je al een aantal voorbeelden van als ik God aanroep dat Hij er is en antwoord geeft en voor mij zorgt… maar dat doet Hij niet altijd direct, of Hij doet het via een appje van een vriendin, of een Bijbeltekst, of iets wat voorbij komt op Facebook.

Op een gegeven moment kreeg ik via een vriendin op Facebook een berichtje  dat zij een oproep had gezien over kruimelaars… dat er kruimelaars werd gezocht voor een website DagelijkseBroodkruimels.nl .. een website waar je teksten kunt vinden verwerkt in afbeeldingen, wat zij een kruimel noemen en waar je je op kunt abonneren via de mail, zodat je elke dag een kruimel in je mailbox krijgt, maar er staan ook verhalen op van mensen die bloggen, en er is sinds kort ook een eigen webshop waar je kaarten kunt kopen die gemaakt zijn van de kruimels.. dus al met al een fantastische site..

Ik was erg onzeker en dacht dat is niks voor mij… zo goed ben ik nou ook weer niet…dat is veel te hoog gegrepen voor mij, ik doe het nog maar net, dat kan ik allemaal niet… toen kwam natuurlijk dat onzeker meisje weer naar boven, wat natuurlijk daar diep van binnen zit en ook altijd blijft zitten….ik weet er mee om te gaan, ik weet dat het een leugen is, ik weet dat ik het mag bestrijden en steeds tegen mij zelf mag zeggen dat het niet waar is….en dan gaat het ook wel goed.. maar af en toe steekt ze even de vinger op… van

“Hallo ik ben er ook nog”

maar ondanks dat probeer ik er niet naar te luisteren en doe mijn best op mijn kruimels..maar goed ik heb de stoute schoenen aan getrokken en een mailtje gestuurd…en ik dacht, nou dat zal toch wel niks worden maar goed ik zie wel… eigenlijk een mailtje waarin ik direct al aangaf dat ik niet wist of ik er wel voor in aanmerking kwam omdat ik het nog niet zolang deed en ik erg onzeker was, maar dat ik wel open stond om te leren…

Maar wat gebeurde er …een van het team belde mij op en had op mijn Facebook rond gekeken en zei dat hij wel degelijk iets zag wat hem blij maakte en ik werd aangenomen… ik was ontzettend dankbaar en blij…en ik had het gevoel van “Hé ik heb werk”… werk wat ik op bed kan doen, achter mijn laptop…en nu maak ik elke week een afbeelding of een keer in de twee weken, maar net hoeveel tijd ik heb en hoe het uitkomt..en die stuur ik dan op en dan plannen hun het in… en zo krijgen mensen elke dag een kruimel in hun mail.. of op Facebook want ze hebben ook een Facebook pagina waar ze elke dag de kruimel delen…

Het bijzondere aan deze kruimels is dat het gaat spreken, ze betekenen meer dan een stukje brood… het is levend brood… en wat een Zegen kan dat zijn voor de mensen, en het volgende nummer wat ik uitgezocht had was Zegen van Danielle Schaap

Ja als Zegen kom door regen, als genezing komt door pijn, nou dat heb ik zeer zeker in mijn leven meegemaakt en ja als je dat meemaakt.. wat gebeurt er dan…. hier moest ik even over nadenken toen ze mij dat vroeg… en toen had ik het antwoord..

Dan gebeuren er Grote Dingen!!

En dan ervaar je Zijn nabijheid… en ik kreeg van de presentatrice en enorme mooi bemoediging/ compliment wat ik erg waardeerde en ook ontzettend waardevol vond, zij zei dat toen ze mijn verhaal had gelezen, en de mooie kruimels die voorbij kwamen zoals deze van het nummer He Loves Us

Dit raakt mensen, jij weet de pijn die jouw leven raakt, om te zetten in een beeld. Maar het beeld is niet verwrongen van Pijn of van Bitterheid of van geslotenheid, maar het is steeds een beeld wat je op de een of andere manier kan doen wat Liefde uit straalt, wat Genezing uitstraalt…. Ik herken jou broodkruimels aan de afbeelding…

Dit vond ik zo geweldig dat ze dit allemaal zei, ik was er diep van onder de indruk en mijn grootste wens is ook dat ik Gods Liefde mag uitdelen, en daaruit is ook de naam van mijn website ontstaan… het is niet zomaar een simpele naam geworden als Na regen komt zonneschijn, maar hij heet Love Heals All Things.. daarom had ze het thema van deze avond ook zo genoemd…

Ja en toen kwamen we op mijn website uit… ik heb heel lang getwijfeld of ik dit wel moest gaan doen… moest ik wel beginnen met een website.. vond het best wel eng…en het is ook iets heel kwetsbaars, je deelt iets van jezelf waar een ander mee aan de haal kan gaan.. het is wel internet en gaat de hele wereld over…. maar toen zei een vriendin een keer tegen mij, (en ze wist niet dat ik al een blog had alleen hij stond niet op openbaar maar privé dus niemand kon hem lezen of vinden), waarom ga jij niet bloggen… ik dacht toen je moest eens weten.. die blog ligt allang klaar alleen ik durf niet… en toen zei die vraag stelde was dit een antwoord van God op mijn vraag of ik het wel moest doen…op mijn twijfels…

Nu weet ik dat God mij helpt met het schrijven en vertellen, want ik vertel natuurlijk wel over gebeurtenissen die ik mee heb gemaakt en nog mee maak, verdrietige dingen en mooie dingen… en het laatste wat ik wil is mensen kwetsen of pijn doen.. ik let heel goed op wat ik schrijf en hoe ik het op schrijf, en weet je iedereen leest het weer door zijn eigen bril.. ik schrijf het op met mijn bril, maar iedereen leest het door zijn eigen bril en dat is bij iedereen weer anders, want iemand kan het zo opvatten terwijl dat een ander het heel anders opvat… Gelukkig schrijf ik de blogs samen met God en dan mag ik erop vertrouwen dat God bij diegene is die mijn blog op dat moment leest… en dat Hij zijn Zegen daaraan geeft… want het is ook fijn omdat te mogen merken, ik merk het namelijk aan de reacties die ik van mensen krijg…weet ik gewoon het is goed, elke keer weer… en dat bemoedigt mij ook om door te gaan…

En ja dan heb je nog de uitlaatklep van het zingen, mijn andere hobby, wat bijna samen gaat met bloggen… het zijn twee uitlaatkleppen van mij wat ik zo nodig heb… ik schrijf nog net geen liedjes haha.. maar wat niet is kan nog komen…. wie weet…hihi

Op de achtergrond word nu een nummer van Oslo Gospel Choir gedraaid, en daar heb ik iets mee…gelukkig mocht ik dat tijdens dat het nummer draaide op de achtergrond er nog wat over vertellen…

Tijdens mijn 20 jaar psychisch ziek zijn luisterde ik altijd naar Oslo gospel Choir… elke dag.. dag in en dag uit, ik lag in die periode heel veel op de bank… mijn leven was op het laatst van bed op de bank en van de bank weer op bed… in die tijd hield ik mijn geloof vast door de muziek… door steeds te luisteren naar deze muziek bleef ik dicht bij God.. ik kende alle nummers van de Oslo Gospel Choir uit mijn hoofd… en toen ik was bevrijd na 20 jaar en uit mijn cocon kroop wilde ik weer gaan zingen en ging ik ook weer op een koor… zo kwam ik ook in 2014 bij Vecht Gospel Choir, dit was het eerste projectkoor waar ik mee in aanraking kwam en dit projectkoor had een project met de dirigent van het Oslo Gospel Choir…ik mocht zingen met de dirigent van Oslo Gospel Choir, en ook de nummers van het beroemde koor samen met allemaal andere enthousiaste zangers en zangeressen….een aantal nummers kon ik niet zingen omdat het mij zo raakte… wie had ooit gedacht dat ik nog eens nummers mocht gaan zingen wat mij door mijn donkerste periode van mijn leven heeft geleid.. en mij dicht bij God hield.. en nu mocht ik daarvan zingen … Zijn naam groot maken… en Hem zo  bedanken voor wat Hij tot nu toe in mijn leven had gedaan…..

Wat speciaal….

Oslo Gospel Choir met This is the Lords Doing

En dat ik door al die dingen die ik meegemaakt heb… door mijn werk bij dagelijksebroodkruimels, en door mijn website, en door het zingen mag ik anderen mensen bemoedigen… dat is mijn grootste wens, mijn grootste drive, andere mensen bemoedigen en Gods grote Liefde doorgeven… want Hij is een liefdevolle God.

Hij wil maar 1 ding en dat is dat jij je leven aan God geeft, en weet je dan komt straks die dag dat alles voorbij is, alles… alle verdriet.. geen pijn meer.. dat we mogen juichen en dansen, en dat het voor eeuwig is… niet voor 1 dag maar voor ALTIJD…. en wat is het dan fijn om dat te doen met iedereen die je lief is.. en wat is dat een geweldige toekomst…

Hij heeft mijn rouwklacht omgeturnd tot een vreugdedans… en dan mag ik voor altijd dansen… ik kan nu niet dansen maar ik dans in mijn hart, en Hij is dicht bij mij maar Hij wil ook dicht bij jou zijn… Hij wil met iedereen de dans van het leven dansen…

Ja en dan de vraag wat ik nog mee wilde geven aan de luisteraars…

HOU VOL!!!

Hou vol en laat niet los dan laat Hij jou niet los, roep God aan en Hij is er… Hoe diep je ook zit of op welke top van welke berg je ook staat… Hij is bij jou en houdt je vast… maar roep Hem aan en HOU VOL… en weet je die dag komt, en dan hoop ik dat je erbij bent…. en dat we samen voor God voor Zijn troon mogen Zingen en Dansen…en tot die tijd…..

HOU IK VOL!!!

JIJ OOK??

 

 

 

 

 

Intervieuw Love Heals All Things


Gisteren was voor mij een spannende dag…

Een interview geven bij Radio Eekhoorn in het programma Tichterby…

Het was een ontspannen en geslaagd interview…ben je nieuwsgierig geworden naar wat ik hen verteld of heb je behoefte aan een bemoediging…

Klik dan op de onderstaande link en luister naar mijn verhaal..

Interview Love Heals All Things

T.Z.T komt het verhaal nog geschreven op mijn website…

Ik zou het leuk vinden als je er door geraakt wordt of bemoedigd dat je een reactie achterlaat.. hoeft niet maar voel je vrij….

Be Blessed

Onrecht….Bitterheid…..It Is Well…….en jij???


 

Gister was het Vaderdag en omdat de kinderen kwamen hadden we besloten om niet naar de kerk te gaan… wij wisten dat er s’avonds ook een dienst was dus daar konden we eventueel naar toe als we daar nog puf voor hadden…

De Kinderen zijn geweest en het was erg gezellig… we genoten volop van de drukte, en het deed ons goed dat ze er weer waren.. halverwege de middag waren ze allemaal weer vertrokken en wij bleven voldaan achter… wat is het toch en rijkdom om dit mee te mogen maken en dat het contact goed is… het besef dat het ook anders had kunnen lopen maakt ons dankbaar…

Het liep tegen de avond en we besloten om de avonddienst te gaan bezoeken…. het was een Ontmoeting met Jezus Dienst.. waarin het draait om Aanbidding, bevrijding en genezing….de titel alleen al maakt je nieuwsgierig… dus huppekee een beetje optuttelen en we trokken naar Wierden.

Aangekomen in Wierden werden we warm onthaald door mede kerkgangers en we zochten een plekje…. we kozen een plekje achterin omdat dit gewoon makkelijker is vanwege de rolstoel….voor in de kerk stonden twee sta tafels waar brood en wijn op stond dit duidde erop dat er waarschijnlijk ook avondmaal gevierd zou worden…. en ja avondmaal geeft mij altijd een speciaal dankbaar gevoel… ook een eerbiedig gevoel… een gevoel van stil zijn…

De avond begon en er werden een paar liederen gezongen… prachtige aanbiddingsliederen die echt bij mij binnen kwamen… ondertussen vertelde de zangleidster hoe de avond er een beetje uit zou zien,  je kon een kaartje voor bij de sta tafels weghalen als je dat wilde om misschien wat op te schrijven als je wat op je hart kreeg, een beeld, of een gedachte van God, of een bemoediging… alles kon je daar op zetten wat jou raakte… en dan kon je (hoefde niet) het kaartje na de verkondiging naar voren brengen en werd het tijdens de aanbidding voor gelezen…  want misschien was het wel een bemoediging voor die ander…ook was er na de verkondiging gelegenheid om persoonlijk het avondmaal te vieren, gewoon tijdens de aanbidding kon je naar voren lopen en je moment met Jezus nemen, de vrijheid nemen om alles dingen/situaties bij het kruis te brengen en Hem te danken door middel van het avondmaal… alles mocht en niks hoefde, het was jou Persoonlijke Avond met Jezus… niet een avond met je broers en zussen heerlijk zingen en een overdenking, maar een persoonlijke avond tussen jou en Jezus…

Tsjonge dacht ik dat beloofd wat… ik had wel oren naar een ontmoeting met Jezus…

Tijdens het zingen van die prachtige liederen werd ik geraakt… ik werd helemaal warm van binnen en kon mij helemaal overgeven aan de Rust en Vrede die God voor mij had klaar liggen… ik kon alles loslaten wat mij die dag bezig had gehouden en merkte dat de Heilige Geest aanwezig was….dat Hij mij klaar maakte voor een ontmoeting met Jezus…

Na het eerste blokje aanbidding kwam de spreker naar voren en begon met zijn verkondiging… Bitter naar Beter…. wat een titel…. pfff best wel een pittige titel… tenminste bitterheid is niet niks…. En hij vertelde het verhaal van de Israëlieten… dat zij regelmatig verbitterd waren door de situaties die zij meemaakten…. ondanks dat God hun Zijn zegeningen gaf en voor hun zorgde, raakten zij regelmatig verbitterd… maar waarom zou je zeggen… dit kwam omdat hun verwachtingen.. hun hoop.. hun verlangens niet altijd uitkwamen… dat ze teleurgesteld raakten..

Bijvoorbeeld: Na een lange reis in de woestijn kwamen ze eindelijk bij water en ze dachten “ooooo water”… maar helaas… ze namen een slok en “Brrrr” het water bleek vreselijk bitter te zijn….. Ze riepen naar Mozes, verbitterd en teleurgesteld; “het water is Bitter”  hiermee ging Mozes naar God en zei: “Heer help… de mensen hebben zo’n dorst en nu is het water bitter” toen zei God tegen Mozes “gooi een stuk hout in het water” …Mozes gooide een stuk hout in het water en het water werd zoet… Wauw wat een WONDER!!!

Maar wat nu het mooie was wat de spreker vertelde, was dat het hout wat Mozes in het water gooide niet zomaar een stuk hout was, maar dat het ergens naar verwees…. Heel veel dingen/situaties in het Oude Testament verwijzen naar het Nieuwe Testament… en hebben vaak een profetische waarde… dus dat Hout had een veel diepere betekenis, want dat hout verwees naar het Kruis van Jezus…het kruis waar de Here Jezus Zijn leven heeft gegeven voor ons!!! Zodat wij bevrijd konden worden van welke situatie dan ook!

Ik werd voor de zoveelste keer ontroerd en dankbaar dat het kruis eigenlijk zoveel betekend… Hij heeft daar geleden voor jou en voor mij en voor al onze pijn…. lichamelijk of geestelijk… Hij wil ons door het kruis Genezing geven in alle facetten van ons leven…want in Jesaja 53:5 | NBV staat

Om onze zonden werd hij doorboord,
om onze wandaden gebroken.
Voor ons welzijn werd hij getuchtigd,
zijn striemen brachten ons genezing.

Bitterheid ontstaat uit verschillende dingen… boosheid, teleurstellingen, hoop wat niet gebeurt, verwachtingen die niet uitkomen… deze dingen kunnen uiteindelijk bitterheid in je hart geven…. maar ook door onrecht kan je bitter worden… onrecht wat jou is aangedaan…. al dat onrecht kan je bitter maken en je een bitter hart geven… pfff die kwam binnen..

ONRECHT….

Wat is mij dat veel aangedaan…. en hoe ga ik daar dan mee om… tijd om dat van binnen bij mijzelf te onderzoeken… ik zat daar in mijn rolstoel en als een film kwam mijn hele leven voorbij… al het onrecht kwam voorbij…. En dat was nogal wat….ik werd er terneergeslagen van….  maar ook de twijfel kwam om de hoek kijken…. had ik niet aan dat onrecht zelf bij gedragen… heb toch zelf sommige keuzes gemaakt….. mmmm ja dat klopt… maar sommige keuzes hadden wel een oorzaak… en sommige situaties waren op zijn zachts gezegd niet makkelijk…. Op een gegeven moment zat ik als een vlieg gevangen in een spinnenweb…. als een vlinder in een cocon.. alleen het verschil was dat ik daar niet vrijwillig in zat…. en ik kon mijzelf daar niet uit halen…ik was totaal gedrogeerd en wist soms niet eens wat er om mee heen gebeurde….maar God heeft mij in 2010 bevrijd… en heel langzaam mag ik uit die cocon kruipen….

Tijdens deze film…. dit hele gebeuren wat aan mij voorbij kwam, werd ik heen en weer geslingerd tussen allerlei gevoelens en emoties,  en ineens was daar God… Hij was heel dicht bij mij…Hij maakte mij tijdens deze verdrietige film duidelijk dat sommige dingen gebeuren door keuzes die mensen maken, ikzelf en de ander….wij leven in een gebroken wereld…. met gebroken mensen en ik ben daar één van. Maar Hij troostte mij en zei “Ik was erbij”  Ik was in die situaties en heb jou vast gehouden… ook al dacht je dat je helemaal alleen was… Ik was daar bij en huilde met jou mee… Ik laat jou nooit alleen…. hou dat vast!

Wat was dit een mooi moment… ik ben naar voren gegaan en ben aan het avondmaal gegaan, tijdens het avondmaal heb ik bewust de hele verdrietige film met alles erop en eraan aan God gegeven… en Hem gevraagd of Hij zich wilde ontfermen over al dat onrecht, en dat Hij aan het einde van de rit maar recht wil spreken… dat is niet aan mij… iedereen moet aan het eind van de rit verantwoording afleggen over al zijn daden…

En dan mag je het loslaten en erop vertrouwen dat het in Goede Handen is gelegd… en je wilt niet weten hoe dat voelt…..dat geeft zo’n enorme opluchting…

Ik was erg blij dat ik in mijn hart geen spoor van bitterheid kon vinden… natuurlijk ben ik af en toe wel boos op wat mij is aangedaan…vooral als ik veel pijn heb en erg last heb van de gevolgen en dat mag….Jezus wordt ook ontzettend boos om onrecht…net zo dat Hij verdrietig is met mij, is Hij ook boos met mij…. en eigenlijk zou ik niet verbaasd zijn geweest als ik heel verbitterd was geworden…maar ik gelukkig is dat niet gebeurt…en ik vroeg mij eigenlijk af hoe dat kon en God gaf mij de sleutel….

Als ik mijn boosheid aan God geef en de persoon of situatie vergeef… dan komt God in mijn boosheid en dan krijgt bitterheid geen kans… want het is opgeruimd….. dit kan ik niet uit mij zelf… ik heb gelukkig met hulp van God en fijne mensen in mijn omgeving direct na mijn bevrijding, de persoon en situatie kunnen vergeven…. en elke keer als ik moeite heb of pijn, of als ik boos ben, dan breng ik het bij God en zo krijgt bitterheid geen ingang in mijn hart…en echt er is geen beter persoon om het daar te brengen want God is een rechtvaardig God en hij oordeelt vanuit Zijn Liefde en Goedheid.

Ik zou mij voor kunnen stellen dat mensen zich afvragen hoe het nu kan dat God mij genezen heeft, en mij van al die medicijnen heeft afgeholpen. En toch lichamelijk ziek ben van de gevolgen van al dat onrecht… dat kan toch niet…. dan zou Hij toch ook de gevolgen weg moeten/kunnen nemen???

(En ik ben niet ziek van mijn bitterheid zoals ook wel eens wordt gezegd of gedacht in de christelijke wereld…want bitterheid is er niet…dus die optie is ook uitgesloten…)

Hij zou mij kunnen genezen en waarom Hij dat niet doet? Daar heb ik het al eens vaker over gehad in een van mijn blogs…dus dat is een goeie vraag… en ja dit is een vraag die mij natuurlijk ook al een poosje bezig houd…wij mensen willen altijd alles verklaren… nou ik heb er over nagedacht en mag ik je een verklaring geven?? Een misschien verklaring??

Voordat ik mijn misschien verklaring ga vertellen wil ik eerst een aantekening maken ter verduidelijking “Dat Ziekte niet van God komt” en dat God mij dus niet ziek houd om mij dit allemaal te leren, nee… maar GOD GEBRUIKT het wel… dat is mijn overtuiging… Hij kan het zo, met een knip van de vingers wegnemen…. en waarom hij dat dan niet doet?? Dat weet ik niet!  Misschien…………….

  • Misschien gebruikt Hij het zodat ik hierdoor leer om nog meer op God te vertrouwen…
  • misschien gebruikt Hij het wel om mij geduldiger te maken voor mijzelf en voor de ander… ik ben namelijk met mij zelf heus niet zo geduldig hoor…
  • misschien gebruikt Hij het zodat ik juist in mijn zwakheid heel dicht bij God blijf.. (haha dit weet ik wel zeker dat is geen misschien)…
  • Misschien gebruikt Hij het om juist door mijn Kwetsbaarheid Zijn kracht te laten zien…
  • Misschien gebruikt Hij het wel om mij en anderen te leren dat Hij alles in Zijn hand heeft en dat Hij vroeg of laat alles GOED zal maken…

Misschien kun je hier wel helemaal niet in meegaan, maar het geeft mij kracht en houvast om door te gaan… in het zeker weten dat Hij mijn leven in Zijn hand heeft, wat er dan ook maar gebeurt in mijn leven…

En weet je, als ik alles aan Hem geef al mijn boosheid, verdriet, onrecht, verkeerde keuzes, mijn vragen en mijn waarom’s…en ik vraag Hem om vergeving dan zal;

De HEER zal je voortdurend leiden, 
hij zal je verkwikken in dorre streken, 
hij maakt je botten sterk en krachtig. 
Je zult zijn als een goed bevloeide tuin, 
als een bron waarvan het water nooit opdroogt.

Jesaja 58:11

Dit nummer hebben we die avond gezongen en zegt eigenlijk alles………

It Is Well With My Soul…. en bij jou??

Bemoediging


Vandaag las ik een stukje in ons dagboekje wat ik graag met jullie wil delen..

Het is zo ongelofelijk hoe God werkt en hoe Hij ons steeds bemoedigt door Zijn woord en Zijn muziek..

Hij is bij ons en Leid ons..

Ik heb je de weg van de wijsheid gewezen, op rechte paden heb Ik je gevoerd. Spreuken 4:11

Ik weet hoe verward je je soms voelt, en hoe je ernaar verlangt de weg vooruit te vinden. Je hebt veel verschillende dingen geprobeerd; je bent bij tijden vol hoop geweest. Maar je werd keer op keer teleurgesteld. Weet dat Ik je helemaal begrijp en zie hoe moeizaam je reis tot nu toe is geweest. En Ik verzeker je dat Ik elk stukje hiervan ten goede kan keren.

Dit is de weg van de wijsheid: Mij Vertrouwen. Wat er ook gebeurt in je leven. Door te vertrouwen, volg je Mij langs de juiste weg. Je komt tijdens je reis vaak dingen tegen die willekeurig of verkeerd lijken. Toch ben ik in staat om al deze dingen een plaats te geven in Mijn alomvattende plan voor het goede.

Mijn Meesterplan.

Laat je dus niet misleiden door de situatie waar jij je nu in bevindt. Je ziet slechts een heel klein stukje van een grote puzzel. Vanuit jouw beperkte perspectief kan je reis verwarrend zijn en raadselachtige wendingen nemen. Maar bezien vanuit mijn onbegrensde perspectief op het grote geheel,

Voer Ik je zeker op rechte paden!

Wat is dit mooi om te weten… soms kan ons leven zo op de kop staan en je afvragen waarom Heer… Waarom gebeurt dit of is dat gebeurt…. sommige situaties zijn zo heftig en dan heb je tijd nodig om het een plekje te kunnen geven… wat is het dan fijn om te weten dat Hij alle dingen… ja echt ALLE DINGEN ten goede kan keren… vroeg of laat, en ja soms loopt iets niet goed af, maar dan mogen wij weten dat Hij recht zal spreken, en uiteindelijk wij bij de eindstreep mogen zien dat alles een plek heeft gekregen en Hij alles ten goede heeft laten keren… en mogen en kunnen wij zeggen HET IS GOED!

Hij zal ook al onze tranen van onze ogen wissen, dat heeft Hij ons beloofd, al onze tranen vangt Hij op en bewaart ze en wij zullen het meervoudige terug krijgen in Zegeningen… wat zal dat een Heerlijke tijd zijn… en weet je laat mijn tranen dan maar watervallen worden… straks mag ik dansen van vreugde.. VOOR ALTIJD!!!!

Psalm 56:9

U heeft gezien hoe ik heb rondgezworven.
U bewaart al mijn tranen in een kruik.
Hun aantal heeft U opgeschreven in uw boek.
Als ik U om hulp roep, slaan mijn vijanden op de vlucht.
Want ik weet zeker dat U voor mij zorgt.
Ik vertrouw op U en ik prijs uw woord.
Ik vertrouw op U, Heer, en ik prijs uw woord.
Omdat ik op U vertrouw, hoef ik voor niemand bang te zijn.
Wat zou een mens mij kunnen doen?

Is het hier dan makkelijk… NEE niet altijd.. maar als je weet dat God een ongelofelijk prachtig machtig plan heeft klaar liggen voor je, dan kun je het hier op deze aarde dragen, dan is het niet te zwaar en strijd je met vreugde! En wat ik dan zo mooi vind is dat Zijn Grootheid door jou zwakte heen zichtbaar wordt… dat is mijn verlangen… dat de mensen mogen zien, dat in mijn zwakte Hij aanwezig is… en dat Hij mij kracht geeft, troost geeft, en mij ook de vreugde geeft van de overwinning…

Sorry dat ik dan af en toe ontzettend pruttel…. maar mijn Heer kan dat hebben gelukkig…. want Hij houdt zoveel van ons, en dan komt Hij weer met zijn woorden om ons te bemoedigen en aan te sporen dat het goed komt!  En dat wij niet bang hoeven te zijn omdat ons leven in Zijn hand ligt… het enige wat wij moeten doen is Hem daarin vertrouwen!

En dat doe en durf ik…. JIJ OOK????

 

 

MAAR IK DURF SIMPELWEG NIET MEER…..


 

Als je ene lelie of een roos van Christus bent, weet dan dat je wandel onder de doornen zal zijn

Verdrietig….. ja dat ben ik echt… verdrietig… net gehoord dat de hernia weer terug is… ja ik heb recht om verdrietig te zijn…. maar misschien is verdrietig wel niet het juiste woord maar moet ik teleurgesteld zeggen…. teleurgesteld in mijn lichaam….

En als ik zo bij mij zelf na ga en met mij zelf in gesprek ga denk ik bij mij zelf… ben ik echt wel teleurgesteld in mijn lichaam of ben ik teleurgesteld in iets anders… in iets ongrijpbaars… misschien wel in God…mmmmm….misschien is het wel teleurgesteld in mij zelf dat ik niet voldoen kan aan de mensen die zoveel voor mij bidden……au dat doet pijn….weer die worsteling om altijd mensen maar tevreden te stellen… die Pleaser in mij draait soms overuren… brrr

En zo mijmer ik verder…. en merk ik kom er niet uit… er borrelt zoveel pijn naar boven… alle blauwe plekken krijgen weer een dreun….maar dat ik teleurgesteld ben is wel zeker…

Ja de hernia is weer terug….. pfff balen… zoveel voor gebeden, door anderen en door mijzelf… en de plaaggeest is weer terug… zijn die gebeden dan niet verhoord???  Nee dat klopt… er is (nog) geen genezing gekomen voor de hernia… de operatie was goed gelukt maar door mijn andere aandoeningen is de hernia weer terug gekomen.. en toch… er is Vrede en Rust…. zo raar

Echt er is Vrede en Rust… ik kan het niet uitleggen en ik kan het niet verklaren…. ik ben dus ook absoluut NIET teleurgesteld in God… God mijn Vader, mijn Vriend…. ik ben zo blij dat ik Hem ken… en die mij die Vrede en Rust geeft ondanks de turbulentie waar wij ons in bevinden… Hij geeft dit ondertussen wel aan mij…

En ja dan kom ik bij de mensen die voor mij bidden… ongelofelijk wat ben ik daar dankbaar voor… dankbaar dat mensen mij elke keer weer voor de troon van mijn Vader brengen… en weet je al komt die volledige genezing dan niet… Hij geeft wel de Vrede en Rust die ik zo hard nodig heb… en dat is mij genoeg… die genade is mij genoeg…. aan die genade heb ik mij overgegeven en hunker ik niet zo zeer meer naar die genezing…

 

Natuurlijk wil ik graag helemaal beter worden, wil ik graag doen wat al die anderen kunnen, wil ik graag zonder die vreselijke pijnen leven, zonder al die pijnstillers die mij door de dag heen moeten slepen… maar de volledige genezing is er niet… dat is (nog) niet gebeurt… en het klinkt gek maar ik heb er Vrede mee, Vrede en Rust mee gekregen, het is niet meer mijn eerste streven….

Ik heb gemerkt dat mijn streven en verlangen, mijn Heer is geworden.. als ik het contact met Hem maar houd, als ik het lijntje met mijn Vader en Vriend maar open houd en ik dicht bij Hem mag leven…. en weet je dat probeer ik, en dat doen jullie door mij dagelijks in jullie gebeden bij Hem te brengen…. daarvoor mijn grote dank..

Berust ik dan in mijn lijden, ja ik berust er in… het is goed zo…. strek ik mij dan niet meer uit naar genezing… jawel hoor maar het is niet meer mijn prioriteit….   

Alleen wat mij zo veel verdriet doet, is dat ik weet dat er zoveel mensen voor mij bidden voor genezing.. en dat het maar op zich laat wachten… ik merk dat ik mij schuldig begin te voelen tegenover jullie bidders dat het maar niet gebeurt…elke keer die teleurstelling, ik neem aan ook voor jullie, dat het dan weer moeilijk gaat of zoals nu de hernia weer terug is gekomen…. natuurlijk weet ik wel dat ik er niks aan kan doen dat ik niet genees, dat het niet aan mijn geloof ligt… zoals ik zo vaak in het verleden heb gehoord….deze leugens vallen mij wel aan maar ik mag ze direct wegsturen in Zijn naam en dan komt die Vrede en Rust weer van Hem…en dan weet ik dat het God is die het kan en moet doen… maar toch het raakt mij……

En eigenlijk is het al zover dat ik geen gebed meer durf te vragen.. en al helemaal niet gebed die direct uitgesproken word… mensen die lijfelijk/persoonlijk met mij bidden… en vooral als ze dan direct bidden voor genezing… ik krijg de laatste tijd dan altijd het gevoel dat ik ergens aan moet voldoen… dat ik bv uit die rolstoel (waar ik de laatste tijd veel in zit/lig helaas) moet springen… dat ik moet gaan staan en juichen dat Hij mij genezen heeft…of tenminste iets doen.. als is het iets piepskleins… maar…  ik kan dat niet als er niks gebeurt… en dan moet ik ze weer teleurstellen…

Dit weerhoudt mij op dit moment ook om naar gebedsgenezingen te gaan… als je in een rolstoel zit ben je zo wie zo een potentieel slachtoffer, want wat is er mooier dan iemand op een gebedsgenezingsavond zien opstaan uit de rolstoel… het is gewoon waarheid dat iedereen dat een ontzettend groot wonder vind en dat is het ook… en als het ook echt gebeurt is het ook een GROOT WONDER…ik wil daar absoluut niet aankomen.. en ben ontzettend blij voor die persoon als het echt gebeurt en gelukkig geneest God nog steeds!!

MAAR IK DURF SIMPELWEG NIET MEER…..

Weet je ik weet het eigenlijks niet meer  zo goed… Hij heeft mij zoveel Vrede en Rust gegeven in mijn situatie, Hij zegent ons elke dag met goede dingen… Hij zorgt voor ons in ALLES, de kleine en grote dingen, elke dag staat er eten op tafel, elke dag kunnen we ons kleden, elke dag laat Hij ons genieten van de dingen om ons heen, een bloem die bloeit, de zon die schijnt, natuurlijk is ons leven hectisch qua ziekenhuis bezoeken ed. en ervaren wij ook veel pijn en ongemak, en klaag ik ook af en toe steen en been, (maar mijn Vader kan dat hebben hoor)… maar dat weegt niet op tegen de zegeningen die wij van Hem mogen ontvangen, Hij geeft ons Zijn kracht en Troost en bescherming elke dag is Hij om ons heen, boven, onder, voor en achter en in ons en bovenal Hij Zorgt voor ons… en dat zou ik voor geen goud willen missen…

Deze tekst kwam vandaag voorbij…. je wilt toch niets liever dan dit beseffen en van hieruit leven….

Mussen kosten bijna niets, je hebt er al twee voor een paar cent. Toch valt er dankzij de macht van God, jullie Vader, geen mus zomaar dood op de grond. God weet zelfs hoeveel haren je op je hoofd hebt. Je hoeft dus niet bang te zijn. Jullie zijn voor God veel belangrijker dan mussen. — Matteus 10:29-31

IK BEN ZO RIJK VOOR WIE OF WAT ZOUDEN WIJ DAN NOG BANG ZIJN???

Oké er liggen nog veel struikelblokken op onze weg, en of ze allemaal opgeruimd worden ik weet het niet, en ja het is zwaar.. dat wil ik niet ontkennen, maar het leven wisselt zich af… de ene dag is de andere niet… en ik zal vaak nog tranen laten… ik zal misschien af en toe bij de muren opvliegen…maar daarin is Hij… met Zijn Zegeningen… en door mijn tranen heen mag ik blijven zingen… en dan is het lied zo van toepassing als zegeningen komen door regendruppels…

Maar er rest mij nog wel een vraag…. mag ik hem stellen?    Ja ik durf het toch….

Durf je te leven
Durf je weer kwetsbaar te zijn
Durf je Me toe te laten
Om te genezen je pijn

Durf je te huilen
En daarna op te staan
Om samen met Mij
De wereld in te gaan

Durf je te kijken
Te houden van hen
Die je kwetsen en pijnigden
Zo vaak uit eigen onmacht en pijn

Durf je te zijn
Wie je eigenlijk bent
Durf je te houden
Durf je te laten zien
Durf je te zeggen
Dat je houdt
Van wie je ziet in de spiegel

Durf te geloven
Vertrouw op mij
Stap uit en breek de muren
Je bent geliefd door Mij
En Ik ga voor je uit.

Trudy Steegman

Zou u wel voor mij/ons willen blijven bidden… voor die Rust en Vrede….en misschien genezing??

Hallo ik ben een mens….ik ben niet een dossier!!!!!


Heb lang nagedacht of ik dit zou delen met jullie…

En toch doe ik het, het is best wel heftig daarom heb ik er zolang over nagedacht… maar het is te heftig om er niks mee te doen, en ja ik heb deze site om te delen wat ik mee maak… leuke dingen maar ook heftige nare dingen… dus….

Zoals jullie allemaal weten ben ik 18 April geopereerd aan mijn hernia, mijn vorige blog “Bestaan er nog Engelen??” aan gewijd over een belevenis tijdens de opname in het Isala Ziekenhuis in Zwolle… maar er was nog veel meer gebeurt wat ik eerst even moest laten dalen en herkauwen en nadenken wat ik hier mee zou doen…

De operatie was best wel heftig en het herstel ging niet zoals het moest… door de vele klachten die ik had bv niet kunnen plassen… en de pijn die bleef, duurde het herstel langer, dit had de chirurg al een een beetje verwacht, ook tijdens het gesprek voor de operatie had hij al aangegeven dat mijn herstel zeker langer zou duren… en omdat dit dus ook zo was stelde hij voor om mij naar Deventer terug te verwijzen, omdat dit mijn ziekenhuis is en daar mijn Hernia specialist ook zit die mij doorverwezen had naar Zwolle… want hij zei je kunt hier niet langer blijven, dit ziekenhuis is niet geschikt om te kunnen blijven voor langer herstel, en omdat jou herstel langer duurt gaan we een plekje aanvragen in Deventer…eigenlijk wilde ik dit helemaal niet, zag er ontzettend tegen op… ik werd hier zo goed behandeld ik wist niet wat ik daar zou treffen,  ik heb nog gevraagd of ik niet naar huis mocht maar dat kon en mocht niet… de dochter en mijn echtgenoot zaten daarbij toen de arts zei dat dat absoluut nog niet kon…ik was nog veel te ziek en had nog veel te veel pijn, dus ik moest eerst naar Deventer om meer aan te sterken en te herstellen…. Want zolang ik de morfinepomp nog had en de pijn niet onder controle was, en  ik nog niet goed kon plassen mocht en kon ik niet naar huis…

De chirurg melde mij aan voor Deventer en ik moest wachten tot er een plekje vrij kwam op de neurologie in Deventer.

Dit was allemaal maandag gebeurt… en woensdag om 11.00 kreeg ik een bericht van de verpleegkundige dat er plek was in Deventer en dat ik er middags om half twee werd verwacht….Dit ging mij al vrij snel, de ambulance werd geregeld want ik kon en mocht nog niet zolang zitten… en ik werd naar Deventer gebracht…

Had er best wel moeite mee want in Zwolle ging de verzorging en behandeling erg goed en was er aardig gewend en ik wist niet wat ik in Deventer aan zou treffen…dus de tranen branden in mijn keel… maar ik had geen keus en zei tegen mij zelf zo erg kan het toch niet zijn… Deventer staat zo goed aangeschreven dat zal wel los lopen…

Ik kwam aan in Deventer en ik werd naar een kamer gebracht met twee heren… het was een driespersoonskamer… de zuster ving mij op en vertelde mij dat het heel erg druk was en dat ze eigenlijk liever hadden gehad dat ik wat later was gekomen maar dat zij een bericht uit Zwolle kregen met de mededeling dat de patiënt om half twee zou arriveren… terwijl Zwolle tegen mij had gezegd dat Deventer had gebeld en hadden gezegd dat ze mij om half twee verwachten… ik dacht nou hier gaat geloof ik iets mis…communicatie???

Maar goed ik was allang blij dat ik in Deventer was gearriveerd want de ambulance rit was niet prettig… had enorme pijnen… omdat de brancard natuurlijk niet zo comfortabel ligt als een bed en omdat ik nog steeds hele erge pijnen had was dit nou niet zo bevorderlijk voor mijn rug…dus ik was blij dat ik weer in een bed lag… de verpleegkundige deed het opname gesprek en vertelde dat de volgende dag de arts pas kwam omdat het erg druk was omdat het morgen Koningsdag was… en ze geen tijd meer had om bij mij langs te komen maar zei ze de arts komt morgen, en ja je bent hier toch nog wel even dus dat is niet erg… Ik vond dit geen probleem want ik was daar toch nog wel even.. (dacht wij)

De avond begon en ik vond het wel twee vreemde snuiters waar mee ik op de kamer lag… ten eerste communiceerden ze niet met mij en ik vernam dat ze beide ook aardig in de war waren… maar ik dacht ze liggen ook niet voor niks in het ziekenhuis…

De volgende dag kwam de zaalarts bij mij langs… ik had wel gevraagd of mijn eigen arts ook langs kon komen die mijn hernia had behandeld voor de operatie, maar dat kon niet want de neuroloog die ik voor mijn dystonie en botox behandelingen had was mijn behandelend arts…dit vond ik wel vreemd want die had toch helemaal mijn hernia gebeuren niet mee gekregen….maar de zaalarts zei dat zij contact had gehad met mijn eigen neuroloog en dat zij overleg had gehad met haar en dat zij mijn arts zou blijven nu ik hier lag….ze zei dat ze dus overleg had gehad met haar en dat ze besloten hadden om mij van de morfine pomp te gaan halen en dan wat extra pijnmedicatie in de vorm van tabletten te geven en dan morgen naar huis….. dit kwam voor mij als een donderslag bij heldere hemel en snapte er de ballen niet van…. En zei ook tegen de arts… “maar ik heb vreselijke pijnen en ik lig hier nog geen 12 uren en nu kan ik ineens van de morfinepomp af? terwijl Zwolle aangaf dat het nog niet kon?”….toen gaf ze aan dat ze dacht dat de morfinepomp niet meer hielp en dat ik er dan beter af kon en dan over op medicatie en dan mocht ik in principe naar huis, want thuis kon je ook liggen met pijnmedicatie daarvoor hoefde je niet in het ziekenhuis te blijven… pijnbestrijding kan ook thuis…. Ja ik dacht daar heeft ze natuurlijk gelijk in… maar vond het maar een vreemde gang van zaken….

Ze zei dan doen we de morfinetabletten wat omhoog… en ik kreeg ook arcoxia en die schroeven we ook wat omhoog….en dan hoor ik morgen van u hoe het met de pijn is… en als de zorg thuis goed geregeld kan worden dan mag u morgen naar huis…maar er werd verder helemaal niet gevraagd naar hoe het plassen ging ed.… dus ik zei maar het plassen wil ook niet… toen zei ze OOooo…  dat komt wel goed….

Ze ging weg en de morfine pomp werd ontkoppeld… middags kwam de fysio en die ging met mij oefenen met lopen, nou lopen ging op zich wel redelijk maar ik had vreselijke pijnen en nu de morfinepomp gestopt was kon ik mij zelf geen shotjes meer geven dus gevolg nog meer pijn, hij zei je gaat morgen naar huis… dus hoop je niet weer te zien….en ik schrijf geen overdracht voor jou fysio thuis want ik zie je nu maar 1x en de fysio kent jou beter dan ik dus die redt zich er wel mee…. ooooo ik voelde mij zo niet begrepen en eigenlijk kreeg ik steeds meer het gevoel dat ze mij dus totaal niet serieus namen

De avond begon en ik bleef vreselijke pijnen houden…het werd steeds erger en ik gaf dat ook aan bij de verpleging…. Ja zeiden ze de pijnstillers moeten ook even hun werk gaan doen…. Maar ik had eigenlijk alleen nog maar voor de nacht de verhoging gehad van de medicatie… verder nog niet… dus ik miste mijn pomp enorm… en steeds moest ik maar aan Zwolle denken wat de chirurg daar had gezegd… je mag nog niet van de pomp af dus kan je niet naar huis… en moet je in Deventer verder herstellen…

De nacht viel in en ik moest naar de toilet… ik probeerde steeds maar af en toe wilde het nog net echt lukken… in Zwolle deden ze mij katheteriseren  en ook bladderden ze mij steeds, dat is na het plassen kijken of er nog wat urine achter was gebleven omdat ik ook niet goed uit plaste..dus ik ging naar toilet en ik had niet het grote licht aangedaan omdat ik bang was dat ik mijn medepatiënten wakker zou maken… ik ging zitten en ik ging direct weer staan en dacht wat voel ik toch… bleek de hele toilet besmeurd te zijn met ontlasting… iemand had met zijn ontlasting de hele toilet bril onder gesmeerd…. Vreselijk wat voelde ik mij vies…. Ik wilde eigenlijk direct onder de douche springen maar dat ging niet… ik heb aan de bel getrokken en een verpleegkundige kwam langs… en zag wat er aan de hand was, maar ze was ook direct weer weg en zei nog gauw tussen neus en lippen door “ik maak het straks wel schoon”… ik stond daar aan de grond genageld, ik begon mij met een washandje te wassen terwijl ik dat helemaal nog niet kon… ik kon nauwelijks staan…. laat staan mijzelf wassen en zo…. Maar goed zij was zo snel verdwenen en ik voelde mij zo ontzettend vies dat ik had geen andere keus om het zelf te doen…. ik kreeg vreselijke pijnen en strompelde weer naar mijn bed, toen ik weer schoon en wel in bedje lag kon ik natuurlijk nooit meer slapen… ook omdat ik veel lawaai hoorde op de gang, van wat later bleek demente bejaarden… op de neurologie in Deventer hebben ze aan het begin van de gang de geriatrie en aan het eind de neurologie en ik lag aan het begin en ik besefte dat ik dus op de geriatrie was beland… dit maakte mij danig in de war en vreselijke herinneringen van vroeger kwamen weer naar boven.. al de jaren in de psychiatrie met ernstig verwarde personen…dit resulteerde in herbelevingen en vreselijke verkrampingen en spasmen…. Hierdoor nog meer pijn… en helaas geen voldoende pijnstillers…

Ik kreeg het gevoel of was ik ergens beland waar ik absoluut NIET wilde zijn!!!

De volgende dag kwam de arts weer langs en vroeg hoe het ging… ik vertelde eerlijk dat ik vreselijke pijnen had en dat het gewoon niet ging… toen zei ze maar je moet de pijnstillers ook even de tijd geven, dat komt vast goed… ja gaat vanmiddag lekker naar huis en dan thuis opknappen…. Ik snapte er echt niks meer van en kreeg het gevoel of wilden ze mij zo snel mogelijk slijten want mij hoefden ze toch niet serieus te nemen want die pijn was geen echte pijn maar zat in mijn hoofd! Dus zo snel mogelijk naar huis, ik merkte dat ik niet veel te zeggen had… dus ik gaf het volgende probleem aan en zei hoe kom ik thuis…Ze zei dat gaat de transfer verpleegkundige regelen die ook de thuiszorg voor u regelt…. Ik zei prima en de arts gaf mij een hand en zei het gaat u goed… ik kon wel janken!

S”Middags kwam de transfer verpleegkundige en de thuiszorg was snel geregeld dus in principe stond er volgens de artsen niks meer in de weg om naar huis… ik gaf aan hoe ik dan naar huis moest, want ja ik kan nog steeds niet zitten dat hou ik vijf a tien minuten vol en dan moet ik weer liggen…. en ik mag van de chirurg in Zwolle ook niet zitten… dus in de taxi naar huis was geen optie volgens mij… omdat ik dan een uur in de taxi moest zitten…

De transferverpleegkundige gaf aan dat zij met de arts zou overleggen want de arts moest een verklaring schrijven zodat het vergoed word door de zorgverzekeraar…even later kwam de verpleegkundige weer terug en zei dat de arts aangaf dat ik wel kon zitten dus dat zij geen verklaring schreef…. Ik zei dan wil ik nu de arts zelf spreken… en de zaalarts kwam…na al deze toestanden was mijn gemoedsrust er niet beter op geworden en ook was ik ondertussen al aardig boos geworden… maar ook ontzettend verdrietig, weer liep ik tegen een muur van onbegrip op…

De discussie begon… zaalarts legde uit dat ik technisch gezien kon zitten en dat ze daarom geen verklaring kon schrijven om met liggend vervoer naar huis te kunnen, ze zei dan neemt u van te voren maar een pijnstiller in en als u thuis komt dan moet u maar heel rustig aan doen… ik was compleet verbouwereerd…. en zei ze ”als je met ontslag gaat vanaf dat moment ben je zelf verantwoordelijk hoe je naar huis gaat” dus ik zei tegen haar…

“Als je dus met ontslag gaat moet je zelf maar kijken hoe je thuis komt, dan trekken jullie je handen er vanaf.. dus red je maar Wel Thuis”

Ze gaf als antwoord dat ik daar gelijk in had…. Ik werd steeds bozer en verdrietiger en voelde mij totaal niet serieus genomen…Toen zei ik tegen haar… ik ben vanuit Zwolle hier gekomen met de ambulance omdat ik absoluut niet mocht zitten van de chirurg en nu beweert u een dag later nota bene dat ik gerust een uur in de rolstoel kan zitten naar huis…. Dit is toch bizar… en ik zei verder: “en wat ik nog meer niet snap is dat ik naar Deventer ben gebracht om te herstellen en dat ik na 1 dag al naar huis kan…. dan ben ik wel erg snel hersteld….dan had ik toch ook vanuit Zwolle naar huis gekund? Dan had de chirurg mij heus niet eerst naar Deventer gestuurd als hij wist dat ik een dag later naar huis kon…. Toen zei ze tegen mij dat zij met Zwolle had gebeld en dat Zwolle had gezegd dat ik toen wel naar huis mocht…Nou toen werd ik zo laaiend… ik werd zo boos… want ik wist wat de chirurg had gezegd en dat ik absoluut nog niet naar huis mocht… ik dacht nu gaan jullie het dat ook nog in mijn schoenen schuiven dat ik dit zelf had bedacht …..en dat de chirurg zeker had gezegd dat ik naar Deventer moest om te herstellen en hier zaten zelfs mijn echtgenoot en de oudste dochter bij….en naar mijn weten kan je in 1 dag niet herstellen, ja dan moet er een wonder zijn gebeurd…

Dus ik zei tegen haar: “waarom ben ik dan naar Deventer gebracht als Zwolle al wist dat ik een dag later naar huis ging…. Ja zei ze dat weet ik ook niet…. Ik was zo verbijsterd…ik snapte er echt niks meer van!

Helaas had ik nog een vraag aan haar: “moet ik ook weer terug komen voor controle bij de chirurg?… Het wonderlijke antwoord wat ze gaf: “Nee dat hoefde niet en ik had over twee weken toch een afspraak had bij mijn eigen neuroloog voor de botox injecties dus de neuroloog kon ook tussendoor wel eventjes snel naar mijn wond kon kijken”…. Ik was stomverbaasd en zei: “Ik denk niet dat ze dat doet want botox gaat aan de lopende band en dan doet ze die dingen niet tussendoor” Ik had namelijk in die jaren wel geleerd dat je voor alles in het ziekenhuis een aparte afspraak moet maken want dat levert meer geld op.. dus deze afspraak klopte voor geen kanten… nou daar gaf ze mij dus ook wel gelijk in en zei toen dat ik dan wel een afspraak zou krijgen bij de arts die mijn Hernia had behandeld in Deventer dus over 4 a 6 weken voor controle bij haar….. ik vond het heel jammer dat ik niet meer naar de chirurg hoefde.. maar goed ik dacht dan maar de arts in Deventer beter iets dan niets… maar ze sprak over mijn operatie of was het niks geweest en ik moest mij niet zo aanstellen… het stelde niets voor… terwijl de chirurg had gezegd dat het een hele zware operatie was geweest…

Ik werd steeds bozer en verdrietiger over de hele gang van zaken… en wilde maar 1 ding en dat was zo snel mogelijk daar weg…

De taxi kwam en ik kreeg van te voren 10 mg morfine en toen kon ik gaan…. Die hele morfine deed niks… want de hele ophoging van medicatie deed niks… ik had vreeslijke pijnen en die bleven…. Maar goed ik moest de taxi in en de rit was de vreselijkste rit die ik ook heb meegemaakt… de arme taxichauffeur deed erg zijn best om zoveel mogelijk de drempels te mijden maar ja dat lukte natuurlijk niet goed, dus ik kwam thuis en ging op mijn bed liggen in de woonkamer en kon helemaal niks meer…ik was totaal uitgeput en kon mij niet meer bewegen vanwege de helse pijnen…

De volgende dag las ik mijn dossier door met de overdrachten ed.… en daar zie ik ineens een brief van Zwolle van de chirurg waarin staat dat ik eind mei een afspraak heb met hem…nou nu brak spreekwoordelijk mijn klomp…echt nu snapte ik er helemaal niks meer van… maar ik was wel enorm blij want dit wilde ik graag….

Alleen mijn vermoeden werd nu wel heel erg bevestigd dat Deventer het advies van de chirurg volkomen heeft genegeerd en dat ze volgens mij helemaal niet het dossier hebben gelezen van Zwolle want zij zeiden dat ik niet meer terug hoefde te komen bij de chirurg. Ik was zo gedesillusioneerd van wat er gebeurt was in Deventer en snapte er tegelijk ook totaal niks van…ik heb ontzettend liggen huilen en voelde mij aan mijn lot overgelaten…. Niet serieus genomen. Wat had ik dit in mijn hele leven al vaak meegemaakt….

De volgende dag heb ik toch maar eens met Zwolle gebeld en Zwolle zei dat het onvoorstelbaar was wat er was gebeurd… Zwolle gaf mij ook gelijk in het feit dat als de chirurg vond dat ik 1 of 2 dagen later wel naar huis kon dan was ik vanuit Zwolle naar huis gegaan en niet eerst nog naar Deventer… dus zij vonden het ook heel erg vreemd allemaal…

Mijn conclusie is dat ik afgerekend ben op mijn dossier van vroeger en wat bekend is in Deventer over mij, en niet op de gegevens van Zwolle.. en dat ik totaal niet serieus ben genomen en aan mijn lot ben overgelaten…. Er zijn grove fouten gemaakt en ik lig met de gevolgen…. Ik wil ook niks meer met Deventer te maken hebben en stop ook per direct met de behandelingen bij de neuroloog in Deventer voor mijn botox… ik heb mij nu aangemeld in Enschede bij polikliniek voor Bewegingsstoornissen die mij ook de botox gaan geven…helaas moet ik nog geduld hebben tot 28 Juni…  dan gaat de arts daar mij eerst opnieuw onderzoeken en dan krijg ik daar de botox… helaas merk ik nu dat ik dus al 2 weken over de tijd ben met mijn botox injecties, wat tot gevolg heeft dat mijn ogen steeds meer dicht gaan knijpen, het licht niet goed meer kan verdragen, wind word lastig dus mijn zonnebril wordt weer even mijn maatje….mijn mond verstijfd wat het praten lastiger maakt en dat mijn neusvleugels steeds heen en weer vliegen…. allemaal indirecte gevolgen van een mis behandeling in een Ziekenhuis wat totaal mij niet zag maar een dossier!

Mijn huisarts staat gelukkig achter mij en zegt ook: “Het ziekenhuis kan dan wel goed staan aangeschreven maar je hebt te doen met de poppetjes en dan is het maar net wie je treft!

Ik laat het hier niet bij zitten en ben mij nog aan het beraden welke stappen ik hierin kan gaan nemen…. maar een klacht kunnen ze tegemoet zien!

Ik hoef toch niet alles te pikken????

Bestaan er nog Engelen??


Bestaan er nog Engelen??

Soms denk je dat God ver weg is, vooral als je in een benarde situatie zit of verblijft en je denkt het komt nooit meer goed… en terwijl dat jij in paniek bent en de angst je overmeesterd is God bezig om zijn engelen te mobiliseren om jou te redden en te ondersteunen in je benarde situatie…

Ik weer thuis na 10 dagen ziekenhuis… ben inmiddels geopereerd aan mijn Hernia… het was nogal een forse hernia met een enorme zenuwbeklemming, en er was zelfs en stukje wervelschijf afgebroken wat dwars zat… dus de chirurg is flink bezig geweest… omdat ik tijdens de operatie geen lidocaïne mocht hebben had ik na die tijd heel veel napijn… de meeste mensen krijgen qua verdoving narcose en lidocaïne waardoor ze na de operatie nog ongeveer 24 uur verdoving hebben zodat de pijn te dragen is… ik mag helaas geen lidocaïne hebben omdat mijn bloeddruk dan wegvalt, dus had ik ontzettend veel napijn….

Helaas was de Dystonie na de operatie niet erg aardig voor mij, en doordat de Dystonie getriggerd werd door de pijn die ik had, begon al vrij gauw de verkrampingen en spasmen op te spelen… gevolg nog meer pijn en ik kwam in een vicieuze cirkel terecht… ja en hoe kom je hier weer uit!

De neurochirurg besloot om het pijnteam in te schakelen om het dragelijk voor mij te maken… het pijnteam kwam en ik kreeg een morfine (PCA) pomp en een hele zware pijnstiller voor de nacht… dit gaf gelukkig wel verbetering en was er blij mee.. alhoewel de pijn nog geregeld er door heen schoot waren dat gelukkig momenten, over het algemeen ging het met de pomp redelijk…

De narcose was best wel een dingetje…. dit was het enigste waar ik ontzettend tegenop zag.. de operatie op zich had ik alle vertrouwen in..had een erg bekwame chirurg dus dat zou wel goed komen…. maar met name hoe  ik uit de narcose zou komen bracht mij zorgen… werd ik labiel.. werd ik psychotisch… belande ik in een dellier …

Delier na een operatie

Dit was best wel heel spannend ook voor de artsen en verpleegkundigen… en natuurlijk ook voor mijzelf en mijn echtgenoot… maar ik wist dat God bij mij was en met mij mee ging, ook de operatiekamer in… en eigenlijk ging ik heel rustig onder narcose…. had met mijn moeder gesproken en zij zei… zing een lied… ga zingend de narcose in misschien wordt je dan wel wakker met hetzelfde lied.. en ik ging zingend onder zeil… met het lied “Groot is uw Trouw O Heer”

Na de operatie werd ik wakker op de uitslaapkamer en ik had het flink benauwd.. mijn hart had het flink moeilijk gehad en ik kreeg extra zuurstof…. de zusters waren ontzettend aardig en stelden mij gelijk gerust dat alles goed was gegaan en dat ze blij waren dat ik er weer was… af en toe zonk ik weer wat weg maar ik was ontzettend rustig… had wel heel veel pijn maar dat was logisch…

Maar ik was verbaasd dat ik mij zo rustig voelde en nadat mijn hart weer een beetje was bijgekomen mocht ik weer naar de zaal terug…. en steeds ervoer ik die enorme rust en vrede in mij… of was er helemaal niks gebeurd… ik voelde mij helemaal op mijn gemak en veilig…dit had ik nog niet eerder meegemaakt en ik werd zo blij… een enorme blijdschap kwam over mij..ondanks de pijn wilde ik wel zingen… ik wist dat er heel veel mensen voor mij hadden gebeden en nog deden en ik wist zeker dat God mij bewaarde.. Dat God voor mij zorgde dat ik niet in de war zou raken.. Hij gaf mij rust en vrede… wat was ik dankbaar… ontzettend dankbaar… en weer kwam ik tot de ontdekking dat gebed werkt!!!!

Helaas begonnen de verkrampingen en spasmen steeds meer op te spelen, dit was wel een vervelende bijwerking van de narcose… de medicatie werd meer opgeschroefd… en de dagen duurden lang omdat ik door de pijn niet goed kon slapen… ik kreeg gelukkig elke dag bezoek en dat was een welkome afleiding..

Een paar dagen later kreeg ik een enorme aanval van Dystonie, en ik lag uren verkrampt in bed… steeds ontzettende spasmen die elkaar vlug opvolgden….ooo wat deed dit zeer.. wat een ontzettend ondraaglijke pijn.. of was er iemand met een mes in mijn rug aan het steken…hierdoor kreeg mijn rug een ongelofelijke oplawimus…. en alle pijn van voor de operatie kwam in alle hevigheid terug… oo wat baalde ik.. de chirurg was hier al bang voor geweest maar zei dat hij dacht dat de hernia niet terug was gekomen, maar dat de boel geïrriteerd was en er nu door de Dystonieaanval een flinke zwelling en ontsteking was gekomen… en ik moest hier eigenlijk medicijnen voor slikken om zo snel mogelijk die zwelling en ontsteking kwijt te raken… dus ik kreeg een zusje van prednison.. Dexamethason.. hier was ik niet zo blij mee want ik was allergisch voor prednison… dit veroorzaakt bij mij een labiele reactie dus ik was bang dat ik ook door de Dexamethason een allergische reactie zou krijgen… en hier zat ik nou niet op te wachten… het ging juist zo goed… maar ik dacht.. God heeft mij ook bewaard voor nare gevolgen van de narcose dus dit zal ook wel los lopen..

Ik kreeg voor de nacht 4 mg Dexamethason en wonderwel sliep ik als een roosje…alleen de volgende dag werd ik wakker met een vreemd angstig gevoel.. ik stond op van bed en begon enorm te shaken op mijn benen… trillen als een espenblad.. en na een half uur trillen en niet kunnen lopen begon ik te huilen.. dit heeft al met al anderhalf uur geduurd en toen werd  ik rustig…. verder van de dag ging het wel aardig dus s’avonds kwam de arts langs om te overleggen… ik deed mijn verhaal en hij zei “ja het is een gok… gaan we ermee door, wat eigenlijk moet, of stoppen we maar dan duurt je herstel nog langer”… ik dacht er even over na en zei “ik heb niet zoveel keus dus laten we maar doorgaan”… en de arts besloot om dagelijks 3x 2 mg Dexamethason te geven en hopelijk had ik er niet teveel last van….. ik kreeg hem eerst weer voor de nacht dus ik dacht nou dan slaap ik in ieder geval lekker….

Maar helaas gebeurde het tegenovergestelde… ik kon niet slapen… ik deed geen oog dicht… en op een gegeven kreeg ik een ontzettend naar gevoel over mij heen… pfff wat was dat een rot gevoel… de paniekaanvallen begonnen te komen, en ik probeerde tijdens een paniekaanval goed mijn ademhaling onder controle te houden zoals ik vroeger wel had geleerd…. maar de angst werd af en toe zo groot dat mijn keel werd dichtgeknepen… na een aantal uren werd ik ontzettend moe van allen en ook heel erg labiel…  ik begon te huilen…. maar ik wilde mijn kamergenoten niet wakker maken dus probeerde letterlijk mijn tranen in te slikken… nou dat moet je dus nooit doen want je stikt letterlijk…. ik kreeg op een gegeven moment letterlijk geen lucht meer… en de hele nacht was ik bezig mij zelf bij elkaar te houden…. bij tijd en wijle riep ik God aan… maar het voelde net of was Hij heel ver weg… en de angst kreeg steeds meer plek in mij lichaam…

Inmiddels was het ochtend geworden en in een keer krijg ik een whatsapp bericht binnen… de dominee…. toevallig??? nee daar geloof ik niet in.. en wat schrijft de dominee op dat moment…

Hebreeen 13:5b “Want God heeft gezegd: “Ik zal je nooit in de steek laten. Ik zal je nooit verlaten.”

BAM….die komt binnen….. en ik brak nog meer in duizend stukjes… nog meer verdriet en angst kwamen eruit… God wist precies wat ik op dat moment nodig had… Hij zei letterlijk tegen mij.. weest niet bang.. Ik ben er wel, Ik hou je vast, Ik laat je niet in de steek… op dat moment hoorde ik een stem in mij die zei… “Vraag de dominee om voor je te bidden, nu op dit moment”... Ik besloot om naar die stem te luisteren, en deed wat die stem tegen mij zei, ik typte terug dat het op dit moment helemaal mis ging, en ook wat de oorzaak was en of hij voor mij wilde bidden en dat ik met hem mee bad, elk aan een kant van de telefoon… ik kreeg direct bericht terug met twee biddende handen

Ik wist op dat moment dat er voor mij werd gebeden…. hij schreef ook dat hij dit bericht direct zou delen met anderen zodat ik meegenomen kon worden in hun gebeden…. ondertussen stuurde God ook nog mijn favoriete verpleegkundige langs en die legde de armen om mij heen… zo mocht ik letterlijk Zijn aanwezigheid even voelen.. en wat had ik dat even nodig… langzaam aan hield het huilen op keerde de rust en vrede weer terug in mij.. en niet alleen het huilen hield op maar ook de angst ging weg… de vreemde gewaarwordingen gingen weg…. en wederom wist ik en ervoer ik hoe sterk gebed is…

Bidden helpt echt… 

God hoort en verhoort onze gebeden… ook al lijkt de hemel van koper.. en heb je het gevoel dat je niet door het plafond heen komt en dat God ver weg is en niet luistert!       Hij is er wel, en onderwijl dat jij denkt dat het helemaal mis is en nooit meer goed komt… is Hij bezig om zijn engelen te sturen…

Weet je niet dat ik mijn Vader maar te hulp hoef te roepen en dat hij mij dan onmiddellijk meer dan twaalf legioenen engelen ter beschikking zou stellen?                 Mattheüs 26:53

Wauw…. wat hebben wij een onvoorstelbare grote God… ik ben zo dankbaar dat Hij mij gespaard heeft en dat het ergste wat ik kon bedenken niet is gebeurt…..

 

 

 

 

 

 

 

Volhouden…..


17884634_787835241374413_5777749704107897541_n

Volhouden!

Vandaag las ik een stukje op de bijbel app wat mij aan het nadenken zette….

Johannes 12:1 tot 8

Een vrouw zalft Jezus’ voeten

1 Jezus kwam zes dagen vóór het Paasfeest naar Betanië, waar Lazarus woonde. Lazarus was de man die gestorven was en door Jezus weer levend gemaakt was. 2 Ze maakten een maaltijd voor Hem klaar. Marta bediende Hem. Lazarus zat samen met nog andere mensen met Hem aan tafel. 3 Maria nam een pond dure parfum, echte nardus-olie , en zalfde daarmee Jezus’ voeten. Daarna droogde ze zijn voeten af met haar haren. De heerlijke geur van de parfum was door het hele huis te ruiken. 4Maar één van de leerlingen werd boos. Dat was Judas Iskariot, die Hem later zou verraden. 5 Hij zei: “Waarom is deze dure parfum niet voor 300 zilverstukken verkocht? Dan hadden we dat geld aan de arme mensen kunnen geven!” 6 Hij zei dat niet omdat hij zo graag de arme mensen wilde helpen, maar omdat hij een dief was. Hij bewaarde het geld dat ze van de mensen kregen, maar nam daarvan voor zichzelf. 7 Jezus zei: “Laat haar met rust. Ze doet dit alvast voor mijn begrafenis. 8 Want arme mensen zullen er altijd wel bij jullie zijn, maar Ik zal niet altijd bij jullie zijn.”

Het stukje ging over een gedeelte waar Maria haar flesje Nardus Olie over Jezus zijn voeten druppelde en met haar haar Jezus zijn voeten ging wassen, dit was niet zomaar Olie maar hele dure Olie, Olie wat wel een jaarloon in onze tijd waard zou zijn… en jaarloon en het werd zomaar over Jezus zijn voeten gegoten… bijzonder om daar over na te denken, Jezus was voor Maria een heel belangrijk persoon, een persoon waarvan zij wist dat Hij niet lang meer bij haar zou zijn en zij wilde Hem daarmee aanbidden, voor Hem zorgen…

Ik voelde diep respect voor Maria en dacht bij mij zelf hoe staat het bij mij… geef ik Jezus alles wat Hem toekomt? Hij gaf zijn hele leven voor mij, Hij ging tot aan het kruis voor mij… en ik… ben ik bereid om mijn leven voor Hem te geven?

Nu hoeft het natuurlijk niet dure dingen te zijn, maar mijn tijd… is dat hem waard of zit ik liever op Facebook.te lezen hoe het iedereen vergaat en wat iedereen zoal doet… heb ik minstens 30 minuutjes van mijn tijd voor Hem over?

Ben ik bereid om te dienen, ben ik bereid om lief te hebben en dan niet alleen Jezus maar ook de mensen om mij heen, maar dichter bij huis… mijn partner…. mijn bonuskinderen… in hoever ben ik bereid om die te dienen, echt lief te hebben, alles te geven… wat in mijn vermogen ligt? Door mijn naaste lief te hebben heb ik ook Jezus lief… maar mag het mij wat kosten?

Lastig…. ik zei eigenlijk vanmorgen direct “Ja Heer het mag mij wat kosten”… ik wil heel graag tijd voor U nemen en voor mijn partner en voor mijn bonuskinderen… maar mijn dagelijkse zorgen, mijn omstandigheden… mijn pijn…nemen vaak alle tijd in beslag… en Heer mijn/onze omstandigheden zijn zwaar… en weer somde ik allerlei redenen op om te beredeneren waarom ik minder tijd had, waarom ik het lastig vind om Facebook uit te doen…het is toch mijn afleiding… maar ik werd stil en de tranen biggelden over mijn wangen… en riep uit “Sorry Heer… U heeft alles aan de kant gezet, Uw vriendschap met Uw vrienden, Uw leven op aarde,  U heeft het zwaarste lijden op U genomen… en het besef dat U dat voor mij heeft gedaan…wie ben ik om zo egoïstisch te reageren”… en toen ik dat zei tegen Hem daalde er een enorme rust in mij en ik zag een beeld voor mijn ogen…

Ik zag Hem zitten op de rand van mijn bed.. en Hij strekte zijn armen naar mij uit en zei “Als je nou alles eens aan Mij gaf, je tijd, je partner, je bonuskinderen, al je zorgen, en omstandigheden, ziekte en pijn… durf je Mij te vertrouwen dat Ik het beste met jullie voor heb… dat Ik voor jullie zorg?”

En weer huilde ik van ontroering, dat Hij zomaar tijd nam voor mij en op de rand van mijn bed zat… dezelfde Jezus die voor mij aan het kruis was gegaan, ging liefdevol tegenover mij zitten en vroeg mij dit… en ik stamelde voor mij uit en zei “Graag Heer want ik kan het zelf niet meer… ik weet niet meer hoe het moet, het groeit mij boven het hoofd… ik kan het niet zelf…er gebeuren zoveel heftige dingen in mijn leven…wat ik niet meer kan handelen”…

 

Hij keek mij aan met warme ogen en ik zag bewogenheid in Zijn gezicht, en ik zag dat Hij het meende, er daalde een enorme diepe rust en vrede in mij… ik was opeens niet meer bang voor de toekomst… niet meer bang wat er misschien allemaal nog op ons pad zou komen het was of smolt het weg als sneeuw voor de zon… ik weet dat mijn/onze toekomst zeker is .. mijn toekomst ligt in Zijn handen en waar is het veiliger dan bij Hem, Hij die overal de controle over heeft…en mij Kracht naar Kruis geeft… en ja ik weet het leven geeft mij misschien een enorme zware last te dragen maar ik mag weten waar ik heen mag gaan met die last….Hij houd mijn hand vast en loopt met mij mee… en de meeste tijd zal Hij mij dragen…

Nu denk je misschien waar is ze dan bang voor… waarom zal ze een zware weg tegemoet gaan…

Nu ik durfde er heel lang niet over te schrijven omdat alles erg onzeker is… maar langzaam wordt er meer duidelijk, nog steeds is er onzekerheid en kan het nog heel lang duren voordat wij zekerheid hebben… maar de situatie is nu zo dat ik het niet meer voor mij zelf wil en kan houden… ik omzeilde het zoveel mogelijk in mijn vorige blogs nog maar het is voor mij nu tijd om er over te praten en te delen… en misschien dat jullie er voor willen en kunnen bidden…

Ik plaats dit ook met toestemming van mijn echtgenoot, hij weet er van en heeft mij ook nadrukkelijk gezegd dat ik erover moest gaan bloggen om het kwijt te kunnen en van mij af te kunnen schrijven…

Mijn man heeft vorig jaar november een MRI gehad van zijn hoofd omdat hij vreselijke hoofdpijn aanvallen had met Aura, na de MRI kregen we de uitslag die ons leven even stil zette…

In zijn hersenen was een witte stofafwijking gevonden, die al in fase 3 zit, de neuroloog vertelde dat zijn hersenen er uit zagen als van een 80 jarige, en dat hij waarschijnlijk al meerder Tia’s had gehad, (gelukkig heeft hij ze midden in het hoofd waardoor wij in die zin niks hebben gemerkt qua uitval), en dat zijn aders dicht slibben, maar het verklaarde wel een hele hoop en ook het verklaarde het de druk in zijn hoofd en de hoofdpijnen met aura, hij kreeg bloedverdunners en er werden meerder onderzoeken uitgeschreven, hij kreeg een verwijzing naar de vasculaire polikliniek waar hij een erg aardige internist kreeg, het vreemde is dat ze niet goed weten waar het weg komt, geen verhoogd cholesterol, geen hoge bloeddruk, geen roker..bloeduitslagen die er goed uitzagen..op een enkel dingetje na…maar alles werd uit de kast getrokken om een lichamelijke oorzaak te kunnen vinden.. ook was men bang dat de andere bloedvaten ook aangetast waren.. dus ook een scan van het hart…

Na de onderzoeken was de conclusie dat de andere bloedvaten niet aangetast waren, in ieder geval niet rond het hart en dat het dus alleen de hersenen betreft, Gelukkig…..maar ik had liever een ander bericht gehad, want aan de hersenen is weinig te doen, ons werd ook verteld dat zijn kleine bloedvaten in de hersenen al helemaal niks meer doen, die zijn stram en stijf en dicht geslibd.

Wij kregen een gesprek met de internist en die zei “Wij kunnen nu niet zoveel meer voor u doen en moeten afwachten hoe het zich verder ontwikkeld en wij willen u over drie maanden weer zien”… maar wij vertelden dat ons toch wel rare dingen opvielen.

Zijn vergeetachtigheid werd toch wel erger, niet op woorden kunnen komen, het wel in de gedachten hebben maar er simpelweg niet op kunnen komen, ook verkeerde woorden gebruiken, bv hij zegt dat de hond eruit moet.. maar mijn man zegt dan een heel ander woord bv het konijn moet eruit, ook het inzicht in het verkeer wordt lastiger, bv als er een andere auto aankomt, kan ik dan nog wel met de auto er voor langs wat menig keer net goed ging…..ook overal tegen aanlopen door de bocht te krap nemen en tegen de bank aan lopen, struikelen over zijn eigen benen… de spullen op gekke plaatsen weer terug vinden en dan absoluut niet meer weten dat hij ze daar heeft neergelegd…

Dit alles verontruste ons wel en de internist ook dus een afspraak met de neuroloog volgde, die zei “dan wil ik u toch doorverwijzen naar de geheugenpoli voor een neuropsychologisch onderzoek, met andere woorden wij willen u testen op vasculaire dementie”….

Pfff…. heftig….zachtjes uitgedrukt…er gaat de laatste tijd heel veel door ons heen… mijn man heeft sinds deze week de oproepen binnen en begin mei gaan de onderzoeken plaatsvinden…

Ons hele wereldje staat te schudden… ik merk aan mijzelf dat ik het niet begrijp, dat ik eigenlijk heel erg boos en tegelijk verdrietig ben.. op wie ik weet het niet… boos op de ziekte… boos op de omstandigheden… gewoon boos en verdrietig… maar er zit ook een stukje “er niet bij kunnen” bij…

Ik zei vanmorgen ook tegen de Heer… Ik ben bang Heer… ik weet niet wat de toekomst brengt maar rooskleurig is het niet… en ik snap het niet Heer.. ik wil en kan het eigenlijk niet geloven…. U heeft ons net bij elkaar gebracht… waarom moet ons dit overkomen… U heeft ons toch niet bij elkaar gebracht om zo gauw alweer uit elkaar te worden gehaald…U kunt toch de situatie veranderen, U bent machtiger, machtiger dan deze ziekte…

Het maakt mij enorm verdrietig en ik merk dat ik het af en toe niet kan handelen.. ook dat ik het heel erg moeilijk vind om hem te blijven begrijpen, en het geduld op te brengen…vooral als hij het niet meer weet, als hij het niet meer kan vinden… ik merk dat er heel veel verantwoording ook op mij af komt… en dan bekruipt mij de angst… kan ik dat aan.. ben ik alweer zo sterk?

En dan merk ik dat Hij mij Kracht en troost geeft… maar bovenal dat ik nog meer liefde krijg voor mijn man… dat ik nog meer van hem ga houden..ondanks zijn ongemakken, ondanks dat hij mij heel vaak niet meer begrijpt als ik hem wat vraag… dat ik het vaak een paar keer achter elkaar moet vragen voordat het daalt…

En dan ben ik dankbaar dat God mij heeft gezegend met een geestelijk vermogen wat weer helemaal oké is…en dan wordt ik mij nog meer bewust en dankbaar dat Hij mij 5 jaar geleden heeft genezen en bevrijd van mijn psychische gesteldheid, dat Hij dat helemaal heeft hersteld…. ik ben nu 5 jaar van de medicijnen af en heb nog geen enkele terugval gehad… en als ik de artsen destijds moest geloven dan had ik na 3 maanden weer een enorme terugval gehad en kon ik absoluut niet zonder de medicatie met mijn psychische diagnoses…oké ik heb mijn lichamelijk beperkingen maar ik ben dankbaar en blij dat ik geestelijk en psychisch weer helemaal oké ben dat heb ik liever dan dat mijn lichamelijke situatie goed zou zijn en ik geestelijk een wrak zou zijn….

 

Zo kan ik nu wel meer een steun zijn voor mijn man, mijn liefhebbende echtgenoot… altijd schreef ik dat ik op hem bouwde, dat hij mijn helpende hand was.. enz.. maar langzaamaan draaien de rollen om… moeilijk, lastig en heftig maar God geeft mij wel het vermogen om het te kunnen en daar ben ik dankbaar voor…

En gelukkig mag ik weten dat Hij mee gaat en bij elke situatie is… elke heftige onbegrijpelijke situatie, er zullen vast nog heel veel tranen vloeien, en dat mag… wij mogen het verdriet ook toelaten anders hou je het niet vol…. en deze situatie zal ook heel wat geduld van mij vergen… ik weet dat ik voor mij zelf best af en toe ongeduldig ben, vooral wat mij zelf betreft…ik moet alles eigenlijk direct kunnen, en sommige dingen moeten ook direct klaar..maar ik merk dat ik voor mijn man meer geduld kan opbrengen en ik bid God dagelijks dat Hij mij dit ook wil geven..

  • Liefde
  • Geduld
  • Begrip

Wij weten nog niet 100% zeker of het deze rotziekte is.. dat zullen de onderzoeken uitwijzen maar de symptomen zijn er wel en daar moeten wij mee dealen…ik maar ook hij..voor mijn man is het ook een heftige situatie, hij beseft alles nog ten volle en heeft ook wel door wat hem misschien mogelijk te wachten staat en dat is wel de heftigste fase waar wij nu in zitten…  gelukkig kunnen we er samen over praten en relativeren en er samen mee naar onze Vader gaan.. Hij is degene aan wie wij ons vast mogen klampen…

Als ik dan terug kom op het eerste stukje van mijn blog dan kan ik zeggen dat ik bereid ben om te dienen en dat ik mag liefhebben degenen die God mij heeft toevertrouwd en dat ik bereid ben om tot het uiterste te gaan…dat ik ook voor hem zal zorgen, totdat het niet meer gaat of dat de dood ons scheid…ik heb 2,5 jaar mijn trouwbelofte uitgesproken en daar sta ik nog steeds achter hoe heftig het ook zal worden….

Lieve schat ik hou van jou…. Forever Yours….

 

 

 

 

 

Verwonderd….


 

Alweer 2 weken op ons nieuwe plekje, wat een rust en wat een verademing…. onvoorstelbaar wat ruimte met je doet.

Een voorbeeldje: In ons oude huis stond mijn bed in de woonkamer maar die was zo smal dat er aan het voeteneind een kast stond waar de tv op stond en het hoofdeind stond tegen een muur, veel ruimte was er niet en uitzicht was op een blok garages…. en ik merk nu dat het mij meer gedaan heeft dan ik dacht, vooral nu ik in onze nieuwe woning ongelofelijk veel ruimte heb…. ik kan weer bewegen, ik kan weer ademhalen… RUIMTE…. onvoorstelbaar wat dat mentaal met je doet…. letterlijk en figuurlijk kan ik weer ademhalen…. en mijn uitzicht is op een prachtige kloostertuin…

Hihi ik zeg kloostertuin omdat wij in een voormalig klooster zijn komen wonen, hier zijn nu appartementen in gemaakt… maar de tuin is er nog wel en ik heb het uitzicht op de tuin… met veel groen, bankjes…. in 1 woord ik GENIET….

In mijn vorige blok verlangde ik naar rust, naar een plekje waar ik mij kon settelen, echt..ik heb het gevoel dat ik mij hier wel kan settelen en ik hoop en bid dat het dit keer mij ook is gegund….

Nu wij hier wonen start langzaam alles weer op, tijdens de verhuizing gingen alle ziekenhuis bezoeken en zo gewoon door… dit maakte wel dat de verhuizing ons zwaar viel, maar we hebben het gered… en nu langzaamaan krijgt alles zijn plekje in huis maar ook in ons lichamelijk welzijn…

God heeft ons gedragen, ik had gedacht dat ik echt helemaal uitgeput zou zijn na de verhuizing maar wonderwel voel ik mij heerlijk, ik heb wat meer energie en het lopen gaat ook ietsje beter… dit had ik niet verwacht… tijdens de verhuizing zat ik er af en toe echt doorheen, maar nu we verhuisd zijn is de rust gekomen en heb ik ook alle rust om gewoon rustig alles uit te pakken, vroeger was ik wel een persoontje met weinig geduld en moest alles direct klaar… en ging ik ook door totdat het klaar was, nu niet,  ik kan makkelijk een doos uitpakken en dan een paar uur mij weer rustig neer geven, ik dacht na hoe dit nu toch zou kunnen… maar ik denk dat dit komt omdat ik nu bijna drie kwart jaar B12 injecties krijg 2x in de week… en dat ik daar nu de vruchten van pluk… wat is dat vreselijk B12 tekort… dit wens je niemand toe… ik zat in het grijze gebied maar de internist heeft toch besloten om mij injecties te geven om te kijken of het wat zou doen… nou en of het wat doet..

  • niet meer misselijk na de maaltijd
  • meer voedingsmiddelen kunnen verdragen
  • meer energie
  • chronische netelroos is verbeterd
  • ik loop rechter op omdat mijn rug sterker wordt

Ik injecteer nu bijna een drie kwart jaar en langzaam aan verbeteren er dingen, in het begin heb ik erg veel last van begin verergering gehad..

Als het lichaam aanvulling krijgt door middel van injecties kan het herstel beginnen alleen heeft het heel veel tijd nodig om te herstellen en ik merk dat ik nu na drie kwart jaar enig verbetering merk…wat ben ik hier blij om… het heeft mij heel wat bloed zweet en tranen gekost om die injecties eindelijk te krijgen… maar mijn inspanningen worden nu beloond…

Stichting B12 tekort

Helaas heeft de injectie in mijn Hernia mijn diabetes weer enorm in de war geschopt… mijn diabetes was zo prachtig een gemiddelde van 40 hba1c en na de injectie moest ik weer na 4 weken ongeveer naar de diabetesverpleegkundige en van te voren moet je altijd bloedprikken en ik schrok mij een hoedje mijn hba1c was van 40 naar 69 gegaan… zo hoog had ik hem mijn hele leven nog niet gehad… ik raakte er gewoon van in paniek en zag direct het hele scenario van in het verleden verkeerd behandelde diabetes voor mijn ogen voorbij gaan… maar ja er moest wel wat gebeuren ik kon het niet onbehandeld laten en moest andere medicijnen er bij nemen, dus een nieuw middel wordt ingeschakeld Januvia… en nu 6 weken later is mijn gemiddelde ietsje gezakt naar 62 maar nog lang niet goed… ik merk het ook, zweet aanvallen, niet lekker zijn door de hoge suikers… gelukkig heb je gauwer last van hypo’s lage suiker dan van hoge suikers alleen is hoge suikers veel slechter voor je lichaam… ik baalde enorm… de diabetesverpleegkundige gaf aan dat ze hoopte dat het door de injectie kwam, want dan zou het op den duur weer beter worden…hier houd ik mij dan maar aan vast…

Maar wat zijn corticosteroïden dan rot spul… en helaas heeft het nog niet eens wat gedaan met mijn hernia, dus moet ik toch nog geopereerd worden… ik had alleen maar nare bijwerkingen… ik was een vreselijk emobommetje.. mijn diabetes kreeg een klap….. het was ook niet gegaan zoals de bedoeling was…

Eigenlijk zou ik eerst lidocaïne verdoving krijgen en dan de ontstekingsremmer erbij, maar de lidocaïne konden ze niet geven omdat ik daar een allergische reactie op heb gehad durfden ze dat niet aan want ze konden niet riskeren dat ik weg zou vallen omdat ze mij wel nodig hadden tijdens de injectie omdat ik aanmoest geven wat ik voelde, zodat ze wisten waar ze zaten… dit was eigenlijk al een kink in de kabel en ging alles al anders dan anders, en helaas hebben ze omdat er geen verdoving was gebruikt en ze dus niet goed konden merken aan mij waar ze zaten hebben ze per ongeluk het hersenvlies geraakt waardoor ik iets hersenvocht had verloren, dit heb ik gemerkt doordat ik ontzettende kramp in mijn nek kreeg en koorts aanvallen kreeg, gelukkig heeft het lichaam zichzelf weer hersteld…maar moest wel met spoed naar het ziekenhuis om hersenvliesontsteking uit te sluiten… daar gaf de neuroloog aan dat dit gelukkig niet het geval was maar dat ik wel een allergische reactie had op de corticosteroïden (prednison) injectie, ik dacht oo help waarom doet mijn lichaam toch zo raar…

Nu een aantal weken verder moest ik weer naar het ziekenhuis, ditmaal naar de neurochirurg die mij gaat opereren aan de hernia…. Hernia operatie via Microtube techniek  maar na een gesprek van een 20 minuten was de conclusie dat hij mij niet zomaar wilde en kon opereren… pfff nog meer obstakels op de weg… met name om mijn Dystonie maar ook omdat mijn lichaam extreem op medicatie ed. reageert… dus stelde hij voor om eerst allergie testen te doen om uit te zoeken waar mijn lichaam op reageert en waar niet op, een afspraak met de dermatoloog werd geregeld en tijdens het consult met haar zei ze dat ze net zolang ging zoeken totdat ze een bevredigende uitslag had, desnoods naar Utrecht voor een provocatie test… nou daar zit ik natuurlijk niet op te wachten.. maar ben wel blij dat het goed wordt uitgezocht en dat ik serieus genomen word…. in middels is de allergie test druk aan de gang en krijg ik morgen de uitslag…

Tijdens het gesprek met de neurochirurg gaf de arts aan dat mijn Dystonie ook nog wel een ding was… mijn verkrampingen in mijn lichaam houd ook de hernia in stand en kan een behoorlijk herstel na de operatie in de weg zitten… maar ik had niet veel keus zei hij, of ik bleef (waarschijnlijk) mijn hele leven op bed liggen, want zitten kan ik niet omdat het een forse hernia is net boven mijn stuitje… of de operatie en voor 80% hopelijk de hernia verwijderen met koffiedik kijken qua herstel… het is een gok en kiezen tussen twee kwaden…. eigenlijk weinig keus dus… en heb besloten om dan toch maar de gok te wagen en mij te laten opereren…

Maar de Dystonie is niet alleen het probleem ook de narcose zal een enorme trigger zijn voor mij en dan vooral mentaal… van de injectie had ik mentaal al erg veel last laat staan een narcose… een en al spierverslapper, voor mijn lichaam een heerlijke drug…mijn spieren zullen helemaal verslapt zijn maar na de narcose zullen mijn spieren enorm verkrampen.. maar ook zal het mijn geestelijk welzijn totaal ontwrichten… hier zie ik nog het meest tegenop… ik denk omdat het ook heel veel herinneringen oproept… nare herinneringen… maar ja ik kan het niet ontlopen en zal er doorheen moeten….

Gelukkig heb ik een hele lieve man die naast mij zal staan en mij daarin ontzettend begrijpt…. #zegeningen….

Dit hele gebeuren zal op zijn minst 12 weken duren, de neurochirurg heeft gezegd dat ik op zijn minst 12 weken uit de running zal zijn… iets waar ik tegenop zie als een berg…12 weken hier op bed…. 12 weken tussen vier muren… pffff… voor mij, een gezelschap mens is dat een ware straf…

Hoe kan ik mij hier dan op voorbereiden, om mij zelf een positieve boost te geven zodat het te handelen is en ik niet een en al stress krijg van te voren… pfff lastig…. maar gelukkig ben ik een positief ingesteld persoon en denk ik altijd dat het glas halfvol is…dit heb ik gelukkig wel geleerd na wat ik allemaal heb meegemaakt…het kan altijd erger, dan denk ik dat er zeer zeker mensen zijn die het nog zwaarder hebben, mensen die nog zieker zijn….

maar nog een mooier is het gegeven dat ik een bron heb waar ik altijd naar terug keer, een bron die niet uitgeput raakt, een bron waar ik altijd uit mag putten.. deze bron is mijn levensbron, het geeft mij leven en levensvreugde… maar ook zorgt het er voor dat ik het volhoud met wat ik mee maak… het geeft mij kracht, kracht om door te gaan….

 

Ken jij ook die bron…..

Ontheemd gevoel….


Wat kan je dan naar een rustpunt verlangen…. nu wij midden in een verhuizing zitten des te meer… een rustpunt, een veilige basis, een plekje waar je even helemaal kunt uitblazen, op adem komen van alle hectiek…

71icpclvh1l-_sx355_

Maar daar moet ik nog even op wachten…. of toch niet, kun je tussendoor ook die rust pakken, een plekje zoeken waar je uit kan blazen en op adem kunt komen en opnieuw even opladen??… echt je kunt het zo nodig hebben… en dan moet je er gewoon naar op zoek gaan, en dan ga je het vinden… al is het maar simpel even niks doen… met de ogen dicht naar de muziek luisteren…. ik probeer het, maar lastig blijft het wel… ook omdat ik merk dat deze keer de verhuizing mij meer doet dan al die andere keren, meestal sleepte ik mij er wel doorheen, blik op oneindig en gaan… maar dit keer ben ik onrustig, dit keer ben ik veel emotioneler, dit keer triggert het mij op bepaalde momenten enorm…

En dan ga je bij jezelf na hoe kan dit? waarom doet het mij dit keer zoveel?

En dan kom je tijdens een van die rustmomenten erachter waarom het je zoveel doet. Natuurlijk doet het ook veel omdat je moe bent en ik al zo weinig energie heb… maar ik kwam er ook achter dat er een andere onderliggende oorzaak is….

Ik heb even na geteld maar dit is de 27 e keer in mijn hele leven dat ik opnieuw moet verhuizen, Jaaaa de 27e, keer ik schrok er zelf van…..opnieuw verkassen, weer wennen aan een nieuwe omgeving, nieuwe mensen enz enz…. en dit triggert mij enorm…. en als ik er nou steeds zelf voor gekozen had, dan was het nog anders geweest maar het is vaak door toedoen van anderen geweest of om mijn gezondheid de laatste tijd…

Mijn hele leven speelt er al een gevoel in mij dat ik nergens thuis hoor, dat ik nergens bij hoor, dit heeft ook te maken met dat ik in een strenge geloofsgemeenschap ben groot gebracht en waar wij volgens bepaalde regels leefden en ik er anders uitzag dan mijn leeftijdsgenootjes, waardoor ik van kleins af aan al een gevoel had dat ik anders was dan andere kinderen, en omdat ook ik veel gepest werd op school door dat ik anders was, werd het gevoel alleen maar bevestigd, en als kind wil je toch ergens bij horen, wil je graag hetzelfde zijn en doen als je leeftijdsgenootjes…….

Doordat ik dit ontheemde gevoel als kind al had, en ik mij nergens thuis voelde, en nergens bij hoorde voelde ik ook nergens veilig… ik had altijd het gevoel dat iedereen mij na zat te kijken, omdat ik er anders uitzag, omdat ik anders leefde… en dat heb ik ontzettend lang gehad niet alleen tijdens mijn kind zijn maar eigenlijk mijn hele leven…het blijft altijd bij je…

e0595de6897d971ecdf9ccb81df3efaa

Toen ik 22 jaar oud was trouwde ik met een man die een “lastig probleem” had en dat was omgaan met geld, waardoor hij vaak en veel schulden maakte, daardoor werd het hem vaak te heet onder de voeten en sloeg hij op de vlucht, door naar een andere plaats of gemeente te verhuizen, waardoor ze hem, zo hoopte hij, niet meer konden vinden.

Ja en ik… ik hobbelde met hem mee, ik was zwaar verdoofd door de medicatie waardoor ik niet eens doorhad wat er gebeurde, en hij had altijd wel een prachtig verhaal naar mij toe en naar de andere mensen om ons heen, waarom wij weer moesten verhuizen, hij kon namelijk goed vertellen en had een rijke fantasie…en ik was zo verdoofd dat ik niet de puf had om door te vragen en hem geloofde op zijn woord…zo spiegelde hij iedereen vaak een heel ander verhaal voor dan dat er in werkelijkheid aan de hand was, maar door deze vorm van leven van hem, gebeurde het dat wij soms wel binnen een half jaar alweer in een andere plaats woonden of in een ander huis…wat bij een enorme onrust te weeg bracht elke keer weer…

Dit alles had natuurlijk wel zijn gevolgen en blijkbaar nog…. ik heb mij hierdoor nooit ergens kunnen hechten, ik heb mij nooit ergens kunnen settelen, mij nooit ergens veilig gevoeld en het gevoel gehad van hier hoor ik, dit is mijn plek… maar meer nog hierdoor heb ik ook nooit vriendinnen of contacten kunnen krijgen, want dan waren we alweer gevlogen…. door al deze omstandigheden heb ik mijn hele leven lang al een opgejaagd onbestemd gevoel gehad….en wat heb ik vaak naar stabiliteit verlangd, naar een plek waar die onrust weg zou gaan, waar ik mij veilig mocht voelen, waar ik mijn rustpunt mocht gaan vinden…

Op een gegeven moment greep God in en werd ik bevrijd van het leven waar ik in verkeerde en ben ik van hem gescheiden waardoor er een rustpunt kwam.  Dit alles is te lezen in: Mijn Getuigenis  Het was geen gemakkelijke ommekeer maar ben God nog steeds elke dag dankbaar dat Hij in heeft gegrepen, na drie jaar heb ik van God een fantastische lieve man gekregen maar mijn verleden heeft zijn sporen gezet, waar ik elke dag mee moet dealen, 20 jaar medicatie gebruik wat mijn lichaam kapot heeft gemaakt, maar ook de emotionele ballast……Maar ik heb God leren kennen als een Vader, als een liefhebbende Vader die van mij houdt, die om mij geeft en voor mij zorgt…. Hij laat dit in zoveel dingen, gebeurtenissen en situatie zien…

Toen wij van Friesland naar Twente verhuisden was ik er van overtuigd dat dit dan mijn plekje zou zijn en dat ik mij eindelijk kon settelen en een heel nieuw leven mocht gaan opbouwen met de man waar ik ontzettend veel van hou, een plek waar ik nooit meer weg hoefde, waar geen nare herinneringen waren van uit het verleden, echt een plek waar ik opnieuw kon beginnen en samen met mijn huidige man een toekomst mocht opbouwen, nieuwe herinneringen maken….maar wat komt het dan rauw op je dak als  je de mededeling krijgt dat je gezondheid achteruit gaat en menselijkerwijs gezien ook steeds verder achteruit zal gaan… en dan moet je keuzes maken…

Maar wat vallen die keuzes mij moeilijk… ontzettend moeilijk… en toch moet je ze maken

natuurlijk vertrouwen wij op onze Heer, hij kan mij nog verder genezen maar zolang dat nog niet gebeurt moet je reëel zijn en is wijsheid ook wat Hij ons dan geeft….

Mijn grond schud op dit moment onder mijn voeten… en ja als dan al deze moeilijke dingen gebeuren en al die nare herinneringen weer boven komen drijven van wat is geweest, ook al wil je het niet het gebeurt…. en je je weer opnieuw ontheemd voelt, wat is het dan fijn dat je mag weten dat er dan maar 1 Iemand is waar je naar toe kunt gaan, die er altijd is, die er ook altijd zal zijn… waar ik ben is Hij… Hij is dan je enige houvast….wat een RUST….

150449_488991991165294_120910116_n

Maar je hebt het gevoel dat je stuurloos bent, dat al je vastigheid weer wegvalt…. het gejaagde gevoel komt in alle hevigheid terug… en het voelt of ben je weer terug bij af… gelukkig is dat een gevoel, want tijdens dit hele gebeuren ervaar ik dat ik sterker ben dan ik dacht, dat ik verder ben dan mijn gevoel zegt, natuurlijk blijven de zenuwen gieren, blijven de bad memories… maar ik heb zo’n geweldige God die dit weet, die mij door en door kent en weet wat ik nodig heb… en ook voor mij zorgt daarin… Hij heeft mij een ontzettende lieve man gegeven, een man die mij begrijpt, echt begrijpt… hoe bijzonder dat ik hem terug heb gekregen, een sterke arm die mij vasthoud als mijn grond onder mijn voeten schud als een aardebeving…

8630fda71c16d7ea3dd5e53c6b016e1b

Maar dit is dus wel het onderliggende probleem wat mij ontzettend triggert, een ontheemd gevoel hebben, maar ook de angst speelt een rol, de angst van zou dit dan echt de laatste keer zijn? Wanneer houdt het op… wanneer mag ik echt gaan beginnen aan een nieuw leven, een nieuw leven in RUST….

Ik durf bijna niet eens te denken en te geloven dat dit mijn plekje wordt, dat ik hier mag gaan settelen, dat dit mijn veilige basis wordt, dat dit een rustpunt wordt….de angst dat over een half jaar, een jaar er weer wat gebeurt, zodat wij weer moeten verhuizen…. ik weet dat die angst niet reëel meer is, omdat dit huis gewoon alles in zich heeft voor een goede toekomst, maar gelukkig kan ik dan ook tegen mijzelf zeggen en mijzelf geruststellen, als de angst mij weer de keel dichtknijpt, of mijn hart door een opgejaagd gevoel mijn lijf weer bijna uitslaat, dat het logisch is dat ik mij zo voel en dit gebeurt, maar dat het goed komt…. en bovenal mag ik dan tegen mijzelf zeggen dat ik niet alleen ben en dat Hij zorgt ook in deze omstandigheden en dat ik iemand heb waar ik naar toe mag gaan en die ik mag aanroepen ook in mijn diepste benauwdheid… en omdat ik God niet lijfelijk kan voelen mag ik dan door mijn huidige man voelen zoals God het heeft bedoelt…

Helaas heeft mijn lichaam het door al deze “stress” ook zwaar en heb ik ontzettende pijnen……. dus na de verhuizing schrijf ik mijn lichaam ook een recept voor “Absolute Rust” en ga hem dan ook maar direct verzilveren.

Wat ik wel leuk vind, is dat eigenlijk het cirkeltje wel rond is, ik heb mijn huidige man leren kennen in Borne waar hij woonde toen wij elkaar na 30 jaar weer in de armen mochten sluiten, en na drie jaar onderweg te zijn geweest met vele “rustpuntjes” komen wij uiteindelijk weer terecht in Borne en is het cirkeltje weer rond, zou dit dan het uiteindelijke rustpunt worden??… eigenlijk durf ik dat nu wel een heel klein beetje te geloven…..anders zou de cirkel opnieuw verbroken moeten worden en dat geloof ik niet…..Want een drievoudig snoer wordt niet spoedig verbroken, en God heeft ons een geweldige Trouwbelofte meegegeven waar wij ons aan vasthouden waardoor wij weten dat op een dag ALLES GOED KOMT!!!

JEREMIA 29:11-14

Mijn plan met jullie staat vast – spreekt de HEER. Ik heb jullie geluk voor ogen, niet jullie ongeluk: Ik zal je een hoopvolle toekomst geven. Jullie zullen Mij aanroepen en tot Mij bidden, en Ik zal naar jullie luisteren. Jullie zullen Mij zoeken en ook vinden, als jullie Mij tenminste met hart en ziel zoeken. Ik zal Me door jullie laten vinden – spreekt de HEER – en Ik zal in je lot een keer brengen.

Ik hoop en bid dat God mij nu de rust wil geven, dat ik eindelijk mag gaan settelen en mijn veilige plekje mag vinden….Willen jullie met ons mee bidden?

 

cf8a05d3b7a74cc24276597a85c84da6